20 juni

Waarom Hij ook volkomenlijk kan zalig maken degenen, die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.
Hebreeën 7:25

Het woord „volkomenlijk” heeft voor mijn gevoel iets zeer zoets en is betekenisvol. Volgens mij worden er twee dingen mee uitgedrukt. In de eerste plaats lijkt het woord, in de betekenis van „tot het uiterste” of „tot het einde”, de hopeloze toestand weer te geven van degenen die Hij redt; ten tweede lijkt het ook de algehele toereikendheid en alomtegenwoordigheid uit te drukken van die almachtige arm die een arme zondaar uit de onderste plaatsen van de hel kan plukken. De Heere Jezus Christus moest een groots werk verrichten.

Zou God Zijn eniggeboren Zoon naar de wereld sturen om een kleine taak uit te voeren? Zouden God en mens in één heerlijk Persoon zijn verenigd om een kleine taak uit te voeren? Zou een eeuwig verbond zijn aangegaan tussen de drie Personen in de Drie-eenheid om een kleine taak uit te voeren? En zou de eniggeboren Zoon van God uit Zijns Vaders boezem zijn gekomen, waar Hij sedert het begin der tijden woonde, om een kleine taak uit te voeren?

Laat de daad van de Heere Jezus Christus, het verenigen van onze natuur met Zijn eigen goddelijke en heerlijke Persoon, op zich al niet duidelijk zien hoe groot de verlossing wel moet zijn, als zo’n daad nodig was om deze tot stand te brengen? En laat het niet tevens zien hoe diep de mens moet zijn gezonken, dat zo’n offer noodzakelijk was — dat niets volstond dan Gods wezensgelijke en eeuwige Zoon; dat Hij, Die van het begin der tijden tot het einde der tijden was, Zich zo ver moest verlagen dat Hij bloedde en stierf om ons van de zondeval te verlossen, en de diepte moest ingaan waarin wij gezonken waren en waarin onze eerste voorouder zichzelf en zijn hele nakomelingschap had gestort? Als God de gezegende Geest het belieft om in hun hart de diepte van de val te openbaren, reken er dan op dat ze naar elk woord van de tekst verlangen — zij verlangen dat „volkomenlijk” geopenbaard te krijgen in de ervaring van hun hart.

Lezen: Hebreeën 10:1-18

Waarom Hij ook volkomenlijk kan zalig maken degenen, die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.
Hebreeën 7:25

Het woord „volkomenlijk” heeft voor mijn gevoel iets heel zoets en is vol betekenis. Volgens mij worden er twee dingen mee uitgedrukt. In de eerste plaats lijkt het woord, in de betekenis van „tot het uiterste” of „tot het einde”, de hopeloze toestand weer te geven van hen die Hij zalig maakt. In de tweede plaats lijkt het ook de volkomen toereikendheid en almacht uit te drukken van die almachtige arm die een arme zondaar uit de onderste hel kan wegrukken. De Heere Jezus Christus moest een groot werk verrichten.

Zou God Zijn eniggeboren Zoon in de wereld zenden om een klein werk te doen? Zouden God en mens in één heerlijk Persoon verenigd zijn om een klein werk te doen? Zou er een eeuwig verbond gesloten zijn tussen de drie Personen van de Drie-eenheid om een klein werk te doen? En zou de eniggeboren Zoon van God gekomen zijn uit de schoot van Zijn Vader, waar Hij van eeuwigheid woonde, om een klein werk te doen?

Laat juist deze daad van de Heere Jezus Christus, dat Hij onze natuur verenigde met Zijn eigen goddelijke en heerlijke Persoon, niet al duidelijk zien hoe groot de verlossing moet zijn, als zo’n daad nodig was om haar tot stand te brengen? En laat het niet tevens zien hoe diep de mens gezonken moet zijn, dat zo’n offer noodzakelijk was? Niets volstond dan Gods wezensgelijke en eeuwige Zoon. Hij, Die van eeuwigheid tot eeuwigheid was, moest Zich zo diep vernederen dat Hij bloedde en stierf om ons uit de val te verlossen. Hij moest afdalen in de diepte waarin wij gezonken waren en waarin onze eerste vader zichzelf en heel zijn nageslacht had gestort. Als het God de gezegende Geest behaagt hun in het hart de diepte van de val te openbaren, reken er dan op dat zij naar elk woord van de tekst verlangen; zij verlangen dat „volkomenlijk” in de ervaring van hun hart geopenbaard te krijgen.

Lezen: Hebreeën 10:1-18

Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.
Hebrews 7:25

The word “uttermost” has to my feeling something very sweet about it and is full of meaning. In my judgment two things are expressed by it. In the first place, the word, in the sense of “to the very extremity” or “to the end,” seems to set forth the hopeless condition of those whom He saves. In the second place, it seems also to express the complete sufficiency and omnipotence of that almighty arm which can pluck a poor sinner out of the lowest hell. The Lord Jesus Christ had a great work to accomplish.

Would God send His only-begotten Son into the world to do a little work? Would God and man be united in one glorious Person to do a little work? Would an everlasting covenant have been made between the three Persons of the Trinity to do a little work? And would the only-begotten Son of God have come out of the bosom of His Father, where He dwelt from eternity, to do a little work?

Does not this very act of the Lord Jesus Christ, that He united our nature to His own divine and glorious Person, already show clearly how great the salvation must be, if such an act was needed to accomplish it? And does it not at the same time show how deeply man must have sunk, that such a sacrifice was necessary? Nothing would suffice but God’s co-equal and co-eternal Son. He, Who was from everlasting to everlasting, had to humble Himself so low that He bled and died to redeem us from the fall.

He had to descend into the depth into which we had sunk and into which our first father had plunged himself and all his posterity. When it pleases God the blessed Spirit to reveal to them in their heart the depth of the fall, depend upon it that they long for every word of the text; they long to have that “uttermost” revealed in the experience of their heart.

Reading: Hebrews 10:1-18

Por lo cual puede también salvar eternamente a los que por Él se allegan a Dios, viviendo siempre para interceder por ellos.
Hebreos 7:25

La palabra “eternamente”, que en el original significa “hasta lo sumo”, tiene a mi sentir algo muy dulce y está llena de significado. A mi juicio, dos cosas se expresan en ella. En primer lugar, la palabra, en el sentido de “hasta el último extremo” o “hasta el fin”, parece presentar la condición desesperada de aquellos a quienes Él salva. En segundo lugar, parece expresar también la completa suficiencia y omnipotencia de aquel brazo todopoderoso que puede arrancar a un pobre pecador del infierno más profundo. El Señor Jesucristo tenía una gran obra que cumplir.

¿Enviaría Dios a Su Hijo unigénito al mundo para hacer una obra pequeña? ¿Se unirían Dios y el hombre en una Persona gloriosa para hacer una obra pequeña? ¿Se habría hecho un pacto eterno entre las tres Personas de la Trinidad para hacer una obra pequeña? ¿Y habría salido el Hijo unigénito de Dios del seno de Su Padre, donde moraba desde la eternidad, para hacer una obra pequeña?

¿No muestra ya claramente este mismo acto del Señor Jesucristo, el haber unido nuestra naturaleza a Su propia Persona divina y gloriosa, cuán grande debe ser la salvación, si se necesitó tal acto para cumplirla? ¿Y no muestra al mismo tiempo cuán hondo debe haber caído el hombre, para que fuera necesario tal sacrificio? Nada bastaría sino el Hijo de Dios, igual y coeterno con Él. Él, que era desde la eternidad hasta la eternidad, tuvo que humillarse tan hondo que sangró y murió para redimirnos de la caída.

Tuvo que descender a la profundidad en la que nosotros nos habíamos hundido y en la que nuestro primer padre se había precipitado a sí mismo y a toda su posteridad. Cuando a Dios el bendito Espíritu le place revelarles en su corazón la profundidad de la caída, esté seguro de que anhelan cada palabra del texto; anhelan que ese “hasta lo sumo” les sea revelado en la experiencia de su corazón.

Lectura: Hebreos 10:1-18