Door Baca’s Vallei

Overmits dan de kinderen des vleses en bloeds deelachtig zijn, zo is Hij ook desgelijks derzelver deelachtig geworden; opdat Hij door de dood teniet doen zou degene, die het geweld des doods had, dat is de duivel.
Hebreeën 2:14

Onze dierbare Zaligmaker bracht door Zijn lijden, bloedstorting en dood niet alleen een volkomen verzoening voor de zonde teweeg, waste niet alleen Zijn volk van al hun ongerechtigheid in de fontein van Zijn dierbaar bloed, werkte en bracht niet alleen een volmaakte en eeuwigdurende gerechtigheid te hunner rechtvaardigmaking aan, maar deed ook teniet hem, die het geweld des doods heeft, dat is de duivel. Het was door de kruisdood, dat de gezegende Zaligmaker alle overheden en machten heeft uitgetogen en hen openlijk heeft ten toon gesteld en over hen heeft getriomfeerd.

Het is een zaak, waarop weinig acht gegeven wordt, ofschoon zij van het uiterste belang is; namelijk dat de Heere Jezus persoonlijk moest strijden tegen de overste der macht des luchts en hem moest overwinnen, hem van zijn ten onrechte bezette troon moest slingeren, zijn werken teniet doen en zijn koninkrijk omverwerpen. En dit deed Hij niet door een daad van almacht, maar door een daad van de geringste zwakheid; want Hij is gekruisigd door zwakheid. Naar ons eenvoudig oordeel denken wij gewoonlijk, dat al wat nodig was om satan te overwinnen, een daad van almacht vereiste; maar dit was niet Gods weg. De koning over al de hoogmoedige kinderen moest volgens de diepten der oneindige wijsheid onttroond worden door een handeling van de diepste vernedering en van zachtmoedige en kinderlijke gehoorzaamheid; en mede door het diepste lijden van Gods eigen beminde Zoon, als Plaatsbekleder voor degenen over wie satan en dood hadden getriomfeerd door de zonde.

Wij lezen, dat de Zoon van God was geopenbaard, opdat Hij de werken des duivels zou verbreken (letterlijk: losmaken, ontbinden). Alzo kwam Hij niet slechts om te ontbinden en los te maken al degenen die satan als het ware door verstrikking had vastgebonden, doch het gehele grondgebied vanaf de eerste intrede van de zonde en de dood moest Hij door een loop van een heilige en verdienstelijke gehoorzaamheid herwinnen. Hijzelf moest alzo de ruïne, door de eerste werker van alle ongehoorzaamheid veroorzaakt, herstellen en daardoor, als door een allerlaatste stoot, de ongehoorzame en opstandige vorst der duisternis terneerwerpen en teniet doen.

Overmits dan de kinderen des vleses en bloeds deelachtig zijn, zo is Hij ook desgelijks derzelver deelachtig geworden; opdat Hij door de dood teniet doen zou degene, die het geweld des doods had, dat is de duivel.
Hebreeën 2:14

Onze dierbare Zaligmaker heeft door Zijn lijden, Zijn bloedstorting en Zijn dood niet alleen een volkomen verzoening voor de zonde tot stand gebracht. Hij heeft Zijn volk niet alleen van al hun ongerechtigheid gewassen in de fontein van Zijn dierbaar bloed, en niet alleen een volmaakte en eeuwige gerechtigheid tot hun rechtvaardiging gewerkt en aangebracht, maar Hij heeft ook tenietgedaan hem die het geweld van de dood heeft, dat is de duivel. Het was door de kruisdood dat de gezegende Zaligmaker alle overheden en machten heeft uitgetogen, hen openlijk heeft tentoongesteld en over hen heeft getriomfeerd.

Het is iets waarop weinig gelet wordt, hoewel het van het grootste belang is: de Heere Jezus moest persoonlijk strijden tegen de overste van de macht van de lucht en hem overwinnen. Hij moest hem van zijn ten onrechte bezette troon stoten, zijn werken tenietdoen en zijn koninkrijk omverwerpen. En dat deed Hij niet door een daad van almacht, maar door een daad van de diepste zwakheid; want Hij is gekruisigd door zwakheid. Met ons eenvoudige verstand denken wij gewoonlijk dat er een daad van almacht nodig was om satan te overwinnen; maar dat was niet Gods weg. De koning over alle hoogmoedige kinderen moest volgens de diepten van de oneindige wijsheid onttroond worden door een daad van de diepste vernedering en van zachtmoedige, kinderlijke gehoorzaamheid. Dat gebeurde ook door het diepste lijden van Gods eigen geliefde Zoon, als Plaatsvervanger voor hen over wie satan en de dood door de zonde hadden getriomfeerd.

Wij lezen dat de Zoon van God geopenbaard is om de werken van de duivel te verbreken (letterlijk: los te maken, te ontbinden). Zo kwam Hij niet alleen om allen te bevrijden en los te maken die satan als het ware in zijn strikken had vastgebonden, maar Hij moest ook het hele gebied, vanaf de eerste intrede van de zonde en de dood, herwinnen door een leven van heilige en verdienstelijke gehoorzaamheid. Zo moest Hijzelf de ruïne herstellen die de eerste bewerker van alle ongehoorzaamheid had veroorzaakt, en daardoor, als met een allerlaatste slag, de ongehoorzame en opstandige vorst van de duisternis neerwerpen en tenietdoen.

Forasmuch then as the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same; that through death he might destroy him that had the power of death, that is, the devil.
Hebrews 2:14

By His sufferings, blood shedding and death, our gracious Lord not only made a complete atonement for sin, fulfilled every demand of the law, washed His people from all their iniquities in the fountain of His precious blood, and wrought out and brought in a perfect and everlasting righteousness for their justification, but “through death destroyed him that had the power of death, that is, the devil.” It was by the death of the cross that the gracious Lord “spoiled principalities and powers, and made a show of them openly, triumphing over them in it.”

It is a point little considered, though one of much importance, that the Lord Jesus had, as if personally, to grapple with and overcome the prince of the power of the air, to hurl Satan from his usurped throne, to destroy his works, and overthrow his kingdom; and this not by an act of omnipotent power, but by an act of the lowest weakness, for “He was crucified through weakness.”

According to our simple views, we might think that all that was needed to overthrow Satan was an act of omnipotent power. But this was not God’s way. The king over all the children of pride, in the depths of infinite wisdom, was to be dethroned by an act of the deepest humility, of the most meek and submissive obedience, of the intensest suffering of God’s own beloved Son, as standing in the place of those over whom Satan and death had triumphed through sin.

We read that “the Son of God was manifested that He might destroy (literally, ‘loosen’ or ‘untie’) the works of the devil.” Thus He came, not only to untie and undo all that Satan had fastened and done by traversing, as it were, the whole ground, from the first entrance of sin and death, and, by a course of holy and meritorious obedience, repair the wreck and ruin produced by the primary author of all disobedience, but, as the final stroke, to destroy and put down the disobedient and rebellious prince of darkness himself.

Así que, por cuanto los hijos participaron de carne y sangre, Él también participó de lo mismo, para destruir por la muerte al que tenía el imperio de la muerte, es a saber, al diablo.
Hebreos 2:14

Por Sus sufrimientos, Su derramamiento de sangre y Su muerte, nuestro misericordioso Señor no solo hizo una expiación completa por el pecado, cumplió toda exigencia de la ley, lavó a Su pueblo de todas sus iniquidades en la fuente de Su preciosa sangre, y obró y trajo una justicia perfecta y eterna para su justificación, sino que “destruyó por la muerte al que tenía el imperio de la muerte, es a saber, al diablo.” Fue por la muerte de la cruz que el misericordioso Señor, “despojando los principados y las potestades, sacólos a la vergüenza en público, triunfando de ellos en sí mismo.”

Es un punto poco considerado, aunque de mucha importancia, que el Señor Jesús tuvo que luchar, como en persona, con el príncipe de la potestad del aire y vencerle, derribar a Satanás de su trono usurpado, destruir sus obras y derrocar su reino; y esto no por un acto de poder omnipotente, sino por un acto de la más profunda debilidad, porque “fue crucificado por flaqueza”.

Según nuestras ideas simples, podríamos pensar que todo lo que se necesitaba para derribar a Satanás era un acto de poder omnipotente. Pero ese no era el camino de Dios. El rey sobre todos los hijos de soberbia, en las profundidades de la sabiduría infinita, había de ser destronado por un acto de la más honda humildad, de la obediencia más mansa y sumisa, del sufrimiento más intenso del propio Hijo amado de Dios, puesto en lugar de aquellos sobre quienes Satanás y la muerte habían triunfado por medio del pecado.

Leemos que “para esto apareció el Hijo de Dios, para deshacer (literalmente, ‘desatar’ o ‘soltar’) las obras del diablo.” Así vino, no solo para desatar y deshacer todo lo que Satanás había atado y hecho, recorriendo, por así decirlo, todo el terreno desde la primera entrada del pecado y la muerte, y reparando, mediante una vida de obediencia santa y meritoria, el naufragio y la ruina producidos por el autor primero de toda desobediencia, sino también, como golpe final, para destruir y abatir al mismo príncipe de las tinieblas, desobediente y rebelde.