De zuchtende gevangene, zijn verlossing en zijn besluit

Leerrede over Romeinen 5: 24 -26.
“Ik ellendig mens! wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods? Ik dank God door Jezus Christus onzen Heere. Zo dan, ik zelf dien wel met het gemoed de wet Gods, maar met het vlees de wet der zonde.”
Welk een barmhartigheid is er voor de Kerk van God, dat de Apostel Paulus door de Heilige Geest gedreven werd, om zijn eigen bevinding op te tekenen! En dat niet slechts door hier en daar iets weg te nemen, maar met zulk een volkomen juistheid en uitgebreidheid, zoals wij zien kunnen in het zevende Hoofdstuk aan de Romeinen. Welk een troost en kracht heeft dat niet aan duizenden van Gods lijdende en bedroefde kinderen toegebracht! Welk een heerlijk licht heeft dat verspreid over hun pad, dat er vaak zo radeloos en moeilijk uitzag! Welk een borstwering van vertroosting was dat door alle eeuwen heen, voor het beproefde en aangevochten volk van God, en zal het ongetwijfeld zijn en blijven tot aan de voleinding der eeuwen.
De voorgelezen verzen kunnen wij, als de korte gevolgtrekking van de in dit hoofdstuk beschreven bevinding aanmerken, waarin zich drie belangrijke punten voor ons ter beschouwing opdoen, die wij achtereenvolgens wensen te behandelen.
1. De uitroep, die de zonde en schuld uit Paulus boezem perst: “Ik ellendig mens! wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?”
2. De verlossing die hij verwierf: “Ik dank God, door Jezus Christus onzen Heere.”
3. Het besluit, waartoe hij in zijn consciëntie kwam: “Zo dan, ik zelf dien wel met het gemoed de wet Gods, maar met mijn vlees de wet der zonde.”
I. De uitroep, die de zonde en schuld uit Paulus boezem perst: “Ik ellendig mens! wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?” Paulus is hier zo scherp en ondubbelzinnig in de aanwijzing van zijn bevinding, dat velen van hen, voor wie deze woordendwaasheid, ja dweperij zijn, getracht hebben deze woorden te loochenen, althans om te keren. Sommigen hebben getracht te bewijzen, dat Paulus hier zichzelf niet bedoelde, hoewel hij bij herhaling het voornaamwoordje “ik” bezigt.
Anderen hebben gewild, dat Paulus hier spreken zou, van de strijd, die er tussende natuur en het geweten bestond, voor dat de Heere hem door Zijn genade riep; en evenwel spreekt hij over het geheel in de tegenwoordige tijd, waarom het wel een tegenwoordig zijnde strijd moet geweest zijn, die hij beschrijft. Nog anderen hebben gemeend dat het een strijd was onder de wet, voordat hij een Evangelische verlossing ontvangen had. Maar hoor hemzelf, hij zegt: “Ik ellendig mens! wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?” niet: wie heeft mij verlost. “Ik vind deze wet” – niet: ik vond; wat ten duidelijkste bewijst, dat hij, terwijl hij deze brief schreef, deze strijd in zich gevoelde.
De rechte bron, waaruit al die verdraaiingen van de woorden van Apostel voortvloeien, is dunkt mij niets anders dan een jammerlijke ontkenning van het werk der genade in de ziel. Zichzelf bewust van een zodanige bevinding niet te bezitten, en dat, als deze dingen waarheid zijn, zij dan geheel verkeerd zijn, gebruiken zij alle middelen om dezelve om te keren.
Maar wat deed de Apostel zo gevoelig, zo medelijdend roepen: “Ik ellendig mens?”
Er waren drie dingen, die deze uitroep uit zijn boezem persten.
1. Een kennis van de geestelijkheid en de uitgebreidheid van Gods Wet. Dit betuigt hij zelf in het 9de en 10de vers: “Zonder de wet, zo leefde ik eertijds, maar als het gebod gekomen is zo is de zonde weder levend geworden, doch ik ben gestorven. En het gebod, dat ten leven was, hetzelve is mij tendood bevonden.” De ontdekking van de uitgebreidheid en geestelijkheid van Gods wet vervloekte en veroordeelde hem. En zijn verdoemenis waardigheid daardoor ziende en gewaarwordende, dwong schuld die ellendige uitroep uit zijn boezem. Vóórdat hij op een geestelijke en bevindelijke wijze aan de veroordeling van de wet in zijn consciëntie kennis had “leefde hij.”
Dat is: hij was voldaan met zijn eigen gerechtigheid, plichtsbetrachting en verrichtingen. Hij zag niet dat God naar waarheid in zijn binnenste ziet. Hij was onbekend met de reinheid en heiligheid Gods. Hij gevoelde het niet, dat de wet alle overtredingen veroordeelt, zowel, die met gedachten, als die met woorden en werken begaan worden. De met beeldwerk opgesierde kamers van zijn hart, met ál de afzichtelijke gedrochten die er in verscholen waren had hij nog nooit waargenomen. Het deksel lag nog op zijn hart; er was nog geen licht in zijn ziel gedaald; er was geen leven aan zijn consciëntie meegedeeld, en de Geest van God had Zijn krachtdadig werkende overtuigingen nog niet aangevangen. Hem ontbrak daarom dit inwendig werk in zijn ziel. “hij leefde”, omdat hij nooit gestorven was.
Daarom, hetzij in een meerdere ofmindere mate, de geestelijkheid en de uitgebreidheid van de wet, moeten in de consciëntie van alle levendgemaakte zondaars gevoeld worden. Hoelang hij daaronder moet verkeren, of hoe hoog de moeilijkheden ten opzichte hiervan stijgen moeten, heeft God ons niet beschreven en wij kunnen het niet doen. Maar niemand wordt behouden, tenzij hij hier de uitwerkingen van de wet in zijn consciëntie ondervonden heeft. En dat is schuld; “want door de wet is de kennis der zonde”. Als ik nooit de schuld van de zonden in mijn consciëntie gewaar werd, als ik van geen innerlijke droefheid hierover weet, als ik, door verregaande overtuigingen, geen verbrijzeling des harten ken, wat weet ik dan, ja, wat zou ik dan begeren te weten van een bloedende Immanuel? Wat is Zijn vergevende liefde, wat Zijn verzoenend bloed; wat zijn oneindige barmhartigheid, wat zijn alles overtreffende genade, voor ongewonde, ongekwetste zondaars?
Daarom, naarmate de schuld in de consciëntie werkt, zullen wij eerst verlangen naar, en dan kennen, prijzen en genieten de verborgenheid van het bloed der verzoening en stervende liefde.
2. Maar er was een tweede oorzaak, die deze ellendige uitroep uit de ziel van de Apostel voortbracht, en dat was, het weer levend worden van de zonden. Niet alleen gevoelde hij schuld, ten opzichte van de verleden zonden, maar hij werd de verlevendiging en opwelling van de zonden voor het tegenwoordige, door treurige bevinding gewaar. Vóórdat de wet met kracht in zijn consciëntie kwam, lagen de zonden in hem in een werkeloze staat. Zij waren als een adder in de winter: de zonden warenwel met hun dodelijk venijn aanwezig, maar zij waren werkeloos. Een mens dood in de zonden of dood in een belijdenis, wordt zacht en onmerkbaar met de stroom van zonden voortgevoerd.
Zoals een zwaar geladen schip met de voet wordt weggedreven, zo drijft hij ook zorgeloos en gerust met de stroom daarhenen, zodat hij nauwelijks zijn snelle vooruitgang bemerkt. Terwijl wij dus dood in de zonden waren, dreef ons het innerlijke tij van de natuurlijke verdorvenheden tot alle kwaad, zodat de verborgen werkingen van de zonden niet openbaar werden. Toen waren wij geheel onder de kracht en heerschappij van de zonden.
Maar toen de wet de zonden verlevendigde, toen ontwaakten ook de zonden uit haar trage en lome toestand. De ratelslang stond op enbegon in het gemoed te sissen, en op die wijze zijn de kermingen en zuchten over de werking van de zonden, in het tegenwoordige, misschien veel heviger, dan met betrekking tot de schuld over de reeds begane ongerechtigheden.
Wat is onze zwaarste last? Ik heb mijn beproevingen en u hebt uw beproevingen, tenminste als u tot de “huisgenoten Gods” behoort. Wij allen hebben onze bijzondere beproevingen, hetzij in het lichaam, of in de omstandigheden, of in de familie, of in het gemoed. Ieder van ons heeft zijn onderscheiden beproevingen door te staan. Maar weet u een beproeving in vergelijking te stellen met die treurige bevinding van de inwonende zonden? Is het niet onze dagelijkse bevinding – het is althans meer of minder de mijne – dat wij zuchtend, klagend en kermend voor de Heere horen te zijn, vanwege de werkingen van de zonden in ons vleselijk gemoed?
Is het geen hartverbrijzelende last, dat die boze zonden zo naar het meesterschap streven – dat zulke vuile lusten steeds onze genegenheid zoeken in te nemen- dat zulke slechte begeerten niet ophouden naar de zegepraalover ons te staan – dat die verdoemelijke hoogmoed en ongelovigheid en andere verregaande verdorvenheden steeds zoals een vulkaan, de volle teugel in onze boezem wensen te vieren, en onze zielen te verwoesten?
Ik weet het bij zielsbevinding, dat, wanneer de zonden in haar verpestende kracht en uitwerking in een tedere consciëntie gevoeld worden, dan wil het hoofd wel buigen naar beneden, de ziel belasten, en het gemoed benauwd maken. Maar min of meer zal toch de dagelijkse bevinding zijn, om met een neergebogen en beschaamd aangezicht, kermend en wenend voor de Heere te komen, omdat er zulk een heirleger van verdorvenheden in ons werken en de overhand zoeken te behalen.
Maar vanwaar dit gevoel? Het is de vreze Gods in een tedere consciëntie. Ik heb mensen gehoord, die menen boven de wereld, het vlees en de satan te leven. De zonden zijn hun niet tot last zijn; hun verdorvenheden veroorzaken hun geen pijn; hun hoogmoed, verwaandheid, hebzucht, of ongebondenheid – ja, al de werkingen van hun bedorven natuur persen nooit een traan uit hun ogen, noch dringen een snik uit hun harten.
Waarom? Omdat hun consciëntie niet vertederd is, en zij de vreze Gods missen. Naarmate de diepte van de Goddelijke vrees en de tederheid van de consciëntie voor God, zullen de zonden inwendig bemerkt, betreurd en er over gezucht worden.
3. En zo was er dan een derde oorzaak, die de Apostel zo erbarmelijk deed uitroepen: “Ik ellendig mens!” Dat was de inwendige strijd. Hij beschrijft de strijd in deze woorden: “Want hetgeen ik doe, dat ken ik niet; want hetgeen ik wil dat doe ik niet, maar hetgeen ik haat dat doe ik”. Welk een afschildering van hetgeen er in het binnenste van een wedergeboren zond aar omgaat dat hij in zich twee verschillendegrondbeginsels, twee onderscheidene naturen heeft. Een heilige, hemelse, geestelijke, dat naar de Heere hijgt, zijn element in de dingen Gods vindt. En evenwel, is in dezelfde boezem, een grondbeginsel dat geheel bedorven, door en door verpestend is, gedurig tegen het in hem heilig grondbeginsel strijdt, altijd belust tot het kwaad, en in rechtstreekse tegenstand met iedere leiding van Gods Geest in de ziel staat; een grondbeginsel, dat nergens meer naar jaagt, dan, ten koste van alles entot elke prijs, haar vuile begeerten voldaan te krijgen.
En moet er nu niet dan een gewaarwording van ellende en rampzaligheid in het binnenste van de mens zijn, deze beide legers gedurig in zich strijdende te hebben? Dat, “wanneer hij het goede wil doen, het kwade hem bijligt”, wanneer hij wil zijn heilig, Hemelsgezind, teder van hart, liefderijk, en Gods eer zoekende, zoete gemeenschap genietende met de Drie-enige Jehova; – dat er dan een boos, zinnelijk en aards hart gedurig in hem werkt, dat elke gedachte, bevlekt met zijn vergiftig bederf, dat elke goede begeerte tegenwerkt, en hem van de Hemel waarheen hij zocht op te klimmen, tot een hel van vleselijkheid en vuilheid trekt?
Gewisselijk, iedere ziel, waar een heilig en hemels gezind grondbeginsel in gewerkt is, – en dat is gebeurt in de harten van allen, die door God zijn levend gemaakt – elke ziel, die God kent, vreest, liefheeft en zich in Hem verlustigt, en nochtans in zich datgene bevindt, wat in lijnrechte tegenstand met de wil van Christus is, en begeerte heeft naar datgene, wat hij anderszins haat met een volkomen haat – moet er in het binnenste van die mens geen smart en droefheid zijn, zulk een gedurige en onophoudelijke strijd te gevoelen? Deze nu, waar de Apostel onder zuchtte, zijn de bevindelijke gewaarwordingen van al de wedergeborenen.
Daarom, geloofd zij de naam des Allerhoogsten dat Hij het Paulus heeft ingegeven, zijn bevinding te schetsen en na te laten, tot vertroosting en versterking van ons! Wat zouden wij anders gedacht hebben? Ongetwijfeld zouden wij aldus geredeneerd hebben: “Hier vinden wij een Apostel die volkomen heilig, altijd Hemelsgezind was, die niets dan het beeld van Christus in zich heeft, steeds tot de verheerlijking des Heeren leefde, enonophoudelijke gemeenschap met Hem oefende!”
Wij zouden hem voor een volmaakte heilige hebben aangezien, als hij ons niet verklaard had, wat hij was. En als wij hem dan als een heilig mens hadden aangestaard, zouden wij onze moedeloze ogen in ons eigen binnenste keren, zulk een verbazende tegenovergesteldheid bemerken, dat wij aan de mogelijkheid van onze zaligheid zouden wanhopen. Maar ziende de strijd, waarmee de Apostel in zijn ziel te kampen had, en enigermate”dezelfden strijd hebbende”, dan kan het de ziel bemoedigen, opbeuren en tot het geloof leiden, dat dit het pad is, waarop de heiligen moeten wandelen, hoe ruw, hoe hobbelig, en hoe verward het er ook mag uitzien.
U kunt u zich dus wel voor verzekerd houden, dat, tenzij u gedrongen wordt uit de diepte te roepen: “Ik ellendig mens !” u dood bent in de zonden, of levenloos in een belijdenis. Wanneer inwendige schuld, ellendigheid en verdoemeniswaardigheid die uitroep nimmer uit uw binnenste dwong; ik bezweer het u, daar is geen leven noch kracht van God in uw zielen.
Als u daarentegen bij aanvang en steeds bij voortgang die uitroep in uw binnenste ontwaart, door de dwang die schuld en zonde veroorzaakte, dan is het een helder bewijs, dat dezelfde Heere, die Paulus onderwees ook uw Leermeester geworden is. Zeg mij, wat is in het verborgen uw bevinding voor de Heere? Ik spreek nu niet van uw zondagse Godsdienst, die kan gelijk een zondagskleed worden aan- en uitgetrokken. Maar wat is uw bijzondere bevinding? Wat zegt uw binnenkamer? Wat de hoek van uw haard? Wat zegt uw hart in de plechtige ogenblikken, als het rondom u stil en rustig is? Drong dan schuld, schaamte en droefheid ook die ellendige uitroep: “Ik ellendig mens!” uit uw hart?
Het is iets groots om tot het gevoel gebracht te zijn, dat wij ellend ig goddeloos zijn. Er is hoop voor dezulken. Er is hulp voor de zodanigen. Er is een getuigenis, dat de Heilige Geest in zulk een consciëntie werkt, dat Jehovah Zelf deze zielen in behandeling genomen heeft.
Maar u zult het reeds hebben bemerkt, dat de Apostel het niet bij die uitroep, die enkele zucht liet blijven. Ziet op de lijder in een gasthuis. Neig uw oor slechts naar het leger, waarop de woedende koorts de lijder martelt. Stelt hij zich tevreden met de koorts die in zijn leden brandt, en het angstigeal heen en weer keren van zijn gefolterd lichaam? Neen. Begeert hij niet, dat er iets voor hem in hem gedaan wordt? Zo ook in het geestelijke. Het enkel bij de uitroep: “Ik ellendig mens!” te laten blijven, lijkt meer op de bevinding van een huichelaar, dan op de gewaarwording van een wedergeboren ziel. Wij hebben behoefte daaruit verlost te worden, wij zullen begeren, dat de Heere Zich openbaart; dat Hij zijn genade aan ons bekend make; dat Hij een getuigenis van Zijn welbehagen uitstortte; en dat de Heere ons, door Zijn uitgestrekte arm en Zijn ontblote rechterhand, uit die ellende verlosse en bevrijdde. Wanneer daarom, Jehova de Heilige Geest deze erbarmelijke uitroep: “Ik ellendig mens!” in onze zielen ingeplant heeft, dan zal er als een noodzakelijk gevolg bijkomen: “Wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?”
Hier zien wij duidelijk wat het was, dat die heilige Apostel zo bijzonder pijnigde. Het was namelijk het lichaam des doods, dat hij met zich omdroeg – die bewegelijke klompe bederfs – die Behémoth (Job 40), die zijn zwaarwichtige lendenen in zijn ziel, en al wat goed en gunstig in zijn hart was neertrapte. Men zegt, dat het zinnebeeld ontleend is aan de gewoonte van de Romeinen, die tot straf een dood lichaam aan een levend bonden. En o, wat moet dat een afgrijselijk gevoel zijn geweest, dat koude, dode lichaam steeds aan het warme vlees gehecht te hebben. Bij dag en bij het ontwaken in de nacht het afschuwelijk lijk aan zich gebonden te gevoelen, en als omhelsd in zijn armen! Welke een verschrikkelijke en walgelijke gewaarwording moet die straf niet zijn.
Laat ons dit nu eens in het geestelijke beschouwen. Uw nieuwe mens heeft warme genegenheden tot God. Uit dit nieuwe beginsel ontstaan heilige hartstochten. Daaruit vloeien hijgende begeerten, daarin bevinden zich tedere zuchten eneen sterk verlangen naar de Zoon van God in Zijn schoonheid. En dan is daar een vleselijk, stijf, zinnelijk, dood enaards hart aan vastgeketend, wat ten allen tijde de zielomringt met zijn koude kleverige omhelzingen, waardoor zij haar dodelijke traagheid aan de ziel meedeelt! Zullen wij bidden – begeren wij het hart in warme begeerten uit te storten – de koude poot van dit lichaam der zonde en des doods verscheurt die opgerezen begeerten! Zullen wij het geloof oefenenen in haar zoete en uitgaande daden ons tot een gekruiste Christus wenden – begeren wij uit het diepste van ons hart ernstig Zijn aangezicht te zoeken; de koude klamme omhelzing van het lichaam der zonde en des doods verstijft dat alles, verhindert steeds elke goede beweging des geestes, en belemmert en boeit iedere begeerte van de Hemelse natuur.
De inwendige strijd nu, die door de radeloosheid en scherpe oefening werd voortgebracht, dwong hem als het ware tot de uitroep: “Wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?”Waarheen zal ik mijn ogen ter verlossing wenden? Van welke zijde zal zij komen? Zal ik mijn oog op de wet vestigen? – Och neen! die vloekt en verdoemt mij, omdat ik een lichaam der zonde en des doods met mij omdraag. Kan ik mijn oog op vrienden slaan? – Ja, zij kunnen medelijden en deernis met mij hebben, maar ach! zij kunnen mij van dat lichaamder zonde en des doods niet bevrijden. Het is te vast aan mij geketend, dan dat zij het zouden kunnen bewegen. Zal ik mij tot de dienaars van de waarheid keren?
Ik mag hen horenen hun woorden toestemmen; maar er is tot de losmaking van dit lichaam der zonde en des doods meer nodig. – Zal ik mij dan tot de Heilige Schrift begeven? De inhoud hiervan meldt verlossing, maar, maar, ik heb behoefte aan de toepassing van die verlossing aan mijn ziel! – Ach “wie zal mij dan verlossen?” Waar is het toevluchtsoord waar ik mij heen kan wenden? Moet ik voor- of moet ik achterwaarts gaan? Vanwaar kan er hulp en redding opdagen?”
Welk een verlegenheid! Welk een radeloosheid van een geoefende ziel! – Zie hier, en zie daar ziel! Het is te vergeefs, wendt u zich ter rechter- of ter linkerzijde, het is te vergeefs! Daar is geen hulp noch verlossing te wachten. En nochtans, daar is van een zijde nog verlossing te vinden. En wanneer de Apostel nu hier gebracht was – toen hij op die plek neerzonk, enangstvallig zijn ogen her- en derwaarts keerde, om te zien, van waar de verlossing kwam – toen zegende God zijn ziel met een gezicht van – Zijn dierbare Zoon. God de Heilige Geest, werkte dat levend geloof in zijn ziel, waardoor hij Jezus zag, en waardoor er een mededeling van het bloed en de liefde van het Lam aan zijn consciëntie plaatsvond. En zo kom ik tot het tweede punt van onze overdenking.
II. “Ik dank God, door Jezus Christus onzen Heere.”
Laat ons zien, waarvoor hij de Heere dankte. Denkt u, dat ik Paulus’ mening te kort zou doen, wanneer ik zeg, dat hij grote reden had God voor zijn strijd te danken? Ik wil dit niet verstaan hebben, dat dit de enigste dankstof voor hem geweestzij. Integendeel stem ik het bereidwillig en blijmoedig toe, dat hij God voor zijn overwinning dankte. Maar zou hij ook geen reden gehad hebben God voor de voorafgaande strijd te danken? Is voorafgaande strijd geen onderwerp va n lof en dank? Had hij in die strijd geen lessen geleerd, welker kennis hij in een andere weg te vergeefs had gezocht? U gevoelde schuld. Was dat schuldgevoel geen barmhartigheid? U hebt veroordeling gevoeld.
Was dat gezicht der vervloeking geen barmhartigheid? U bent gereinigd geworden van een geesteloze belijdenis. Was dat geen ontferming? Het kaf van uw eigengerechtigheid en vals geloof is weggevaagd door de sterke noordenwind des Geestes. Was dat geen genade? Uw ziel was zo laag neergebogen, dat niemand dan God haar kon opbeuren. Was dat geen barmhartigheid? Gewisselijk, dat is het. Wat ook de ziel toebereidt voor barmhartigheid, het moet barmhartigheid zijn. Wat ook de ziel geschikt maakt voor het ontvangen van Jezus, het moet barmhartigheid zijn, watook het stof en het kaf van het eigen ik kan wegwannen, het moet genade zijn, want het bereidt de ziel voor op een gezegende Immanuël.
Alsdan hebben wij grote reden, om God te danken voor ieder gevoel van schuld, dat wij hadden door te staan, voor elke verzoeking, die ons in verwarring bracht, voor iedere traan van boetvaardigheid, die ons langs de wangen rolde, voor iedere snik van droefheid, die zich uit onze boezem ontlastte. Wij hebben goede reden, om voor ieder gevoel van schuld, ellendigheid, en rampzaligheid, Zijn naam te loven, want onze uitnemendste barmhartigheden ontspringen hieruit, en de rijkste weldaden zijn alleen in zoverre zegeningen, als deze pijnlijke oefeningen de ziel voor haar genietingen hebben toebereid.
Maar het lijdt geen twijfel, of de voorname bedoeling van de Apostel was, dat hij God dankte voor de gift van Zijn lieve Zoon. “Ik dank God, door Jezus Christus onzen Heere.” Wanneer u mij met uw toegenegen aandacht, in de ontvouwing van Paulus’ uitroep, gevolgd bent, dan zult u weten, dat drie belangrijke oorzaken deze te weeg brachten. Te weten: vooreerst, de veroordeling van Gods wet – ten tweede, het weer levend worden van de zonden – en ten derde, de innerlijke strijd tussen de natuur en de genade. En wanneer hij God door Jezus Christus dankt, dan heeft hij het oog op een drieledige verlossing van ieder van deze bezwaren, die samen gegeven waren in de Persoon, het werk en de tussenkomst van Gods eniggeboren Zoon.
1. Zie maar eens op de schuld van die zonden. Hoe zullen wij van de schuld van zonden, de vloek, de heilige verdoeming en de donderende wraak van de wet verlost worden? Langs geen andere weg, dan door het bloed van het Lam, dat dierbare bloed,wat “reinigt van alle zonden;” die alleen verzoenende, die wonderdadige offerande, die de Zone Gods op het kruis van Golgotha opofferde. Er is geen andere weg om vergeving te verkrijgen. Nergens elders wordt rust gevonden, er is op generlei wijze anders bevrediging met God te genieten. In geen andere weg worden de donders van de wet gestild, haar vloek weggenomen en haar veroordeling uitgewist. Het van vrede sprekend bloed van Immanuël in de consciëntie is voor de ziel die de pijniging van de vloek der wet kent en haar veroordelingen heeft ondervonden, het enige geneesmiddel.
2. Evenzo is het met betrekking tot het weer levend worden van de zonden. Wat leert ons het bij vernieuwing ontwaken van de zonden anders, dan hetgeen Paulus zegt, Rom.3: 20: “waar de zonde meerder geworden is, is de genade veel meer overvloedig geweest.” Hoe zal ik bekend worden met het overvloedige van de genade – met de lengte – diepte en hoogte van de grenzeloze en weergaloze genade? Zal ik ze niet bekennendoor de pijnlijke en persoonlijke bevinding van de grootheid van de zonden?
Daarom, naarmate ik dagelijks geleid word tot de kennis van de diepte van onzen afval; naar dat ik de werking van de zonde in mijn vleselijk gemoed gewaar werd, en bevend hoe ze mij als het ware overvloeit, naar die mate kan ik het overvloedige van de genade kennen en haar kennis waarderen. Het is dus genade om de werking van de zonde in onze harten te kennen. En mogen er zijn die dat diep vernederend leerstuk ontkennen, die diepe verdorvenheid loochenen; bij mij het staat vast, dat, zullen wij genade waarderen, en Jezus hoogschatten – dat is, Hem beminnen als “die de banier draagt boven tienduizenden, als de gans begeerlijke;” – dan moeten wij door persoonlijke en moeilijke bevinding bekend zijn, met de uitgebreidheid van de zonden en het diepe bederf van ons vleselijk gemoed. Hoe groter zondaar, hoe groter heilige. Hoe dieper de val is, des te hoger de herstelling. Hoe pijnlijker het gevoel van schuld voor de consciëntie is, zo veel te heerlijker en dierbaarder zal de balsem wezen van het bloed van Immanuël. Zo dan, verstoken te zijn van de kennis der verdorvenheden En de pijnlijke werkingen ervan, is ook onbekend te zijn met de vergeving, de vrede, of het overvloedige van de soevereine genade.
3. Zo is het ook met betrekking tot de inwendige strijd. De Apostel Paulus zag, “dat er geen verdoemenis is, voor degenen, die in Christus Jezus waren;” dat, hoewel zij werden beproefd en verzocht, hoewel zij werden geplaagd en geoefend, hoewel er een onophoudelijke strijd in hun binnenste gaande was, nochtans zouden zij er niet door veroordeeld worden, want zij hadden aandeel in het bloed en de liefde van het Lam.
III. En zo kom ik ten derde tot het plechtige besluit waar de Apostel toekwam.
Ik heb boven reeds aangemerkt, dat hij twee dingen in zijn ziel bevond. Hij had bevondende vloek van de wet en de zegeningen van het Evangelie; de uitgebreidheid van de zonden en de nog overvloediger genade; de kennis van zichzelf en de kennis van Christus. De kennis nu van deze twee zaken bracht hem tot dit plechtige besluit in zijn consciëntie: “Zo dan, ik zelf dien wel met het gemoed de Wet Gods, maar met het vlees de wet der zonde.”
Zou de bedoeling van de Apostel hiervan zijn, dat hij de zonden vergoelijkte? Zou hij met zo te spreken menen, dat hij nu maar gerust kon neerzitten? Dat hij een verdorven natuur had, die de zonden beminde, en dat die daarom soms haar zin moesten hebben en dat hij een Goddelijke, heilige en heiligheid beminnende natuur had, en dat hij daarom die soms ook wel enigermate moest inwilligen? Dat hij zich nu getroost, bevestigd (zo als het genoemd wordt) en gerust kon neerzitten, zich niet behoefde te verontrusten over de werkingen van de zonden in de oude mens, en maar stil de werking van de Geest in de nieuwe mens had af te wachten?
Ik kan niet denken, dat deze woorden de uitdrukking van vergenoegdheid zijn. Liever zou ik dit er door verstaan: dat hij het diep in zijn ziel gevoelde, dat hij ten aanzien van de strijd, die hij in dit leven te verduren had, geen verandering te wachten had; dat hij de hoop niet behoefde te koesteren van hier ooit van die kamp ontdaan te worden; dat zo lang hij hier beneden leefde, in hem een lichaam des doods zou blijven bestaan – de wet der zonde werkende in zijn leden, en gedurig strijd voerende tegen de wet des gemoeds.
Maar het was geen neerzitten op zijn droesem, het was geen louter berusten op de leer van de oude en nieuwe mens, het was geen wegwerpen van de wapentuigen van de geestelijke strijd. Integendeel, het was dit plechtige besluit, waartoe hij in zijn consciëntie geprest werd: – “Ik gevoel in mij te hebben twee tegenelkaar strijdende grondbeginsels.” Het was hem toen helder geworden, er scheen licht in zijn ziel, en daarom kon het niet anders, of hij zou met zijn vlees de wet der zonde dienen, hoewel zijn gemoed de wet van God zo u gehoorzamen. Laat ons deze twee punten enigszins nader beschouwen.
1. Door het gemoed hebben wij hier de nieuwe natuur te verstaan – dat heilig grondbeginsel, wat God de Heilige Geest in het hart van de mens inplant. Hiermee dienen wij de wet van God. Deze nieuwe mens is heilig, hemels, rein en geestelijk, schept zijn vermaak in God, hijgt en zoekt naar gemeenschap met Jezus. Deze nieuwe mens verdraagt gewillig smaad en hoon, onderwerpt zich aan onvriendelijke bejegeningen, steekt zijn mond in het stof en is Christus beeld enigermate gelijkvormig. Dus wil de Apostel hiermee zeggen: “Ik – Ik Paulus, – Ik, die voor een Christen, voor een gelovige in Jezus word aangezien – ik, “met mijn gemoed,” met mijn nieuwe natuur, met dat heilig, Hemels grondbeginsel, wat door God in mijn binnenste gewrocht werd, daarmee dien ik de wet Gods. Het Woord van God erken ik mijn regel en leidsman te zijn. Ik begeer Zijn wil te weten en die te doen. Ik zoek Hem in alles te gehoorzamen. Ik streef er naar om Hem te behagen, te eerbiedigen en te verheerlijken. Zijn wil is mijn wil, Zijn bevelen Zijn mijn bevelen;- en waartoe Hij mij ook roept, ik zal het met blijdschap volbrengen,”
Zodanig is de geest en de neiging van het gemoed vaneen begenadigde mens – loven, bidden, geestelijke gezindheid, liefde tot Gods volk, begeerte om in de vreze Gods te wandelen; zie daar het wezen, het element van de nieuwe mens. Met dit gemoed, of de nieuwe mens, dient een gelovige de wet van God. In die nieuwe mens wonen al de gewaarwordingen van een heilige eerbied en een Goddelijke vrees. Al de handelingen van geloof, hoop en liefde; alle boetvaardigheid. en nederigheid, zelfverloochening en zelfverfoeiing.al de begeerten om God te kennen, te behagen enHem Zelf te genieten, in één woord – alles wat geestelijk en genadig is, woont in de nieuwe mens. En zo gevoelen wij tijden (doen wij het niet?) dat de Hemelse dingen ons element, de geestelijke dingen ons hoogste blijdschap, het bloed van het Lams onze hoogste begeerte en het Woord van God de enigste regel van ons leven zijn. Zo “dienen wij met ons gemoed de wet Gods.”
2. Maar zolang wij in dit lichaam leven, hebben wij in ons nog een ander grondbeginsel, hier geheel van onderscheiden, wat de Apostel hier “vlees” noemt, dat is: onze gevallen en bedorven natuur – ons verbasterd hart, dat altijd was en tot het einde een poel van ongerechtigheden blijven zal, een mesthoop, een beenderhuis vol verdorvenheden en ongeneeslijke ongemakken en zweren.
Nu, “met ons vlees,” met deze bedorven natuur, “dienen wij de wet der zonde;” niet met vreugd – dat is een andere zaak. De Apostel zegt niet, dat hij de zonden dient, maar hij “dient de wet der zonde.” Het mag onze aandacht niet ontgaan, dat dit twee verschillende zaken zijn. De zonden, of de wet der zonde, te dienen, is geheel onderscheiden. Het inwendige grondbeginsel is geheel iets anders, dan de uitwendige daden. De begeerlijkheid van onze harten tot het kwade, en het metterdaad uitoefenen van die begeerlijkheden, zijn twee onderscheidene dingen. Het is een groot onderscheid de zonden in ons hart werkende te hebben, en de zonden in ons lichaam te bedrijven. De Apostel zegt daarom hiermee niet, dat hij de zonden dient. Indien wij dienstknechten der zonde zijn, dan zijn wij kinderen des toorns. “De zonde zal over u niet heersen, want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.”
Maar, hoewel wij de zonde niet dienen, toch zijn wij toch onder de kracht van de wet der zonde. De wet der zonde is dat inwendige grondbeginsel der zonde in ons binnenste – de geest der zonde, om mij zo eens uit te drukken – dat listige, doordringende grondbeginsel, dat onophoudelijk bezig is, om zijn aloude heerschappij te herwinnen. Elke ongelovige gedachte, Godslasterlijke verbeelding, vuil denkbeeld, ontuchtige begeerte, begeerlijke wens, opwelling van hoogmoed, beweging van inwendige geveinsdheid, uitgang van wereldsgezindheid, heimelijke verhoging van zichzelf (en wie kent door pijnlijke bevinding deze inwendige werkingen niet?) – deze allen zijn gedeelten van “de wet der zonde.” Deze wet werkt in zijn vleselijk gemoed; steekt zich op een listige wijze in elke hoek. Het is een wet voor ons vlees, die ons, zoals een wet door haar gezag vermag, tot gehoorzamen dwingt. Een wet, die op dezelfde moeilijke op te lossen wijze in ons vleselijk gemoed werkt, als de Heilige Geest in de nieuwe mens de genade werkt. En deze wet zullen wij blijven dienen tot onze dood.
Maar is dusdanige dienstbaarheid ook een vermaak? Verheugt zich de slaaf over zijn boeien? Zou het ruim van het slavenschip de lust van een arme Afrikaan zijn, die, losgescheurd van het land van zijn geboorte, dwars over de Atlantische Oceaan gevoerd wordt? Hunkert hij niet naar licht en vrijheid?
Zo ook in het geestelijke. Meen niet, dat het dienen van de wet der zonde voor de Apostel een lust, vergenoeging en blijdschap was. Of denkt u, dat zijn bedoeling met de onderscheiding van deze twee grondbeginselen geweest zou zijn: “Ik gevoel mij heden met God in de kerk, en morgen met de duivel in een bordeel even gelukkig?” Of zou hij willen zeggen: “Ik kan in het ene ogenblik zowel onder een geestelijke luchtstreek leven, als ik het in een volgende, in een huis der zonden kan uithouden?” O, nee! zulk een geest is er niet te ontdekken. Wanneer hij zegt, dat hij de wet der zonden dient, dan spreekt hij van zichzelf, als van iemand, die tegen zijn wil en wens verstrikt is; gelijk de arme neger van huis en haard losgescheurd, door de satan gevangen genomen, en in het benedenste gedeelte van het slavenschip is vastgeketend. Dat hij een onwillig opgeslotene, een zuchtende gevangene is, die graag vrij wenst te zijn, en evenwel de listige geest van de inwendige bedorvenheden en zonden in zich bevindt, die nergens meer naar tracht, dan naar het meesterschap.
Daarom kunt u uzelf wel voor verzekerd houden, dat wanneer u de zonde zonder berouw en smart dient, u de geest van Christus niet in u hebt. U bent dan nog “een gans bittere gal en samenknoping der ongerechtigheid”. Indien de opvolging van uw verborgen lusten u geen smart veroorzaakt; indien de werking van uw boze natuur nooit een traan uit uw oog deed wellen of een zucht uit uw binnenste, dan kunt u er van verzekerd zijn, dat u niet bent waar Paulus was.
Dienstbaarheid is een smartende keten. De ijzeren boeien van slavernij worden dikwijls diep in de ziel gevoeld; en hoe zullen wij ons verblijden, voordat wij van dit smartelijk juk ontdaan zijn? Wanneer de Apostel daarom dit plechtig besluit maakt: “Ik zelf dien met mijn gemoed de wet Gods, maar met mijn vlees de wet der zonde”; dan meent hij in het minst niet de ongebondenheid aan te moedigen. Hij is het met ons niet eens, als wij in de zonden leven, onze lusten opvolgen en ons nochtans voor kinderen Gods uitgeven. Lees maar eens het 6de hoofdstuk van deze brief, en u zult opmerken, hoe sterk hij zich verzet tegen het: onder de kracht der zonden te zijn.
Maar hij wil er dit mee zeggen: Zolang hij op aarde was had hij een lichaam der zonde en des doods met zich om te dragen; zo lang dit vlees zijn woonstede was, zou hij de pijnlijke werkingen van de verdorvenheden gewaar worden. En hieraan onderwerpt hij zich, ziende metblijdschap uit naar die blijde dag, wanneer dat diep onreineen verpeste lichaam in het stof zou neerzinken, de ziel zou worden gevoerd in die onuitsprekelijke gelukzaligheid, die er bereid is voor al de huisgenoten Gods.
Nu wilde ik in alle oprechtheid vragen; en mocht God het genadig toepassen aan uw consciëntie’s! wat weten u en ik van deze bevinding? Waarom vinden wij ze in de Bijbel? Waartoe heeft God ze laten beschrijven? Is het niet dat het ons ter beproeving en tot toetssteen zou zijn?
Laat ons daarom met toepassing op ons zelf, het oog op Paulus’ bevinding slaan, en God-Almachtig bekwame u én mij, om onbedrieglijk te zien, of wij kennis aan Paulus’ bevinding hebben.
1. Wat weet u om een arm, ellendig, schuldig en rampzalig zondaar te zijn? Dit is de eerste les, die in Christus’ school geleerd wordt. Deze kunt u niet overslaan. Het zou evenongerijmd zijn het lezen te leren, zonder met het a-b-c begonnen te zijn, als te denken, dat u Christus zou leren kennen, zonder met schuld en verdoemenis bekend gemaakt te zijn.
Daarom, wat weet u van die stap? “Ik ellendig mens! wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?” Zegt u, dat u dit verstaat? Welgelukzalig bent u, als God de Heilige Geest slechts deze bevinding in uw ziel gewerkt heeft! Het zal u tot betere dingen voeren. Het zal in luisterrijker dingeneindigen. Wij moeten in Christus school ook met de laagste leerklas beginnen, en dan van stap tot stap, van regel tot regel worden verder geleid, om die lessen te leren, die de Geest van God aan al de uitverkorenen onderwijst.
2. Maar misschien bent u een stap verder gegaan. “Ik dank God, door Jezus Christus onzen Heere?” Hebt u een zoete getuigenis, een dierbare verlossing, een genadige vereniging met Jezus, een teken van het Goddelijk welbehagen geproefd en gesmaakt? Of was Zijn naam u nooit dierbaar en Zijn geur als een uitgestorte olie? Of was de Zoon van God u zonder gedaante en heerlijkheid? Was er, als u Hem aanzag voor u in Hem geen begeerlijkheid noch schoonheid? Riep uw hart nooit naar het gevoel van het albetalend zoenbloed? Voelde u geen enig verlangen van de ziel naar de ontdekking van Zijn barmhartigheid? Als u door ondervinding iets van deze dingen weet, dan kunt u enigermate met Paulus nazeggen: “Ik dank God Jezus Christus onzen Heere” Er is een deur van ontkominggeopend. Er is een weg van toevluchten veiligheid uit ellendigheid, schuld en verdoemenis. Er is een weg: de Heere van leven en heerlijkheid – de Middelaar Gods en der mensen – de grote Hogepriester over het huis Gods. Hij kan volkomen zalig maken; de eeuwig levende Voorbidder; de Vriend, “die meer aankleeft dan een broeder.”
Wat? Geen geloof in Hem, geen begeerte naar Hem? Gewisselijk! Als God de Heilige Geest uw onderwijzer is, dan zal dit uit de diepte van uw ziel opwellen.
3. Dan bent u tot dit besluit gekomen: “Zo dan, ik dien wel met mijn gemoed de wet Gods, maar met mijn vlees de wet der zonde.” – “Ik begeer Zijn wil te weten en te doen, mij te onderwerpen aan Zijn rechtvaardige bedelingen, in het licht van Zijn aangezicht te wandelen en te leven onder het schijnsel van Zijn welbehagen. En nochtans gevoel en bevind ik in, bij, en te midden van dat alles, een tegenovergestelde natuur in mij: een vuil hart vol ongeloof, hoogmoed, geveinsdheid, verwaandheid en begeerlijkheid, een wellustig oog, dat mijn genegenheden gedurig gevangen neemt, mijn ziel verstrikt en mijn hart en consciëntie afzichtelijke en wrede wonden toebrengt.”
En toch, die last moet u dragen, de zware vracht meeslepen, en voorwaarts zien op de dag uwer verlossing. Nee, God laat deze pijnlijke oefening niet te vergeefs, maar ten goede van Zijn volk toe. Waar bleef anders uw nederigheid, de verfoeiing van u zelf, de verslagenheid van hart, de verbreking van uw geest, waar uw vreze Gods? Waar zou uw beschaamdheid van aangezicht en verfoeiing van de ziel voor een heilige God zijn, als u niet de pijnigende getuigenis met u omdroeg, dat u de voornaamste der zondaren en de minste aller heiligen bent? U zou wellicht op iedereen de stenen werpen, die u uit de kleine heuvel van uw heiligheid kon bijeen rapen.
Daarom men mag zeggen wat men wil, de verwaande en geesteloze belijders mogen hun vurige pijlen van verachting en smaad er tegen inschieten, wij hebben grote reden om God te danken voor de kennis van onze verdorvenheden. Wij hebben reden om Zijn naam te loven, omdat Hij ons door het aantonen van onze toestand vernedert. En laat onze ziel juichen om Zijn genade, omdat Hij dat licht in onze zielen en dat leven in onze consciëntie gestort heeft, waarbij de zonden enigermate aan het licht gebracht, en hierover getreurd, gehaat, verfoeid en vermeden worden. Zo zullen wij met Hiskia voor God “al zoetjes, al zoetjes, al onze jaren voorttreden, vanwege de bitterheid van onze ziel”, en noch door wanhoop aan de kant worden weggedreven, noch door hoogmoed meegesleept worden. Zo te wandelen is veilig en zeker.
Laat ons daarom tot dit besluit komen: “Met mijn gemoed dien ik de wet Gods – dat is mijn element, mijn lust; met het vlees evenwel, heb ik pijnlijk de wet der zonde te dienen -is mij een ellende, mijn rampzaligheid. De wet van God te dienen is mijn blijdschap – de wet der zonde te dienen is mijn smart! De wet van God in mijn ziel te dienen is mijn Hemel – de wet der zonde in mijn leden te dienen, is een bitter overblijfsel van de hel.”
Maar dit alles is noodzakelijk om de ziel waakzaam en nederig te maken, en te leren het overvloedige van de genade boven de grote uitgebreidheid van de zonde. Om ons laag te houden in onze eigen schatting, en ons plat op de grond neer te leggen aan de voet des kruizes, begerende en vast voor zich nemende: “niets anders te weten, dan Jezus Christus en dien gekruisigd.”
AMEN.
Preached at Providence Chapel, London, on July 25th, 1847
“O wretched man that I am! Who shall deliver me from the body of this death? I thank God, through Jesus Christ our Lord. So then with the mind I myself serve the law of God; but with the flesh the law of sin.” — Romans 7:24, 25
What a mercy it is for the Church of God that the Apostle Paul was inspired by the Holy Spirit to leave upon record his own experience! And not merely to leave of it a scanty fragment, but to draw it out in that complete manner which we find in the seventh chapter of the Epistle to the Romans. What a relief it has been to thousands of God’s suffering and sorrowing family! What a light it has cast upon the perplexities and intricacies of their path! What a breast of consolation has it been in all ages to God’s tried and tempted people, and doubtless will be to the end of time!
The verses that I have read are, as it were, a summing up of the experience traced out in the chapter, and we may notice three points as connected with them:
I. The cry that sin and guilt pressed out of the Apostle’s bosom—“O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?”
II. The deliverance that he obtained—“I thank God through Jesus Christ our Lord.”
III. The resolution that he came to in his own conscience—“So then, with the mind I myself serve the law of God; but with the flesh the law of sin.”
The experience of the Apostle here is so pointed and so decisive that those who are ignorant of it in their own souls, have made every attempt possible to subvert it. Some, for instance, have said that Paul did not mean “himself,” though he uses the pronoun “I” again and again. Others have said “that it was the conflict in the Apostle’s bosom between nature and conscience, before the Lord called him by His grace;” and yet he speaks all the way through in the present tense, thus showing that it was a present conflict he was describing. Others have said “that it was a conflict under the law, before he had received a gospel deliverance.” And yet, in the very teeth of this, he says—“O wretched man that I am!” not that “I was.” “I find then a law,” not “I found”; evidently showing a conflict going on within at the very time he penned this epistle. The real source of all these perversions of the Apostle’s meaning is ignorance of a work of grace in the soul. Being conscious that they have themselves no such experience, and that if these things be true they are wrong altogether, they use every means to subvert it utterly.
I. The CRY that sin and guilt pressed out of the Apostle’s bosom—“O wretched man that I am! Who shall deliver me from the body of this death?”
A. But what made the Apostle cry out so feelingly, so piteously? “O wretched man that I am!”
1. A knowledge of the breadth and spirituality of God’s law. This, we find, he declares in verses 9, 10—“I was alive without the law once; but when the commandment came, sin revived, and I died—and the commandment which was ordained to life, I found to be unto death.” The entrance of God’s law in its breadth and spirituality cursed and condemned him. Seeing and feeling his condemnation thereby, guilt forced this piteous cry out of his bosom. Before he was spiritually and experimentally acquainted with the condemnation of the law in his conscience, he was “alive”; that is, he was pleased with his own righteousness, his own duties, his own performances. He did not see that God required truth in the inward parts; he did not know the purity and holiness of the divine character; he did not feel that the law curses for every transgression in thought, as well as in word and deed. The chambers of imagery, with all the hideous monsters lurking there, were not uncovered; the veil was not taken off his heart; light had not shone into his soul; life had not come into his conscience; and the Spirit of God had not begun His convincing operations within. For lack, therefore, of this inward work in his soul, he was alive, because he had never been killed.
Now the spirituality and breadth of the law must be felt in every quickened sinner’s conscience, more or less. How long he shall be under it, or how deep he shall wade in trouble on account of it, God has not defined, and we cannot. But the effect of the law must be known in every saved sinner’s conscience, and that is guilt; “for by the law is the knowledge of sin.” If I have never felt the guilt of sin in my conscience; if I have never felt trouble of soul on account of sin; if convictions have never pierced my heart; what can I know, what can I desire to know of a bleeding Immanuel? What is His pardoning love, what His atoning blood, what His rich mercy, what His superabounding grace to unwounded sinners? Thus, just in proportion as guilt works in the conscience, do we at first long after, and then know, prize and enjoy the mystery of atoning blood and dying love.
2. But there was another cause that produced this piteous cry out of the Apostle’s soul, and that was the revival of sin. There was not merely the feeling of guilt on account of sin past, but there was also the revival and the rankling of sin present. Sin, before the law entered with power into his conscience, lay dormant in him; it was like a viper in the winter—it was there with all its venom, but it was torpid. A man dead in sin, or dead in a profession, is carried down the stream of sin smoothly and insensibly, and like a heavily laden vessel borne along by the tide, he floats so quietly with the stream that he scarcely knows where he is going. Thus, while we were dead in sin, the inward tide of nature’s corruption floated us so along into everything evil, that the secret workings of sin were not discerned. Then we were altogether under its power and dominion.
But when the law revives sin by putting life into it, quickens it out of its torpid state, awakens the rattle-snake, and it begins to hiss in a man’s mind, then he grieves and groans on account of the workings of present sin more if possible than he did from the guilt of past sin. What is our heaviest trial? I have my trials; and so have you, if you are God’s children. We all have our peculiar trials—trials in body, trials in circumstances, trials in the family, trials in the mind; various trials we have each to pass through. But are any of our trials equal to what we feel from indwelling sin? Is it not your daily experience (it is more or less mine) to go groaning and sighing before the Lord on account of the working of sin in our carnal mind? Is it not our heaviest burden to have sin so striving for the mastery; that such base lusts are seeking perpetually to captivate our affections; that such evil desires are ever struggling for the victory in our bosom; that such pride and infidelity, and other abounding corruptions, are perpetually struggling, like a volcano in our bosom, to get full vent, and desolate our souls?
I am well convinced from soul experience that when sin is felt in its rankling workings in a tender conscience it will bow a man’s head; it will make him at times burdened in his soul and distressed in his mind. His daily experience will be, more or less, hanging his head before the Lord, sighing and groaning, and bowed down by the corruptions that work in him, and so powerfully strive for the mastery. And what makes us feel this? The fear of God in a tender conscience. Some men can live, they say, above the world, the flesh, and the devil. Sin is no burden to them; their corruptions cause them no pain; their pride, their presumption, their covetousness, their lewdness, all the workings of depraved nature never draw a tear from their eye, nor force a sob from their heart. Why? Because they lack the fear of God in a tender conscience. Just in proportion to the depth of godly fear, and to the tenderness of conscience before God, will sin be inwardly perceived, inwardly felt, and inwardly mourned and groaned under.
3. But there was another cause that made the Apostle cry out so piteously, “O wretched man that I am!” and that was the inward conflict. He describes that conflict in the words, “I do not understand what I do. For what I want to do I do not do; but what I hate I do.” Romans 7:15. What a picture of that which passes in a godly man’s bosom! that he has in him two distinct principles, two different natures—one holy, heavenly, spiritual, panting after the Lord, finding the things of God its element; and yet in the same bosom a principle totally corrupt, thoroughly and entirely depraved, perpetually striving against the holy principle within, continually lusting after evil, opposed to every leading of the Spirit of God in the soul, and seeking nothing so much as, at any cost and any price, to gratify its filthy desires!
Now must there not be a feeling of misery in a man’s bosom to have these two armies perpetually fighting; that when he desires to do good, evil is present with him; when he would be holy, heavenly-minded, tender-hearted, loving, and seeking God’s glory, enjoying sweet communion with a Three-One Jehovah, there is a base, sensual, earthly heart perpetually at work, infusing its baneful poison into every thought, counteracting every desire, and dragging him from the heaven to which he would mount, down to the very hell of carnality and filth? Why, surely if there is a holy, heavenly principle in a man’s bosom (and such there is in every quickened sinner’s heart) that knows, fears, loves, and delights in God; and yet to find that in him which is altogether opposed to the mind of Christ, and lusts after that which he hates with a total hatred—must there not be sorrow and grief in that man’s bosom to feel such a perpetual and unceasing conflict?
Now, these feelings which the Apostle groaned under are experienced by all the quickened family. Blessed then be the name of God Most High, that He inspired him to trace out and leave upon record his experience, that we might derive comfort and relief from it. What would we otherwise have thought? We would have reasoned thus—“Here is an Apostle perfectly holy, perpetually heavenly-minded, having nothing but the image of Christ in him, continually living to the Lord’s glory, and unceasingly enjoying communion with Him!” We would have viewed him as a perfect saint, if he had not told us what he was; and then, having viewed him as a perfect saint, we would have turned our desponding eyes into our own bosom, and seen such a dreadful contrast, that we should despair of ever being saved at all! But seeing the soul conflict which the Apostle passed through, and feeling a measure of the same in our own bosom, it encourages, supports, and leads the soul on to believe that this is the way in which the saints are called to travel, however rough, rugged, and perplexing it may be to them.
Be assured, then, if you have never cried out from the depths of your soul, “O wretched man that I am!” you are dead in sin, or dead in a profession. If internal guilt, misery, and condemnation never forced that cry from your bosom, depend upon it, the life and power of God is not in your soul. But if there has been, and still continues, from time to time, this cry in your bosom, forced out of it by the pressure of sin and guilt, there is in it a testimony that the same Lord who taught Paul is teaching you.
What is your experience before the Lord in private? Never mind your Sunday religion; that can be put on and put off like a Sunday coat. But what is your private experience? What does your solitary chamber say? what about your fire-side? what about your heart, in the quiet depths of it, in solemn moments? Is there ever a piteous cry forced by guilt, shame, and sorrow out of your bosom, “O wretched man that I am!”? It is something to be brought to feel this, that we are wretched. There is hope for such, there is help for such; there is a testimony that the Spirit of God is at work in such a conscience, that the Lord Himself is dealing with such souls.
But the Apostle, mark you, was not contented (who can be contented?) with a cry and a groan. Look at the sufferer in a hospital. Is he contented with groaning on his painful bed? Look at the martyr to raging fever. Is he satisfied with the fever that burns up his limbs, and the anxious tossings of his body from side to side? No! Does he not want health and cure? Does he not want something to be done for and in him? So spiritually. To be satisfied with merely saying, “O wretched man that I am!” looks more like the experience of a hypocrite than the godly experience of a quickened soul. We shall want to be brought out of it; we shall want the Lord to appear; we shall want some manifestation of His grace; we shall want some testimony of His favor in our hearts; we shall want some deliverance out of it by the Lord’s own outstretched hand, and His bare right arm.
B. If, then, the Lord the Spirit has implanted that piteous cry in your soul, “O wretched man that I am!” this will follow as a necessary consequence—“Who shall deliver me from the body of this death?” What, then, was it that so pained this holy Apostle? It was the body of death that he carried in him; that moving mass of corruption; that Behemoth raising up his ponderous limbs in his soul, and trampling down all that was good and gracious in his heart. I have read that the idea is taken from a practice of the Romans of tying a dead body to a living one. And O! what must have been the sickening sensation of ever feeling the cold corpse close to the warm flesh; to wake, say, in the night, and feel the dead body tied around the living one, and clasping it in its cold arms! What a sensation of horror and disgust must the living feel from such a punishment!
Now look at it spiritually. Your ‘new man’ is warm toward God. There are holy affections springing up; there are panting desires flowing forth; there are tender sighs, and longings and languishings after the Son of God in His beauty. And then, linked to it, there is a carnal, torpid, sensual, dead, earthly heart, perpetually surrounding it with its cold, clammy embrace, communicating its deathly torpidity to the soul. Would we pray, would we pour the heart forth in warm desires? The cold paw of this body of sin and death quenches that rising desire! Would we believe, and go forth in the sweet actings of living faith toward a crucified Jesus? Would we in the secret chambers of our heart earnestly seek His face? The cold, clammy embrace of the body of sin and death chills it all, continually impeding every upward movement of the spirit, and clogging and fettering every desire of the heavenly nature.
Now, the inward conflict produced by these exercises and perplexities forces out this cry—“’Who shall deliver me from the body of this death?’ Where shall I look to for deliverance? From what quarter can it come? Shall I look to the law? Oh, no! that curses and condemns me, because I am continually breaking it. Can I look to friends? They may pity and sympathize, but they cannot remove the body of sin and death; it is too fast linked on for them to remove. Shall I go to ministers of the gospel? I may hear what they say with approbation, but there is something more needed to remove this chilling embrace of the body of sin and death. Shall I look to the Scriptures? They contain the remedy, but I need that remedy to be sweetly applied—‘Who then shall deliver me?’ What refuge can I look to? Where can I go, or where shall I turn? From what quarter can help or deliverance come?”
See the dilemma! View the perplexity of an exercised soul! looking here, and looking there; turning to the right hand, and turning to the left. Yet from one quarter only can deliverance come. And thus, when the Apostle was brought here, when he was sunk down to a low spot and anxiously turning his eyes to every quarter to see whence deliverance could come, God blessed his soul with a view of His precious Son. God the Spirit wrought in his heart that living faith whereby he saw Jesus, and whereby there was a communication of the blood and love of the Lamb to his conscience. And that leads me to the second part of the subject.
II. The DELIVERANCE that he obtained—“I thank God through Jesus Christ our Lord.” Now what did he thank God for? Shall I be missing the Apostle’s mind, do you think, if I say that he had reason to thank God for his conflict? I do not mean to say that was altogether his mind here. He thanked God for his victory, I readily and cheerfully admit; but had he not reason also to thank God for the previous conflict? Is not previous conflict a subject for praise? Had he not learned lessons in that conflict which could not have been taught him in any other way? You have felt guilt. Was not that guilt a mercy? You have felt condemnation. Was not that sense of condemnation a mercy? You have been purged out of an empty profession. Was not that a mercy? You have had the chaff of self-righteousness and false faith fanned away by the strong north wind of the Spirit. Was not that a mercy? You have sunk so low in your soul that none but God Himself could deliver you. Was not that a mercy? Surely it is! Whatever prepares the soul for mercy, must be mercy; whatever fits the soul for the reception of Jesus must be a mercy; whatever winnows away the dust and chaff of SELF must be mercy, for it prepares the soul for a blessed Immanuel.
Then we have reason to thank God for every feeling of guilt we have passed through, for every temptation we have been perplexed with, for every tear of contrition that has trickled down our cheek, for every sob of sorrow that has heaved from our bosom. For every feeling of misery, guilt and wretchedness, we have reason to bless His name; for our choicest mercies spring out of them, and our richest blessings are only blessings just so far as these painful exercises have prepared the soul for the enjoyment of them.
But no doubt the mind of the Apostle was chiefly directed to thank God for the gift of His dear Son—“I thank God through Jesus Christ our Lord.” Now, if you have followed me in my attempt to unfold the cause of the Apostle’s cry, you will see there were three things that produced it. There was— 1. the condemnation of the law; 2. the revival of sin; 3. the internal conflict between nature and grace.
Now, when he thanks God through Jesus Christ, he thanks Him for having provided a remedy for each and all in the Person, work and mediation of His only-begotten Son.
1. Look at the guilt of sin. How can we be delivered from the guilt of sin, the curse of the law, its holy condemnation, and its thundering vengeance? By no other way than by the blood of the Lamb, that precious blood which “cleanses from all sin,” that only propitiation, that wondrous sacrifice which the Son of God offered on Calvary’s tree. There is no other way to obtain pardon; there is no other way to find peace; there is no other mode of enjoying reconciliation with God; there is no other way by which the law’s thunderings are to be silenced, the curse removed, and the condemnation blotted out. The peace-speaking blood of Immanuel in the conscience is the only remedy for the soul that knows painfully the curse of the law, and the condemnation produced by it.
2. And so with respect to the revival of sin. What does the revival of sin teach us? Does it not teach us this (as the Apostle says, Rom. 5:21)—“Where sin abounded, grace did much more abound.” How am I to know the super-aboundings of grace—the lengths, breadths, depths and heights of the dying love of Jesus? Must I not know them by finding painfully and personally the aboundings of sin? Then, just in proportion as I am daily led into a knowledge of the depth of the Fall; as I feel the workings of sin in my carnal mind, and find how it abounds in me; just in that proportion only can I know, and value when I know, the super-aboundings of grace.
It is a mercy, therefore, to know the workings of sin in our hearts. Men may cast their contemptuous reflection on what they call “corruption.” But I am sure of this, that in order to prize grace and value Jesus, to love Him as “the chief among ten thousand, and the altogether lovely One,” we must know personally and painfully the aboundings of sin and corruption in our carnal mind. The greater the sinner, the greater the saint; the deeper the fall, the higher the recovery; the more painful the sensations of guilt that the conscience experiences, the more is the balmy blood of Immanuel prized. So that not to know corruption in its painful workings, is not to know pardon, peace, or the super-aboundings of sovereign grace.
3. So with respect to the internal conflict. The Apostle saw “there was no condemnation to them that were in Christ Jesus”; that though they were tried and tempted, though they were harassed and exercised, though an unceasing conflict took place in their bosom, yet they were not to be condemned for it, for they were savingly interested in the love and blood of the Lamb.
III. But this leads me to the solemn RESOLUTION that Paul came to. Just observe, he had experienced two things in his soul. He had experienced the curse of the law and the blessing of the gospel; the aboundings of sin and the super-aboundings of grace; the knowledge of himself and the knowledge of Christ. Now, the knowledge of these two things brought him, in his conscience, to this solemn resolution—“So then, with my mind I myself serve the law of God; but with the flesh the law of sin.” Does the Apostle mean by these words to justify sin? Does he intend to say that he was now settled at his ease? That he had a corrupt nature which loved sin, and therefore might sometimes gratify that; and had a divine and holy nature which loved holiness, and therefore might some times indulge that? That he was sitting at ease in his armchair, comfortably “established” (as it is called), and did not trouble himself about the workings of sin in his old man, but quietly attended to the workings of the Spirit in the new? I cannot think so; I do not believe that the words contain an expression of contentment.
They are rather this—a feeling in his soul that there was no alteration to be obtained in this present life with respect to the conflict he had to endure; that he never was to expect to rise beyond a warfare; that as long as he lived below there would be in him a body of sin and death—the law of sin working in his members and warring continually against the law of his mind. But it was not a settling down upon his lees; it was not a mere resting upon the doctrine of the old man and the new; it was not a throwing away of the weapons of spiritual warfare. Not so! But it was a coming to this solemn conclusion in his mind—“I have two warring principles within me.” He did not know it clearly before. It was then opened up to him; light shone into his soul, and brought him to see that his old man never would be any better; and therefore that he with his flesh would serve the law of sin, though with his mind he would serve the law of God.
Now let us look at these two things. The “mind” here means the new nature, that holy principle which God the Spirit implants in a man’s heart. With this we serve the law of God. This new man is holy, heavenly, pure, and spiritual, delighting in God, panting and seeking after communion with Jesus. It bears injuries, submits to unkind treatment, puts its mouth in the dust, and possesses a measure of conformity to Christ’s image. Thus the Apostle says, “I myself—I, Paul—viewed as a Christian, as a believer in Jesus—I, with my mind, with my new nature, with that holy, heavenly principle which God has implanted in my bosom, serve the law of God. I acknowledge the Word of God to be my rule and guide. I desire to know His will, and to do it. I seek to obey Him in all things; I strive to please, to honor, and to glorify Him. His will is my will, His commands are my commands, and what He leads me into, that I gladly perform.”
Now, this is just the spirit and bent of a gracious man’s “mind” of his new nature. Praise, prayer, spiritual-mindedness, love to God’s saints, desire to walk in godly fear; this is the being, the element of the new man. With this mind, or new man, a believer serves the law of God. All feelings of holy reverence and godly fear; all the actings of faith, hope and love; all contrition and humility; all self-loathing and abhorrence; all desires to know God, to please Him, and to enjoy Him; everything spiritual, everything gracious, dwells in the new man. And thus we at times feel (do we not?) heavenly things our element, spiritual things our chief joy, the blood of the Lamb our greatest delight, and the Word of God the rule of our obedience. Thus “with the mind we serve the law of God.”
But as long as we live in the body we have another principle, quite distinct from it, which the Apostle here calls the “flesh”—our fallen corrupt nature, our depraved heart, which ever was and ever will be a sink of iniquity, a sewer, a charnel-house of corruption and incurable depravity. Now, “with our flesh”—with this corrupt nature—“we serve the law of sin;” not gladly, that is another matter. The Apostle does not say that he serves “sin,” but that he serves “the law of sin.” These are different things. To serve “sin,” and to serve “the law of sin,” are very different matters. The internal principle is one thing, external acts are another. The lustings of your heart unto evil, and putting into practice those lusts, are two very different things. Sin working in your heart, and sin acted in your body, are quite distinct.
The Apostle does not say he serves sin. If we are the servants of sin, we are the children of wrath. “Sin shall not have dominion over you; for you are not under the law, but under grace.” But still we “serve the law of sin,” though we do not serve sin itself. The “law of sin” is that internal principle of sin in the bosom (if I may use the expression), “the spirit of sin,” that subtle principle that is perpetually at work, seeking to regain its ancient mastery. Every infidel thought, every blasphemous imagination, every vile idea, every lewd desire, every covetous wish, every rising of pride, every movement of inward hypocrisy, every going out of love to the world, every secret exaltation of self (and who does not painfully know these inward workings?), are a part of the “law of sin.” This law works in the carnal mind, subtly insinuating itself into every crevice, and is a law to our flesh, constraining it, as a law constrains obedience to its authority, working in our carnal mind in the same intricate way as the blessed Spirit works in the new man of grace.
And this we shall serve to our dying day. But is servitude a pleasure? Does the slave hug his chain? The poor African torn from his native land, and transported across the Atlantic—is he pleased on the slave-ship? Is he not pining after light and liberty? So spiritually. Does the Apostle mean that it was his happiness, his pleasure, his delight, to serve the law of sin? Does he so mean to distinguish the two principles as to say, “I can be happy with God in a chapel today, and happy with the Devil in a ale-house tomorrow”? Does he mean to say, “I can live in an atmosphere of spirituality one moment, and plunge into a brothel the next”? No! There is no such spirit in it! When he says, “I serve the law of sin,” he speaks of himself as one entangled contrary to his own wishes; torn, like a poor African, from hearth and home, taken captive by sin and Satan, and chained in the hold of the slave-ship, an unwilling captive, a groaning prisoner, who would gladly get free, and yet finds the subtle spirit of internal sin and corruption perpetually seeking to regain the mastery over him.
Be assured of this, if you can serve sin without sorrow, you have not the Spirit of Christ in you—you are still “in the gall of bitterness, and in the bond of iniquity.” If the gratification of your secret lusts cost you no pain; if the workings of your base nature never force a tear from your eye, or a groan from your bosom, depend upon it—you are not where Paul was. Servitude is a galling fetter. The iron chain of slavery often enters into the soul, and we never can be happy until we are delivered from the galling yoke. So that the Apostle, in making this solemn resolution, “With the mind I myself serve the law of God; but with the flesh the law of sin,” does not mean for a single moment to encourage licentiousness. He does not hold out that we may live in sin, and gratify our lusts, and yet be manifestly the children of God. Look at the sixth chapter of Romans, where the whole bent of this argument is against being under the power of sin.
But what he means is this—that as long as he is upon earth he will have a body of sin and death—as long as he is in the flesh he will know the painful workings of corruption—and he submits to it, looking forward to that happy day when the corrupt body shall drop into the dust, and the soul shall enter into unspeakable bliss, reserved for the family of God!
I would ask in all sincerity (and may God in mercy apply it to your consciences), what you and I know of this experience? Why is it in the Bible? Why has God left it upon record? Is it not that we may try ourselves by it, and thus be brought to the test? Let us look at the experience of the Apostle, and see if we know it. Look at these three points—may God enable you to see whether you know them experimentally.
1. What do you know of being a poor, wretched, guilty, miserable sinner? This is the first thing to be learned in Christ’s school. You cannot overstep that. You may as well try to read without learning the alphabet, as think you can know Christ without knowing guilt and condemnation. Then what do you know of this step? “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” You say you do know it. Blessed are you if God the Spirit has wrought this experience only in your soul! It will lead on to better things. It will end in brighter things. We must, in Christ’s school, begin with the lowest class, and then be led on, step by step, and line by line, to learn the lessons which the Spirit of God teaches all the ransomed family.
2. But can you get a step further—“I thank God through Jesus Christ our Lord”? No sweet testimony? no precious deliverance? no gracious intimations? no marks of heavenly favor? no love to Jesus? Has His name never been precious to you? the savor of it never “like the ointment poured forth”? What! is the Son of God without loveliness to you? When you see Him, is there no beauty in Him that you should desire Him? What! no pantings after His sweet presence? no longings after His manifested favor? no cries to feel the power of His atoning blood? no secret pantings in your soul after the discovery of His mercy and grace?
Now, if you know something of this experience, you can say with the Apostle, in a measure—“I thank God through Jesus Christ our Lord.” There is a door of escape open. There is a way of refuge from misery, guilt and condemnation. There is a way—the Lord of life and glory, the Mediator between God and man, the Great High Priest over the house of God, He who is able to save unto the uttermost, the ever-living Intercessor, the Friend who sticks closer than a brother. What! no faith in Him? no desires after Him? Surely, surely, if God the Spirit is your teacher, there is this going on in the quiet depths of your conscience.
3. Then you will have to come to this resolution—“With the mind I myself serve the law of God; but with the flesh the law of sin.” “I desire to know His will, and to do it, to submit to His righteous dealings with me, to walk in the light of His countenance, and live under the shinings of His favor. And yet, in all, with all, and in the midst of all, I find and feel a contrary nature—a vile heart of unbelief—proud, hypocritical, presumptuous, covetous—a lustful eye, perpetually captivating my affections, ensnaring my soul, and inflicting cruel wounds in my heart and conscience.”
And yet you must bear the burden, endure the load, and look forward to the day of your deliverance. No, God in mercy overrules these painful exercises for the good of His people. Where would be your humility, where would be your self-loathing, where would be your contrition, brokenness, and godly fear? where would be your shame of face and abasement of soul before a holy God, if you did not carry within you these painful testimonies that you are the very chief of sinners, and less than the least of all saints? Why, you would be throwing stones at everyone from ‘your own little hill of holiness’.
Therefore, let men say what they will, and let presumptuous professors shoot out arrows of bitter scorn against it, we have reason to thank God for the knowledge of our corruption; we have reason to bless His name that He has humbled us by showing it; and we have reason to thank Him that He has shed that light into our souls, and given that life in our conscience, whereby sin is, in a measure, ever brought to light, mourned over, hated, and repented of. Thus we shall walk softly before God all our days “in the bitterness of our soul,” and thus be neither swallowed up by despair on the one hand, nor inflated with presumption on the other. To walk so is to walk safely.
We then come to this solemn resolution—“I with my mind serve the law of God—that is my delight. Yet with the flesh I have painfully to serve the law of sin—and that is my misery. To serve the law of God is my joy; to serve the law of sin is my sorrow. To serve the law of God in my soul is my heaven; to serve the law of sin in my members is a bitter relic of hell.” Yet all is necessary to make the soul watchful and humble, and teach it the super-aboundings of grace over the aboundings of sin; to keep us little and low in our own esteem, and lay us prostrate at the foot of the cross, “being determined to know nothing, except Jesus Christ and Him crucified.”