Door Baca’s Vallei

Gij doet Uw hand open en verzadigt al wat er leeft, naar Uw welbehagen. (Engelse vertaling: En verzadigt de begeerte van elk levend wezen)
Psalm 145:16

Dit woord is mij soms een genoegen. „Elk levend wezen.” Wat een veelomvattend woord! En hoe diep daalt het af. Het daalt af tot het zwakste, geringste en minste van het volk van God, als hij maar een „schepsel” is, in ieder geval een levend schepsel. Zelfs al vindt hij van zichzelf dat hij geen mens is in Christus, noch een kind van de Heere, ja, zelfs niet als een pasgeboren baby.

Zelfs nu, ook al hebt u niet de eigenschappen van een volwassen mens, en wordt u met bittere twijfels beproefd. U meent dat uw bevinding niet verder komt dan die van een pasgeborene, toch mag u hier binnengaan als iemand die leven heeft, hoewel uw naam niet beschreven kan worden. Dus zelfs als u iemand was die niet weet hoe hij zichzelf moet noemen. U kunt een bevinding hebben waarvan u denkt dat niemand die kan doorgronden. U denkt misschien dat u zulke oefeningen hebt dat niemand er zo moe van wordt als u, terwijl u denkt dat u een pad bewandelt waarop geen kind van God vóór u heeft gelopen.

Was het niet de uitspraak van een van de ouden (en hebben u en ik zijn woorden niet nagezegd): „Ik was een groot beest bij U”? Niet een mens, want: „ik ben onvernuftiger dan iemand, en ik heb geen mensenverstand” (Spreuken 30:2), maar toch heb ik een leven dat naar God verlangt. Er is iets in de ziel dat niet bevredigd kan worden zonder het bewijs dat God aanwezig is. Maar hier is het kenmerk van het levende verlangen. Niet het verlangen van een luiaard, want dat is niets; hij heeft niets geestelijks nodig of om antwoord op te krijgen; maar hier worden de geestelijke verlangens bedoeld, die de Heilige Geest Zelf heeft opgewekt.

Verlangens naar God, zoals een hert schreeuwt naar de waterstromen. Verlangens om Christus te kennen, door de zoete openbaring van Zijn heerlijkheid. Verlangens om aan de voet van het kruis gebracht te worden. Om Zijn beeld op onze ziel gedrukt te krijgen. Verlangens om geleid te worden in de lengte en breedte en diepte en hoogte van Zijn liefde, die alle kennis te boven gaat. Verlangens om voor God te wandelen, om aangenomen te worden in de Geliefde. Verlangens om in onze ziel de zoete overtuiging te proeven dat wij Hem voor altijd toebehoren.

Deze „levende”, hoewel onverklaarbaar in zijn eigen beoordeling, heeft iets in zich dat hem kenmerkt als een levende. En dit zijn de levende uitgangen naar de levende God, de uitgaande genegenheden naar Jezus, een rusteloos, onverzadigd hart, ongelukkig in de dingen van deze tijd, geen genoegen vindend in wat de wereld biedt, maar zuchtend tot de Heere om de openbaringen van Zijn genade en liefde.

Gij doet Uw hand open en verzadigt al wat er leeft, naar Uw welbehagen. (Engelse vertaling: En verzadigt de begeerte van elk levend wezen)
Psalm 145:16

Dit woord is mij soms een vreugde. „Elk levend wezen.” Wat een veelomvattend woord! En hoe diep daalt het af. Het daalt af tot de zwakste, geringste en minste van het volk van God, als hij maar een „wezen” is, in elk geval een levend wezen. Ook al vindt hij van zichzelf dat hij geen man in Christus is, en geen kind van de Heere, ja, zelfs geen pasgeboren baby.

Zelfs nu, ook al hebt u niet de kenmerken van een volwassene en wordt u door bittere twijfels beproefd. U meent dat uw bevinding niet verder komt dan die van een pasgeborene, en toch mag u hier binnengaan als iemand die leven heeft, al kan uw naam niet omschreven worden. Dus zelfs als u iemand bent die niet weet hoe hij zichzelf moet noemen. U kunt een bevinding hebben waarvan u denkt dat niemand haar kan doorgronden. U denkt misschien dat u zulke oefeningen hebt dat niemand er zo moe van wordt als u, en dat u een pad gaat waarop nog geen kind van God vóór u heeft gelopen.

Was het niet de uitspraak van een van de ouden (en hebben u en ik zijn woorden niet nagezegd): „Ik was een groot beest bij U”? Geen mens, want: „ik ben onvernuftiger dan iemand, en ik heb geen mensenverstand” (Spreuken 30:2), en toch heb ik een leven dat naar God verlangt. Er is iets in de ziel wat niet bevredigd kan worden zonder het bewijs dat God aanwezig is. Maar hier ligt het kenmerk van het levende verlangen. Niet het verlangen van een luiaard, want dat is niets; hij heeft niets geestelijks nodig en zoekt op niets antwoord. Nee, hier zijn de geestelijke verlangens bedoeld die de Heilige Geest Zelf heeft opgewekt.

Verlangens naar God, zoals een hert schreeuwt naar de waterstromen. Verlangens om Christus te kennen door de zoete openbaring van Zijn heerlijkheid. Verlangens om aan de voet van het kruis gebracht te worden en Zijn beeld op onze ziel gedrukt te krijgen. Verlangens om geleid te worden in de lengte en breedte en diepte en hoogte van Zijn liefde, die de kennis te boven gaat. Verlangens om voor God te wandelen en aangenomen te zijn in de Geliefde. Verlangens om in onze ziel de zoete overtuiging te proeven dat wij voor altijd van Hem zijn.

Deze „levende”, hoe onverklaarbaar ook naar zijn eigen oordeel, heeft iets in zich wat hem kenmerkt als een levende. Dat zijn de levende uitgangen naar de levende God, de genegenheden die uitgaan naar Jezus, een rusteloos, onverzadigd hart dat ongelukkig is in de dingen van deze tijd en geen genoegen vindt in wat de wereld biedt, maar tot de Heere zucht om de openbaringen van Zijn genade en liefde.

Thou openest thine hand, and satisfiest the desire of every living thing.
Psalm 145:16

That word has been sweet to me sometimes, “Every living thing.” How comprehensive it is! And how low it descends! How it comes down to the weakest and lowest and least of God’s family, if he is only “a thing,” only “a living thing!” if he cannot see himself “a man in Christ;” no, nor see himself a child of God; no, nor see himself a new-born babe! If he cannot see in himself the features of a child even, yet to be “a living thing!”

Now, perhaps, if you cannot trace the features of a grown-up man as stamped upon you, and are exercised with distressing doubts whether your experience even amounts to the new-born babe, you may yet come in here, as being “a living thing,” a nondescript; a sort of person that cannot make yourself out, having an experience which you think nobody can fathom, having exercises which nobody else seems to be harassed with, and walking in a path where no other child of God seems ever to have walked before you.

Did not one say of old, (and have not you and I echoed his words?) he was “as a beast before you;” not a man, for “surely I am more brutish than any man, and have not the understanding of a man” (Proverbs 30:2), but possessed of life still, breathing after God still, with that in the soul which cannot rest satisfied short of the manifestation and the presence of God.

But here is the mark of the “living thing”—the desire—“You satisfy the desire of every living thing,” not natural desires; not “the desire of the sluggard, which has nothing,” that is, nothing spiritual in the desire, or in the answer; but the spiritual desires that the Holy Spirit Himself has kindled, desires after God, “as the deer pants after the water brooks,” desires to know Christ by some sweet revelation of His glory, desires to be brought to the foot of the cross, and to have His image stamped upon our soul, desires to be led into the length and breadth and depth and height of that love of His which passes knowledge, desires to walk before God accepted in the Beloved, desires to feel that in our souls which shall sweetly satisfy us that we are eternally His.

This “living thing,” though a nondescript in his own feelings, has that which marks the existence of life in him; and that is, living desires towards the living God, breathing affections after Jesus, a restless, dissatisfied heart, discontented with the things of time and sense, feeling no pleasure in what the world presents, and sighing to the Lord for the discoveries of His grace and His love.

Abres Tu mano, y sacias el deseo de todo ser viviente.
Salmo 145:16

Esa palabra me ha sido dulce a veces: “Todo ser viviente.” ¡Cuán amplia es! ¡Y cuán bajo desciende! ¡Cómo baja hasta el más débil, el más bajo y el más pequeño de la familia de Dios, aunque no sea más que “un ser”, solo “un ser viviente”! ¡Aunque no pueda verse a sí mismo como “un hombre en Cristo”; no, ni verse como un hijo de Dios; no, ni verse como un niño recién nacido! ¡Aunque no pueda ver en sí mismo ni siquiera los rasgos de un niño, y aun así ser “un ser viviente”!

Ahora bien, quizá, si usted no puede descubrir en sí estampados los rasgos de un hombre maduro, y está ejercitado por dudas angustiosas sobre si su experiencia llega siquiera a la de un niño recién nacido, aun así puede entrar aquí, como “un ser viviente”, alguien indefinible; una especie de persona que no logra entenderse a sí misma, que tiene una experiencia que usted cree que nadie puede sondear, que tiene ejercicios con los que nadie más parece ser acosado, y que anda por una senda por donde ningún otro hijo de Dios parece haber andado antes que usted.

¿No dijo uno en la antigüedad (y no hemos hecho eco usted y yo de sus palabras) que era “como una bestia acerca de Ti”; no un hombre, porque “ciertamente más rudo soy yo que ninguno, ni tengo entendimiento de hombre” (Proverbios 30:2), pero aun así poseedor de vida, suspirando todavía por Dios, con aquello en el alma que no puede quedar satisfecho sin la manifestación y la presencia de Dios?

Pero he aquí la señal del “ser viviente”: el deseo. “Sacias el deseo de todo ser viviente”; no los deseos naturales; no “el deseo del perezoso, que nada alcanza”, es decir, nada espiritual en el deseo ni en la respuesta; sino los deseos espirituales que el Espíritu Santo mismo ha encendido: deseos de Dios, “como el ciervo brama por las corrientes de las aguas”; deseos de conocer a Cristo por alguna dulce revelación de Su gloria; deseos de ser llevados al pie de la cruz y de tener Su imagen estampada en nuestra alma; deseos de ser conducidos a la anchura, la longitud, la profundidad y la altura de aquel amor Suyo que excede a todo conocimiento; deseos de andar delante de Dios aceptos en el Amado; deseos de sentir en nuestras almas aquello que nos asegure dulcemente que somos eternamente Suyos.

Este “ser viviente”, aunque indefinible a su propio sentir, tiene aquello que señala la existencia de vida en él; y esto es: deseos vivos hacia el Dios vivo, afectos que suspiran por Jesús, un corazón inquieto e insatisfecho, descontento con las cosas del tiempo y de los sentidos, que no halla placer en lo que el mundo ofrece y que suspira al Señor por los descubrimientos de Su gracia y de Su amor.