Abounding of Love in Knowledge and Experience

Filip. 1:9-11 En dit bid ik God, dat uw liefde nog meer en meer overvloedig worde in erkentenis en alle gevoelen; Opdat gij beproeft de dingen die daarvan verschillen, opdat gij oprecht zijt en zonder aanstoot te geven, tot den dag van Christus; Vervuld met vruchten der gerechtigheid, die door Jezus Christus zijn, tot heerlijkheid en prijs van God.

Wanneer wij de zendbrieven van Paulus lezen dan is het opvallend, wat een Geest van het gebed hem bezielde voor de gemeenten en de bijzondere personen, aan welke hij schreef. In het bijzonder gedenkt hij die gemeenten, welke door hem zelf gesticht zijn, als die van Korinthe, Efeze, Filippensen en Thessalonicenzen en die personen, welke hij zijn zonen in het geloof noemde, als Timotheüs en Filemon. Maar ook de gemeenten, die zijn aangezicht nooit in het vlees gezien hadden, deelden in zijn voorbede, tot hun geestelijk welvaren. Wat een beschamend voorbeeld voor ons, die vaak zo bekrompen zijn in vergelijking met zijn ruim hart, en onze flauwe en vormelijke gebeden voor de heiligen van de Allerhoogste, tegenover de gebeden en smekingen, die als vloeiden uit zijn boezem.

Wanneer wij de zendbrieven van Paulus lezen dan is het opvallend, wat een Geest van het gebed hem bezielde voor de gemeenten en de bijzondere personen, aan welke hij schreef. In het bijzonder gedenkt hij die gemeenten, welke door hem zelf gesticht zijn, als die van Korinthe, Efeze, Filippensen en Thessalonicenzen en die personen, welke hij zijn zonen in het geloof noemde, als Timotheüs en Filemon. Maar ook de gemeenten, die zijn aangezicht nooit in het vlees gezien hadden, deelden in zijn voorbede, tot hun geestelijk welvaren. Wat een beschamend voorbeeld voor ons, die vaak zo bekrompen zijn in vergelijking met zijn ruim hart, en onze flauwe en vormelijke gebeden voor de heiligen van de Allerhoogste, tegenover de gebeden en smekingen, die als vloeiden uit zijn boezem.

Doch niet alleen is Paulus’ biddende gestalte ten behoeve van de geestelijke stichting en vruchtbaarheid van Christus’ gemeenten, maar ook zijn zijn gebeden hoogst merkwaardig. Dat wordt spoedig ontdekt, wanneer wij de gebeden van de apostel goed overwegen, vooral zoals ze daar staan opgetekend, tot een blijvende herinnering, zegen en onderricht voor ons. En hebt u wel een vergelijking gemaakt van uw zielszuchten en gebeden, om op te wassen in de genade en kennis van onze Heere en Zaligmaker Jezus Christus, met de gebeden van deze Godsman, die onder de leiding van de Heilige Geest steeds biddend was voor de gelovigen aan wie hij schreef?

Maar om dit punt nader op te helderen wijs ik u op drie gebeden van de apostel, die ik u aanbeveel in uw eenzaamheid te bepeinzen en uw eigen gebeden daarmee te vergelijken. Het eerste vindt u bij Efeze 1 vers 15-23; het tweede leest u in Efeze 3 vers 14-19; en het derde gebed staat ongetekend in Col. 1 vers 9-12. Hoe graag ik ook met u de rijke inhoud, vol van geestelijke en uitnemende zaken, zou wensen te beschouwen, de tijd laat het ons heden niet toe, en laten we hun beschouwingen aan uw biddende overdenking thuis over, opdat u bij goddelijk licht de zin en mening van de Geest mag gevoelen, verstaan en voor uzelf verwezenlijken.

In onze tekst hebben we een ander gebed van de man van God, en ik heb mij voorgenomen, onder de bekwaam makende genade van de Heere, zijn rijke inhoud met u te beschouwen.

De apostel schreef deze brief aan de gemeente te Filippi, een grote en belangrijke stad in het noorden van Griekenland gelegen, waar Paulus en Silas eens in de kerker geworpen werden en waar de stok- of gevangenbewaarder tot bekering kwam. (Hand. 16).

Als wij het goed hebben, dan vinden wij in onze tekst, het gebed van Paulus, vier onderscheidene beden, die evenwel een geheel uitmaken als onder en met elkaar samen verbonden, de genade en heerlijkheid van God als einddoel beogend. Die vier beden zijn:

I. Dat hun liefde meer en meer overvloedig mocht worden;

II. Dat zij mochten beproeven de dingen die verschillen;

III. Dat ze oprecht mochten zijn en geen aanstoot zouden geven tot de dag van Christus;

IV. Dat zij vervuld mochten zijn met vruchten van gerechtigheid, tot de verheerlijking van God.

I.

Het is van groot belang, dat wij allereerst weten, aan wie de apostel deze zendbrief geschreven heeft. Wij lezen in het eerste vers: “Al de heiligen in Christus Jezus, die te Filippi zijn, met de opzieners en diakenen”. U ziet dus, dat deze zendbrief, zoals alle andere brieven in het Nieuwe Testament, gericht is tot de gelovigen in Christus Jezus; niet tot de wereld in het algemeen, en ook niet tot de ongelovige Joden en heidenen, maar de heiligen en dienstknechten van de levende God. En hoewel nu ook deze gemeente te Filippi verdwenen mag zijn, de kerk van Christus is blijven bestaan.

En er zijn nog gemeenten met hun gelovige herders en leraars en armenverzorgers; en zo blijft ook deze ingegeven Schrift tot de huidige dag van kracht aangaande het volk van de Heere. Hoewel deze waarheid zo duidelijk als eenvoudig is, toch wordt ze zo vaak voorbijgezien en verloochend, door de beloften en waarheden in het algemeen aan allen toe te passen, welke toch alleen aan de gemeente van de levende God toebehoren.

Uit dit oogpunt beschouwd is het onweersprekelijk, dat al de beloften, vermaningen, leringen en bestraffingen uitsluitend alleen Christus’ gemeente toekomen en krijgt ieder woord en uitdrukking zijne eigen betekenis. Indien wij de zendbrief beschouwen als geschreven aan alle mensen in het algemeen, dan beschouwen we de dingen als in een verkleinglas of in een gebroken of misvormende spiegel; wij vervallen tot de grootste dwalingen en de zin en mening van de Geest wordt onverstaanbaar.

Uit deze onloochenbare waarheid volgt als vanzelf, dat Paulus in zijn schrijven het oog heeft op degenen, die deelgenoten van de genade van God waren, met name liefde. Hij bidt niet, dat zij die hemelse gave en genade mochten deelachtig worden, alsof zij daarvan nog verstoken waren. Integendeel; maar wat een wangestalte zou ook een kind van God zonder liefde zijn. Waarlijk een monster, een misvormde, gelijk men soms waarneemt op natuurlijk gebied. Een waar Christen zonder liefde tot Jezus Christus of tot het volk van God, is een onding in de gemeente van God. In de genade heeft men menige smartelijke geboorte, maar in het hemelse Jeruzalem dat ons aller moeder is, worden geen misvormde leden geboren.

Daarom zegt ook de apostel: “dat het spreken van alle talen der engelen en mensen, de gave der profetie en het weten van alle verborgenheden, alle kennis en geloof, dat bergen verzet, dat wonderen verricht, zonder de liefde niets waard is, een ijdel ding, een klinkend metaal zonder leven, (1 Kor. 13:1,2), dus geen Christen, een niet in het Koninkrijk van God. Waar geen liefde is daar is ook geen wedergeboorte en wordt het bewijs daarvan gemist, naar het getuigenis van Johannes: “Wij weten dat wij uit de dood overgegaan zijn in het leven, dewijl wij de broeders liefhebben”. (1 Joh. 3:14).

Daarenboven was de apostel verzekerd, dat de Filippensen gemeenschap met hem hadden in het Evangelie; dat zij dus deelgenoten waren van het leven en de kracht, de zegen en de weldaad van het Evangelie van Jezus Christus en van de liefde die zij jegens Hem betoonden. Hiervan overtuigd, bidt de apostel, dat hun liefde meer en meer overvloedig mocht worden.

Het zou voor hem een smartelijke ervaring zijn te horen, dat hun liefde tot de Heere en Zijn volk verminderde en haar kracht en geur zo taande, dat zij in plaats van een volle beek een nietige plas zou worden, waaraan alle schoonheid en frisheid ontbrak, ja, dat zij van haar plaats zou verwijderd en haar liefhebbers tevergeefs naar haar vragen en zoeken zouden. (Job 6:15-20). Nee, zelfs niet tevreden met dat hun liefde bleef zoals zij was, bidt hij, dat zij mag aangroeien en gedurig meer overvloedig worden.

Doch waarbij ik in het bijzonder wilde stilstaan is zijn bede, dat “hunne liefde meer en meer overvloedig mocht worden in erkentenis en alle gevoelen”. Alsof deze liefde een rivier was die voortdurend toevoer van fris, rein water behoeft, om steeds vloeiend te blijven. U weet, dat een rivier weldra zou leegstromen, wanneer er niet een gedurige toevoer van water zou wezen. Zo zou het met de liefde van een Christen gaan, wanneer er niet steeds een nieuwe instorting en verlevendiging van die genade plaats had.

De Apostel maakt gewag van twee voorname voeders van die Christelijke liefde.

Het eerste dat hij noemt is het overvloedige van die liefde in erkentenis of kennis. Laat mij met Gods hulp trachten aan te wijzen, hoe kennis liefde voedt. Doch om alle mogelijke misvatting te voorkomen moet vooral opgemerkt worden, dat er een belangrijk onderscheid is tussen natuurlijke en geestelijke kennis, welke laatste in onze tekst bedoeld wordt.

Er is een kennis van de dingen van God, die afgescheiden is van de wedergeboorte door de Geest of deelgenootschap aan de genade van God. Een verstandige kennis van de waarheid kan verkregen worden door het lezen van de Schrift en de prediking van het Evangelie, maar deze is op zichzelf geheel wat anders en in de grond tegenover staand met een bevindelijke, levende, geestelijke kennis. Men kan de kennis hebben van een apostel en wereldsgezind zijn als een Demas, een helder hoofd bij een verdorven hart bezitten, spreken als een engel en leven als een duivel, alle verborgenheden weten en toch een luidende schel en huichelaar zijn, zoals wij er heden ten dage velen vinden.

Geheel iets anders is een geestelijke kennis van de dingen van God waarmee Gods volk gezegend is. En hiervan spreekt de apostel in de tekst. Immers de liefde van een Christen vermeerdert naarmate zijn bevindelijke en geestelijke kennis van de dierbare dingen, die met de zaligheid gevoegd zijn, toeneemt.

Laat ons hierbij opmerken, dat het eeuwige leven met die kennis verbonden is, waarvan wij spreken, naar luid van de verklaring van de Heere, Joh. 17:3, waaruit blijkt, dat een geestelijke kennis van God en Zijn geliefde Zoon het eeuwige leven is.

En een van de voornaamste beloften van het nieuwe verbond luidt: “Zij zullen Mij allen kennen, van de kleinste tot de grootste onder hen” (Jer. 31:34, Hebr. 8:11). Gezegende Heere! mocht het steeds onze begeerte zijn om U meer en meer te kennen door Uw Eigen genadige openbaringen aan onze ziel. Zo was ook Paulus’ begeerte: “Dat ik Hem kenne en de kracht Zijner opstanding en de gemeenschap Zijns lijdens, Zijn dood gelijkvormig wordende”. (Filem. 3: 10).

Wanneer wij dit onderwerp nader beschouwen, dan bemerken wij hoe elke genade van de Geest door kennis gevoed en met gehoorzaamheid gemengd is. Wanneer wij de Heere niet kennen, hoe zullen wij dan in Hem geloven tot het eeuwige leven? “Het geloof is een vaste grond der dingen, die men hoopt en een bewijs der zaken die men niet ziet”. (Hebr. 11:1).

Maar hoe kan ik hopen op dingen, waarvan ik niets weet, en een bewijs hebben van ongeziene dingen, als ik er geheel onkundig van ben? Zo was het geloof van Abel niet, die een meer Gode welbehaaglijke offerande bracht dan Kaïn, en ook niet van Henoch, die met God wandelde, en ook niet van de ouden die de “beloften van verre zagen en overtuigd waren en omhelsd hebben”. En Paulus zegt: “Ik weet Wien ik geloofd heb”. (2 Tim. l:12).

Zo is het met de hoop. Ook deze wordt gevoed door kennis in betrekking tot de toekomst, zoals het geloof ten aanzien van het tegenwoordige. Abraham geloofde Gods belofte op hoop tegen hoop, omdat hij God kende in Zijn getrouwheid. Hoe zal ik hopen op hetgeen ik niet ken? Indien ik Christus en Zijn genade niet ken, hoe zal ik op Hem en Zijn genade hopen? Zo is het ten aanzien van Zijn liefde en barmhartigheid, als Die aan de rechterhand des Vaders zit.

Maar in het bijzonder is de 1iefde het gevolg van de kennis, naar luid van onze tekst, gelijk zij vrucht en voortbrengsel van de Geest is. Als de Heilige Geest Gods dierbare waarheid aan de ziel ontdekt, dan wordt zij met liefde omhelsd, waardoor de enige waarachtige God gekend wordt. In die onderwijzing van de Geest wordt Gods liefde in het hart uitgestort en de Heere Jezus in Zijn heerlijke Persoon, werk en genade bevindelijk gekend, van de kleinste tot de grootste onder hen. (Jer. 31:34). En hoe meer wij Hem kennen, des te meer zullen we Hem liefhebben, want Hij is de liefde zelf en onze liefde tot Hem is slechts de terugkaatsing van Zijn Eigen beeld.

Zo is het met betrekking tot onze gezegende Heere. Naarmate wij Hem kennen, zullen wij Hem liefhebben als een gepaste en medelijdende Middelaar, Die door Zijn verzoenend bloed, aan onze schuldig geweten gesprengd, onze liefde jegens Hem uithaalt, omdat Hij ons verlost heeft van het verderf en als opvoerde uit de benedenste hel. Hoe meer wij Zijn gerechtigheid leren kennen als gepast en onmisbaar voor onze nooddruftige en ontblote staat en toestand, des te meer zullen wij Hem liefhebben, omdat Hij in onze plaats heeft willen lijden en sterven, opdat Hij ons zou behouden van het verderf.

Daarom bidt ook de apostel om met “alle heiligen ten volle te begrijpen, welke de breedte en lengte en diepte en hoogte is der kennis van de liefde van Christus, welke de kennis te boven gaat”. Laat ik hierbij voegen, dat naarmate wij onszelf leren kennen en onze diep bedorven en wanhopige staat en toestand als verloren zondaars, van de boosheden van ons harten en wat wij verdiend hebben als overtreders van Gods heilige wet en onze gedurige afwijkingen en hoe meer wij Zijn lankmoedigheid, goedertierenheid en tedere ontferming over ons, tegenover al onze schandelijke snoodheden, des te meer zullen wij zeker Zijn liefde bewonderen en prijzen. En hoe meer wij Zijn genade en heerlijkheid kennen, des te meer zullen wij ze waarderen en liefhebben. Wanneer deze dierbare dingen meer en meer duidelijk worden voor ons geestelijk verstand en krachtig aan ons hart toegepast en aan ons geweten verzegeld zijn, des te meer zullen zij met warme liefde omhelsd en de ziel aan het beeld van God gelijkvormig gemaakt worden en “de nieuwe mens vernieuwd worden tot kennis naar het evenbeeld Desgenen Die hem geschapen heeft”. (Col. 3:10).

“En wij allen met ongedekt aangezicht de heerlijkheid des Heeren als in een spiegel aanschouwende, worden naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid, als van des Heeren Geest”. (2 Cor. 3:18). “En God, Die gezegd heeft, dat het licht uit de duisternis zal schijnen, heeft in onze harten geschenen, om te geven verlichting der kennis, in het aangezicht van Jezus Christus. (2 Cor. 4:16). En als wij de Heere liefhebben, dan zullen wij ook Zijn volk liefhebben. “Een iegelijk, die liefheeft Dengene, die geboren heeft, die heeft ook lief, dengene die uit Hem geboren is”. (1 Joh. 5:1)

Dat wij onszelf niet misleiden. Als wij Jezus liefhebben, dan beminnen wij ook Zijn verlosten, Zijn wedergeborenen, Zijn eigendom. Hoe meer wij zien en kennen de schoonheid en heerlijkheid van de Heere van leven en heerlijkheid, des te meer zullen wij Zijn beeld liefhebben, gelijk wij dat aanschouwen in Zijn dierbaar volk en hen aankleven als Christus’ eigendom. Het is onze donkere, gebrekkige kennis van God de Vader in Zijn eeuwige liefde en van de Heere Jezus Christus in Zijn genade en heerlijkheid die ons zo vaak koud en dodig doet zijn in onze genegenheden jegens Hem.

En met de onvolkomen liefde tot het Hoofd is ook de liefde jegens Zijn leden gebrekkig. Wanneer onze ziel een betere beschouwing had van de Persoon en het werk, de genade en heerlijkheid, schoonheid en dierbaarheid van de Heere Jezus Christus, dan zouden wij Hem meer hartelijk liefhebben. Want er is geen beminnelijker voorwerp dat het oog van het geloof kan aanschouwen. Hij vervult de hemel met de luisterrijke stralen van Zijn heerlijke majesteit en verrukt de harten van duizenden van Zijn volk, met de openbaring van Zijn stervende liefde, zodat als wij Hem niet liefhebben, dan komt dat omdat wij Hem niet kennen. Indien Hij Zich dierbaar maakt aan een ieder, die Hem kent, dan is het duidelijk, dat naarmate onze persoonlijke, geestelijke, bevindelijke kennis van Hem, ook onze liefde tot Hem zal wezen.

Maar de apostel spreekt niet alleen van erkentenis, maar ook van alle gevoelen, waarvan de oorspronkelijke betekenis ook proefneming kan zijn. Geestelijke kennis en gevoelen zijn de beide aanvoerders van de Christelijke liefde,—de twee stromen, die naast elkaar als uit de troon van de Allerhoogste vloeien en samensmelten in de grenzeloze rivier van liefde. Door de vereniging van die beide dingen: erkentenis en gevoelen — Goddelijk licht en hemels leven, de onderwijzing van de Geest en Zijn getuigenis van waarheid in het verstand en gevoelen in de genegenheden, wordt de liefde in de ziel tot de Heere en Zijn volk gevoed en onderhouden. Zo wordt ons te duidelijker het grote onderscheid tussen vleselijke verstandskennis en geestelijke kennis.

De eerstgenoemde is een frisse rivier, de tweede als een stilstaande poel. De ene maakt het hart vruchtbaar tot alle goed woord en werk, de andere laat het dor, onvruchtbaar, onrein en dood. Waar een waarachtig werk van de Geest is, daar zal een genadige kennis en bevindelijk gevoelen zijn tot ondersteuning en aankweking van de liefde. Er kan kennis zijn zonder gevoel en ook omgekeerd, maar dat is beide verkeerd. Gevoeligheid is op zichzelf nog geen kenmerk van ware godsdienst. Immers ook de roomse kan wenend zijn crucifix kussen. En hoe gevoelig waren de joodse vrouwen ten aanzien van de Thammuz, de afgod Adonia. (Ez. 1:14).

Ook bij de loochenaars van de waarheid vindt u een gevoeligheid, die soms verbaast. Gewis ook de natuurlijke godsdienst heeft haar gevoel, waarin haar voornaamste levensbloed bestaat en in beweging geraken kan bij een ernstige leerrede of andere gelegenheden, die op de hartstochten invloed hebben. Nee, gevoeligheid op zichzelf is geen zeker bewijs van genade, gelijk te zien is aan het berouw van Achab, vergeleken bij het wenen van Petrus. Duidelijk uit het verschil van vreugde van degenen, bij wie het zaad op steenachtige plaatsen viel en de blijdschap in de Heilige Geest. Gevoeligheid is op zichzelf waardeloos, zo niet erger, wanneer zij niet gegrond is in de genade of de ware kennis van God.

Laat ik de overeenkomst en het verschil van beide trachten aan te wijzen.

Vooreerst noemen wij een geestelijk gezicht in de wedergeboorte meegedeeld, dat overeenkomst heeft met ons natuurlijk gezicht. Van die geloofsogen leest men vaak en onderscheiden in de Schrift. Onze Heere zegt: “Ik ben tot een oordeel in de wereld gekomen, opdat diegenen, die niet zien, zien mogen, en die zien blind worden”. Paulus was gezonden tot de heidenen om hun ogen te openen, naar luid van de profetie, dat der blinden ogen zullen geopend worden. En spreekt Paulus van “verlichte ogen des verstands”. Maar waartoe meer op te noemen. Merken wij op, wat een invloed ons oog heeft op onze kennis en gevoel. Wanneer wij enig voorwerp zien, dat ons aantrekt, hoe wordt ons hart dan onmiddellijk aangedaan.

Wij weten, dat de liefde ontstoken wordt door het oog en gevoed wordt door een gedurig en herhaald aanschouwen van het geliefde voorwerp. Zo leren wij eerst onze gezegende Heere liefhebben. Johannes zegt: “Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft hetzelve niet begrepen”, omdat de zinnen van de natuurlijke mens verblind zijn. (2 Cor. 3:14). Merkt hierbij het grote verschil met degenen die uit God geboren zijn: “En het Woord is vlees geworden en wij hebben Zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als des eniggeborenen van de Vader, vol van genade en waarheid”. (Joh 1:14).

Zij aanschouwden Zijn heerlijkheid, omdat de Heere hun het gezicht gaf en Zichzelf aan hen openbaarde, overeenkomstig Zijn troostwoord aan Zijn bedroefde jongeren: “Ik zal u geen wezen laten; Ik kom weder tot u. Nog een kleine tijd en de wereld zal Mij niet meer zien, maar gij zult Mij zien, want Ik leef en gij zult leven”. (Joh. 14:18,19). “Die Mijn geboden bewaart, die is het, die Mij liefheeft; en die Mij liefheeft zal van Mijn Vader geliefd worden, en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren” (vers 21). Zo blijkt, dat de Heere gezien en geliefd wordt door Zijn openbaring aan de ziel en de liefde wordt overvloediger, naarmate het oog aanschouwt en de genegenheden tot Hem getrokken zijn.

Daarbij is er in de genade, zowel als in de natuur, een oor dat hoort en dat een grote invloed heeft op de kennis en het gevoel, wat op natuurlijk gebied duidelijk blijkt bij degenen die doofstom geboren zijn. Dat gebrek is niet aangeboren, maar is het gevolg van doofheid, omdat nooit enig geluid hun gemoed bereikte. En wat zij niet horen, kunnen zij niet nabootsen. Zo zijn er ook in de godsdienstige wereld, die de taal van Kanaän niet kunnen spreken, omdat zij ze nooit met het hart hebben gehoord. Maar ook zijn er, die door een almachtig Effata van hun doofheid genezen zijn en nu horen. (Markus 7:34).

Telkens komt dat in de Schrift voor, (Ps. 18:43, Jes. 55:3, Rom. 10:17). Gelijk het oor invloed heeft op de kennis, zo ook op het gevoel. Naarmate wij een blijde of droeve tijding horen, stemt het ons tot blijde of droevige aandoeningen. En naar het Woord des Heeren ons treft, gevoelen wij ons bemoedigd of terneer geslagen. “Mijn schapen horen Mijn stem”, zegt de Heere Jezus. En Zijn stem wekt en voedt liefde, hetzij die in beloften, vermaningen, nodigingen of bevelen van het Evangelie gehoord worden. Het is alles zoals de bruid zegt: “Zijn mond is enkel zoetigheid, dat is de stem van mijn Geliefde”. (Hooglied 5:2-10). Maar ach, wat is die stem van liefde, als er geen oor is om te horen?

Op gelijke wijze is het met een geestelijk proeven en smaken. “Indien gij gesmaakt hebt dat de Heere goedertieren is”, (1 Petr. 2:3, Ps. 34:7). Er is een proeven en smaken van de melk en honig van het Evangelie, waardoor wij haar dierbaarheid kennen. Zonder smaak zou het natuurlijk voedsel ook weinig aantrekkelijks voor ons lichaam hebben. Maar hoe geurig wordt het als de spijs en honger beide aantrekken. Wees hongerend naar het brood des levens.

“Zalig zijn zij die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid”. En hoe zoet smaakt dan het brood en de melk, waarmee de Evangeliedis voorzien is. Dan waarderen wij recht de genadige uitnodiging van de Heere: “Eet, Mijn vrienden! drinkt, ja drinkt overvloediglijk”. Zo wordt door een geestelijke smaak de liefde gevoed tot het gastmaal en jegens de Heere Zelf. Het Woord van God is voor ons helaas vaak zo smakeloos uit gebrek aan goede smaak en honger.

Maar er is ook een geestelijk handelen, overeenkomend met het natuurlijk gevoel door aanraking, dat geheel iets anders is dan de gevoeligheid waarvan wij zojuist spraken. Gelijk wij door aanraking weten of de voorwerpen warm of koud zijn, zo is het ook in de genade. Johannes spreekt van een handelen van het Woord des levens (1 Joh. 1:1), waar hij van drie zintuigen spreekt: met de oren gehoord, met de ogen gezien, met de handen getast.

Zo gebeurde het met de Heere na Zijn opstanding en nodigt Hij ons door de profeet (Jes. 27:5) om Zijn sterkte aan te grijpen en vrede met Hem te maken. Zo deed ook de vrouw, die de vloed van bloed had, op natuurlijk gebied, (Luk. 8:47); en ook wordt de liefde verwakkerd en versterkt door aanraken en omhelzen. Zo greep Maria Jezus’ voeten aan, alsof zij Hem niet kon, noch wilde laten gaan, gelijk er van de bruid staat. (Hooglied 3:4).

Omdat al de natuurlijke zintuigen ook in de genade gevonden worden, daarom is er ook een geestelijk ruiken. “Uw Naam is een uitgestorte olie, daarom hebben U de maagden lief”. (Hooglied 1:3). Izak had ook kennis aan dat zintuig, (Gen. 27:27), en van de Heere heet het: “Al Uw klederen zijn mirre en aloë en kassie” (Ps. 45:9). En in Zijn Zelfovergave voor ons was Hij voor God een welriekende reuk, namelijk als wij een geestelijke reuk hebben.

Zo bemerken wij, dat alle geestelijke zintuigen invloed hebben op de liefde en daarom bidt de apostel dat zij meer en meer overvloedig worden in alle erkentenis en gevoelen, om geoefend te worden tot onderscheiding van goed en kwaad. En naarmate ik de Heere recht waarneem, naar die mate zal ik Hem te vuriger liefhebben. Zodanig is de bijzondere zegen van een levende bevinding, dat zij vergezeld gaat met genadige kennis tot ondersteuning en versterking van de hemelse liefde, waarvan geluk van alle andere dingen Christus het einde, zowel als het voorwerp is, zoals Hij Alfa en Omega, Begin en Einde, de Eerste en de Laatste is.

Laat ons nu de volgende bede van de apostel voor de Filippische broeders beschouwen, welke luidt: “Opdat gij beproeft de dingen die verschillen”.

Een Christen ontmoet in deze wereld veel en velerlei waardoor zijn geestelijk oordeel geoefend moet worden. Hij mag zelfs zijn meest vertrouwden niet blindelings volgen, en ook niet op eigen wijsheid en inzicht vertrouwen of zorgeloos zijn weg gaan. Zonde en satan spreiden steeds vele strikken voor zijn voet. En naarmate hij wenst te wandelen in de vrees van de Heere, wordt zijn gemoed met veel en velerlei bezwaard, waarvan hij de wezenlijke waarde niet weet, tenzij hij ze beproeft. En daartoe is hij geroepen om het verschil te kennen.

Soms hebben wij onze eigen bevinding te beproeven. Wij weten, dat er valse bevinding, een natuurlijk geloof, een bedrieglijke hoop, een voorgewende liefde is, wat wij dagelijks rondom ons waarnemen. Daarom is zo hoogst noodzakelijk voor ons, om al die dingen die onszelf aangaan, nauwkeurig en ernstig te onderzoeken en te vragen wat de Heere Zelf ons meedeelde. Of onze godsdienst het kenmerk draagt vrucht van genade te zijn.

De beweegreden van mijn handelingen zijn vaak zo verschillend: nu eens goed, dan slecht; nu natuurlijk, straks geestelijk; soms voorbeeldig, terwijl ze straks het licht niet kunnen verdragen. Daarom moeten zij beproefd worden. Want de waarde van onze daden hangt af van het beginsel waaruit zij voortvloeien.

Ook mijn woorden moeten beproefd worden, ook als prediker, of het goede woorden zijn, in overeenstemming met de ervaring van Gods volk, naar luid van Gods Woord. Maar ook onze woorden in het algemeen, bij wie of waar ook gesproken, hebben wij te beproeven, van welk gehalte en met welke bedoeling zij gesproken zijn.

Onze gedachten en overleggingen moeten wij beproeven of zij goed of kwaad, vleselijk of geestelijk, genadig of goddeloos zijn.

Evenzo moeten wij onze eigen geest, zowel als de geesten van anderen beproeven, of het de geest van Christus of die van de wereld, een zachtmoedige of een hoogmoedige, een goddelijke of ongoddelijke geest is, die vergevingsgezind of wraakgierig is, die waardig of onwaardig moet genoemd worden. Indien wij onze geest niet beproeven, dan zullen we allicht onze christelijke belijdenis onteren, ons eigen geweten en die van anderen kwetsen of wonden.

De goddeloze, waarheid loochenende, zorgeloze en beuzelende geest van onze dagen hebben wij zorgvuldig te vermijden en te bestrijden; en zowel in de prediking van het Woord, als in het dagelijks leven een geest van vermetel vertrouwen, als lichtvaardige verzekering, voor een vreselijk bedrog te houden.

Meer bijzonder hebben wij onze wegen te beproeven of ons leven, gedrag en omgang met anderen overeenkomstig het Evangelie en onze belijdenis, en tot de verheerlijking van God is. Het is vreselijk zo verblind en verhard te zijn, dat men nooit eens in overweging neemt hoe de zaken staan voor het aangezicht van de grote Onderzoeker van het hart.

Er zijn twee standaards naar de maat waarvan wij een rechtvaardig oordeel kunnen richten. Als daar zijn het onfeilbaar Woord van God en onze eigen bevinding, de bedoelingen en onderwijzingen van God aan onze ziel. Het ene uitwendig en het andere inwendig. En wanneer onze woorden en werken, onze geest en gedrag deze beide toetsen niet kunnen doorstaan, hoe zullen wij dan kunnen bestaan voor het hartdoorzoekend oog van Hem, met Welke wij te doen hebben?

En wat een mooi verband bestaat er tussen deze tweede en de eerste bede van Paulus. Wanneer onze liefde overvloedig wordt in erkentenis en alle gevoelen, dan zijn wij recht in staat om te beproeven de dingen, die verschillen, want de liefde ziet zeer scherp. Ze leest en bemerkt de uitdrukking van het gelaat, de blik van de ogen en de beweging van de lippen.

De liefde is teer en zeer gevoelig in wat voor of tegen is. Waar liefde is daar moet gevoel zijn, omdat zij een aandoening is die het gehele gemoed inneemt en beheerst en alles dat haar aangaat beproeft. Zo ook zal zij de zaken opnemen en wegen zoals God de dingen die verschillen wil beproefd hebben, en afkeuren of goedkeuren naar Zijn geestelijk oordeel.

Een en ander moet noodzakelijk volgen, omdat de beslissing in de dingen die verschillen, genomen wordt door een verlicht oordeel of verstand en een liefhebbend hart. En wat goed is wordt als zodanig aangewezen en met het hart omhelsd. Er is een zien, maar ook een haten van het licht. Zoals Milton de satan voorstelt, dat hij tot de zon zei, hoezeer hij haar lichtstralen haatte. En Job spreekt van degenen, die “het licht weerstreven” (24: 13). Maar liefde omhelst alles wat het licht van Gods getuigenis draagt.

Wat God openbaarde in Zijn Woord en inplantte in de ziel, draagt het stempel van Zijn grote Werkmeester, ook in het beproeven van de dingen die verschillen. Het is voorzeker een blijk van diepe bedorvenheid het goede kwaad, en het kwade goed te noemen, en zo voor te stellen en vrijwillig te kiezen. Het was de hoofdzonde van de heidenwereld, dat zij “het recht Gods kennende, dat die zulke dingen doen des doods waardig zijn, niet alleen doen, maar ook een welbehagen hebben in degenen, die ze doen”. Daarentegen geldt het van Gods volk, dat zij al wat uitnemend is, ook goedkeuren. Wij willen iets noemen.

De liefde van God in de gave van Zijn geliefde Zoon is zeker de meest onuitsprekelijke van al Zijn aanbiddelijke deugden in de schatting van de liefde. “Hoe dierbaar is Uw goedertierenheid, o God!” zei David (Ps. 36:8).

Niet minder uitnemend is de genade van de liefde in het hart, die vloeit uit de openbaring van de goedertierenheid van God. De Apostel zegt tot de Corinthiërs: “Ik wijs u een weg, die nog uitnemender is, namelijk de weg der liefde”.

Genade in haar soevereiniteit, volheid, zaligheid en meerderheid boven het meer worden van de zonde, is in zichzelf God verheerlijkend en voor ons uitnemend, als gepast voor mensen. En dat wat voorziet in al de ellende van de zondaars, is zeker onze warmste goedkeuring waard. En daartoe is nodig haar te kennen en te gevoelen. Want daardoor zal mijn liefde meer en meer overvloedig worden en beproeven wat daarmee verschilt. Zoals er tegenover zaligheid door genade, ook geleerd wordt zaligheid uit de werken, welke eerstgenoemde als uitnemend goedgekeurd, en de laatste als bedrog en dwaasheid verworpen wordt.

Door dezelfde kennis en gevoelen bevind ik dat Gods heiligen zijn, wat de Heere Zelf van hen zegt “de heiligen die op aarde zijn, in welken al Mijn lust is”, (Ps. 16:3), die door de Heere elders genoemd worden “het zout der aarde”, (Matth. 5:13), om haar te bewaren, grondvesten waarop het aardrijk rust en steunt, (1 Sam. 2:8), in dewelke al Zijn lust en welbehagen is. Maar helaas door hoeveel mensen wordt Gods volk gehaat, veracht, zo niet vervolgd? Waarom? Omdat er geen oog is voor hun uitnemendheid, die waarlijk ook niet in en naar het vlees is, maar dat zij de zin en het beeld van Christus hebben, en dat in hen gezien en herkend wordt de Heere Jezus Zelf.

Voor zover wij Jezus gezien, aangebeden en Zijn schoonheid en genade bewonderd en Hem liefgekregen hebben, zullen wij Zijn volk hoogachten en beminnen, in wie wij Zijn beeld zien terugkaatsen. Immers, wanneer wij een waar Christen zien, die zachtmoedig is en nederig van hart, met een verbroken en verslagen geest, teer en met een hart vol geloof en liefde, wandelende in de vrees van de Heere, begerig om Zijn wil te kennen en te doen, onderworpen in lijden, geestelijk gezind, de leer versierend met een godzalig leven,—dan hebben wij achting voor zo iemand, als een van de uitnemenden op aarde.

En wanneer u een belijder van de godsdienst ziet, trots en weerspannig, wereldsgezind en hebzuchtig, opgeblazen en vermetel, vol verwaandheid en zelfbedrog, lichtvaardig en beuzelachtig, vleselijk en eigenzinnig Gods wil en weg tegenstrevend, — dan ziet u in hem het tegenbeeld van Christus en hebt een afkeer van die mens en zijn werken. Zo moet het zijn, wanneer u de dingen van God recht verstaat en God en Zijn volk liefhebt. U kunt niet anders of u moet wit zwart en zwart wit noemen. Hierin is Gods volk onderscheiden van de wereld en van haar geest en van allen van wie de ogen verblind zijn door de god van deze eeuw, dat terwijl zij goedkeuren wat door God verfoeid wordt, wij goedkeuren de dingen die God liefheeft.

Hier is de zin van Christus door de onderwijzing van de Geest, waardoor wij enigermate zien en gevoelen, liefhebben en goedkeuren zoals Christus doet. Zolang we het goede hoogachten en door Gods genade Zijn wil proberen te volbrengen, zullen wij niet ver afdwalen. Maar zodra wij deze geestelijke standaard uit het oog verliezen en luisteren naar de meningen van mensen, zal ons geweten indommelen. En gaandeweg en ongemerkt zullen wij met de geest van de wereld verder afdrijven.

De derde bede van Paulus luidt: “Opdat gij oprecht zijt en zonder aanstoot te geven tot de dag van Christus”. Oprechtheid is de levensadem van een Christen; zonder die is hij niets. Er is opgemerkt, dat een Christen zonder liefde een wangedrocht is, maar een Christen zonder oprechtheid is onuitstaanbaar.

Maar welk soort van oprechtheid? Iemand kan natuurlijk oprecht zijn en toch geheel verstoken van goddelijk onderwijs. Paulus was ook oprecht toen hij naar Damaskus ging, blazend dreiging en moord tegen Gods volk; maar toch was hij geheel verkeerd. Paulus spreekt (2 Cor. 1:12) van goddelijke oprechtheid, een oprechtheid door Gods kracht in het hart gewrocht, welke die naam alleen waardig is.

Het oorspronkelijke woord duidt een oprechtheid aan, die onderzocht en geoordeeld mag worden in het volle licht van de zon, zeer onderscheiden van die onoprechtheid en huichelarij, die zoals sommige roofdieren het zonlicht schuwen. En waarlijk, de ware Christelijke oprechtheid kan het licht verdragen als zijnde een uitstraling van de Zon der gerechtigheid zelf. Niemand kan wezenlijk in Gods oog oprecht zijn, als er geen goddelijk leven in zijn binnenste is. Dat maakt een mens oprecht.

En nu het verband tussen deze en de vorige bede. Voor zover wij oprecht zijn, zullen wij beproeven de dingen die verschillen, en wat goed is, weten te behouden en goed te keuren. Wij zullen met het gehele hart onze godsdienst aan de toets onderwerpen in al zijn lengte en breedte, opdat wij voor onszelf zowel als anderen zouden weten of beginsel en voortbrengsel, oorzaak en uitwerking overeenkomstig de eis en beschrijving van Gods Woord is.

Zalig als wij waarlijk oprecht en eerlijk van hart geworden zijn in de vrees van God, en wij de God des aanziens durven aan te roepen, Die ons doorzoekt en kent. (Jer. 16:13, Ps. 139:1). Zo’n godsdienst kan het licht verdragen, gelijk de Heere zegt: “Een iegelijk die het kwaad doet, haat het licht en komt tot het licht niet, opdat zijn werken openbaar zouden worden. Maar die de waarheid doet komt tot het licht opdat zijn werken openbaar mogen worden, dat zij in God gedaan zijn”.

De apostel voegt er nog bij: “zonder aanstoot te geven tot de dag van Christus”. Het woord hier gebezigd betekent een struikelblok op te werpen en zo ergernis te geven door onze kromme wegen, woorden of werken en zo een smaadheid en ergernis over onze belijdenis te brengen. Het is een schandelijke zaak aan personen, in het bijzonder aan degenen die naar de waarheid vragen, aanstoten in de weg te leggen en zo de vijand gelegenheid tot lasteren te geven, zoals in letterlijke zin aan Israël verboden werd. (Lev. 19:14) Hoe droevig is het wanneer Christenen aan onbekenden ergernis tegen de leer van de genade aanrichten.

Daarom zei de Heere: “Wee der wereld van de ergernissen. Want er moeten ergernissen komen, maar wee de mens door welke de ergernis komt” (Matth. 18:7). De begeerte van de oprechte Christen is om geen aanstoot te geven, maar zo te leven als aan God en de mensen welbehaaglijk is. Het is een eerste behoefte de aanstoot te vermijden, omdat de wereld een besliste afkeer heeft van de levende godzaligheid. Niet tevergeefs luidt de aankondiging van de Heere: dat de gelovigen zouden gehaat worden door alle mensen, omwille van Zijn Naam.

Maar daartoe mag dan ook geen wettige aanleiding gegeven worden door woorden of daden, die een Christen niet betamen, tot de dag van Christus, wanneer al de gedachten van het hart van de mens zullen openbaar worden. Ik hoop dat eens mijn graf geen ergernis zal wekken en men niet zal kunnen zeggen: hier ligt een wetbestrijder, een gierigaard, een dronkaard, een slechte man en vader, een prediker van de rechtzinnige leer, maar van wie het leven en de wandel daarmee in strijd was.

De laatste bede van de apostel, die met de beide vorige goed overeenkomt, willen wij nog kort overwegen. Zij luidt: “Vervuld met vruchten der gerechtigheid, die door Jezus Christus zijn tot heerlijkheid en prijs van God”.

De apostel begeert voor hen, dat ze als vruchtbare bomen met evangelische vruchten mochten beladen zijn. Als een goed hovenier stelt hij zich voor zijn hof te doorzoeken, zoals de gemeente te Filippi door hem, als middel in Gods hand, gesticht was. En dan zou hij zo graag de bewijzen aanschouwen, dat zij een planting van de Heere bleek te zijn, vervuld met de vruchten van gerechtigheid en allerlei genaden en vruchten van de Geest, die in levende beoefening het beeld van haar Werkmeester vertonen.

Waarlijk het zou een verkwikkend gezicht voor hem zijn, ouderlingen en diakenen, benevens de leden van de gemeente, vruchtbaar te weten in liefde, vrede, lankmoedigheid, zachtmoedigheid en alles wat liefelijk is en wel luidt, wetend dat dit alles zou zijn door Jezus Christus, —door Zijn tegenwoordigheid en kracht, Zijn Geest en genade, tot lof en prijs van God, gelijk de Heere Zelf zegt: “Hierin is Mijn Vader verheerlijkt, dat gij veel vrucht draagt en gij zult Mijn discipelen zijn”.

Het is de grote vraag voor U en mij, of wij in onze ziel enige overeenstemming vinden met deze begeerte voor de Filippensen, die zij zelf ook zullen gebeden hebben van God voor zover zij onder dezelfde kracht en invloed van de genade verkeerden. Kunt u hart en hand geven aan deze begeerten, dat uw liefde overvloedig zij in alle erkentenis en gevoelen? Dat zal voor alles wat volgt, ook voor ons een vaste grondslag vormen om in alle oprechtheid vele vruchten van gerechtigheid te dragen tot de verheerlijking van God. Laat ons steeds bedenken, dat de Heere meer dan overvloedig kan doen boven al wat wij bidden en denken en begeren, tot Zijn eer en heerlijkheid, nu en tot in eeuwigheid.

Amen.

Preached at North Street Chapel, Stamford, on October 11, 1863

“And this I pray, that your love may abound yet more and more in knowledge and in all judgment; that you may approve things that are excellent; that you may be sincere and without offence until the day of Christ; being filled with the fruits of righteousness, which are by Jesus Christ, unto the glory and praise of God.” — Philippians 1:9-11

In the words before us we have a prayer of Paul. It is my desire and intention this morning to lay its rich contents open before you, according to the ability which the Lord may give me.

You will bear in mind that the apostle is writing to the church at Philippi, which you will recollect was a large and important city in Macedonia, in the North of Greece, where Paul and Silas were thrust into the inner prison and their feet made fast in the stocks, and where there was that signal conversion of the jailer. (Acts 16:12-40.)

We come, then, now to his prayer for these Philippian saints, in which, if I mistake not, you will find four distinct petitions; and yet, though distinct, a blessed thread running through the whole, connecting them together as with a ray of divine light, and thus reflecting the grace and glory of God upon them severally and collectively. These four petitions are—

First, that their “love might abound yet more and more in knowledge and in all judgment.”

Secondly, that they “might approve things that are excellent,” or, as we read in the margin, “try things that differ.”

Thirdly, that they “might be sincere and without offence until the day of Christ.”

Fourthly, that they “might be filled with the fruits of righteousness, which are by Jesus Christ unto the praise and glory of God.”

I. “And this I pray, that your love may abound yet more and more in knowledge and in all judgment.” You will observe, first the persons to whom the epistle is written. This is of great importance, and for that reason I call your attention to it. If you will refer to the first verse of this chapter you will find that it is written to “all the saints in Christ Jesus which are at Philippi, with the elders and deacons.” You see, therefore, that this epistle, like all the other epistles in the New Testament, was written to believers in Christ; that it was not addressed to the world at large, to the masses of the human race, to unbelieving Jew or unbelieving Gentile, but was specially addressed to saints and servants of the living God. Now though this church at Philippi has passed away, the Church of Christ has not passed away. There are still saints in Christ Jesus, and still Christian churches with their pastors and deacons. As, then, this epistle is a part of the inspired Scriptures, it still speaks to Christian churches, to believers in Christ Jesus, to the saints and servants of God. No truth can be more simple or more obvious than this; but how grossly has it been overlooked or perverted by applying to the world at large the doctrines and declarations, the promises and precepts which are the peculiar inheritance of the believing church of God. When, then, we read this epistle from this point of view, and see how all the promises and all the precepts, all the instruction, reproof, or admonition contained in it belong exclusively to the church of Christ, then we at once perceive how every word falls into its place. To read the epistles otherwise is something like looking through the wrong end of a telescope; one seeing one’s face in water with a ripple over the surface; or taking a view of our features in a broken mirror, or one which represents them upside down. In a similar way, if we read the Epistles as if they were written to all the world, all is distorted; we fall into the grossest mistakes, and completely misunderstand the meaning of the Spirit.

But now observe the important conclusion which arises from this simple and undeniable truth—that it necessarily follows that the apostle, in the prayer in our text, assumes that those to whom he wrote were partakers of the grace of God, and as such of that eminent grace, love. He does not pray that they might be put into possession of this heavenly gift and grace, as if they were destitute of it. On the contrary, he assumes that they were already in possession of it; for what would a saint in Christ Jesus be without love? A monster indeed! We hear sometimes of monsters in nature; of a lamb born with two heads, or six legs, or two hearts. So a Christian, a real Christian, without any love to Jesus Christ, or any love to the people of God, would be a monster in the Church of God. Grace has many painful, many lingering births; but the heavenly Jerusalem, which is the mother of us all, never brought forth a monster from her teeming womb. Does not the apostle say, “Though I speak with the tongues of men and of angels, and have not love, I am become as sounding brass, or a tinkling cymbal”—things without life giving sound”? (1 Cor. 13:1), and therefore without love. And does he not add, “Though I have the gift of prophecy, and understand all mysteries, and all knowledge; and though I have all faith, so that I could move mountains, and have not charity, it profits me nothing”? (1 Cor. 13:2.) And if “nothing,” I am no Christian—a cipher, a nonentity in the kingdom of God. If, then, there be no love, there is no heavenly birth; but where love is, there is regeneration and the evidence of it, according to John’s testimony—“We know that we have passed from death unto life, because we love the brethren.” (1 John 3:14.) A Christian professor, then, if such a person could exist, who had neither love to the Lord Jesus nor love to his brother would be a monster indeed—such an one as has never yet had birth or being in the kingdom of God.

But in the case of the Philippian saints, he not merely assumed that they were possessed of the Christian grace of love, but was assured of it from their “fellowship with him in the gospel,” that is, their participation of the life and power, blessings and benefits of the Gospel of Jesus Christ, and the love that they manifested towards him. Being thus assured, then, that they were possessed of the Christian grace of love—love to the Lord and love to his people, for both are included here, he prays for them that this love of theirs might abound. He could not bear the thought that it should be diminished, that its strength and volume should be impaired, and that it should dwindle from a flowing river into a slender rill, as we sometimes see in summer after a long course of drought; still less, that it should “vanish away and be consumed out of its place,” like the stream of the brooks which so disappointed “the troops of Tema and the companies of Sheba.” (Job 6:15, 20.) Nor did he wish that it should continue even at the same level, but that it should increase yet more and more, and flow on in an increasingly bountiful and blessed course.

But he prays, and this is the point to which I shall chiefly draw your attention, that this love “might abound yet more and more in knowledge and in all judgment;” as if this love were like a river which ever needs feeding with fresh supplies of pure fresh water, to keep it ever running. A river, you know, however wide or deep, would soon run itself out unless it were continually fed. So the love in a Christian’s bosom toward the Lord Jesus Christ and his people would soon run out, and leave nothing behind but ooze and mud unless fresh supplies of grace were continually pouring into it.

But the apostle expressly mentions what I may, perhaps, without impropriety, call two main FEEDERS of this Christian love, for as a river cannot be sustained without feeding streams, so love in the soul of a believer needs to be continually fed.

A. One of these feeders of Christian love named in our text is “KNOWLEDGE”—“That your love may abound yet more and more in knowledge.” I shall therefore endeavor, as the Lord may enable, to show you how “knowledge” feeds love. But before I do so, in order to avoid all mistakes on my part and all misapprehensions of my meaning in yours, I must, at the very outset, draw a very important distinction between what is commonly called ‘head knowledge’— and that ‘spiritual, heavenly knowledge’ of which our text speaks.

There is a knowledge of the things of God which a man may possess without a personal experience of the new birth; in fact, without any divine operation upon his soul whatever, or any participation of the grace of God. From reading the scriptures and hearing the preached Gospel, many attain to an intellectual knowledge of the truth who, as to any experimental, vital, saving acquaintance with it, are still in the very gall of bitterness and the bond of iniquity. A man may have the ‘knowledge of an apostle’ and the ‘worldliness of a Demas’; be clear in head, and rotten in heart; may talk like an angel, and live like a devil; understand all mysteries and all knowledge, and be nothing but a hypocrite and an impostor. (1 Cor. 13:2.) In our day such characters abound in the churches. But distinct from this head knowledge, as distinct from it as heaven from hell, there is a most blessed spiritual knowledge of the things of God, with which the saints of God are favored; and it is of this knowledge that the apostle speaks when he prays that their love might abound in knowledge; for you will find that the love of a Christian always abounds in proportion to his spiritual and experimental knowledge of the precious things which accompany salvation.

But observe further, that eternal life itself is intimately connected with the knowledge for which I am contending, and the nature of which I am endeavoring to explain. Did not our blessed Lord himself declare, “This is life eternal, that they might know you the only true God, and Jesus Christ, whom you have sent?” (John 17:3.) Thus we see that eternal life itself is wrapped up in a spiritual knowledge of God and of his dear Son. And what is one of the leading promises of the new covenant, but that “They shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, says the Lord.” (Jer. 31:34; Heb. 8:11.) It would, then, be a sad mistake, just because a few poor deluded creatures are puffed up with a little head knowledge, for us to overlook or despise that gracious knowledge of the Lord himself which is life eternal. Blessed Lord, may it be our increasing desire to know you more and more by your own gracious manifestations to our soul! Wasn’t this Paul’s longing? “That I may know him, and the power of his resurrection, and the fellowship of his sufferings, being made conformable unto his death.” (Phil. 3:10.)

But again, if we look at the subject a little more closely, we shall see how EVERY GRACE of the Spirit is fed by knowledge. Look, for instance, at FAITH. Is it not, as Deer says? “Faith is by knowledge fed, and with obedience mixed.”

If we have no knowledge of the Lord, how can we believe in him unto life eternal? Faith is the substance of things hoped for, the evidence of things not seen. (Heb. 11:1.) But how can I hope in things of which I know nothing, or have an evidence of the unseen realities of eternity if I am completely ignorant of them? This was not the faith of Abel who offered a more excellent sacrifice than Cain, for he knew a more acceptable way; nor of Enoch, who walked with God; nor of any of the ancient worthies who “saw the promises afar off, and were persuaded of them, and embraced them.” Does not Paul say, “I know whom I have believed?” (2 Tim. 1:12.) If, then, I know not the things that faith brings into my heart, how can I be said really and truly to believe in them?

So with HOPE. A good hope through grace is fed by knowledge, for as faith regards the present, so hope regards the future. Abraham believed God’s promise, and against hope believed in hope of its fulfillment. (Rom. 4:18.) But his hope as well as his faith was founded in his knowledge of God’s faithfulness. So how can I hope in that which I know not? If I know not Christ, how can I hope in him? If I know not his grace, how hope in it? If I know not his love, how take anchor in it? for if my anchor is entered into that within the veil, I must know something of him who ever sits there.

But LOVE is especially the effect of knowledge; for our love, according to our text, is to abound yet more and more in knowledge. Love, we know, is a fruit of the blessed Spirit. As then the Lord the Spirit is pleased to open up the precious truth of God to the soul, love embraces what the Holy Spirit reveals. Thus there is a knowledge of the only true God by the teaching of the Spirit. By this teaching he reveals himself to the soul; sheds abroad his love in the heart; brings his mercy near; discovers his grace; unfolds his faithfulness; shines forth gloriously in the Person and work of his dear Son, and thus makes himself effectually and experimentally known “from the least to the greatest” of them. (Jer. 31:31.) And the more we know him, the more we shall love him, for he himself is love, and to love him is but a reflection of his own image.

So with respect to our BLESSED LORD. The more we know him the more we shall love him. The more we know of his glorious Person as Immanuel, God with us, the more we shall love him as a suitable and all-sufficient Mediator; the more we know of his atoning blood as revealed to, and sprinkled upon a guilty conscience, the more we shall love him as having shed that precious blood to redeem us from the lowest hell; the more we know of his righteousness, the more we shall see how adapted it is to our needy, naked condition, and the more we shall love him for having suffered in our place and stead; the more we know of his dying love, the more we shall love him for the display of that love. Does not the apostle pray that we “may be able to comprehend with all saints what is the breadth, and length, and depth, and height, and to know the love of Christ which passes knowledge?” (Eph. 3:18, 19)

But I may add that the more we know also of OURSELVES, of our desperate case, of our ruined condition, of our miserable state as poor lost sinners; the more we know of the evils of our heart and what we deserve as having broken God’s holy law, and as having so continually backslidden from him; and the more we see his forbearance and long-suffering, his loving-kindness and tender pity to us, in spite of all our base deserts and shameful requitals, the more we shall see in him to love.

The more, too, we know of his GRACE, the more we shall value it; and the more we know of his glory, the more we shall fall in love with it. Thus as these precious things are opened up more and more clearly to our spiritual understanding, and sealed more powerfully by a divine witness upon our heart, the more warmly are they embraced in love, and the more is the soul conformed to the divine image; for “the new man is renewed in knowledge after the image of him that created him” (Col. 3:10); and “we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord.” (2 Cor. 3:18.) To behold this glory is the very blessedness of the gospel, and the choicest treasure which God can bestow—“For God, who commanded the light to shine out of darkness, has shined in our hearts, to give the light of the knowledge of the glory of God in the face of Jesus Christ.” (2 Cor. 4:6.)

And as we love the Lord we shall love HIS PEOPLE; for “every one that loves him that begat, loves him also that is begotten of him.” (1 John 5:1.) Let us not, then, deceive ourselves. Where there is love to Jesus, there will be love to those who are his by redemption, his by regeneration, and his by personal possession. The more, too, that we see and the more that we know of the beauty and blessedness of the Lord of life and glory, the more we shall love his image as we behold it visibly marked in his dear people, and the more we shall cleave to them as being Christ’s with tender affection. It is our dim, scanty, and imperfect knowledge of God the Father in his eternal love, and of the Lord Jesus Christ in his grace and glory, which leaves us so often cold, lifeless, and dead in our affections towards him; and with the declension of love towards the Head comes on decay of love towards his members. If there were more blessed revelations to our soul of the Person and work, grace and glory, beauty and blessedness of the Lord Jesus Christ, it is impossible but that we should more and more warmly and tenderly fall in love with him; for he is the most glorious Object that the eyes of faith can see. He fills heaven with the resplendent beams of his glorious Majesty; and has ravished the hearts of thousands of his dear family upon earth by the manifestations of his bleeding, dying love. So that if we love him not, it is because we know him not. If, then, to those who know him he makes himself precious, it is evident that just in proportion to our personal, spiritual, experimental knowledge of him will be our love to him.

B. But the apostle tells us of another feeder, if I may use the expression, of this divine love; and that is “JUDGMENT,” or, as the word properly means, “feeling.” I shall adopt, therefore, the marginal reading, as giving not only the more literal but a more scriptural and experimental meaning than that in the text. It is there rendered “sense,” that is, perception or feeling, or, to use a more comprehensive word, “experience.” Thus our love is to abound not only in knowledge, which is the foundation of it, because, as I have already shown, if there is no knowledge of the Lord there can be no love to the Lord or his people, but also “in all feeling,” in all sense, in all experience. Spiritual knowledge, therefore, and experimental feeling are the two feeders of Christian love; the two streams, as it were, that run side by side out of the very throne of the Most High, and meet and melt into that boundless river, love. It is, therefore, by this union of knowledge and experience, of divine light and heavenly life, of the Spirit’s teaching and the Spirit’s testimony, of truth in the understanding and of feeling in the affections, that love is maintained in the soul, and flows out towards the Lord and his people.

Do you not see, therefore, now still more plainly how the spiritual knowledge for which I am contending differs so widely from that carnal, intellectual, barren head knowledge which I was condemning? The one is a flowing river, the other a stagnant pool; the one fertilizes the heart, and makes it fruitful in every good word and work; the other leaves it a barren swamp, in which creeps and crawls every hideous thing, and out of which ever rise defilement, disease, and death. See also how the union of knowledge and experience as sustaining love distinguishes the work of the Spirit from every imitation of it. Where there is the true work of the Spirit, there will be gracious knowledge and experimental feeling. You may have feeling without knowledge—that is wrong; you may have knowledge without feeling—and that is wrong. Feeling, as mere feeling, is no certain mark of real religion. Have the Catholics no feeling when they kiss and weep over their crucifix? Had the Jewish women no feeling who “sat weeping for Tammuz”—their beautiful god Adonis, whose untimely fate they thus mourned? (Ezek. 8:14.) Have Arminians no feeling when they are, as they say, “shaken over hell” one half hour, and burst forth into shouts of “Glory, glory,” the next? What! no feeling in ‘natural’ religion! Why, in feeling is much of its very life blood. To be melted by a funeral sermon is to some what being melted by a tragedy is to others; and the pulpit has its accomplished actors to stir the passions, as well as the playhouse. Thus we see that feeling, as feeling, is no sure test of grace; for there are natural feelings in religion as well as spiritual—the repentance of Ahab as well as the repentance of Peter, the joy of the stony ground hearers as well as “joy in the Holy Spirit.” But these feelings are worthless—no worse, as being awfully delusive—when they have no foundation in grace or the true knowledge of God.

But now let me show you what is the experience, or, as the apostle calls it, “sense,” which feeds and maintains the grace of love. To explain this more clearly, let me observe that there is a kind of analogy or resemblance between spiritual feeling and natural feeling, spiritual sense and natural sense, and this in a variety of ways.

1. There is first, then, a spiritual SIGHT given to us at regeneration which is analogous to our natural sight. How full the Scriptures are of this new spiritual sense—this believing eye. “For judgment,” said our gracious Lord, “I am come into this world, that those who see not might see.” (John 9:39.) Paul was sent to the Gentiles “to open their eyes” (Acts 26:18), according to the prophecy, “Then the eyes of the blind shall be opened.” (Isaiah. 35:5.) So Paul prays, “The eyes of your understanding being enlightened.” (Eph. 1:18.) But I need not multiply passages to prove what is so plain. Now just see what an inlet the eye is, not only to knowledge, but to feeling. If we see some object to move our pity, how instantaneously the heart feels what the eye conveys. Love, we know, chiefly enters through the eye, and is so fed by sight that absence from the beloved object is almost its only cure.

So in a spiritual sense, divine love enters through the eye, and is fed by repeated sight of the beloved Object. In this way we learn first to love our blessed Lord. It is now as in days of old, as John testified—“And the light shines in darkness; and the darkness comprehended it not.” (John 1:5.) The light is still shining, but the darkness of men’s natural minds comprehends, or receives it not. Why? Because “their minds are blinded.” (2 Cor. 3:14.) But notice the difference in those who are “born of God.” “And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory of the only begotten of the Father), full of grace and truth.” (John 1:14.) Why did they behold his glory? Because the Lord had given them sight, and thus revealed himself to their believing eyes. And by those who believe, Jesus is still to be seen, for “by faith we see him who is invisible.” (Heb. 11:27.) This was beautifully unfolded by the Lord himself to his sorrowing disciples—“I will not leave you comfortless—I will come to you. Yet a little while, and the world sees me no more; but you see me—because I live, you shall live also.” (John 14:18, 19.) And again, “He who has my commandments, and keeps them, he it is who loves me—and he who loves me shall be loved of my Father, and I will love him, and will manifest myself to him.” (John 14:21.) Thus we see that it is by the manifestations of the Lord to the soul that he is seen and loved. And does not love, therefore, abound in proportion to the sense of sight, for the more he is seen the more he must be loved?

2. But again, there is in grace as well as in nature, a spiritual EAR. What an inlet is hearing to the acquisition of all natural knowledge. Look, for instance, at those who are born, as it is called, deaf and dumb. They are not really speechless, though called so, for all their vocal organs are as perfect as ours. But they cannot use them so as to form intelligible language, for no sound has ever reached their mind; and what they have never heard they cannot imitate. We have our deaf-mutes in the religious as well as the natural world, who cannot speak the language of Canaan, for they have never heard it spoken into their heart; and we have those once deaf who now hear, and that by the power of an Almighty “Ephphatha.” (Mark 7:34.) Thus there is a spiritual sense of hearing analogous to the natural sense of hearing. And does not Scripture confirm this? “As soon as they hear of me, they shall obey me.” (Psalm. 18:44.) “Hear, and your soul shall live.” (Isa. 55:3.) “Faith comes by hearing, and hearing by the word of God.” (Rom. 10:17).

As, too, the ear is an inlet of knowledge, so it is an awakener of feeling. If we hear any glad tidings, how the heart leaps for joy; if we hear any gloomy tidings, how the heart sinks in sorrow. So when the Lord speaks a word of reproof, the heart sinks in grief; when he gives a word of encouragement, it leaps with exultation. “My sheep,” says Jesus, “hear my voice.” (John 10:27.) But what feeds love more than the accents of his voice? How he speaks in the promises, the invitations, the exhortations, and the precepts of the Gospel; and how every word that he speaks is precious, for, as the Spouse says, “His mouth is most sweet;” and again, “It is the voice of my beloved” (Song 5:2-16); and once more—“You that dwell in the gardens, the companions hearken to your voice—cause me to hear it.” (Song 8:13.) But what would that voice be to kindle and maintain love if there were no ear to hear it? How musical are the accents of those we love! How often they linger in the memory as melancholy echoes of the past!

3. In a similar way a spiritual TASTE is analogous to the natural taste. “If so be you have tasted that the Lord is gracious” (1 Pet. 2:3); “O taste and see that the Lord is good” (Psalm. 34:3); “How sweet are your words to my taste,” yes, “sweeter than honey and the honeycomb.” (Psalm. 119:103; 19:10.) There is a tasting of the milk and honey of the gospel, and it is by tasting the sweetness of this milk and honey that we know its preciousness. What would even our natural food be if there were no taste? But how savory it becomes when taste comes in to share the feast as well as appetite for the food. Be hungry for the bread of life; be among those whom our Lord has pronounced blessed as hungering and thirsting after righteousness, then how sweet the bread; how precious the milk; how savory the meat spread on the Gospel table! Then we can respond to the Lord’s gracious invitation—“Eat, O friends; drink, yes, drink abundantly, O beloved.” (Song 5:1.)

Does not, then, a spiritual taste feed love both to the banquet, and to the Lord of the banquet? Be assured that the reason why the word of God is often so tasteless, is because we have either no appetite or a depraved one.

4. But again, there is a spiritual HANDLING analogous to the natural sense of touch. This, we know, is eminently the sense of feeling, as distinguished from the other senses. How do we naturally know whether objects are hot or cold? By the sense of touch. So it is in grace—there is a handling of the Word of life, as John speaks in that remarkable passage, where he mentions in the compass of one verse, three of the spiritual senses which I am seeking to explain. “That which was from the beginning, which we have heard, which we have seen with our eyes, which we have looked upon, and our hands have handled of the Word of life.” So the Lord said to his disciples, “Handle me and see” (Luke 24:39); and still invites us by the prophet, “let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me.” (Isa. 27:5.)

Did not the woman with the issue of blood touch the hem of Jesus’ garment, and was she not at once made whole? So “the whole multitude sought to touch him, for there went virtue out of him and healed them all.” (Luke 8:47; 6:19.) Does not embracing feed love? How the fond mother embraces her babe! After a long absence how lovers embrace each other; and how every embrace renews affection! How the women at the sepulcher “held Jesus by the feet,” as if they could not, would not let him go! And so says the Bride—“I held him and would not let him go until I had brought him into my mother’s house.” (Song 3:4.) Truly here is feeling, and love abounding in feeling in every sense of the word.

5. Again, there is the spiritual SMELL, for as all the senses have their analogy in grace, there is the spiritual smell to correspond with the natural organ. Do we not read—“Because of the savor of your good ointments, your name is an ointment poured forth; therefore do the virgins love you.” (Song 1:3.) But how could the virgins smell the savor of his good ointments, unless they had a spiritual nose? Isaac knew something of this spiritual sense when he said “See, the smell of my son is as the smell of a field which the Lord has blessed.” (Gen. 27:27.) Is it not said also of our gracious Lord? “All your garments smell of myrrh, aloes, and cassia” (Psalm. 45:8); and when he gave himself for us it was “an offering and a sacrifice to God for a sweet-smelling savor.” (Eph. 5:2.) But how can we smell the sweet-smelling myrrh that drops from his lips if we have no spiritual smell? (Song 5:13.)

Thus we see how all these spiritual senses—sight, hearing, tasting, feeling, and smelling feed love; and therefore the apostle prays that it may abound yet more and more, not in knowledge only, but in all those spiritual senses which are exercised to discern both good and evil. If I see the Lord, I shall love him; if I hear the Lord, I shall love him; if I taste the Lord, I shall love him; if I feel the Lord, I shall love him; if I smell the good ointments of the Lord, I shall love him; and that in proportion to the keenness of my sight, my hearing, my taste, my touch, and my smell.

This, then, is the peculiar blessedness of living experience, that it goes hand in hand with gracious knowledge to sustain heavenly love; and that Christ is the end and Object of both; the end and Object of all saving knowledge, and the end and Object of all true experience; for in this as in everything else, he is the Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last.

II. But I pass on to consider the next petition of the apostle for his Philippian brethren, which indeed is closely connected with that already handled—“That you may approve things that are excellent,” or, as the margin reads, “try thing that differ.”

A. I shall adopt both readings, and take the latter first. “That you may try things that differ.”

A Christian in walking through this world has many things upon which he is continually called to exercise his spiritual judgment. He is not to be led blindfold by others, even by his best friends or most trustworthy counselors; nor must he trust to himself for wisdom and direction; still less must he be altogether heedless of the steps that he takes. Sin and Satan are continually laying snares for his feet; and therefore he is to walk circumspectly and cautiously lest he be entangled in them. He will find too that the more he desires to walk in the fear of the Lord, the more will a great variety of cases ever come before his mind, of which, unless he tests them, he cannot ascertain the real worth or value. Now these ever-varying circumstances are spoken of in the margin “as things that differ.”

1. Sometimes we have to try our own EXPERIENCE. We know that there is a false experience; a natural faith, a delusive hope, and a pretended love; for we see an abundance of these deceptions everywhere around us. We have, then, to try our own faith, hope, and love to see if they be genuine. Does my experience bear marks of a divine character? Is my faith the gift of God? Is my hope a good hope through grace? Is my love the fruit of the Spirit, or sparks of my own kindling? Do I love in word or in tongue, or in deed and in truth? What has the Lord communicated to my soul? Does my religion bear marks and evidences of being the fruit of his own grace? This is trying things that differ, for we know what a wide difference there is between a true experience and a false one.

2. Again, my MOTIVES at different times greatly differ—they are then to be tried. Some motives are good, others bad; some natural, others spiritual—some will bear the light, others will not. I must try my motives, then, for the value of actions depends almost wholly on their secret springs.

3. My WORDS, too. As a preacher, I must try my words, whether they are like Naphtali’s, “goodly words” (Gen. 49:21); whether they are consistent with the truth revealed in the word—whether they are agreeable to the experience of God’s saints. So our words in private; we have to try them over. Were they spoken in the fear of the Lord? Were they light and trifling, or words of gravity, sobriety, and consistency?

4. So our THOUGHTS—we have to try them, whether they are evil or good, carnal or spiritual, gracious or ungodly.

5. So our SPIRIT—for we must try our own spirit as well as that of others. Is it the spirit of a Christian, or the spirit of the world? Is it a meek spirit or a proud spirit? a godly spirit or an ungodly spirit? a forgiving spirit or an unforgiving spirit? an appropriate spirit or an inappropriate spirit? We have to try our spirits in this way, or we shall make sad mistakes, perhaps disgrace our Christian profession, or wound our own conscience and the conscience of others. I cannot do with a reckless Antinomian spirit, or that spirit of levity and frivolity, hardness and audacity, which in our day passes off both in pulpit and pew for strong assurance, but which I call strong delusion or daring presumption.

6. In a similar manner we have to try our WAYS generally, whether they are consistent with the gospel; whether our life, conduct, and conversation befit our profession, and whether we are living to the glory of God. It is awful work to be so blinded and hardened by the devil, as never to weigh up matters how they stand in the sight of God, the great Searcher of hearts. But what is our standard, for we must have one to judge righteous judgment? We have two—the one is the infallible word of God which tries all things, and must be the grand court of appeal; the other is our own experience; the dealings of God with our soul, the teachings of God in our own bosom. And by these two things—the word of God externally, and the life of God internally, we have to “try things that differ.” Now if our words and works, spirit and conduct, will not bear these two tests, they are unsound; and how then will they stand the heart-searching eye of him with whom we have to do?

But now see the CONNECTION between this and the first petition. As our love abounds in knowledge and all sense, we are put into a position to try things that differ; for love is very keen sighted. What sharp eyes it has! How it reads people’s faces; how it interprets looks; what significations it puts upon little actions; and how quick-sighted to gather information from a glance of the eye or a curl of the lip. And love has something very tender and feeling about it. There must be feeling where there is love, for as it is a passion that takes such entire possession of the bosom, and is so very sensitive, it is anxious to try what makes for or against it. So it is in divine love. It will take and weigh matters as God would have them weighed by trying things that differ; for love’s keen eyes will soon see what God approves of, and what he disapproves.

B. Now as this spiritual judgment is exercised, there will follow upon the decision which love gives—an “approving of things that are excellent.”

This necessarily follows upon trying things that differ, and coming to a right decision upon them; for both an enlightened judgment and a loving heart concur in this approval. When, then, we have tried contending circumstances in these two balances, then we cannot only stamp upon that which is good the mark of excellence, but can seal it as such with our loving approval. There is a seeing the light and hating it, as Milton represents Satan telling the Sun how he hated his beams; and there are those of whom we read that “they rebel against the light.” (Job 24:13.) But love approves of all that shines in the light of God’s testimony. Whatever God has revealed in the word, whatever he has planted by his own hand in the soul, bears the stamp of its great Author. As, then, we are favored with spiritual knowledge, and blessed with spiritual sense, we approve things that are excellent because they are of God.

There is no mark of depravity greater than putting good for evil and evil for good, bitter for sweet and sweet for bitter. It is the last consequence of human wickedness, first to confound good and evil, and then deliberately prefer the evil. This was the climax of the sins of the Gentile world, that “knowing the judgment of God, that they who commit such things are worthy of death, not only do the same, but have pleasure in them that do them.” As distinct, then, from these awful characters, the saint of God will approve things that are excellent. Let us see some of these excellent things of which he deliberately approves.

1. The love of God in the gift of his dear Son, is the most excellent of all his adorable attributes in the estimation of love. “How excellent is your loving kindness, O God,” said one of old. (Psalm 36:7.)

2. Nor less excellent is the grace of love in the heart which flows from the manifestation of the loving kindness of God. The apostle, therefore, says to the Corinthians—“And yet I show unto you a more excellent way”—the way of “charity,” or love. (1 Cor. 12:31.)

3. Grace in its sovereignty, fullness, blessedness, and super-aboundings over the aboundings of sin, is so excellent in itself as glorious to God, and so excellent to us as suitable to man, and adapted to every want and woe of the sinner, that it is worthy of our warmest approval. But when shall I really approve of the excellency of gospel grace? When I know it, and when I feel it; for then my love will abound in knowledge and in all sense. Then I really understand its blessedness; then I not only feel its sweetness, but I try the things that differ, salvation by grace and salvation by works. I see the excellency of the former; I see the delusion of the latter, and I approve of that which is excellent.

4. By the same “knowledge” and the same “sense,” I look at the saints of God, and I find them to be what the Lord has himself pronounced them, “the excellent of the earth.” (Psalm. 16:2, 3.) But how few there are who really approve of the saints of God, as the excellent of the earth, or believe them to be what the Lord calls them, “the salt of the earth” (Matt. 5:3), to preserve it from putrefaction, and “the pillars of the earth,” upon which the Lord “has set the world,” that it might not fall into ruin. (1 Sam. 2:8.) Instead of approving of and delighting in them, how most despise, hate, and persecute them. And why? Because their eyes are not illuminated by a ray of divine light to see their excellency, nor their hearts touched by divine grace to love it.

For what is the excellency of the Christian? Not in the creature—there is no excellency there. But this is their excellency, that they have the mind and image of Christ. This is their excellency, that Jesus is seen in them. We have seen the excellency of Jesus; we have admired his beauty, fallen in love with his grace, and been delighted with his glory. Now when we see the image of Jesus reflected in the hearts of his people, we must approve of it as well as love it, because it resembles him. When you see a real Christian, one who is meek and humble, tender, broken, and contrite, with a heart full of faith, hope, and love, walking in the fear of God; desirous to know his will and do it; submissive under affliction; spiritually minded, and adorning the doctrine by a godly life—don’t you approve of that man as one of the excellent of the earth?

And when you see a man in ‘a mere profession of religion’—proud and obstinate, worldly and covetous, boasting and presumptuous, full of self-exaltation and self-conceit, light and trifling, carnal and earthly minded, in adversity unsubmissive to the will of God, in prosperity determined to have his own will and way, don’t you disapprove of that man and what you see in him, as being contrary to the mind of Christ and the image of the suffering Son of God? It must be so, if you have a right understanding of the things of God.

If divine light has enlightened your mind, divine life quickened your heart, and you love the Lord and his people, you must approve of the things that are excellent. For they are so commended to your conscience that you can no more do otherwise than you can tell a deliberate lie, or call black white. And as you approve of them, you will disapprove of everything which is contrary to, or falls short of this excellency. Now this is what distinguishes us from the world and the spirit of it and from all whose eyes are blinded by the god of this world—that while they approve of the things God abhors, we approve of the things that God loves. Here is the mind of Christ; here is the teaching of the Spirit giving us in some measure to see as Christ sees, to feel as Christ feels, to love as Christ loves, and to approve as Christ approves. We shall never go far wrong so long as we are approving the things that are excellent, and seeking, as the Lord may enable, to know the will of God and do it. But directly that we lose sight of this spiritual standard and set up the opinion of men, then our eyes get blinded, our hearts hardened, our consciences benumbed, and instead of approving the things that are excellent, we may gradually and insensibly drift into the very spirit of ungodliness.

III. But now comes our next and third petition, “that you may be sincere and without offence until the day of Christ.”

A. SINCERITY is the very life-breath of a Christian. If he is not sincere, he is nothing. I was speaking just now of a monster in Christianity, and I said that a Christian without love was a monster indeed. But I may go farther, and say that a Christian without sincerity could not exist.

But what kind of sincerity does our text mean? A man may be sincere, that is naturally sincere, and yet be altogether out of the secret of divine teaching. Was not Paul sincere when he went to Damascus, breathing threatenings and slaughter against the saints of God? But he was sincerely wrong. The only sincerity worth the name is what the apostle calls “godly sincerity” (2 Cor. 1:12), that is, a sincerity wrought in the heart by the power of God. The original word in our text is very striking—it signifies a sincerity which may be judged or examined by the light of the sun, as distinguished from that insincerity and deceitfulness which, like the bat and the owl, creep into the dark corners. Christian sincerity will bear the light of the sun, and in fact it is a ray out of the Sun of righteousness which creates it. A man cannot be really and truly sincere in the sight of God who has not divine life in his bosom. It is the light of life in his soul that makes him sincere in a spiritual sense before God.

But now see the connection of this petition with the preceding. So far as we are sincere, we shall try things that differ and approve things that are excellent. We shall be able to bring our religion out to the test, as we hold up a piece of cloth to the light that the sun may shine upon it and show us if there are any moth-holes, any thin, worn-out places, any fraudulent material. This is not like keeping damaged goods in the back shop; or drawing customers into some dark corner of the counter to pass ‘Yorkshire shoddy’ off for ‘West of England broadcloth’. We should be able to bring our religion out of our heart in all its length and breadth, and hold it up to the beams of the sun to see ourselves and let others see too whether the material of which it is made be sound or rotten.

It may have a very good surface, be nicely smoothed over, and yet the material be as rotten as Jeremiah’s “worn-out clothes,” or the worn-out clothes of the Gibeonites. (Jer. 38:2; Josh.9:5.) O, to be truly sincere and have the heart made honest in the fear of God, that we may appeal to him, “You see me O God,” and with the Psalmist, “O Lord, you have searched me and known me.” (Gen. 16:13; Psalm. 139:1.) This religion will stand the light, as our gracious Lord said—“For every one that does evil hates the light, neither comes to the light, lest his deeds should be reproved. But he who does truth comes to the light, that his deeds may be made manifest that they are wrought in God.” (John 3:20, 21.)

B. But the apostle adds, “and WITHOUT OFFENCE until the day of Christ.” The word means literally to cause any to stumble over our crooked ways, words, or works, and thus conceive a prejudice against the religion we profess. It is a sad thing to put a stumbling-block in the way of any person, especially an inquirer after truth, or open the mouth of an enemy. There was an express prohibition in the Levitical law against putting a stumbling-block in the way of the blind. (Lev. 19:14.) And O what a solemn thing it is for a Christian so to act as to put a stumbling-block before those who are naturally blinded by prejudice against the doctrines of grace. Our blessed Lord pronounced against such a solemn woe—“Woe unto the world because of offences! for it must needs be that offences come; but woe to that man by whom the offence comes!” (Matt. 18:7.) The desire, therefore, of the Christian is to be “without offence,” that is, without causing any justly to stumble at his words, ways, or work; but to live before God and man with that uprightness, tenderness, consistency, and general conduct befitting the gospel, that none shall take real cause of offence against the truth of God by seeing in him practice unworthy of his profession.

We shall not indeed be able to avoid giving offence in the usual sense of the word, for nothing is more offensive to the world than vital godliness; and the Lord warned us that we should be hated of all men for his name’s sake. But the meaning of the word is not to give ‘legitimate cause’ of offence so as to stumble sinners or stumble saints, and bring a reproach upon our holy religion by words or works unbecoming our Christian profession; and that “until the day of Christ,” when the thoughts of all hearts shall be revealed. When I am gone I hope that no one when he sees my tomb in the Cemetery may be able to kick his foot against my gravestone, and say, “Here lies a drunkard; here lies an Antinomian; here lies a covetous wretch; a bad husband, a bad father, and a treacherous friend; a pretended minister, who preached one thing and practiced another, and disgraced instead of adorning his profession of the Gospel.”

IV. The last petition, on which I must be very brief, falls in well with the three preceding—“Being filled with the FRUITS of righteousness, which are by Jesus Christ, unto the glory and praise of God.”

The apostle desired that they might be trees well loaded with Gospel fruit. You will bear in mind that it was a prayer for them; he does not say that they were thus abundantly fruitful; but it was his desire that they might be. As a gardener, when he walks in his garden in the autumn and looks at his trees, examines them chiefly with a view to their fruit; and if among them he sees one with scarcely any crop, says, with a sigh, “Ah, how few pears or plums there are this year upon this tree of mine!” But if he passes on to the next and see it well loaded, it gladdens his heart. So to go into the ‘garden of the Church’ and see on one tree only two or three berries upon the top of the uppermost bough; on another mildewed leaves or withered branches; and only a withered plum or a half-ripe pear here and there—this is not a pleasant sight to the spiritual gardener. But to see the trees of the Lord’s own planting “filled with the fruits of righteousness,” and every grace and fruit of the Spirit brought forth into a blessed exercise—this is a sight indeed to cheer and comfort his heart.

This is the sight the apostle longed to have his eyes gladdened with, that when he came again to Philippi to visit the church planted there by his instrumentality, he might see all the members with the elders and deacons filled with the fruits of righteousness—internal, such as love, joy, peace, patience, gentleness, meekness, and every external fruit of the Spirit adorning their life and conversation. He would gladly see their leaf fresh and verdant, their stem healthy and strong, their branches free from blight or mildew, and a blessed crop loading every bough. And all this he knew would be “by Jesus Christ,” by his presence and power, his Spirit and grace, and all would redound “unto the glory and praise of God;” as the Lord himself said, “Herein is my Father glorified, that you bear much fruit; so shall you be my disciples.” (John 15:8.) Now can we find anything in our soul corresponding with the desires thus beautifully expressed for the Philippian Church by the pen of the man of God?

But bear in mind that the Philippians were not necessarily all the apostle prayed they might be. Grace, indeed, could make them so; and as far as they were under its power and influence, their desires for themselves would be the same as those here expressed for them. But can you join heart and hand with these earnest petitions, and first, from the bottom of your heart, desire your love to abound more and more in divine knowledge and gracious experience? This will form a solid foundation for the other petitions, and for an earnest request to the Lord of all grace that he would drop every one of these rich blessings into your soul. Then you certainly have already the fulfillment of the second petition, if not of all the rest; for you “approve things that are excellent.” If you seem to fall short, and we all fall short of being “filled with the fruits of righteousness,” yet so far as we are Christians at all, there is a being “sincere,” and a desire to give no just cause of offence to friend or foe. At any rate, we feel that there is no willful turning away the ear, nor hardening the heart, nor stifling the conscience against the power of the word.

These things may encourage us still to present our petitions before the throne, ever bearing in mind that the Lord is able to do exceeding abundantly above all that we ask or think, and by granting our desires and manifesting himself to our souls, can even in this present world, fill us with joy unspeakable and full of glory.