27 de diciembre

En Hij gezonden zal hebben Jezus Christus, Die u tevoren gepredikt is; Welke de hemel moet ontvangen tot de tijden der wederoprichting aller dingen.
Handelingen 3:20-21

Toen de Heere ten hemel voer voor het oog van Zijn leerlingen, „hielden zij hun ogen naar de hemel, terwijl Hij heenvoer”, en hun geloof, hoop en liefde volgden Hem langs de stralende weg omhoog. En terwijl ze zo naar Zijn roemrijke weg keken, schenen zij elke andere overweging uit het oog te verliezen. Maar „ziet, twee mannen”, twee engelachtige wezens in mensengedaante, „stonden bij hen in witte kleding, welke ook zeiden: Gij Galilese mannen, wat staat gij en ziet op naar de hemel? Deze Jezus, Die van u opgenomen is in de hemel, zal alzo komen, gelijkerwijs gij Hem naar de hemel hebt zien heenvaren” (Hand. 1:11).

Het was alsof de engelen tegen hen zeiden: „Jezus, uw Meester, uw Hoofd en uw Koning, is niet voor eeuwig van u weggegaan. Hij zal eens, zoals Hij Zelf heeft beloofd, terugkeren in dezelfde heerlijke Persoon als die waarin Hij is opgevaren, in dezelfde goddelijke en menselijke natuur, en op de wolken van de hemel, die Hem nu hebben ontvangen buiten uw gezichtsveld. Daarom, kijkt, wacht en bidt in de tussentijd.” Vanaf dat ogenblik is de terugkeer van de Heere daarom altijd een belangrijk onderdeel van het geloof van de Kerk van Christus geweest, vooral in de vroege periode van haar bestaan. Derhalve zien we dat Petrus hem onmiddellijk verkondigt: „En Hij gezonden zal hebben Jezus Christus, Die u tevoren gepredikt is; Welke de hemel moet ontvangen tot de tijden der wederoprichting aller dingen, die God gesproken heeft door de mond van al Zijn heilige profeten van alle eeuw” (Hand. 3:20, 21). Dat de terugkeer daarna altijd een opvallend punt in het onderricht en de getuigenissen van de apostelen vormde, blijkt uit de bezielde brieven van het Nieuwe Testament, waarin die voortdurend naar voren wordt gebracht en waarnaar wordt verwezen.

Lezen: Handelingen 3:12-26

En Hij gezonden zal hebben Jezus Christus, Die u tevoren gepredikt is; Welke de hemel moet ontvangen tot de tijden der wederoprichting aller dingen.
Handelingen 3:20-21

Toen de Heere ten hemel voer voor de ogen van Zijn discipelen, „hielden zij hun ogen naar de hemel, terwijl Hij heenvoer”, en hun geloof, hoop en liefde volgden Hem langs de stralende weg omhoog. Terwijl ze Hem zo op Zijn heerlijke weg nakeken, leken ze al het andere uit het oog te verliezen. Maar „ziet, twee mannen”, twee engelen in mensengedaante, „stonden bij hen in witte kleding, welke ook zeiden: Gij Galilese mannen, wat staat gij en ziet op naar de hemel? Deze Jezus, Die van u opgenomen is in de hemel, zal alzo komen, gelijkerwijs gij Hem naar de hemel hebt zien heenvaren” (Hand. 1:11).

Het was alsof de engelen tegen hen zeiden: „Jezus, uw Meester, uw Hoofd en uw Koning, is niet voor eeuwig van u weggegaan. Hij zal eens, zoals Hij Zelf heeft beloofd, terugkeren in dezelfde heerlijke Persoon als die waarin Hij is opgevaren, in dezelfde goddelijke en menselijke natuur, en op de wolken van de hemel, die Hem nu hebben ontvangen buiten uw gezichtsveld. Daarom, kijkt, wacht en bidt in de tussentijd.” Vanaf dat ogenblik is de wederkomst van de Heere dan ook altijd een belangrijk onderdeel van het geloof van de Kerk van Christus geweest, vooral in de eerste periode van haar bestaan. Daarom zien we dat Petrus haar meteen verkondigt: „En Hij gezonden zal hebben Jezus Christus, Die u tevoren gepredikt is; Welke de hemel moet ontvangen tot de tijden der wederoprichting aller dingen, die God gesproken heeft door de mond van al Zijn heilige profeten van alle eeuw” (Hand. 3:20, 21). Dat de wederkomst daarna altijd een opvallend punt bleef in het onderwijs en het getuigenis van de apostelen, blijkt uit de door de Geest ingegeven brieven van het Nieuwe Testament, waarin zij voortdurend naar voren wordt gebracht en waarnaar steeds wordt verwezen.

Lezen: Handelingen 3:12-26

And He shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things.
Acts 3:20-21

When the Lord ascended into heaven before the eyes of His disciples, “they looked stedfastly toward heaven as He went up,” and their faith, hope and love followed Him along the shining way upward. As they thus gazed after Him on His glorious way, they seemed to lose sight of everything else. But “behold, two men,” two angels in human form, “stood by them in white apparel; which also said, Ye men of Galilee, why stand ye gazing up into heaven? This same Jesus, which is taken up from you into heaven, shall so come in like manner as ye have seen Him go into heaven” (Acts 1:11).

It was as if the angels said to them, “Jesus, your Master, your Head and your King, has not gone from you for ever. He will one day, as He Himself has promised, return in the same glorious Person as that in which He ascended, in the same Divine and human nature, and upon the clouds of heaven, which have now received Him out of your sight. Therefore watch, wait and pray in the meantime.” From that moment, therefore, the second coming of the Lord has always been an important part of the faith of the Church of Christ, especially in the first period of her existence. Therefore we find Peter proclaiming it at once: “And He shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all His holy prophets since the world began” (Acts 3:20, 21).

That the second coming afterwards always remained a prominent point in the teaching and testimony of the apostles is evident from the inspired epistles of the New Testament, in which it is continually brought forward and constantly referred to.

Reading: Acts 3:12-26

Y enviará a Jesucristo, que os fue antes anunciado: al cual de cierto es menester que el cielo tenga hasta los tiempos de la restauración de todas las cosas.
Hechos 3:20-21

Cuando el Señor subió al cielo ante los ojos de Sus discípulos, “estaban con los ojos puestos en el cielo, entre tanto que Él iba”, y su fe, su esperanza y su amor le siguieron por el camino resplandeciente hacia arriba. Mientras así le miraban en Su glorioso camino, parecían perder de vista todo lo demás. Pero “he aquí dos varones”, dos ángeles en forma humana, “se pusieron junto a ellos en vestidos blancos; los cuales también les dijeron: Varones galileos, ¿qué estáis mirando al cielo? Este mismo Jesús que ha sido tomado desde vosotros arriba en el cielo, así vendrá como le habéis visto ir al cielo” (Hch. 1:11).

Era como si los ángeles les dijeran: “Jesús, vuestro Maestro, vuestra Cabeza y vuestro Rey, no se ha ido de vosotros para siempre. Él volverá un día, como Él mismo lo ha prometido, en la misma gloriosa Persona en que ascendió, en la misma naturaleza divina y humana, y sobre las nubes del cielo, que ahora le han recibido y ocultado de vuestra vista. Por tanto, velad, esperad y orad entretanto”. Desde aquel momento, pues, la segunda venida del Señor ha sido siempre una parte importante de la fe de la Iglesia de Cristo, especialmente en el primer período de su existencia. Por eso hallamos a Pedro proclamándola en seguida: “Y enviará a Jesucristo, que os fue antes anunciado: al cual de cierto es menester que el cielo tenga hasta los tiempos de la restauración de todas las cosas, que habló Dios por boca de Sus santos profetas que han sido desde el siglo” (Hch. 3:20, 21).

Que la segunda venida siguió siendo después siempre un punto destacado en la enseñanza y el testimonio de los apóstoles se ve claramente en las epístolas inspiradas del Nuevo Testamento, en las cuales se presenta continuamente y se alude a ella constantemente.

Lectura: Hechos 3:12-26