16 de diciembre

Men zal van Mij zeggen: Gewisselijk, in de Heere zijn gerechtigheden en sterkte; tot Hem zal men komen.
Jesaja 45:24

Niemand zal kunnen zeggen: „In de Heere zijn gerechtigheden en sterkte”, tot zijn eigen ellende, zijn beproevingen, zijn verzoekingen en verwarringen ten einde zijn. Men zal tot dan moeten wachten voordat men kan zeggen: „In de Heere zijn gerechtigheden en sterkte.” Dus als we zo verwaand zijn verheven denkbeelden over onszelf te koesteren, als we starre Farizeeërs zijn, als we niet bereid zijn onze eigen vermeende goedheid op te geven, reken er dan op dat waar Gods genade in het hart werkzaam is, er zulke diepgaande openbaringen in een mens zullen plaatsvinden dat hij zichzelf veracht, en hij zo wordt geschud en overhoop gehaald dat hij inziet wat hij in de ogen van een heilige God is.

Want voordat hij bewust kan zeggen: „In de Heere zijn gerechtigheden en sterkte”, moet hij tot het inzicht zijn gekomen dat al zijn eigen rechtvaardigheid als vuile vodden is, die hij onder zijn voeten kan vertrappen, vastbesloten om te zien op en uitsluitend te rusten in de Heere, en te zeggen: „In de Heere zijn gerechtigheden en sterkte.”

Niets is gemakkelijker voor mensen en niets komt meer voor dan te praten over gerechtvaardigd worden in Christus. Ze scheppen erover op dat ze in de Heere die rechtvaardigheid hebben, maar als we naar hun leven kijken en hun gesprekken volgen, wat is er dan weinig te zien van godzalige smart over de zonde, wat weten ze weinig van ontroostbaarheid en wroeging, wat zien we weinig in hen van een diepgaande bekendheid met de verdorvenheden van de natuur, wat weinig heilige eerbied of neiging tot godvruchtigheid. Er is weinig vrucht, en heel weinig verlangen om vrucht voort te brengen. Het is duidelijk dat ze weinig behoedzaam wandelen: ze leven niet in het besef dat de blik van Degene Die het geweten onderzoekt en de teugels beproeft, op hen is gericht. Deze vruchten van de Geest verschijnen altijd als er een genadewerk in de ziel wordt verricht.

Lezen: Jesaja 64

Men zal van Mij zeggen: Gewisselijk, in de Heere zijn gerechtigheden en sterkte; tot Hem zal men komen.
Jesaja 45:24

Niemand zal kunnen zeggen: „In de Heere zijn gerechtigheden en sterkte”, totdat er een einde is gekomen aan zijn eigen ellende, zijn beproevingen, zijn verzoekingen en zijn verwarringen. Tot dan zal men moeten wachten voordat men kan zeggen: „In de Heere zijn gerechtigheden en sterkte.” Zijn we dus zo verwaand dat we hoge gedachten over onszelf koesteren, zijn we starre Farizeeërs, zijn we niet bereid onze eigen vermeende goedheid op te geven? Reken er dan op dat er, waar Gods genade in het hart werkt, zulke diepe ontdekkingen in een mens zullen plaatsvinden dat hij zichzelf veracht. Hij wordt zo geschud en overhoop gehaald dat hij inziet wat hij is in de ogen van een heilige God.

Want voordat hij uit bevinding kan zeggen: „In de Heere zijn gerechtigheden en sterkte”, moet hij tot het inzicht zijn gekomen dat al zijn eigen gerechtigheid als vuile vodden is, die hij onder zijn voeten kan vertrappen. Dan is hij vastbesloten om op de Heere te zien en uitsluitend in Hem te rusten, en te zeggen: „In de Heere zijn gerechtigheden en sterkte.”

Niets is gemakkelijker voor mensen en niets komt vaker voor dan praten over gerechtvaardigd worden in Christus. Ze scheppen erover op dat ze die gerechtigheid in de Heere hebben. Maar als we naar hun leven kijken en hun gesprekken volgen, wat is er dan weinig te zien van een goddelijke droefheid over de zonde! Wat weten ze weinig van ontroostbaarheid en wroeging, wat zien we weinig in hen van een diepe kennis van de verdorvenheden van de natuur, wat weinig heilige eerbied of neiging tot godvruchtigheid! Er is weinig vrucht, en heel weinig verlangen om vrucht voort te brengen. Het is duidelijk dat ze weinig behoedzaam wandelen: ze leven niet in het besef dat het oog van Hem Die het geweten onderzoekt en de nieren proeft, op hen gericht is. Deze vruchten van de Geest verschijnen altijd wanneer er een genadewerk in de ziel gewrocht wordt.

Lezen: Jesaja 64

Surely, shall one say, in the LORD have I righteousness and strength: even to Him shall men come.
Isaiah 45:24

No one will be able to say, “In the LORD have I righteousness and strength,” until an end has come to his own misery, his trials, his temptations and his perplexities. Until then he will have to wait before he can say, “In the LORD have I righteousness and strength.” Are we, then, so conceited that we cherish high thoughts of ourselves, are we stiff Pharisees, are we unwilling to give up our own supposed goodness? Then depend upon it, where God’s grace works in the heart, such deep discoveries will take place in a man that he loathes himself. He is so shaken and turned upside down that he sees what he is in the eyes of a holy God.

For before he can say from experience, “In the LORD have I righteousness and strength,” he must have come to see that all his own righteousness is as filthy rags, which he can trample under his feet. Then he is resolved to look to the Lord and to rest in Him alone, and to say, “In the LORD have I righteousness and strength.”

Nothing is easier for men and nothing is more common than to talk about being justified in Christ. They boast that they have this righteousness in the Lord. But when we look at their lives and follow their conversation, how little is to be seen of a godly sorrow for sin! How little they know of being inconsolable and of contrition; how little we see in them of a deep knowledge of the corruptions of nature; how little holy reverence or inclination to godliness! There is little fruit, and very little desire to bring forth fruit.

It is plain that they walk with little circumspection: they do not live in the sense that the eye of Him Who searches the conscience and tries the reins is upon them. These fruits of the Spirit always appear when a work of grace is wrought in the soul.

Reading: Isaiah 64

Y diráse de Mí: Ciertamente en Jehová está la justicia y la fuerza: a Él vendrán.
Isaías 45:24

Nadie podrá decir: “En Jehová está mi justicia y mi fuerza”, hasta que haya llegado un fin para su propia miseria, sus pruebas, sus tentaciones y sus perplejidades. Hasta entonces tendrá que esperar antes de poder decir: “En Jehová está mi justicia y mi fuerza”. ¿Somos, pues, tan presuntuosos que abrigamos altos pensamientos de nosotros mismos, somos fariseos tiesos, no estamos dispuestos a renunciar a nuestra supuesta bondad? Entonces téngalo por seguro: donde la gracia de Dios obra en el corazón, se producirán en un hombre descubrimientos tan profundos que se aborrecerá a sí mismo. Es tan sacudido y trastornado que ve lo que es a los ojos de un Dios santo.

Porque antes de poder decir por experiencia: “En Jehová está mi justicia y mi fuerza”, tiene que haber llegado a ver que toda su propia justicia es como trapo de inmundicia, que puede pisotear bajo sus pies. Entonces está resuelto a mirar al Señor y a descansar solo en Él, y a decir: “En Jehová está mi justicia y mi fuerza”.

Nada es más fácil para los hombres y nada más común que hablar de ser justificados en Cristo. Se jactan de tener esta justicia en el Señor. Pero cuando miramos sus vidas y seguimos su conducta, ¡qué poco se ve de una tristeza según Dios por el pecado! ¡Qué poco saben de estar sin consuelo y de la contrición; qué poco vemos en ellos de un conocimiento profundo de las corrupciones de la naturaleza; qué poca santa reverencia o inclinación a la piedad! Hay poco fruto, y muy poco deseo de dar fruto.

Es evidente que andan con poca circunspección: no viven con el sentimiento de que el ojo de Aquel que escudriña la conciencia y prueba los riñones está sobre ellos. Estos frutos del Espíritu aparecen siempre cuando se obra una obra de gracia en el alma.

Lectura: Isaías 64