De loopbaan lopen
Daarom dan ook, alzo wij zo groot een wolk der getuigen rondom ons hebben liggende, laat ons afleggen alle last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1
Door genade in het hart kan iemand alle tegenwerkende obstakels aan: hij breekt door alle heen, en ontdekt dat ze hem er niet van kunnen weerhouden van start te gaan. Hij legt de lasten af en begint aan de wedstrijd die voor hem is uitgezet. Als een hardloper die aan een wedstrijd begint, is hij aanvankelijk een en al vuur en zit hij vol kracht en energie; zijn blik is op de kroon gericht, zijn voeten zijn onvermoeid; zo rent hij ijverig door. Maar na een tijdje merkt hij dat hij nog niet iedere last heeft afgelegd, en naarmate zijn kracht hem in de steek laat, worden de lasten die hij draagt steeds hinderlijker.
Hij heeft de wereld nog niet helemaal opgegeven. Hij heeft misschien de buitenwereld afgeworpen, maar van de binnenwereld komt hij niet zo makkelijk af. Hij heeft uiterlijke zonden opzijgeworpen die hem eens naar de aarde drukten en een blok aan zijn been waren, maar hij merkt dat hij zijn zonden vanbinnen niet zo makkelijk kan verwijderen. Weliswaar kan hij door de genade het begaan van uiterlijke zonden stopzetten, maar er is nog steeds een slecht hart dat steeds nieuwe gelegenheden en verlokkingen tot het kwaad voortbrengt.
Hij merkt ook dat het alleen door de genade is dat hij deze lasten kan afleggen; dat alles wat geen genade is, last is; alles wat niet helpt, belemmert; en alles wat niet aanspoort vooruit te gaan, tegenhoudt. En zo ontdekt hij dat hij veel dingen moet afwerpen waarvan hij aanvankelijk niet voelde dat het lasten waren; dat hij veel praktijken, principes en diep gekoesterde afgoden moet opgeven, want hij merkt nu dat hij, als hij ze niet aflegt, er zo door wordt belemmerd en gehinderd dat hij zeker weet dat hij nooit overwinnaar zal worden.
Hij begint te merken dat niet alleen zonden in allerlei gedaanten in zijn hart, naarmate ze aan het licht komen en bevrediging eisen, lasten worden die een blok aan zijn been zijn, maar dat ook zijn eigen kracht, wijsheid en gerechtigheid, zijn eigen besluiten en beloften, zijn eigen vleselijke vroomheid en menselijke heiligheid zware lasten zijn die hij moet afleggen.
Lezen: 2 Korinthe 6:11-7:1
Aan de lezer…
Herkent u het, waarde lezer? Eerst een en al vuur, de blik op de kroon, de voeten onvermoeid; en dan, na een tijd, de ontdekking dat er nog zoveel last is meegegaan. De uiterlijke zonden zijn misschien afgeworpen, maar het slechte hart blijft nieuwe verlokkingen voortbrengen. En wat het zwaarst valt: ook uw eigen kracht, wijsheid en gerechtigheid, uw besluiten en beloften, blijken lasten te zijn die u hinderen in plaats van helpen.
Laat u daardoor niet ontmoedigen alsof u achteruit bent gegaan. Het is juist een vrucht van genade, dat u leert zien wat last is. Alles wat geen genade is, belemmert; en daarom wordt u steeds armer in uzelf, opdat u rijker zou worden in Hem. Leg dan ook uw vleselijke vroomheid af, en loop niet langer op uw eigen beloften, maar op de genade alleen. Zij is het die u deed beginnen, en zij alleen zal u kunnen dragen tot aan het einde.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Daarom dan ook, alzo wij zo groot een wolk der getuigen rondom ons hebben liggende, laat ons afleggen alle last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1
Door de genade in het hart kan iemand alle hindernissen die hem tegenwerken, aan. Hij breekt er dwars doorheen en ontdekt dat ze hem niet kunnen weerhouden van start te gaan. Hij legt de lasten af en begint aan de wedloop die voor hem is uitgezet. Als een hardloper die aan een wedstrijd begint, is hij eerst een en al vuur, vol kracht en energie. Zijn blik is op de kroon gericht en zijn voeten zijn onvermoeid; zo loopt hij ijverig verder. Maar na een tijd merkt hij dat hij nog niet iedere last heeft afgelegd, en naarmate zijn kracht afneemt, worden de lasten die hij draagt steeds hinderlijker.
Hij heeft de wereld nog niet helemaal opgegeven. Misschien heeft hij de wereld buiten hem afgeworpen, maar van de wereld in hem komt hij niet zo gemakkelijk af. Hij heeft uiterlijke zonden opzijgezet, die hem eens naar de aarde drukten en een blok aan zijn been waren, maar hij merkt dat hij de zonden vanbinnen niet zo gemakkelijk kwijtraakt. Wel kan hij door de genade ophouden met het bedrijven van uiterlijke zonden, maar er is nog steeds een boos hart dat telkens nieuwe gelegenheden en verlokkingen tot het kwaad voortbrengt.
Hij merkt ook dat hij deze lasten alleen door de genade kan afleggen. Alles wat geen genade is, is last; alles wat niet helpt, belemmert; en alles wat niet voortdrijft, houdt tegen. Zo ontdekt hij dat hij veel dingen moet afwerpen waarvan hij eerst niet voelde dat het lasten waren. Hij moet veel gewoonten, beginselen en diep gekoesterde afgoden opgeven, want hij merkt nu dat hij, als hij ze niet aflegt, er zo door belemmerd en gehinderd wordt dat hij zeker weet dat hij nooit zal overwinnen.
Hij begint te merken dat niet alleen de zonden in allerlei gedaanten in zijn hart, wanneer ze aan het licht komen en bevrediging eisen, lasten worden die een blok aan zijn been zijn. Ook zijn eigen kracht, wijsheid en gerechtigheid, zijn eigen besluiten en beloften, zijn eigen vleselijke vroomheid en menselijke heiligheid zijn zware lasten die hij moet afleggen.
Lezen: 2 Korinthe 6:11-7:1
Aan de lezer…
Herkent u het, waarde lezer? Eerst een en al vuur, de blik op de kroon, de voeten onvermoeid; en dan, na een tijd, de ontdekking dat er nog zoveel last is meegegaan. De uiterlijke zonden zijn misschien afgeworpen, maar het boze hart blijft nieuwe verlokkingen voortbrengen. En wat het zwaarst valt: ook uw eigen kracht, wijsheid en gerechtigheid, uw besluiten en beloften, blijken lasten te zijn die u hinderen in plaats van helpen.
Laat u daardoor niet ontmoedigen, alsof u achteruit bent gegaan. Het is juist een vrucht van genade dat u leert zien wat last is. Alles wat geen genade is, belemmert; daarom wordt u steeds armer in uzelf, zodat u rijker zou worden in Hem. Leg dan ook uw vleselijke vroomheid af, en loop niet langer op uw eigen beloften, maar alleen op de genade. Zij is het die u deed beginnen, en alleen zij kan u dragen tot aan het einde.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Wherefore seeing we also are compassed about with so great a cloud of witnesses, let us lay aside every weight, and the sin which doth so easily beset us, and let us run with patience the race that is set before us.
Hebrews 12:1
By grace in the heart a man can face every obstacle that stands against him. He breaks right through them and finds that they cannot keep him from setting out. He lays aside the weights and begins the race that is set before him. Like a runner starting a contest, he is at first all fire, full of strength and energy. His eye is fixed on the crown and his feet are unwearied; and so he runs eagerly on. But after a time he finds that he has not yet laid aside every weight, and as his strength declines, the weights he carries become more and more of a hindrance.
He has not yet wholly given up the world. He may have cast off the world without him, but he does not so easily get rid of the world within him. He has put aside outward sins, which once pressed him down to the earth and were a clog upon his foot, but he finds that he does not so easily lose the sins within. By grace he can indeed cease from committing outward sins, but there is still an evil heart which continually brings forth fresh occasions and enticements to evil.
He finds too that he can lay aside these weights only by grace. All that is not grace is weight; all that does not help, hinders; and all that does not drive forward, holds back. So he discovers that he must cast off many things which at first he did not feel to be weights at all. He must give up many habits, principles and dearly cherished idols, for he now finds that unless he lays them aside, he will be so hampered and hindered by them that he is sure he will never overcome.
He begins to find that it is not only the sins in all their shapes in his heart which, when they come to light and demand gratification, become weights that clog his feet. His own strength, wisdom and righteousness, his own resolutions and promises, his own fleshly piety and creature holiness are also heavy weights which he must lay aside.
Reading: 2 Corinthians 6:11–7:1
To the reader…
Do you recognise it, dear reader? At first all fire, the eye on the crown, the feet unwearied; and then, after a while, the discovery that so much weight has come along with you. The outward sins may have been cast off, but the evil heart goes on bringing forth fresh enticements. And what is hardest of all: your own strength, wisdom and righteousness, your resolutions and promises, turn out to be weights that hinder you rather than help you.
Do not let this discourage you, as if you had gone backwards. It is precisely a fruit of grace that you are learning to see what is weight. Everything that is not grace hinders; that is why you are made poorer and poorer in yourself, so that you may become richer in Him. Lay aside, then, your fleshly piety too, and run no longer on your own promises, but on grace alone. It was grace that made you begin, and grace alone can carry you to the end.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Por tanto nosotros también, teniendo en derredor nuestro una tan grande nube de testigos, dejando todo el peso del pecado que nos rodea, corramos con paciencia la carrera que nos es propuesta.
Hebreos 12:1
Por la gracia en el corazón un hombre puede hacer frente a todo obstáculo que se le oponga. Los atraviesa de lleno y halla que no pueden impedirle ponerse en camino. Deja a un lado los pesos y comienza la carrera que le es propuesta. Como un corredor que inicia una competición, al principio es todo fuego, lleno de fuerza y energía. Su ojo está fijo en la corona y sus pies no se cansan; y así corre con afán. Pero después de un tiempo halla que aún no ha dejado todo peso, y a medida que su fuerza decae, los pesos que lleva le estorban cada vez más.
Aún no ha renunciado del todo al mundo. Puede haber desechado el mundo de fuera, pero no se libra tan fácilmente del mundo de dentro. Ha dejado los pecados exteriores, que antes le oprimían hasta la tierra y eran una traba para su pie, pero halla que no pierde tan fácilmente los pecados de dentro. Por la gracia puede, en verdad, dejar de cometer pecados exteriores, pero aún hay un corazón malo que continuamente produce nuevas ocasiones e incitaciones al mal.
Halla también que solo puede dejar estos pesos por gracia. Todo lo que no es gracia es peso; todo lo que no ayuda, estorba; y todo lo que no impulsa hacia adelante, retiene. Así descubre que debe desechar muchas cosas que al principio no sentía en absoluto como pesos. Debe renunciar a muchos hábitos, principios e ídolos tiernamente queridos, porque ahora halla que, a menos que los deje, estará tan trabado y estorbado por ellos que está seguro de que nunca vencerá.
Comienza a hallar que no son solo los pecados en todas sus formas en su corazón los que, cuando salen a la luz y exigen ser satisfechos, se convierten en pesos que traban sus pies. Su propia fuerza, sabiduría y justicia, sus propias resoluciones y promesas, su propia piedad carnal y santidad de criatura son también pesos pesados que debe dejar a un lado.
Lectura: 2 Corintios 6:11–7:1
Al lector…
¿Lo reconoce, querido lector? Al principio todo fuego, el ojo en la corona, los pies sin cansarse; y luego, después de un tiempo, el descubrimiento de que tanto peso ha venido con usted. Los pecados exteriores quizá han sido desechados, pero el corazón malo sigue produciendo nuevas incitaciones. Y lo más difícil de todo: su propia fuerza, sabiduría y justicia, sus resoluciones y promesas, resultan ser pesos que le estorban más que le ayudan.
No deje que esto le desanime, como si hubiera retrocedido. Es precisamente un fruto de la gracia que aprenda a ver lo que es peso. Todo lo que no es gracia estorba; por eso se le hace cada vez más pobre en sí mismo, para que llegue a ser más rico en Él. Deje, pues, también su piedad carnal, y no corra más sobre sus propias promesas, sino solo sobre la gracia. Fue la gracia la que le hizo comenzar, y solo la gracia puede llevarle hasta el fin.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl
Blader door alle dagen van dit Bijbels Dagboek
Steun dit werk