October 27

Vrede, vrede dengenen, die verre zijn.
Jesaja 57:19

Verre! Wat betekent dat? Het betekent dat de ziel die in die toestand verkeert, in haar gevoel gescheiden en op verre afstand van God is. Nu is dat inwendig gevoel van „verre af” te zijn een van de pijnlijkste die een levend gemaakte ziel kan ondervinden. De goddelozen, die inderdaad ver af zijn, kennen er bij ervaring niets van, wat het zegt van God verwijderd te zijn, want zij zijn geestelijk nooit in Zijn nabijheid gebracht. Zij hebben noch koorden der liefde, noch zelen van een man gevoeld, die hen met liefelijke aantrekkelijkheid trokken naar de troon des Allerhoogsten. Zij hebben evenmin gezucht naar de zoete openbaringen van Gods genade en liefde; maar zij leven vrolijk en wentelen zich naar eigen wil in die dingen welke de ziel van haar Maker scheiden.

Maar zij die „verre” zijn in hun gevoel, zijn dit omdat zij iets hebben gezien van de schoonheid des Heeren en het snode der zonde hebben gevoeld; die geestelijk Jehova’s reinheid en de onreinheid van het schepsel kennen en de ervaring hebben van een inwendige vloek, van de slavernij en de veroordeling ener heilige Wet. Een geestelijke ontdekking van Zijn reinheid en heiligheid, die hun bedorvenheid openbaart, heeft hen van hun standpunt hunner eigengerechtigheid en trotsheid afgeworpen en hen van „verre” geplaatst. Zij durven niet naderen en vermogen niet toe te gaan; zij gevoelen geen geestelijke toegang, maar zuchten en treuren over hun boze harten in de woestijn, in eenzame plaatsen, en kunnen geen enkele schrede voorwaarts doen, omdat de Heere hen niet door Zijn glimlach trekt. Een mens moet hiervan bij bevinding iets kennen, eer hij nabij gebracht wordt. Hoe kunnen wij een gevoel van nabijheid kennen, zo wij geen gevoel van verwijdering hebben gekend? Hoe kunnen wij weten wat het zegt „van het einde des lands” (Psalm 61:3) gebracht te zijn door de openbaring van Gods barmhartigheid en liefde, tenzij wij daarheen zijn gedreven door een openbaring van de toorn Gods tegen de zonde?

Maar de gezegende Heere te zien en niet in staat te zijn tot Hem te gaan; Zijn zoenbloed op een verre afstand van ons, Zijn heerlijke gerechtigheid bijna buiten het gezicht te zien, en Zijn lieflijke Persoon buiten het bereik van ons geestelijk oog, zodat wij geen toegang genieten tot deze heerlijke werkelijkheden; dit bij bevinding en met gevoel te kennen, is „verre” van God te zijn. En ik geloof dat Gods volk veel van deze gevoelens kent. Er is in onze dagen weinig nabijheid onder ’t volk van God; niet veel vertroetelen op de knieën, niet veel lachen des Heeren over de ziel, niet veel liefdesbezoeken en liefdespanden die worden medegedeeld. Er wordt wel veel over gesproken, en er zijn velen die belijden ze te bezitten; maar ik vrees dat het voor het grootste deel bedrog en namaak is. Het ware volk van God, het oprechte huisgezin, is voor het grootste deel „verre aan de zee”, want het is een donkere en bewolkte dag waarin wij leven.

Een stroom van ongerechtigheden
had d’ overhand op mij,
maar ons weerspannig overtreden
verzoent en zuivert Gij.

Psalm 65:2

Vrede, vrede dengenen, die verre zijn.
Jesaja 57:19

Verre! Wat betekent dat? Het betekent dat de ziel die in die toestand verkeert, zich gescheiden en ver van God voelt. Dat inwendige gevoel „verre af” te zijn, is een van de pijnlijkste gevoelens die een levend gemaakte ziel kan ervaren. De goddelozen, die werkelijk ver af zijn, weten uit ervaring niets van wat het betekent van God verwijderd te zijn, want zij zijn geestelijk nooit in Zijn nabijheid gebracht. Zij hebben geen koorden der liefde en geen mensenzelen gevoeld die hen met lieflijke aantrekkingskracht trokken naar de troon van de Allerhoogste. Zij hebben evenmin gezucht naar de zoete openbaringen van Gods genade en liefde; nee, zij leven vrolijk en wentelen zich naar eigen wil in de dingen die de ziel van haar Maker scheiden.

Maar wie zich „verre” voelt, is dat omdat hij iets gezien heeft van de schoonheid van de Heere en de snoodheid van de zonde heeft gevoeld. Zulke mensen kennen geestelijk de reinheid van Jehova en de onreinheid van het schepsel, en ervaren de inwendige vloek, de slavernij en de veroordeling van een heilige Wet. Een geestelijke ontdekking van Zijn reinheid en heiligheid, die hun bedorvenheid blootlegt, heeft hen van het voetstuk van hun eigengerechtigheid en trots afgeworpen en hen „verre” geplaatst. Zij durven niet te naderen en kunnen niet tot Hem komen; zij voelen geen geestelijke toegang, maar zuchten en treuren over hun boze hart in de woestijn, op eenzame plaatsen, en kunnen geen enkele stap vooruit zetten, omdat de Heere hen niet met Zijn glimlach trekt. Een mens moet hier bij ervaring iets van kennen voordat hij dichtbij gebracht wordt. Hoe kunnen wij weten wat nabijheid is, als wij niet hebben gevoeld wat verwijdering is? Hoe kunnen wij weten wat het betekent „van het einde des lands” (Psalm 61:3) gebracht te worden door de openbaring van Gods barmhartigheid en liefde, tenzij wij daarheen gedreven zijn door een openbaring van de toorn van God tegen de zonde?

Maar de gezegende Heere zien en niet tot Hem kunnen gaan, Zijn zoenbloed op grote afstand van ons en Zijn heerlijke gerechtigheid bijna buiten ons gezicht en Zijn lieflijke Persoon buiten het bereik van ons geestelijk oog zien, zodat wij geen enkele toegang hebben tot deze heerlijke werkelijkheden, en dat bij ervaring en met het hart kennen: dat is „verre” van God zijn. En ik geloof dat Gods volk veel van deze gevoelens kent. Er wordt in onze tijd niet veel op de knieën vertroeteld, de Heere glimlacht niet vaak over de ziel, en er worden niet veel liefdesbezoeken en liefdespanden geschonken. Er wordt wel veel over gesproken, en er zijn velen die zeggen dat zij ze hebben; maar ik vrees dat dit voor het grootste deel bedrog en namaak is. Het ware volk van God, het oprechte huisgezin, is meestal „verre aan de zee”. In onze dagen is er onder het volk van God weinig nabijheid, want het is een donkere en bewolkte dag waarin wij leven.

Een stroom van ongerechtigheden
had d’ overhand op mij,
maar ons weerspannig overtreden
verzoent en zuivert Gij.

Psalm 65:2

Peace, peace to him that is far off.
Isaiah 57:19

Far off! What does that mean? It means that the soul passing through that experience is separated, in its feelings, and at an infinite distance from God. Now this inward sense of being “far off” is one of the most painful feelings that a quickened soul can experience. The ungodly, who are really afar off, know nothing experimentally of distance from God, for they have never been brought spiritually near. They have felt no “cords of love, no bands of a man” drawing them with sweet attraction to the throne of the Most High; they have never sighed after the sweet manifestations of God’s mercy and love; but they live gladly, and wallow wilfully in those things which separate the soul from its Maker.

But those who are “afar off” in their feelings, are such as have seen something of the beauty of the Lord, and felt the evil of sin, who spiritually know Jehovah’s purity and the creature’s impurity, and have experienced the inward curse, bondage, and condemnation of a holy law. A spiritual discovery of His purity and holiness, making manifest their own vileness, has thrust them down from their self-righteous or presumptuous standing, and made them far off from Him; not daring to draw near, nor able to approach; not feeling any spiritual access, but sighing and mourning over their evil hearts in the wilderness, in desolate places; and unable to move a single step forward, because the Lord does not draw them by His smile.

A man must know something experimentally of this before he is brought near. How can we know a feeling of nearness if we have not known a feeling of distance? How can we know what it is to be brought “from the end of the earth” (Psalm 61:2) by the manifestation of God’s mercy and love, unless we have been driven there, in our feelings, by some manifestation of the wrath of God against sin? But to see the blessed Lord, and not be able to draw near to Him; to view His atoning blood at an infinite distance from us, His glorious righteousness well-near out of sight, and His lovely Person out of the reach of our spiritual view, so as not to enjoy any access to these glorious realities—to know this experimentally and feelingly, is to be “far off” from God.

And I believe that God’s people know very much of this feeling. There is not much nearness in our day; not much dandling upon the knees, not much smiling upon the soul, not many love visits, nor love tokens communicated. There is, indeed, a great deal of talking about them; and there are abundance of people who profess to have them; but I fear they are, for the most part, cheats and counterfeits. The real people of God, the true-hearted family are, for the most part, “afar off upon the sea,” for it is a dark and cloudy day in which we live.

Paz, paz al lejano.
Isaías 57:19

¡Lejano! ¿Qué significa esto? Significa que el alma que pasa por esa experiencia está separada, en sus sentimientos, y a una distancia infinita de Dios. Ahora bien, este sentimiento interior de estar “lejos” es uno de los más dolorosos que un alma vivificada puede experimentar. Los impíos, que realmente están lejos, no saben nada por experiencia de la distancia de Dios, porque nunca han sido acercados espiritualmente. No han sentido “cuerdas humanas, cuerdas de amor” que los atraigan con dulce atracción al trono del Altísimo; nunca han suspirado por las dulces manifestaciones de la misericordia y del amor de Dios; sino que viven alegremente y se revuelcan voluntariamente en aquellas cosas que separan al alma de su Hacedor.

Pero los que están “lejos” en sus sentimientos son aquellos que han visto algo de la hermosura del Señor y han sentido la maldad del pecado, que conocen espiritualmente la pureza de Jehová y la impureza de la criatura, y han experimentado la maldición interior, la esclavitud y la condenación de una ley santa. Un descubrimiento espiritual de Su pureza y santidad, que pone de manifiesto su propia vileza, los ha derribado de su posición de justicia propia o de presunción, y los ha puesto lejos de Él; sin atreverse a acercarse, ni poder aproximarse; sin sentir ningún acceso espiritual, sino suspirando y lamentándose por sus malos corazones en el desierto, en lugares desolados; e incapaces de dar un solo paso adelante, porque el Señor no los atrae con Su sonrisa.

Un hombre tiene que saber algo de esto por experiencia antes de ser acercado. ¿Cómo podemos conocer un sentimiento de cercanía si no hemos conocido un sentimiento de distancia? ¿Cómo podemos saber lo que es ser traído “desde el cabo de la tierra” (Salmo 61:2) por la manifestación de la misericordia y del amor de Dios, a menos que hayamos sido arrojados allí, en nuestros sentimientos, por alguna manifestación de la ira de Dios contra el pecado? Pero ver al bendito Señor y no poder acercarse a Él; contemplar Su sangre expiatoria a una distancia infinita de nosotros, Su gloriosa justicia casi fuera de vista, y Su amable Persona fuera del alcance de nuestra vista espiritual, de modo que no gozamos de ningún acceso a estas gloriosas realidades: conocer esto por experiencia y en el sentir es estar “lejos” de Dios.

Y creo que el pueblo de Dios conoce mucho de este sentimiento. No hay mucha cercanía en nuestros días; no mucho ser mecido sobre las rodillas, no mucho sonreír sobre el alma, no muchas visitas de amor, ni muchas prendas de amor comunicadas. Hay, en verdad, mucho hablar de ellas; y abundan las personas que profesan tenerlas; pero temo que, en su mayor parte, son engaños y falsificaciones. El verdadero pueblo de Dios, la familia de corazón sincero, está en su mayor parte “en los más remotos confines de la mar”, porque es un día oscuro y nublado aquel en que vivimos.