20 september

En nu, broeders, ik beveel u Gode, en het Woord Zijner genade, Die machtig is u op te bouwen, en u een erfdeel te geven onder al de geheiligden.
Handelingen 20:32

Hebt u niet soms gevoeld dat het Woord der waarheid heilige, hemelse gevoelens en aandoeningen in uw hart teweegbracht? Maar u zegt: „Ik kan niet ontkennen dat ik dit heb ondervonden, maar als dit zo is, waarom ben ik dan zo? Waarom weken- en maandenlang zo donker? Waarom zulke kille gedachten? Waarom zo’n doods bestaan? Waarom zo opgesloten in dienstbaarheid? Waarom zo gekweld door de satan? Waarom zo geplaagd door een leger angsten en twijfels? Waarom is de Heere zo afwezig? Waarom de zonde zo aanwezig? Waarom sluit Hij mijn gebed buiten? Waarom laat Hij mij strompelen in het donker als degenen die verlangen naar de ochtend?”

Kunnen we op deze klachten niet dikwijls antwoorden: „Doet gij dit niet zelven?” (Jer. 2:17). „De hand des Heeren is niet verkort, dat zij niet zou kunnen verlossen; en Zijn oor is niet zwaar geworden, dat het niet zou kunnen horen. Maar onze ongerechtigheden maken een scheiding tussen ons en God, en onze zonden verbergen Zijn aangezicht voor ons” (Jes. 59:1-2). Zijn er geen Achans in het kamp? Geen gouden tong, geen Babylonisch overkleed in de tent? Geen verborgen zonde begaan, geen afgod in het hart gezet?

Maar als dit het geval is, kan dit zijn om u uw zwakheid te tonen; om uw „hout, hooi en stoppelen” te verbranden; om u behoeftiger en naakter aan Zijn voeten te brengen; om uw eigendunk en vleselijkheid te vernietigen; en om de rechterarm van menselijke kracht te breken. Juist die beproevingen, angsten, twijfels, verzoekingen, moeilijkheden en lasten waardoor uw ziel zo wordt gekweld, zijn er om u te ontledigen, opdat God u kan vullen; om u te ontmantelen, opdat Hij u kan kleden; om u neer te halen, opdat Hij u kan verheffen; om u tot niets te brengen, opdat Christus alles in allen is.

Hebt u ooit iets als dit in uw ziel ervaren: dat hoe dieper u in uzelf wegzonk, hoe geschikter en dierbaarder de Verlosser leek? Zijn er geen ogenblikken geweest dat er tijdens uw beproevingen licht en leven, vrijheid en liefde binnenstroomden, dat u Jezus kon vastgrijpen in de armen van het levende geloof, en dat u besefte dat u vredig onder zulke gevoelens zou kunnen sterven? U hebt de erfenis ontvangen. Wat is dit anders dan de erfenis: het koninkrijk Gods in de ziel, dat „niet is spijs en drank, maar rechtvaardigheid, en vrede, en blijdschap, door de Heilige Geest” (Rom. 14:17)?

En waardoor hebt u het gekregen? Door uw beloften, geloften, besluiten, inspanningen, handelingen, plichten? Nee; het was „het woord van Gods genade”: een zoete belofte, precies geschikt voor u; een gedeelte uit de Schrift onthuld aan uw hart; iets dat u bijna terzijde schoof, omdat u vond dat het onverdiend was dat God zelfs maar naar zo’n stakker als u keek. Toch was het dit „woord van Gods genade” dat deze voorproef heeft gebracht, deze belofte van de erfenis hierboven, in uw ziel hier beneden.

Lezen: Jesaja 59

En nu, broeders, ik beveel u Gode, en het Woord Zijner genade, Die machtig is u op te bouwen, en u een erfdeel te geven onder al de geheiligden.
Handelingen 20:32

Hebt u niet soms gevoeld dat het Woord der waarheid heilige, hemelse gevoelens en aandoeningen in uw hart werkte? Maar u zegt: „Ik kan niet ontkennen dat ik dit heb ondervonden, maar als dit zo is, waarom ben ik dan zo? Waarom weken- en maandenlang zo donker? Waarom zulke kille gedachten? Waarom zo’n doods bestaan? Waarom zo opgesloten in dienstbaarheid? Waarom zo gekweld door de satan? Waarom zo geplaagd door een leger angsten en twijfels? Waarom is de Heere zo afwezig? Waarom de zonde zo aanwezig? Waarom sluit Hij mijn gebed buiten? Waarom laat Hij mij strompelen in het donker als degenen die verlangen naar de ochtend?”

Kunnen we op deze klachten niet vaak antwoorden: „Doet gij dit niet zelven?” (Jer. 2:17). „De hand des Heeren is niet verkort, dat zij niet zou kunnen verlossen; en Zijn oor is niet zwaar geworden, dat het niet zou kunnen horen. Maar onze ongerechtigheden maken een scheiding tussen ons en God, en onze zonden verbergen Zijn aangezicht voor ons” (Jes. 59:1-2). Is er geen Achan in het kamp? Geen gouden tong, geen Babylonisch overkleed in de tent? Is er geen verborgen zonde begaan, geen afgod in het hart opgericht?

Maar ook als dat zo is, kan het zijn om u uw zwakheid te laten zien, om uw „hout, hooi en stoppelen” te verbranden, om u behoeftiger en naakter aan Zijn voeten te brengen, om uw eigendunk en vleselijkheid te vernietigen en om de rechterarm van menselijke kracht te breken. Juist die beproevingen, angsten, twijfels, verzoekingen, moeiten en lasten waardoor uw ziel zo gekweld wordt, zijn er om u leeg te maken, zodat God u kan vullen; om u te ontkleden, zodat Hij u kan kleden; om u neer te halen, zodat Hij u kan verhogen; om u tot niets te brengen, zodat Christus alles in allen is.

Hebt u ooit zoiets in uw ziel ervaren: hoe dieper u in uzelf wegzonk, hoe geschikter en dierbaarder de Verlosser leek? Zijn er geen ogenblikken geweest dat er midden in uw beproevingen licht en leven, vrijheid en liefde binnenstroomden, dat u Jezus kon omhelzen in de armen van het levende geloof, en dat u besefte dat u met zulke gevoelens in vrede zou kunnen sterven? Dan hebt u de erfenis ontvangen. Wat is dit anders dan de erfenis: het Koninkrijk van God in de ziel, dat „niet is spijs en drank, maar rechtvaardigheid, en vrede, en blijdschap, door de Heilige Geest” (Rom. 14:17)?

En waardoor hebt u het gekregen? Door uw beloften, geloften, voornemens, inspanningen, daden en plichten? Nee, het was „het woord van Gods genade”: een zoete belofte, precies geschikt voor u, een gedeelte uit de Schrift dat voor uw hart werd geopend. Bijna had u het opzijgeschoven, omdat u vond dat u het niet verdiende dat God zelfs maar naar zo’n stakker als u keek. Toch was het dit „woord van Gods genade” dat deze voorsmaak, dit onderpand van de erfenis daarboven, hier beneden in uw ziel heeft gebracht.

Lezen: Jesaja 59

And now, brethren, I commend you to God, and to the word of His grace, which is able to build you up, and to give you an inheritance among all them which are sanctified.
Acts 20:32

Have you not sometimes felt the word of truth working holy, heavenly feelings and affections in your heart? But you say, “I cannot deny that I have experienced this, but if it is so, why am I as I am? Why so dark for weeks and months together? Why such cold thoughts? Why such a dead frame? Why so shut up in bondage? Why so harassed by Satan? Why so plagued by a host of fears and doubts? Why is the Lord so absent? Why is sin so present? Why does He shut out my prayer? Why does He let me stumble in the dark like those who long for the morning?”

May we not often answer these complaints: “Hast thou not procured this unto thyself?” (Jer. 2:17). “Behold, the LORD’S hand is not shortened, that it cannot save; neither His ear heavy, that it cannot hear: but your iniquities have separated between you and your God, and your sins have hid His face from you” (Isa. 59:1-2). Is there no Achan in the camp? No wedge of gold, no Babylonish garment in the tent? Has no secret sin been committed, no idol set up in the heart?

But even if that is so, it may be to show you your weakness, to burn up your “wood, hay, stubble,” to bring you more needy and naked to His feet, to destroy your self-righteousness and carnality, and to break the right arm of human strength. Those very trials, fears, doubts, temptations, troubles and burdens by which your soul is so harassed are there to empty you, that God may fill you; to strip you, that He may clothe you; to bring you down, that He may lift you up; to bring you to nothing, that Christ may be all in all.

Have you ever experienced something like this in your soul: the deeper you sank in self, the more suitable and precious the Redeemer seemed? Have there not been moments when, in the midst of your trials, light and life, liberty and love flowed in, when you could embrace Jesus in the arms of living faith, and when you felt that with such feelings you could die in peace? Then you have received the inheritance. What is this but the inheritance: the kingdom of God in the soul, which “is not meat and drink; but righteousness, and peace, and joy in the Holy Ghost” (Rom. 14:17)?

And by what did you get it? By your promises, vows, resolutions, exertions, doings and duties? No, it was “the word of God’s grace”: a sweet promise, exactly suited to you, a portion of Scripture opened to your heart. You almost put it aside, because you felt you did not deserve that God should even look upon such a wretch as you. Yet it was this “word of God’s grace” that brought this foretaste, this earnest of the inheritance above, into your soul here below.

Reading: Isaiah 59

Y ahora, hermanos, os encomiendo a Dios, y a la palabra de Su gracia: el cual es poderoso para sobreedificar, y daros heredad con todos los santificados.
Hechos 20:32

¿No ha sentido a veces que la palabra de verdad obraba en su corazón sentimientos y afectos santos y celestiales? Pero usted dice: “No puedo negar que he experimentado esto, pero si es así, ¿por qué estoy como estoy? ¿Por qué tan a oscuras durante semanas y meses enteros? ¿Por qué pensamientos tan fríos? ¿Por qué un estado tan muerto? ¿Por qué tan encerrado en servidumbre? ¿Por qué tan acosado por Satanás? ¿Por qué tan atormentado por una multitud de temores y dudas? ¿Por qué está el Señor tan ausente? ¿Por qué está el pecado tan presente? ¿Por qué cierra Él la puerta a mi oración? ¿Por qué me deja tropezar en la oscuridad como los que anhelan la mañana?”

¿No podemos responder a menudo a estas quejas: “¿No te acarreó esto tú mismo?” (Jeremías 2:17). “He aquí que no se ha acortado la mano de Jehová para salvar, ni hase agravado Su oído para oír: mas vuestras iniquidades han hecho división entre vosotros y vuestro Dios, y vuestros pecados han hecho ocultar Su rostro de vosotros” (Isaías 59:1-2). ¿No hay ningún Acán en el campamento? ¿Ningún lingote de oro, ningún manto babilónico en la tienda? ¿No se ha cometido ningún pecado secreto, no se ha erigido ningún ídolo en el corazón?

Pero aun si es así, puede ser para mostrarle su debilidad, para quemar su “madera, heno, hojarasca”, para traerle más necesitado y desnudo a Sus pies, para destruir su justicia propia y su carnalidad, y para quebrar el brazo derecho de la fuerza humana. Esas mismas pruebas, temores, dudas, tentaciones, aflicciones y cargas que tanto acosan a su alma están ahí para vaciarle, a fin de que Dios le llene; para desnudarle, a fin de que Él le vista; para abatirle, a fin de que Él le levante; para reducirle a nada, a fin de que Cristo sea el todo en todos.

¿Ha experimentado alguna vez algo así en su alma: cuanto más hondo se hundía en sí mismo, tanto más adecuado y precioso le parecía el Redentor? ¿No ha habido momentos en que, en medio de sus pruebas, fluyeron luz y vida, libertad y amor, en que pudo abrazar a Jesús con los brazos de una fe viva, y en que sintió que con tales sentimientos podría morir en paz? Entonces ha recibido la herencia. ¿Qué es esto sino la herencia: el reino de Dios en el alma, que “no es comida ni bebida, sino justicia y paz y gozo por el Espíritu Santo” (Romanos 14:17)?

¿Y por medio de qué la obtuvo? ¿Por sus promesas, votos, resoluciones, esfuerzos, obras y deberes? No, fue “la palabra de la gracia de Dios”: una dulce promesa, exactamente adecuada para usted, una porción de la Escritura abierta a su corazón. Casi la apartó, porque sentía que no merecía que Dios siquiera mirara a un miserable como usted. Sin embargo, fue esta “palabra de la gracia de Dios” la que trajo a su alma aquí abajo este anticipo, estas arras de la herencia de arriba.

Lectura: Isaías 59