7 maart

En hebt de wereld niet lief, noch hetgeen in de wereld is; zo iemand de wereld liefheeft, de liefde des Vaders is niet in hem.
1 Johannes 2:15

Dit zijn woorden met een ruime betekenis. Ze reiken een hand die veel kan omvatten. Ze plaatsen ons als het ware op een hoge berg, zoals die waarop de Heere stond toen Hij door satan verzocht werd, en zeggen tot ons: „Zie om u heen; er is niet één van deze dingen die u mag liefhebben.” Ze nemen ons mee naar de straten van een drukke stad; ze tonen ons etalages vol mooie en sierlijke voorwerpen. Ze wijzen op alle rijkdom en grootsheid van de groten en edelen, en op alles wat het menselijk hart bewondert en liefheeft. Zoals satan voor onze Heere op de berg de koninkrijken van de wereld had gesteld, zeggen zij niet, zoals satan zei: „Dit alles zal ik u geven”, maar: „Dit alles zal ik van u nemen.”

Niets van deze dingen is voor u. U mag niets van deze prachtige onbeduidende dingen liefhebben. U mag ze zelfs niet aanraken, ja, er zelfs niet naar kijken, om te voorkomen dat zij u verleiden zoals het goud en het Babylonische kleed van Achan, zodat u ze neemt en in uw tent verbergt. Het gebod leidt ons door de wereld zoals een moeder haar kind door een winkel vol speelgoed en sieraden leidt en zegt: „Die dingen mag je niet aanraken.” Zo gaan ook wij met dit bevel door de wereld, en als wij al dat speelgoed en die sieraden hebben gezien, klinkt het in onze oren: „Raak ze niet aan, geen enkele; ze zijn niet van u; u mag ze niet genieten, zelfs niet begeren.” Zouden de woorden „Hebt de wereld niet lief, noch hetgeen in de wereld is” niet altijd in het oor van Gods kinderen moeten klinken?

’t Rechtvaardig volk zal zich verblijden,
betrouwend op de Heer alleen;
d’oprechten zullen weltevreên,
terwijl zij Hem hun harten wijden,
zijn naam belijden.

Ps. 64:10

En hebt de wereld niet lief, noch hetgeen in de wereld is; zo iemand de wereld liefheeft, de liefde des Vaders is niet in hem.
1 Johannes 2:15

Dit zijn woorden met een ruime betekenis. Zij reiken een hand uit die veel kan omvatten. Zij plaatsen ons als het ware op een hoge berg, zoals die waarop de Heere stond toen Hij door satan verzocht werd, en zeggen tegen ons: „Kijk om u heen: er is niet één van al deze dingen die u mag liefhebben.” Zij nemen ons mee door de straten van een drukke stad en tonen ons etalages vol mooie en sierlijke voorwerpen. Zij wijzen op alle rijkdom en grootsheid van de groten en edelen, en op alles wat het menselijk hart bewondert en liefheeft. Zoals satan onze Heere op de berg de koninkrijken van de wereld voorhield, zo houden ook deze woorden ons alles voor, maar zij zeggen niet, zoals satan: „Dit alles zal ik u geven”, maar: „Dit alles zal ik van u nemen.”

Niets van deze dingen is voor u. U mag niets van al die prachtige nietigheden liefhebben. U mag ze zelfs niet aanraken, ja, er zelfs niet naar kijken, opdat zij u niet verleiden zoals het goud en het Babylonische kleed Achan verleidden, zodat u ze neemt en in uw tent verbergt. Het gebod leidt ons door de wereld zoals een moeder haar kind door een winkel vol speelgoed en sieraden leidt en zegt: „Die dingen mag je niet aanraken.” Zo gaan ook wij met dit bevel door de wereld. En als wij al dat speelgoed en al die sieraden hebben gezien, klinkt het in onze oren: „Raak ze niet aan, geen enkele; ze zijn niet van u; u mag ze niet genieten, zelfs niet begeren.” Zouden de woorden „Hebt de wereld niet lief, noch hetgeen in de wereld is” niet altijd in het oor van Gods kinderen moeten klinken?

’t Rechtvaardig volk zal zich verblijden,
betrouwend op de Heer alleen;
d’oprechten zullen weltevreên,
terwijl zij Hem hun harten wijden,
zijn naam belijden.

Ps. 64:10

Love not the world, neither the things that are in the world.
1 John 2:15

This is a very wide sentence. It stretches forth a hand of vast grasp. It places us, as it were, upon a high mountain, such as the Lord stood upon when tempted of Satan, and it says to us, “Look around you—now there is not one of these things which you must love.” It takes us, again, to the streets of a crowded city; it shows us shop windows filled with objects of beauty and ornament; it points us to all the wealth and grandeur of the rich and noble, and everything that the human heart admires and loves.

And having thus set before us, as Satan did before our Lord upon the high mountain, the kingdoms of the world, it says, not as he did, “All this will I give you,” but, “All this I take from you. None of these things are for you. You must not love one of these glittering baubles; you must not touch one of them, or scarcely look at them, lest, as with Achan, the golden wedge and the Babylonish garment should tempt you to take them and hide them in your tent.”

The precept takes us through the world as a mother takes a child through a bazaar, with playthings and ornaments on every side, and says, “You must not touch one of these things.” In some such similar way the precept would, as it were, take us through the world, and when we had looked at all its playthings and its ornaments, it would sound in our ears, “Don’t touch any one of them; they are not yours; not for you to enjoy, not for you even to covet.” Can anything less than this be intended by those words which should be ever sounding in the ears of the children of God, “Love not the world, neither the things that are in the world?”

No améis al mundo, ni las cosas que están en el mundo.
1 Juan 2:15

Esta es una sentencia muy amplia. Extiende una mano de vasto alcance. Nos coloca, por así decirlo, sobre un monte alto, como aquel sobre el cual estuvo el Señor cuando fue tentado por Satanás, y nos dice: “Mire a su alrededor: no hay una sola de estas cosas que usted deba amar”. Nos lleva, además, a las calles de una ciudad populosa; nos muestra escaparates llenos de objetos de belleza y adorno; nos señala toda la riqueza y grandeza de los ricos y los nobles, y todo lo que el corazón humano admira y ama.

Y habiendo puesto así delante de nosotros, como hizo Satanás delante de nuestro Señor sobre el monte alto, los reinos del mundo, nos dice, no como él: “Todo esto te daré”, sino: “Todo esto te lo quito. Ninguna de estas cosas es para ti. No debes amar ni una de estas baratijas relucientes; no debes tocar ni una de ellas, ni apenas mirarlas, no sea que, como a Acán, el lingote de oro y el manto babilónico te tienten a tomarlos y esconderlos en tu tienda”.

El precepto nos lleva por el mundo como una madre lleva a un niño por un bazar, con juguetes y adornos por todos lados, y le dice: “No debes tocar ninguna de estas cosas”. De un modo parecido el precepto nos llevaría, por así decirlo, por el mundo, y cuando hubiéramos mirado todos sus juguetes y adornos, resonaría en nuestros oídos: “No toques ninguno de ellos; no son tuyos; no son para que los goces, ni siquiera para que los codicies”. ¿Puede pretenderse algo menos que esto con aquellas palabras que deberían resonar siempre en los oídos de los hijos de Dios: “No améis al mundo, ni las cosas que están en el mundo”?