September 3

Alzo zegt de Heere, uw Verlosser, de Heilige Israëls: Ik ben de Heere, uw God, Die u leert, wat nut is, Die u leidt op de weg die gij gaan moet.
Jesaja 48:17

Er zijn velen onder Gods uitverkorenen die nog nooit hun vleselijke bestaan zijn kwijtgeraakt; bij wie nog nooit de pezen van hun eigendunk zijn doorgesneden; die nog nooit, in de wanhoop van hun wegzinkende ziel, in lichaam noch geest, in het stof zijn gevallen voor het aangezicht van God. Maar het heeft voor hen geen zin over „een gezegende Jezus” te praten, als ze niet op dit punt zijn geweest; het heeft geen zin dat ze het bloed en de rechtvaardigheid van Christus, en hemel en zaligheid en al zulke prachtige dingen, verheerlijken. Deze eeuwige feiten zijn bij hen volkomen misplaatst; ze hebben ze niet op de juiste wijze verkregen.

Daarom komen alle mooie uitingen en de gloedvolle beschrijvingen van Christus, en van Zijn glorieuze Persoon en ambten, die veel welbespraakte dienstknechten de mensen voorleggen, niet op hun hoorders over. Het is net als Arabisch spreken tegen mensen die alleen Engels verstaan. Ze begrijpen de taal niet; die klinkt hun volkomen vreemd in de oren. Ze vinden de vreemde taal, de melodieuze klanken van de taal van Kanaän, wellicht heel mooi klinken, maar de echte betekenis, welk getuigenis van God in hun geweten dan ook, of enig sprankje van Christus’ heerlijkheid in hun hart kennen ze net zomin als u of ik een dialect uit het midden van Afrika kennen.

Het proces dat eigendunk geheel, met wortel en tak, in stukken snijdt in de ziel, is het enige proces dat de heerlijke genieting brengt van evangeliezegeningen. Veel mensen vergissen zich zo in de weg. Als ik vanochtend in plaats van naar het westen naar het oosten was gegaan, zou ik nu beslist niet hier zijn geweest. Op soortgelijke wijze kan iemand nooit in de hemel komen als hij niet hemelwaarts, Sion-waarts, reist, op de manier die God Zijn kinderen heeft aangegeven. Het is een misvatting te denken dat we naar de hemel gaan als we niet iets van de goddelijke leer in de ziel afweten.

Lezen: Handelingen 9:1-22

Alzo zegt de Heere, uw Verlosser, de Heilige Israëls: Ik ben de Heere, uw God, Die u leert, wat nut is, Die u leidt op de weg die gij gaan moet.
Jesaja 48:17

Er zijn velen onder Gods uitverkorenen die hun vleselijk bestaan nog nooit zijn kwijtgeraakt; bij wie de pezen van hun eigendunk nog nooit zijn doorgesneden; die nog nooit, in de wanhoop van hun wegzinkende ziel, naar lichaam of geest in het stof zijn gevallen voor het aangezicht van God. Maar het heeft voor hen geen zin om over „een gezegende Jezus” te praten als ze niet op dit punt zijn geweest; het heeft geen zin dat ze het bloed en de gerechtigheid van Christus, en de hemel en de zaligheid en al zulke prachtige dingen verheerlijken. Deze eeuwige werkelijkheden zijn bij hen volkomen misplaatst; ze hebben ze niet langs de juiste weg verkregen.

Daarom komen alle mooie uitspraken en gloedvolle beschrijvingen van Christus en van Zijn heerlijke Persoon en ambten, die veel welbespraakte dienstknechten hun hoorders voorhouden, bij die hoorders niet over. Het is net als Arabisch spreken tegen mensen die alleen Engels verstaan. Ze begrijpen de taal niet; die klinkt hun volkomen vreemd in de oren. Misschien vinden ze de vreemde taal, de melodieuze klanken van de taal van Kanaän, heel mooi klinken. Maar de werkelijke betekenis, enig getuigenis van God in hun geweten of enig sprankje van Christus’ heerlijkheid in hun hart kennen ze net zomin als u of ik een dialect uit het hart van Afrika kennen.

Het proces dat de eigendunk in de ziel helemaal, met wortel en tak, in stukken snijdt, is het enige proces dat het heerlijke genieten van de zegeningen van het Evangelie brengt. Veel mensen vergissen zich zo in de weg. Als ik vanochtend niet naar het westen maar naar het oosten was gegaan, zou ik nu beslist niet hier zijn geweest. Op dezelfde manier kan iemand nooit in de hemel komen als hij niet hemelwaarts, Sion-waarts, reist, op de manier die God Zijn kinderen heeft gewezen. Het is een vergissing te denken dat we naar de hemel gaan als we niet iets van het goddelijk onderwijs in de ziel kennen.

Lezen: Handelingen 9:1-22

Thus saith the LORD, thy Redeemer, the Holy One of Israel; I am the LORD thy God which teacheth thee to profit, which leadeth thee by the way that thou shouldest go.
Isaiah 48:17

There are many among God’s elect who have never yet lost their fleshly standing; whose sinews of self-righteousness have never been cut; who have never yet, in the despair of their sinking soul, fallen in body or spirit into the dust before the face of God. But it is of no use for them to talk of “a blessed Jesus” if they have not been brought to this point; it is of no use for them to extol the blood and righteousness of Christ, and heaven and salvation and all such glorious things. These eternal realities are altogether out of place with them; they have not come by them in the right way.

Therefore all the fine sayings and glowing descriptions of Christ and of His glorious Person and offices, which many eloquent ministers set before their hearers, do not reach those hearers. It is like speaking Arabic to people who understand only English. They do not understand the language; it sounds altogether strange in their ears. Perhaps they think the strange tongue, the melodious sounds of the language of Canaan, sound very beautiful. But the real meaning, any witness of God in their conscience or any spark of Christ’s glory in their heart, they know no more than you or I know a dialect from the heart of Africa.

The process that cuts self-righteousness in the soul entirely to pieces, root and branch, is the only process that brings the glorious enjoyment of Gospel blessings. Many people make such a mistake about the way. If I had gone this morning not westward but eastward, I should certainly not be here now. In the same way a man can never come to heaven unless he travels heavenward, Zionward, in the way that God has shown His children. It is a mistake to think that we shall go to heaven if we know nothing of divine teaching in the soul.

Reading: Acts 9:1-22

Así ha dicho Jehová, Redentor tuyo, el Santo de Israel: Yo Jehová Dios tuyo, que te enseña provechosamente, que te encamina por el camino que andas.
Isaías 48:17

Hay muchos entre los escogidos de Dios que nunca han perdido todavía su posición carnal; cuyos tendones de justicia propia nunca han sido cortados; que nunca todavía, en la desesperación de su alma que se hunde, han caído en cuerpo o en espíritu en el polvo delante del rostro de Dios. Pero de nada les sirve hablar de “un bendito Jesús” si no han sido llevados a este punto; de nada les sirve ensalzar la sangre y la justicia de Cristo, y el cielo y la salvación y todas esas cosas gloriosas. Estas realidades eternas están del todo fuera de lugar en ellos; no han llegado a ellas por el camino correcto.

Por eso todos los bellos dichos y las ardientes descripciones de Cristo y de Su gloriosa Persona y oficios, que muchos ministros elocuentes presentan a sus oyentes, no llegan a esos oyentes. Es como hablar árabe a gente que solo entiende inglés. No entienden el idioma; les suena del todo extraño en sus oídos. Quizá piensen que la lengua extraña, los sonidos melodiosos del lenguaje de Canaán, suenan muy hermosos. Pero el verdadero sentido, algún testimonio de Dios en su conciencia o alguna chispa de la gloria de Cristo en su corazón, no lo conocen más de lo que usted o yo conocemos un dialecto del corazón de África.

El proceso que corta del todo la justicia propia en el alma, de raíz y rama, es el único proceso que trae el glorioso goce de las bendiciones del Evangelio. Mucha gente se equivoca tanto en cuanto al camino. Si esta mañana yo no hubiera ido hacia el oeste sino hacia el este, ciertamente no estaría aquí ahora. Del mismo modo un hombre nunca puede llegar al cielo a menos que viaje hacia el cielo, hacia Sion, por el camino que Dios ha mostrado a Sus hijos. Es un error pensar que iremos al cielo si no sabemos nada de la enseñanza divina en el alma.

Lectura: Hechos 9:1-22