The Work of the Holy Spirit
DOOR J.C. PHILPOT
Totdat de Heilige Geest de ziel tot geestelijk leven wekt, weten we niets echt of juist van de waarheid zoals die in Jezus is. Je kunt strikt orthodox zijn in je leer, afkeer hebben van ontrouw en dwaling, geschokt zijn door godslastering en gebrek aan eerbied, nauwgezet aandacht geven aan iedere plicht, je gebeden en devoties met onwrikbare regelmaat herhalen en jezelf en anderen buitengewoon godsdienstig vinden, terwijl je in de ogen van de hartdoorziende Heere toch nog dood bent in overtredingen en zonden. De wereld zit vol van zulke uiterlijke godsdienstige mensen. Elke kerk en kapel kan talrijke voorbeelden geven van zulke zogenaamd ‘vrome en eerbare’ mannen en vrouwen.
Nee, we moeten nog veel dichter bij de waarheid komen. Deze hardlopers zijn inderdaad ver verwijderd van de startlijn en ver verwijderd van het koninkrijk der hemelen. Je kunt een vorm van godsvrucht hebben en een belijdenis van de waarheid, van kinds af aan opgevoed zijn in een gezond geloof, de leerstellingen van de genade in theorie en als een religieus systeem hebben geleerd, overtuigd zijn in je geweten van de wezenlijke overeenstemming daarvan met Gods Woord, ervoor strijden in discussies en deze bewijzen met teksten, met plezier naar het evangelie luisteren of het zelfs met welsprekendheid en vuur prediken – en toch niets weten van de waarheid die redt, noch haar uit ervaring kennen, door goddelijk onderwijs en getuigenis.
Geeft de Schrift ons geen voorbeeld van deze twee karakters? Wie was religieuzer, strenger, nauwgezetter en orthodoxer dan de Farizeeër van weleer? Hij zat op de stoel van Mozes als leraar van het volk; hij gaf nauwgezet tienden van zijn munt, anijs en komijn; hij zeefde zelfs zijn drank, opdat geen mug of onreine worm hem zou verontreinigen; hij bad en vastte streng en regelmatig; en leek voor zichzelf en voor anderen de grootste favoriet van de hemel. Maar wat was hij werkelijk? Wat was hij in de ogen van de Heere? Volgens het getuigenis van de Heere Zelf was hij een huichelaar, een adder, een witgepleisterd graf, rijpend voor de verdoemenis van de hel! Was er niet ook een Saul onder de profeten? Geen Zedekia, zoon van Kenaäna, met de woorden: “Zo zegt de Heere” in zijn mond (2 Kron. 18:10)? Geen Hananja, met een verklaarde boodschap van God (Jer. 28:2)? Kwamen zij niet met een belijdenis van de waarheid en beweerden zij niet dienaren van de Allerhoogste te zijn?
En waren er in het Nieuwe Testament geen Demas, Diotrephes of Alexander? Tegen wie waarschuwden de heilige Johannes, de vurige Judas en de ernstige Petrus de kerken zo krachtig? Wie waren die “vlekken in hun liefdesmaaltijden, die zich zonder vrees voedden”? Wie waren die “wolken zonder water, voortgedreven door de wind”, “bomen waarvan de vruchten verdord waren, tweemaal dood, met wortel en al uitgerukt”? Wie anders dan genadeloze belijders van de waarheid? Het is dus niet de vorm, de letter, het uiterlijke, de kale schil en schors van de waarheid die je tot christen maakt of openbaart, maar het vitale bezit ervan als een goddelijk geschonken gave en schat.
Met dit in het hart als een ernstige waarschuwing om niet lichtzinnig om te gaan met Gods waarheid, of genoegen te nemen met een louter formele erkenning, willen we verder gaan om te zien wat een grote zegen de waarheid is wanneer men er vitaal bezit van krijgt.
Als je kijkt naar het werk van de Geest in uw hart, ziet u dat Hij in al Zijn heilige handelingen en genadige bewegingen altijd de waarheid als Zijn belangrijkste instrument gebruikt. Doorboort en verwondt Hij? Dan gebeurt dat door de waarheid, want “het zwaard van de Geest is het Woord van God,” en dat is, zoals wij weten, “het Woord der waarheid” (Ef. 6:17; Hebr. 4:12; 2 Kor. 6:7). Als Hij barmhartig geneest, als Hij vriendelijk zegent, gebeurt dat eveneens door middel van de waarheid; want de belofte is: “Maar wanneer Die zal gekomen zijn, namelijk de Geest der waarheid, Hij zal u in al de waarheid leiden.” En wanneer Hij zo komt, is het als Trooster, volgens die genadige woorden: “Wanneer de Trooster komt, die Ik u zenden zal van de Vader, de Geest der Waarheid, die van de Vader uitgaat, zal deze van Mij getuigen.”
Als u kijkt naar de nieuwe mens met genade die de gezegende Geest in uw hart voortbrengt, ziet u dat al zijn leden en vermogens gevormd en aangepast zijn om de waarheid levendig te ontvangen. Zoals het oog aangepast is aan het licht, het oor aan het geluid, de longen aan de zuivere lucht die ze bij elke ademhaling ontvangen, het hart aan het levensbloed dat het door iedere slagader voortstuwt, zo is de nieuwe mens van genade geschikt en aangepast aan de waarheid van God. En zoals deze vitale organen hun specifieke functies alleen vervullen wanneer zij de indrukken ontvangen die externe factoren op hen uitoefenen, zo werken ook de organen van de nieuwe mens van genade alleen wanneer de waarheid door de kracht van de gezegende Geest op hen wordt ingeprent.
Heeft de nieuwe mens met genade dan ogen? Die zijn om de waarheid te zien (Ef. 1:18-19). Heeft hij oren? Die zijn om de waarheid te horen (Jes. 55:3; Luk. 9:44). Heeft hij handen? Die zijn om de waarheid vast te grijpen en te omhelzen (Spr. 4:13; Jes. 27:5; Hebr. 6:18). Heeft hij voeten? Die zijn om in de waarheid te wandelen (Ps. 119:45; Luk. 1:6; 3 Joh. 4). Heeft hij een mond? (“Doe uw mond wijd open en Ik zal hem vullen.”) Die is er om zich te voeden met de waarheid, de levende waarheid, ja, met Zijn vlees, dat de waarheid Zelf is (Joh. 6:35; 14:6).
Zonder waarheid is er geen wedergeboorte; want door “het Woord der waarheid” zijn wij verwekt en wedergeboren (Jak. 1:18; 1 Petr. 1:23). Zonder waarheid is er geen rechtvaardiging; want wij worden gerechtvaardigd door het geloof, en dit geloof bestaat uit het geloven van Gods waarheid, en zo geeft het vrede met God (Rom. 4:20-24; 5:1). Zonder waarheid is er geen heiliging; want de Heere Zelf zegt: “Heilig hen door Uw waarheid; Uw woord is waarheid.” En zonder waarheid is er geen redding; want “God heeft Zijn volk verkoren tot behoudenis, in heiliging door de Geest en geloof in de waarheid” (2 Tess. 2:13)
Aangezien de waarheid de instrumentele oorzaak is van al deze zegeningen, het door God aangewezen middel waardoor zij tot genade worden, komt de waarheid ook binnen in alle genaden van de Geest en wordt zij door hen ontvangen wanneer zij tot leven komen. Zonder waarheid is er dus geen geloof; want het werk van het geloof is de waarheid te geloven. Wat is het verschil tussen geloof en misleiding? Geloof gelooft Gods waarheid, en misleiding gelooft Satans leugens. “En daarom zal God hun zenden een kracht der dwaling, dat zij de leugen zouden geloven; Opdat zij allen veroordeeld worden die de waarheid niet geloofd hebben, maar een welbehagen hebben gehad in de ongerechtigheid.”
Zonder waarheid is er geen hoop; want het is de taak van de hoop om zich in de waarheid te verankeren. “Opdat wij, door twee onveranderlijke dingen, waarin het onmogelijk is dat God liegt, een sterke troost zouden hebben, wij die onze toevlucht hebben genomen om de hoop vast te grijpen die voor ons ligt; welke hoop wij hebben als een anker van de ziel, zowel zeker als standvastig, en dat binnengaat in het binnenste van het voorhangsel.” Die twee onveranderlijke dingen waarin de hoop verankerd is, zijn Gods Woord en Gods toorn; met andere woorden, de beloofde waarachtigheid en trouw van Hem die niet kan liegen.
Dat leidde de heilige David tot het zeggen: “Ik heb op Uw woord gehoopt.” “Die in den kuil nederdalen,” zei de goede koning Hizkia, “zullen op Uw waarheid niet hopen.” Nee! Het zijn de levende“de levende, die zal U loven, gelijk ik heden doe.” En het is “door lijdzaamheid en vertroosting der Schriften”, dat wil zeggen de troost die de waarheid van God in de Schriften ons schenkt, “hoop hebben zouden” (Rom. 15:4).
Zonder waarheid is er geen liefde, want het is door “de liefde voor de waarheid” dat de verlosten zich onderscheiden van de verlorenen. “En in alle verleiding der onrechtvaardigheid in degenen die verloren gaan, daarvoor dat zij de liefde der waarheid niet aangenomen hebben, om zalig te worden.” Alleen wanneer u “de waarheid in liefde betracht, zult u opwassen in Hem Die het Hoofd is, namelijk Christus.” Zo is “de vrucht des Geestes in alle goedheid en rechtvaardigheid en waarheid.” En dit is de Persoon van de Zoon van God, want “genade en waarheid zijn gekomen door Jezus Christus.”
Hoe zuchtten en riepen de heiligen van weleer om een ervaringsgerichte kennis van Gods waarheid! “Leid mij in Uw waarheid”; “Zend Uw licht en Uw waarheid”; “O, bereid barmhartigheid en waarheid, die mij kunnen bewaren.” Toen de Zoon van God in het vlees kwam en zo de waarheid in zichtbare gedaante bracht, aanschouwden zij die uit God geboren zijn Zijn heerlijkheid, “de heerlijkheid van de eniggeboren Zoon van de Vader, vol van genade en waarheid!” Hoe dierbaar Hij ook is voor God Zelf in Zijn waarheid! Daarom wordt gezegd dat Hij “Zijn Woord boven al Zijn Naam heeft verheven”, dat wil zeggen: Zijn geopenbaarde waarheid boven al Zijn andere eigenschappen en volmaaktheden heeft verheven en verheerlijkt.
Als de waarheid op zichzelf zo kostbaar is, zo kostbaar voor God en zo kostbaar voor alle heiligen van God, zou zij dan niet ook kostbaar voor u moeten zijn? Dat zal zo zijn als u de gezindheid van Christus hebt en Zijn Geest in u woont. Maar zoals liefde voor heiligheid noodzakelijkerwijs ook haat voor en vluchten voor zonde inhoudt en impliceert, zo zal liefde voor de waarheid ook haat voor en vluchten voor dwaling in zich dragen. Onverschilligheid is nog nooit beschouwd als een teken van liefde, noch bij mensen, noch bij God. Warmte, ijver, ernst en toewijding zijn niet alleen duidelijke tekenen van liefde, maar zijn zo nauw verweven met de essentie ervan dat ze er niet van kunnen worden gescheiden.
Until the Blessed Spirit quickens the soul into spiritual life, we know nothing really or rightly of the truth as it is in Jesus. We may be strictly orthodox in doctrine, may abhor infidelity and error, may be shocked at profanity and irreverence, may be scrupulously attentive to every relative duty, may repeat, with undeviating regularity, our prayers and devotions; and may seem to ourselves and to others exceedingly religious; when, in the sight of a heart-searching God, we are still dead in trespasses and sins. The world is full of such exceedingly religious people. Every church and every chapel can produce samples in abundance of such “devout and honorable” men and women.
No! we may come much nearer the mark than this, for these runners are indeed a long way off the very starting-place, and yet we may still be very far from the kingdom of heaven. We may have a form of godliness in a profession of truth, may have been suckled and bred up from childhood in a sound creed, may have learned the doctrines of grace in theory and as a religious system, may be convinced in our conscience of their substantial agreement with the oracles of God, may contend for them in argument, and prove them by texts, may sit under the sound of the gospel with pleasure, or even preach it with eloquence and fervor; and yet know nothing of the truth savingly and experimentally, by divine teaching and divine testimony.
Does the Scripture afford us no example of both these characters? Who more religious, more strict, scrupulous, and orthodox than the Pharisee of old? He sat in Moses’ seat, as the teacher of the people; he tithed his mint, anise, and cummin with the most scrupulous care; he strained his very drink, that no gnat or unclean worm might unawares pollute him; he prayed and fasted rigidly and regularly; and seemed to himself and to others the prime favorite of heaven. But what was he really and truly? What was he in the sight of God? According to the Lord’s own testimony, a hypocrite, a viper, a whited sepulcher, ripening himself for the damnation of hell! And was there no Saul among the prophets? no Zedekiah, the son of Chenaanah, with a “Thus says the Lord” in his mouth? (2 Chron. 18:10.) no Hananiah, with a declared message from God? (Jer. 28:2.) Did not these men come with a profession of the truth, and claim to be servants of the Most High?
And was there no Demas, nor Diotrephes, nor Alexander in the New Testament? Who were those against whom holy John, fervent Jude, and earnest Peter warned the churches so strongly? Who were those “spots in their feasts of charity, feeding themselves without fear?” Who were those “clouds without water, carried about with winds;” those “trees whose fruit withered, twice dead, plucked up by the roots?”—who else but graceless professors of the truth? It is not then, the form, the letter, the mere outside, the bare shell and husk of truth, that makes or manifests the Christian; but the vital possession of it as a divinely bestowed gift and treasure.
But bearing this in mind as a solemn warning against trifling with the truth of God, or being satisfied with a mere formal recognition of it, let us proceed to see what a blessing truth is when we are put into the vital possession of it.
If we look at the work of the Spirit on the heart, we shall see how, in all his sacred dealings and gracious movements, he invariably employs truth as his grand instrument. Does he pierce and wound? It is by the truth; for the “sword of the Spirit is the word of God,” and that we know is “the word of truth.” (Eph. 6:17; Heb. 4:12; 2 Cor. 6:7.) If he mercifully heal, if he kindly bless, it is still by means of truth; for the promise is, “Howbeit, when he, the Spirit of truth is come, he will guide you into all truth.” And when he thus comes, it is as a Comforter, according to those gracious words, “But when the Comforter is come, whom I will send unto you from the Father, even the Spirit of truth, which proceeds from the Father, he shall testify of me.”
In fact, if we look at the new man of grace that the blessed Spirit begets and brings forth in the heart, we shall see that all his members and faculties are formed and adapted to a living reception of the truth. As the eye is adapted to light; as the ear to sound; as the lungs to the pure air that fills them with every breath; as the heart to the vital blood which it propels through every bounding artery, so is the new man of grace fitted and adapted to the truth of God. And as these vital organs perform their peculiar functions only as they receive the impressions which these external agents produce upon them, so the organs of the new man of grace only act as truth is impressed upon them by the power of the blessed Spirit. Has, then, the new man of grace eyes? It is to see the truth. (Eph. 1:18, 19.) Has he ears? It is to hear the truth. (Isa. 55:3; Luke 9:44.) Has he hands? It is to lay hold of and embrace the truth. (Prov. 4:13; Isa. 27:5; Heb. 6:18.) Has he feet? It is that he may walk in the truth. (Psalm 119:45; Luke 1:6; 3 John 4.) Has he a mouth? (“Open your mouth wide, and I will fill it.”) It is that he may feed upon the truth, the living truth, yes, upon His flesh who is truth itself. (John 6:35; 14:6.)
Without truth there is no regeneration; for it is by “the word of truth” that we are begotten and born again. (James 1:18; 1 Pet. 1:23.) Without truth there is no justification; for we are justified by faith, which faith consists in crediting God’s truth, and so, gives peace with God. (Rom. 4:20-24; 5:1.) Without the truth there is no sanctification; for the Lord himself says, “Sanctify them through your truth: your word is truth.” And without the truth there is no salvation; for “God has chosen us to salvation through sanctification of the Spirit and belief of the truth.” (2 Thess. 2:13.)
And as the truth is the instrumental cause of all these blessings, the divinely-appointed means whereby they become manifested mercies, so truth enters into and is received by all the graces of the Spirit as they come forth into living exercise. Thus, without the truth, there is no faith; for the work of faith is to believe the truth. What is all the difference between faith and delusion? That faith believes God’s truth, and delusion credits Satan’s lies. “And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie, that they all might be damned who believe not the truth, but had pleasure in unrighteousness.” Without truth there is no hope; for the province of hope is to anchor in the truth. “That by two immutable things in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us; which hope we have as an anchor of the soul, both sure and steadfast, and which enters into that within the veil.” The two immutable things in which hope anchors are God’s word and God’s wrath; in other words, the pledged veracity and faithfulness of him who cannot lie. This made holy David say, “I have hoped in your word.” “They that go down into the pit,” said good King Hezekiah, “cannot hope for your truth.” No! it is “the living, the living who praise you as I do this day.” And it is “through patience and comfort of the Scriptures,” that is, the consolation which the truth of God revealed in the Scriptures affords, “that we have hope.” (Rom. 15:4.) Without truth there is no love, for it is by “the love of the truth” that the saved are distinguished from the lost. “And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth that they might be saved.” And it is only as we speak “the truth in love that we grow up into him in all things, which is the head, even Christ.” Thus “the fruit of the Spirit is in all goodness and righteousness and truth;” and this is the Person of the Son of God, for “grace and truth came by Jesus Christ.”
How holy men of old sighed and cried for an experimental knowledge of God’s truth! “Lead me in your truth;” “Send out your light and your truth;” “O prepare mercy and truth which may preserve me.” And when the Son of God came in the flesh, and thus brought down truth into visible manifestation, how those who were born of God beheld his glory, “the glory of the only begotten of the Father, full of grace and truth!” How dear also to God himself in his truth! Thus he is said to have “magnified his word above all his name;” that is, exalted and glorified his revealed truth above all his other attributes and perfections. Now, if truth be so precious in itself, so precious to God, so precious to all the saints of God, should it not be also precious to us? It will be so if we have the mind of Christ, and his Spirit dwell in us. But as a love of holiness necessarily includes as well as implies a hatred of, and a fleeing from sin, so will a love of truth contain in it a hatred of, and a fleeing from, error. Indifference never yet was counted a mark of love, whether human or divine. Warmth, zeal, earnestness, devotedness, are not only sure marks of love, but are so intimately interwoven with its very essence, that they cannot be separated from it.