The Call and Qualifications for the Gospel Ministry

DOOR J.C. PHILPOT

Uit ervaring en observatie blijkt duidelijk dat er een groot en duidelijk verschil bestaat tussen dienaren van de waarheid. Dit verschil is niet alleen te zien in het bezit van genade en gaven, maar ook in de mate van Gods zegen die op hun bediening rust. Uit het Woord van de waarheid is het ook even duidelijk dat zij, tenzij zij uitdrukkelijk door God geroepen en gezonden zijn, en door Hem met de nodige kwalificaties voor het werk zijn toegerust, Zijn volk niet kunnen dienen. Daarom is het geen ernstige afwijking van ons onderwerp om hier even stil te staan bij twee belangrijke punten. Deze punten zijn niet alleen van groot belang, maar moeten altijd van groot belang zijn voor iedere ware dienaar van de Heere. Deze twee punten zijn nauw met elkaar verbonden en zijn:

1. Wat wordt bedoeld of geïmpliceerd met een roeping tot de bediening?

2. Wat zijn de noodzakelijke kwalificaties om deze bediening tot eer van God en tot welzijn van Zijn volk uit te oefenen?

1. Wat wordt bedoeld of geïmpliceerd met een roeping tot de bediening?
Deze roeping hoeft niet zo bijzonder en duidelijk te zijn als die van de profeten in het Oude Testament, of van de apostelen in het Nieuwe Testament, die een bijzondere positie innemen. Het is een lastig en gevoelig punt om vast te stellen wat een voldoende roeping tot het ambt is. Veel van Gods gezonden dienaren, die door de levende familie als Zijn gezanten zijn aanvaard, hebben moeite gehad om hun roeping voor zichzelf duidelijk en ondubbelzinnig vast te stellen. Tegelijkertijd zijn er velen die grote, opgeblazen woorden spreken over hun roeping, maar die door het geweten van Gods volk niet worden aanbevolen als door Hem gezonden. Zij zijn ofwel gedwongen te stoppen met prediken vanwege het uitblijven van vrucht, of raken uitgeput doordat hun weinig talent onvoldoende is. Terwijl de beproefde, bevende dienaar van de Heere steeds sterker wordt en dieper wortelt in de harten van Gods volk, worden deze bedriegers steeds duidelijker zichtbaar als geleid door een valse geest. En ook als zij geen bewust bedriegers zijn, zijn zij in ieder geval zelf misleid.

Wij geloven dat elke gezonden dienaar van God vroeg of laat, meer of minder, in zijn geweten zal getuigen dat hij tot het werk geroepen is. Zonder dat innerlijk getuigenis bezwijkt hij spoedig onder het gewicht van het ambt en spreekt hij slechts met tegenzin. Het kan echter enige tijd duren voordat hij in zijn eigen gedachten helderheid krijgt. Daarnaast moet hij ook een getuigenis hebben in de harten en gewetens van Gods levende volk. Vaak oordelen de Godsgezinden beter over iemands roeping dan hijzelf, vooral in tijden van beproeving en verleiding.

Wat een roeping tot het ambt inhoudt, komt vaker voor dan veel mensen denken. We sluiten hierbij bewust alle menselijke constructies uit waarin jonge mannen in groepsverband worden gevormd tot predikanten om vervolgens elke preekstoel te bekleden. Ook negeren we gevallen waarin trots, onwetendheid, ijdelheid, zelfingenomenheid, liefde voor gemak en afkeer van hard werken, in combinatie met een zekere begaafdheid, een jongeman ervan overtuigen dat de preekstoel de juiste plek is om te schitteren. Zulke door mensen gemaakte predikanten en zelfbewonde schoonheden hebben geen plaats in de Kerk van Christus en niet in het geweten van hen die de waarheid liefhebben.

Neem het voorbeeld van iemand die in zijn jeugd werkelijk door genade is geroepen, gezegend met de liefde van God in zijn hart, en begiftigd met verstand, kennis van de Schrift en spreekvaardigheid in gebed, zowel privé als openbaar. Velen voelen in de warmte van hun eerste liefde, in hun vrijheid dichtbij de troon, hun ijver voor de waarheid, hun genegenheid voor Gods familie, en hun bereidheid om te lijden voor de Heere, impulsen die hen drijven om te getuigen wat God voor hun ziel deed en zich aan Zijn dienst te geven. Maar vaak blijkt dit geen ware roeping, want als de eerste liefde minder wordt, verdwijnt ook de neiging tot bediening. Zij ontdekken dat het niet Gods wil was dat zij in Zijn naam zouden optreden. Het is dus niet elke impuls of innerlijk verlangen dat een roeping tot het ambt is; veel van zulke impulsen blijven zonder rijp vrucht voortbestaan. Er moeten dan ook andere zaken meespelen om een goddelijke, voldoende roeping te vormen.

Ten eerste is er doorgaans een grote terughoudendheid ten opzichte van het werk. Dit zie je bij Mozes, Jeremia, Jona en Habakuk. Hoewel het bij andere profeten misschien niet wordt vermeld, tonen de woorden “De last van de Heere” hoe zwaar dat werk op hun ziel drukte. Wie God roept, ontdoet Hij gewoonlijk van alles, vernederd Hij hen, laat Hij hen zien hoe ongeschikt zij zijn. Zo zijn zij terughoudend, soms bijna bang, om te accepteren dat zij geroepen zijn. Dit staat haaks op de drang en het ambitieuze streven die zo velen tonen om zich een plaats op de preekstoel te verwerven.

Ten tweede zijn er meestal duidelijke tekenen in de voorzienigheid. Er is een reeks omstandigheden geweest die misschien onduidelijk waren, maar later duidelijk worden als God Zijn plan openbaart. Hindernissen als werk, woonplaats zonder toegang, tegenstand van naasten, teleurstellingen, onvermogen om verder te gaan – deze worden geleidelijk of plotseling weggenomen. Wat gisteren een berg leek, wordt vandaag een vlakke weg. Zo is de hand van de Heere zichtbaar, en wat bijna onmogelijk leek, gebeurt plotseling.

Ten derde brengt een roeping vaak lijden en opoffering met zich mee. De arbeider is zijn loon waard, en geestelijke inzet mag ook materieel beloond worden. Maar als iemand voor het brood in de bediening gaat, een respectabele positie zoekt, heimelijk populair wil zijn, een hogere plaats in de kerk wil bekleden, zijn vermoeiende baan wil verruilen voor gemak, wil schitteren, dan is dat een lage, onwaardige motivatie. Zo’n mens is een huurling. God eert Zijn dienaren vaak door hen na lijden en opoffering een warme plek in het hart van Zijn volk te geven en een hoge positie in de Kerk. Bunyan werd opgevoed in ellende, Huntington uit armoede, maar zij bereikten een geëerde plaats in de Kerk door lijden en offers. Velen van Gods dienaren moeten eerst dalen voordat zij kunnen stijgen, waarbij zij goede en vaak lucratieve banen moeten opgeven voor de bediening.

Ten vierde gaat een echte roeping vaak gepaard met een bijzondere indruk in de geest: een innerlijk weten dat het Gods wil is dat zij in Zijn naam spreken; een belofte die in het hart gelegd wordt; een tijd van gebed waarin men zijn verlangens voor de Heer uitspreekt en een nederig verzoek doet om gebruikt te worden tot Zijn glorie; een aanwijzing bij het horen of lezen van het Woord, dat er een deur zal worden geopend om te prediken; of een intens verlangen naar het welzijn van zielen en een ernstig verlangen om nuttig te zijn voor Gods Kerk, dat niet onvervuld blijft.

Zo is een roeping tot het werk niet zomaar een gevoel of impulse, maar een samenkomst van innerlijke overtuiging, terughoudendheid, voorzienige bevestiging, lijden, opoffering en een diepe indruk in het hart. Alleen dan is die roeping werkelijk en door God gegeven.

Deze en andere vergelijkbare indrukken en ingevingen werken als het zuurdeeg in het meel, waardoor het hele deeg rijst, gist en in beweging komt. Door zulke bijzondere indrukken vinden bijna dag en nacht oefeningen, verlangens, smeekbeden en ademhalingen tot de Heere plaats in de geest van degene die ze ervaart. Tegelijk zijn er ook vele angsten aanwezig: de vrees om misleid te worden door valse indrukken, om bedrogen te worden door Satan, die zich voordoet als een engel des lichts, of om voor zo’n groot en zwaar werk gedreven te worden door trots, ambitie, eerzucht, het verlangen naar een naam onder de mensen, of andere even lage en vleselijke motieven. Maar naarmate deze angsten werken en het gebed opstijgt: “Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart; beproef mij en ken mijn gedachten, en zie of er kwaad in mij is”, wordt de ziel steeds eerlijker en oprechter. Zo wordt hij bereid om te gaan of te blijven, te spreken of te zwijgen, het juk van de Heere op zich te nemen of het onaangeroerd te laten, het zwaard in de voorhoede te trekken of te blijven hangen in de achterhoede.

Het kan misschien jaren duren voordat de weg voldoende duidelijk is — jaren van angstig wachten en zoeken, jaren van uitgestelde hoop tot het hart ziek wordt, jaren van teleurstelling en ergernis. Toch werkt alles naar een vast doel toe en bereidt het jou geleidelijk voor om een bekwaam dienaar van het Nieuwe Testament te zijn; niet als een groentje de preekstoel te betreden, maar als iemand die als een goed soldaat van Jezus Christus ontberingen kan verdragen en ernstig strijdt voor het geloof dat eens aan de heiligen is overgeleverd. Helaas wordt de kerk vaak overspoeld door jongeren en nieuwelingen die proberen te onderwijzen terwijl ze zelf nog onderwezen moeten worden. En als zij ooit iets leren of van nut zijn, doen zij dat vaak zoals een slecht opgeleide student geneeskunde: door te experimenteren met de zielen van mensen, net zoals hij met lichamen experimenteert, en door vele fouten te maken voor elke juiste of succesvolle behandeling.

5. Waar de Heere een mens tot het werk heeft geroepen, zal er ook meestal een indruk zijn op de geest van het onderscheidende deel van Gods volk. We zeggen ‘onderscheidend’, want we rekenen niet de onervaren en ononderscheidende mensen mee die in veel kerken talrijk zijn. Soms komt deze indruk voort uit het horen van iemands ervaringen bij het opnemen van het kerkelijk leven, soms uit zijn bijzondere gave in het gebed, zijn kennis van en inzicht in de Schrift, zijn geestelijke gezindheid in gesprekken, zijn standvastigheid in de waarheid, zijn warmte en ijver in het verdedigen van Gods zaak, zijn omzichtigheid, zijn afzondering van de wereld en de algemene toewijding in het leven. Dit alles in combinatie met de verstandelijke vermogens die onmisbaar zijn voor een man die Gods Woord predikt, de onwetenden onderwijst, de Kerk van Christus opbouwt en tegenstanders overtuigt.

Misschien is geen van deze eigenschappen op zichzelf voldoende om een roeping tot het ambt te vormen, maar de samenkomst van enkele of vele ervan, zoals vele kleine beekjes die samen een rivier vormen, maakt het doel van God duidelijker en helderder. Niet alle ware dienaren van God kunnen hun roeping even duidelijk traceren, maar meestal kunnen zij enkele mijlpalen noemen die hun pad bepaalden en hen aanspoorden te geloven dat het door de hand van de Heere was.

Wij geloven volkomen dat elke ware dienaar van God naast deze bijzondere leiding twee getuigen van zijn roeping zal hebben, zonder welke hij nooit tot volkomen overtuiging kan komen dat de Heere hem zelf tot het werk heeft aangewezen. Deze twee getuigen zijn:

1. De getuige in zijn eigen hart.

2. De getuige in het geweten van het volk van God — met de zegen van God die op zijn bediening rust.

1. De getuige in zijn eigen hart.
Het is noodzakelijk dat een mens er volledig van overtuigd is dat God hem tot het werk heeft geroepen. Soms zal de Heere zijn hart zo openen en zijn mond zo wijd maken, dat hij op gunstige momenten een stroom van genadige gedachten en gevoelens ontvangt, en een deur vindt om die in woorden uit te spreken die zo passend en uitdrukkelijk lijken alsof ze hem op dat moment door God gegeven zijn en niet uit zichzelf komen. Hij ervaart een zodanige kracht om te getuigen van wat hij geproefd, gevoeld en ervaren heeft van het Woord des levens, een dergelijke vrijmoedigheid om het kostbare uit het verachtelijke te halen, dat hij Gods mond lijkt te zijn; een heilige warmte bij het verkondigen van Gods raadsbesluiten, zonder vreemd vuur in zijn wierookvat, maar zuivere kolen van het bronzen altaar. Zo heeft hij een vast, plechtig en gelovig besef van de heilige waarheden die hij predikt en een heilige vastberadenheid: wat er ook gebeurt, wie hij ook behaagt of beledigt, hij zou liever zijn leven geven dan de waarheid van God te verloochenen, want in die waarheid vindt hij zoete voldoening en ziet hij dat de Heere hem tot het ambt heeft geroepen.

Naarmate zulke periodes zich herhalen en worden afgezet tegen de waarschijnlijk nog frequentere tijden van duisternis — waarin hij zo in zichzelf gekeerd is, dat hij nauwelijks een genadige gedachte, een hemels gevoel of een passend woord vindt — bouwt hij een innerlijk getuigenis op dat de Heere hem, ondanks zijn zwakheid, onwaardigheid, twijfels en angsten, tot dit werk geroepen heeft. Juist het verschil tussen zichzelf in de gebondenheid en zichzelf in vrijheid, tussen stotteren en helder spreken, tussen ellende en licht en liefde, laat hem scherper zien wanneer de Heere bij hem is en wanneer niet. Zo raakt hij ervan overtuigd dat hij niet op eigen kracht strijdt, maar dat hij gekozen is om als soldaat van de Heere te strijden.

Ook de manier waarop teksten in zijn gedachten komen, worden geopend of op het hart gelegd, het licht dat over een passage komt tijdens het spreken, de passende Schriftteksten die opkomen om zijn woorden te bevestigen, en het zoete genot dat daarop volgt, het stille gebed en de meditatie voordat hij de preekstoel besteeg, en de heilige rust die vaak over zijn geest komt na het werk — dit versterkt zijn overtuiging dat de Heere hem tot het werk heeft geroepen en bijstaat. Hij beseft dat zijn preken geen eigen werken zijn, dat hij ze niet opnieuw kan prediken met dezelfde kracht en levendigheid, dat hij niet elk deel op dezelfde manier kan behandelen, en dat het licht en de smaak die erop rustten niet terug te halen zijn. We zullen hier niet verder op ingaan, hoewel we uit eigen ervaring veel zouden kunnen vertellen.

2. De getuige in het geweten van het volk van God.
Naast het getuigenis in zijn eigen hart heeft hij ook het getuigenis nodig in de harten en het geweten van Gods levende familie. Zonder deze tweede getuige heeft het innerlijke getuigenis weinig waarde, want “niet hij die zichzelf aanbeveelt, is goedgekeurd, maar hij die door de Heere wordt aanbevolen.” Zoals in 2 Korinthe 13:1 staat: “Op de mond van twee of drie getuigen zal elk woord bevestigd worden.” De eigen hartelijke getuige is de eerste; het getuigenis van Gods volk is de tweede; en daarnaast komt de zegen van God zichtbaar op zijn bediening rusten.

Dat laatste kunnen we als een breed zegel op zijn roeping zien. Wanneer iemand werkelijk door God geroepen is tot het werk van de bediening, zal Zijn zegen vrijwel zeker duidelijk rusten op zijn woord. Kracht zal het begeleiden en harten van zondaren en heiligen raken, en de Heere zal niet toestaan dat het louter een mensenwoord ter aarde valt. Er zullen momenten zijn waarop het duidelijk wordt dat mensen uit de duisternis naar het licht worden geleid, dat enkelen bevrijd worden uit slavernij en de vrijheid van het evangelie ontvangen, dat sommigen uit verzoeking en zielsangst worden getroost en gezegend, en dat anderen bemoedigd worden om moedig vol te houden in hun strijd tegen ongeloof, zonde en Satan.

Zo zorgt de Heere dat Zijn werk tot zegen is en Zijn dienaren worden erkend als door Hem geroepen en gezegend.

Naast deze bijzondere getuigenissen zal er ook een algemene kracht en smaak aan zijn woorden kleven, die een levend volk bijeenbrengt en vasthoudt. Dit volk kan misschien klein zijn in aantal, maar is sterk met hem en zijn bediening verbonden; zij houden veel van hem en blijven aan hem vasthouden omwille van het werk dat hij verricht. We hebben het hier echter niet over partijgangers en vleiers – juist de ergste en gevaarlijkste vijanden van een dienaar, die hem evenzeer ophemelen als ze anderen kleineren – en ook niet over de zwakke en dwaze oude vrouwen, van alle leeftijden en beide geslachten, die geen ervaring, oordeelsvermogen of onderscheidingsvermogen hebben in de dingen van de Heere en bijna alles aanvaarden wat zij als preek horen, en iedereen als predikant. Evenmin doelen we op jonge mensen, vooral jonge vrouwen, die de charmes van de man net zo bewonderen als de predikant.

Wij bedoelen de solide, goed onderwezen, nuchtere, beproefde en ervaren kinderen van God, die weten wat zij horen en van wie zij het horen, en die het verschil kunnen zien tussen kaf en koren, letter en geest, woord en kracht, tussen de schadelijke stank van het schepsel en de zoete geur van Christus. We zeggen niet dat elke geroepen dienaar van de Heere in het begin dit duidelijke getuigenis zal ontvangen in het geweten van Gods volk, of in de mate zoals wij die omschrijven. Omdat zij weten wat de mens is en hoe gemakkelijk zelfs de besten misleid kunnen worden, zijn zij terughoudend iemand als predikant te aanvaarden. Maar vroeg of laat zal de Heere Zijn getuigenis van een dienaar bevestigen, door hem aan te bevelen aan gevoelige harten, onderscheidende geesten en levende gewetens.

2. En nu enkele woorden over de kwalificaties voor het werk van de bediening.
Iedereen moet erkennen dat wanneer God iemand tot het werk roept, Hij hem geschikt maakt. Heeft iemand niet de juiste kwalificaties, dan is er geen reden om te geloven dat God hem gezonden heeft. Maar wat verstaan wij onder deze kwalificaties? We kunnen ze onder twee eenvoudige noemers brengen: genade en gaven.

1. Ten eerste: genade.
Niets is duidelijker dan dat iemand zonder de genade van God in zijn hart geen deel heeft aan deze zaak. Een mens die dood is in zonde, of dood in uiterlijk beroep, die opstaat in de Naam van de levende God om tot een levend volk te prediken – wat een brutale aanmatiging, wat een vreselijke tegenstrijdigheid! Toch zijn er overal, in alle sekten, partijen en denominaties, talloze mensen die helemaal verstoken zijn van het leven van God en zich dienaren van Christus noemen. Met de felste vijandigheid verwerpen zij ook de geringste verdenking dat zij huichelaars of bedriegers zouden kunnen zijn! Zulke mensen, wie ze ook zijn – kerkgangers of dissidenten, hoog of laag – moeten wij meteen terzijde schuiven als vreselijke indringers in een werk waartoe ze nooit geroepen zijn en waarvoor zij nooit gekwalificeerd zijn.

Toch kan iemand de genade van God in zijn ziel hebben en toch maar weinig goddelijke, geestelijke kennis van de waarheid bezitten en weinig ervaring met de kracht ervan. Niemand die weet wat het werk van de bediening inhoudt, kan zeggen dat zo’n ‘beginner’ geschikt is om een dienaar van het evangelie te zijn, en leraar van de beproefde familie van God. We weten niet wat God er met zulke beginners mee kan doen, maar men zou denken dat het beter is om in Jericho te blijven tot de baard gegroeid is, dan met slechts dons op de kin naar Jeruzalem te gaan. Een ‘beginner’, ofwel nieuwkomer in het geloof, wordt uitdrukkelijk uitgesloten van het werk van de bediening. Hoewel hij geloof mag bezitten, is hij nog niet sterk genoeg om hoogmoed of de veroordeling van de duivel te weerstaan (1 Timoteüs 3:6). Toch dringen overal baardloze jongelingen de bediening binnen en wagen zij het om grijze, volwassen heiligen met hun soms onbewezen kennis de weg tot het heil te leren. Wat nog erger is, ze worden in een mal geperst door wat theologie wordt genoemd of een paar lessen Grieks en grammatica – tot ze verstard zijn in trots en verhard in zelfingenomenheid, zogenaamd ter voorbereiding op het ambt. Wee het volk waar ‘kinderen hun vorsten zijn en zuigelingen over hen heersen’! (Jesaja 3:4)

Wat nodig is als genadige kwalificatie voor het ambt is ervaring met de dingen van God: een geestelijke, verlossende kennis van wet en evangelie, zonde en verlossing, zelf en Christus, ellende en troost, slavernij en vrijheid, verleiding en bevrijding, ellende en barmhartigheid. Van de vreselijke diepten van de val, en de wonderbaarlijke hoogte van het herstel. Hoe kan iemand Christus prediken zonder ervaring met Zijn Persoon, Zijn werk, Zijn bloed, gerechtigheid, dood en opstanding? Zonder te weten van Zijn schoonheid, zaligheid, genade en heerlijkheid? Zonder een zekere mate van de breedte, lengte, diepte en hoogte van Zijn liefde en de rijkdom van Zijn vrije, soevereine en overvloedige genade?

Hoe kan iemand zich inleven en uit eigen ervaring spreken over de beproevingen, verdrukkingen, verleidingen, het lijden en de smarten van Gods arme, verdrukte familie, terwijl hij zelf comfortabel blijft in Sion en alles slechts kent vanuit theorie, begrippen en meningen? Een predikant die zonder ervaring in de dingen van God predikt, is als een loods die een schip door het Kanaal begeleidt zonder de vuurtorens, boeien of ondieptes te kennen; of als een machinist die een sneltrein bestuurt zonder te weten welke hendels hij moet bedienen. Maar genoeg hierover: laten we spreken over de kwalificaties in het gebied van gaven.

2. Ten tweede: gaven.
Wij geloven dat wanneer God iemand roept, Hij hem ook geschikt maakt door hem te voorzien van de passende en voldoende gave. Wij bedoelen hier niet alleen kennis, opleiding of intellectuele vermogens – al hebben ook deze hun waarde als ze aan de dienst van het heiligdom worden gewijd. Wij bedoelen een mond om te spreken, zoals Paulus bad (Ef. 6:19; Kol. 4:3). Niet een loutere stroom woorden, vaak leeg geklets, of welbespraaktheid die alle oren en harten vermoeit, maar nuchtere, solide, ernstige en gezonde spraak die niet te veroordelen is, en waardoor “hij door gezond onderwijs kan vermanen en de tegensprekers overtuigen” (Titus 1:9; 2:7-8). Een predikant moet “bekwaam zijn om te onderwijzen” (1 Tim. 3:2) en daarom enige onderwijskwaliteiten bezitten. Dit vereist dat hij helder kan denken en spreken, zodat hij en zijn toehoorders zich niet verliezen in een mist van verwarring.

De duidelijkste en eenvoudigste taal is het beste. Het is mogelijk dit in hoge mate te bezitten zonder veel scholing, zoals Bunyan en Huntington aantonen – meesters in de Engelse taal in haar oorspronkelijke eenvoud, schoonheid en kracht. Toch moet hij ook goed gegrond zijn in de waarheid en in staat zijn die te openen en, waar nodig, te verdedigen. Fouten zijn overal en hoewel wij geen controversiële geest willen, moet een predikant toch de waarheid kunnen verdedigen en fouten ontmaskeren, op een eenvoudige maar krachtige wijze. Dat voorkomt dat de kracht van de waarheid verzwakt wordt, of dat ze door een onhandige behandeling verachtelijk wordt gemaakt, zodat vrienden bedroefd zijn en vijanden vermaakt. Vaak schuilt er grote kracht in enkele eenvoudige woorden of in het precies citeren van een tekst met weinig commentaar. Hoe vaak zal zo het licht van de waarheid schijnen en zal de dwaling vallen als Dagon voor de ark!

Een predikant moet een goede kennis van Gods Woord hebben, niet alleen in het geheugen, maar in hart en geweten. Hij moet het Woord opgericht en experimenteel openen, zodat hij Gods volk voedt met melk en honing, vlees en merg, en hen zuivere wijn van de druif schenkt. Ook moet enige orde en afwisseling in zijn bediening zijn, het beste bereikt door dicht bij de tekst te blijven en deze breed te openen. Dit voorkomt onsamenhangend geklets of een saaie, eenzijdige ervaring die na verloop van tijd vermoeit.

Maar bovenal moet er een stroom van goddelijk leven in zijn ziel zijn, een voortdurende vernieuwing en opwekking van Gods kracht en aanwezigheid in zijn hart. Alleen dit kan zijn gave werkelijk leven geven en de bron van wijsheid in hem doen stromen als een beek die zijn ziel en bediening verkwikt vanuit “de rivier van God, die vol water is, waarvan de stromen de stad van God verblijden” (Ps. 46:5). Zonder dit water dat opwelt tot eeuwig leven zal zijn gave spoedig verdorren en vergaan. Zijn bediening zal niets nieuws, fris, zoet of hartigs bieden, en zal niet aanvaardbaar zijn voor Gods familie.

Hij kan met zijn Bijbel of preekstoel slaan, en met lawaai en schreeuwen proberen zijn woord een weg te banen naar de harten, maar hij kan alleen hoofdpijn veroorzaken, geen hartpijn; hij kan mensen verdoven, vermoeien en verwarren, maar zijn leer zal niet neerdalen als regen noch zijn woord destilleren als dauw, tenzij de kostbare dingen uit de hemel en de welwillendheid van Hem die in de struik woonde als een zegen op zijn ziel rusten (Deut. 32:2; 33:13,16).

Een klein geschenk, gevoed met Gods leven en kracht, zal blijven leven en standhouden terwijl een groot geschenk zonder hemelse olie verdort. Het zal bloeien en groeien door oefening, gebed, lezen en meditatie, totdat het helderder gaat schijnen en steeds meer licht verspreidt.

Onze beperkingen dwingen ons hier te stoppen. De vereiste kwalificaties voor de bediening zijn een onderwerp waar wij lang en diepgaand over hebben nagedacht en waarover wij meningen hebben gevormd. Toch zouden wij veel ruimte nodig hebben om dit volledig aan jullie uit te leggen, vooral omdat het een moeilijk en gevoelig terrein betreft. Laat deze enkele aanwijzingen voorlopig volstaan. Wij zouden het betreuren als wat wij hier zeggen, de zwaksten onder Gods gezonden dienaren ontmoedigt, of het minste gewicht toevoegt aan de “last van de Heere”, die zij met vreugde maar ook met zware beproeving dragen omwille van Zijn heilige Naam.

It is evident from observation and experience that a very wide and marked difference exists between ministers of truth, not only in the possession of grace and gifts—but in the amount of the blessing of God which rests on their ministry; and it being no less evident from the word of truth that unless expressly called and sent by God and furnished by him with needful qualifications for the work, they cannot profit his people—it can hardly be considered a serious or unfair digression from our subject if we here turn aside to consider two important points which not only much concern but must ever deeply interest every true servant of the Lord. These two points are closely connected with each other, and are— 1. What is meant or implied by a call to the ministry. 2. What are the needful qualifications for its exercise to the glory of God and the good of his people.

1. What is meant or implied by a CALL to the ministry. This call need not be so signal and special as that of the Old Testament prophets; or, we may add, of the Apostles under the New Testament, who occupy, as such, a peculiar position.

It is a very difficult and delicate point clearly to lay down what is a sufficient call to the ministry, for many of God’s own sent servants, who have been most fully received by the living family as his commissioned ambassadors, have been much tried to make their calling to the work plain and clear to their own satisfaction, while some, if not many, who have spoken great swelling words of their call, are not commended to the consciences of God’s own people as sent by him to preach his word at all, and have either been obliged to give up their preaching through positive failure of hearers, or from the thorough wearing out of what little gift they ever had for the work. Thus, when the trembling, exercised servant of the Lord has waxed stronger and stronger, and been more and more established in the hearts and affections of the family of God, these pretenders have become more and more manifest as led by a false spirit, and if not willful deceivers, at least themselves willingly deceived.

When we say this, we wish it to be distinctly understood that we believe every sent servant of God will have, sooner or later, more or less, a witness in his own conscience that he is called to the work, for without some such inward testimony, he must soon faint under its burden, and always speak in fetters and shackles; but it may be some time before he is clearly established in his own mind. And besides this, he must have also a witness in the hearts and consciences of God’s living people, who are often better judges of his call to the work than he himself can be, especially when he is under much trial and temptation.

What is thought to be a call to the ministry is more common than many people suppose. In saying this, we purposely set aside all those schemes of human contrivance by which religious young men are manufactured into ministers by the aggregate, and can be sent out to order, to suit any pulpit and any people; and we take as little account of those numerous instances where pride and ignorance, vanity and self-conceit, love of ease, and aversion to hard and daily work, combine, with some natural ability of mind and readiness of speech, to persuade an aspiring youth, that a pulpit is the proper place for him to adorn, and for it to adorn him. Such man-made ministers, and such self admiring beauties, have no place in the Church of Christ, and no place in the consciences of those who know and love truth in its power.

But take the case of one really called by grace in his youth, blessed with the love of God shed abroad in his heart, and possessed of a fair share of ability of mind, knowledge of the Scriptures, and utterance in prayer, private or public. Many if not most of such, in the warmth of their first love, in their liberty of access and freedom of utterance before the throne, in their zeal for the truth in its purity and power, in their strong affection to the family of God, and in their devotedness of heart and willingness to suffer for the Lord’s sake, feel such impulses and movements on their spirit as make them long to testify to all who will hear what God has done for their soul, and to give themselves up to his service. But time and circumstances abundantly show them that this was not a call to the ministry, for as their first love declined, these movements towards the ministry declined with it, and they clearly saw that it was not the will of God that they should stand up in his name. It is not, therefore, any or every secret impulse or movement of the mind, even when honest and sincere, or any inward persuasion of the heart or desire for the work which will prove to be a call to the ministry, for many such blossoms drop off and are never matured into fruit. There must be, therefore, other things working together with the feelings and desires that we have named, to constitute a divine and sufficient call.

1. First, then, generally there is a great BACKWARDNESS to the work. We see this in Moses, Jeremiah, Jonah, Habakkuk, and if not expressly mentioned in the case of the other prophets, yet the words so often in their mouths, “The burden of the Lord,” show the solemn weight with which the ministry pressed on their spirit. Those whom God calls to the work, he usually so strips and empties, so pulls down, humbles, and abases, so shows them what the ministry is, and their own unfitness for it—that they shrink back from so arduous and important a work, and can scarcely be persuaded that they are called to it. We need hardly remark how different this is from the forward, pushing, bold, if not presuming spirit which so many manifest in their ambitious aim almost to force their way into the pulpit.

2. Usually, too, there are strong and marked leadings in PROVIDENCE. A train of circumstances has been long at work, which, however obscure at the time, becomes cleared up when the moment arrives for unfolding the secret purposes of God. Hindrances of various kinds, such as business engagements, occupation or employment in life, fixed habitation where there was no door open for the work, opposition of wife or relations, repeated disappointments when the prospect seemed a little clearer, inability to move forward until the pillar and the cloud moved—these and similar hindrances are gradually or suddenly removed, and what was yesterday a mountain—becomes today a plain. All the difficulties are taken out of the way in so marked a manner, and the hand of the Lord so clearly seen, that what once seemed almost impossible is now accomplished in a moment.

3. Usually, too, it entails not only suffering, but SACRIFICE. The laborer is worthy of his hire, and those who sow spiritual things may lawfully reap material wages; but to go into the ministry for a piece of bread, to attain a respectable position in life, to feed a secret thirst for popularity and applause, to occupy a somewhat higher place in the church than a private Christian—to exchange a wearisome, irksome employment for comparative idleness and ease, to have the pleasure of hearing himself talk, to shine as a light, and be a teacher and a preacher instead of being taught and preached to—all such base, unworthy motives stamp a man at once as a hireling. God may, after a season of suffering and sacrifice, honor his servants by giving them such a warm place in the hearts of his people, and such a high standing in the Church of Christ as shall elevate them above their original position.

Bunyan was raised from the tinker’s barrow, and Huntington from the coal-barge, to an honored place in the Church of God; but we know through what sufferings, privations, and sacrifices these men of God passed in the first exercise of their ministry, and that though this honor followed, it was not their aim nor object in the first instance. Many, if not most of God’s sent servants have had to come down before they went up, and to sacrifice good situations and employments, which, if not lucrative, were either likely to become so, or at any rate exceeded in value anything which they could expect from the ministry, especially in our connection, where the people are usually so poor, and the ministers so lowly paid.

4. Generally, too, where there is a call to the ministry, there will be some distinctive IMPRESSION fastened unexpectedly on the mind concerning it; or some secret, inward persuasion that it is the will of God he should stand up in his name; or some promise applied to the heart strongly looking that way; or some remarkable season experienced in prayer, when access was given to spread all his desires before the Lord, and there sprang up a humble petition to be made use of for his glory, which seemed to enter the ears of the Lord Almighty; or some intimation in hearing the word preached, or reading it in private, from the power which attended it, that a door would be opened to speak in the Lord’s name; or some intense longing for the good of souls and earnest desire to be made useful to the Church of God, which seemed as if it would not fall to the ground unfulfilled.

These, and other similar impressions and intimations, are like the leaven in the meal which sets the whole mass to heave, ferment, and work. So through these peculiar impressions there will work almost day and night in the mind of one who has experienced them—exercises, desires, longings, cries, breathings, and petitions to the Lord; and mingled with them, there will be many fears of being deceived by false impressions, being deluded by Satan as an angel of light, or being impelled to so great and arduous a work by pride, ambition, lust of praise, and distinction, a name among men, or other equally base and carnal motives. But as these fears work, and the cry comes forth, “Search me, O God, and know my heart; try me, and know my thoughts, and see if there be any wicked way in me,” the soul is thus made increasingly honest and sincere, and willing to go or stay, speak or be silent, take up the burden of the Lord or leave it untouched, draw the sword in the vanguard or still tarry among the stuff in the rear.

It may be some years, perhaps, before the way is made sufficiently plain—years of anxious waiting and watching, years of delayed hope until the heart is made sick, years of disappointment and vexation, but all working to a determined end, and gradually preparing the man to become an able minister of the New Testament, and not enter the pulpit as a raw recruit, but as one who can endure hardness as a good soldier of Jesus Christ, and contend earnestly for the faith once delivered onto the saints. The Church, alas! is overrun with youths and novices who attempt to teach when they need to be taught; and if ever they learn anything or are ever of any use, learn their business as an ill-taught medical student learns at last a little of his profession—by experimenting on men’s souls as he on their bodies, and making a hundred mistakes for one right or successful treatment.

5. There will also generally be, where the Lord has called a man to the work, an impression on the minds of the discerning part of God’s people—we say “discerning,” for we take no account of the undiscerning and inexperienced who so abound in most churches—that he will one day stand up in his name. This arises sometimes from hearing his experience when he joins the church, sometimes from his peculiar gift in prayer, or his knowledge of and light upon the Scriptures, or his spirituality of mind in conversation, or his firmness in the truth, or his warmth and zeal in defending the cause of God, or his circumspect walk, his separation from the world and general devotedness of life; and all joined with that measure of mental ability which seems indispensable for a man who has to preach the word of God, to instruct the ignorant, edify the Church of Christ, and convince the gainsayer.

Perhaps none of the things which we have mentioned would be sufficient of itself, to be a call to the ministry—but the concurrence of some or many of them, like the flowing of many little rivulets to form one brook, make, by their combination, the purpose of God more plain and clear. Not that all who are truly called to the work can trace out with equal distinctness the marks and proofs of their call, but they can usually record some of those landmarks which have directed their path, and by which they have been led and encouraged to believe that it was by the hand of the Lord.

But we fully believe that, besides these peculiar leadings, every true servant of God will have two witnesses to his call, without which he can never arrive at any real satisfaction that the Lord has himself appointed him to the work. These two witnesses are—

1. The witness in his own bosom.

2. The witness in the consciences of the people of God—with the blessing of God resting upon his ministry.

1. The witness in his own bosom. We lay this down, then, as necessary to a man’s being fully persuaded that God has called him to the work, that he will have, at times, the witness to it in his own bosom. The Lord will, at times, so enlarge his heart, and so open his mouth; he will find, at favored seasons, such a pouring in of gracious thoughts and feelings, and such a door of utterance to pour them out in words so suitable and so expressive, as if they were not his own, but were given him at the moment; such a power resting on his spirit to testify of what he has tasted, felt, and handled of the word of life; such a boldness to take forth the precious from the vile, that he may be as God’s mouth; such holy warmth in declaring all the counsel of God, and yet no strange fire in his censer, but coals from the brazen altar; such a firm, solemn, believing realization of the sacred truths which he is preaching, and such a sacred determination that, come what will, please or offend whom he may, he would sooner part with his life than part with the truth of God, as bring with them a sweet satisfaction that the Lord has called him to the work of the ministry.

As these seasons are repeated, with greater or less power, and are contrasted by him with those, perhaps, more frequent times of darkness, when he is so shut up in his soul and the door of utterance so closed that he has scarcely a gracious thought, heavenly feeling, or suitable word—he gathers up an inward testimony that the Lord has, notwithstanding all his weakness and unworthiness, doubts and fears, called him to the work; and the very difference between himself and himself—between himself in the stocks and himself on the tower—himself shut up and himself able to come forth—himself hacking and stammering and himself enlarged with the sweetest freedom of speech—himself full of bondage and misery and himself full of light, life, liberty, and love—this very contrast, which he so plainly feels, shows him only more clearly and distinctly when the Lord is with him and when he is not. And thus, by these very changes in his soul, these goings and comings of the Lord’s presence and power on his spirit, he becomes satisfied that he is not warring at his own charges, but has been chosen to be a soldier to fight the Lord’s battles.

The way also in which texts are brought to his mind, opened up to his understanding, or applied to his heart; the light cast upon a passage when speaking from it, the suitable Scriptures which are brought to his memory to confirm his views upon it, and the sweet enjoyment which he has himself in or after the time of speaking from it; the secret prayer and meditation on the word which he has before he goes into the pulpit, and the holy savor which often rests on his spirit after the labors of the day; the sense which he has of the blessedness of the work, and his willingness to spend and be spent, labor and suffer, live and die in the Lord’s service—these and similar experiences confirm him in the persuasion that the Lord has called him to the work, and is with him in it.

He is brought to see and feel that his very sermons are not his own, and that he cannot preach them again with that life, power, and utterance which were given him with his text; that though he may take the same passage, he cannot handle it in the same way again; that he cannot open it, or enlarge upon it, or enforce it as before; and that he cannot recover even the light which then shone through it, still less the savor which rested on his spirit in setting it forth. But we must not further enlarge on this point, though we could say much on both sides of the question, from our own long and diversified experience of it.

2. But, he must also have the witness in the hearts and consciences of the family of God. Without this testimony from others, his own will be of little avail, for “not he who commends himself is approved, but whom the Lord commends.” “In the mouth of two or three witnesses every word shall be established.” (2 Cor. 13:1.) The testimony in his own bosom is the one witness; the testimony in the consciences of others is the other; and the third, we may add, is the blessing of God resting upon his ministry.

This, therefore, we may next bring forward, as stamping a broad seal on his call to the work. Where a man is really called by God to the work of the ministry, his blessing will rest, more or less, manifestly upon the word; power will attend it to the heart of sinner and saint, and the Lord will not allow it to fall to the ground as the mere word of man. There will be, at various times, marked instances of some being called out of darkness into light, of others delivered from bondage into the liberty of the gospel, of others being brought out of temptation and soul distress into a wealthy place—of others specially favored when much cast down with trials and afflictions—and of others being encouraged and strengthened to persevere courageously in their conflict with unbelief, sin, and Satan.

Besides these special testimonies there will be also a general power and savor attending his word, which will gather and keep together a living people, few, perhaps, in number, but much united to him and his ministry, who highly esteem him in love and cleave to him for his work’s sake. We do not speak here of partisans and flatterers—really a man’s worst and most dangerous enemies, who cry him up as much as they cry all others down; nor of those weak and silly old women, of all ages and both sexes, who have no experience, judgment, or discernment in the things of God, and can receive almost everything in the shape of a sermon, and everybody in the shape of a minister; nor of those young people, and especially the female part of them, who admire the charms of the man, almost as much as they admire the minister.

But we mean the solid, well-taught, sober-minded, tried, experienced children of God, who know what they hear, and whom they hear, and can tell the difference between chaff and wheat—letter and spirit—word and power—the noxious stench of the creature and the sweet savor of Christ. We will not, indeed, say that every called servant of God will at first, perhaps, obtain this clear witness in the consciences of the Lord’s people, or to the extent which we have traced out, for, knowing what man is, and how easy the best may be deceived, they are slow to receive any minister. But, sooner or later, the Lord will establish his testimony to the call of his servant by commending it to feeling hearts, discerning spirits, and living consciences.

2. And now for a few words on the QUALIFICATIONS for the work of the ministry. All must admit that if God calls a man to the work, he will fit him for it; and if he has no such qualifications, there is no reason to believe that God has sent him. But what do we understand by qualifications for the ministry of the word? We may cast them under two simple heads— 1. Grace. 2. Gifts.

1. And first, GRACE. Nothing is more evident than that a man without the grace of God in his heart has neither part nor lot in this matter. A man dead in sin, or dead in a profession, to stand up in the name of the living God to preach to a living people—what daring presumption, what a dreadful contradiction! And yet what troops of men there are, on every side and of every sect, party, and denomination, utterly destitute of the life of God, who call themselves ministers of Christ, and would resent, with the bitterest enmity, the slightest imputation or even suspicion that they are hypocrites or impostors! But all these, whoever they be, Churchmen or Dissenters, or whatever they be, high or low, we must at once set aside as only awful intruders into a work to which they were never called, and for which they were never qualified.

But a man may have the grace of God in his soul—and yet have but little divine, spiritual knowledge of the truth—and little experience of its power. Now no one, who knows what the work of the ministry is, can say that such a ‘beginner’ is qualified to be a minister of the gospel, and go in and out before the exercised family of God, as a leader and a teacher. We cannot, indeed, say what use God might make of him to beginners, like himself; but one would think that he had better tarry at Jericho until his beard is grown, than go up to Jerusalem with only a little fluff on his chin. “A novice” (“one newly comes to the faith,” margin) is expressly excluded from the work of the ministry. As “newly come to the faith,” it is assumed that he has faith; but he is not old enough yet in the way to escape being lifted up with pride, or falling into the condemnation of the devil. (1 Tim. 3:6.) And yet what beardless boys are now thrusting themselves everywhere into the ministry, and presume to teach mature grey-haired saints the way of salvation, who knew the Lord for themselves when these youths were in their newborn clothes; and, what seems worse, are hammered into shape and squared to pattern by a few lectures in Greek and grammar, or run into a mold by a course of what is termed theology, until they are stiffened into pride, and hardened in self-conceit, under what is called a preparation for the ministry. Alas! for any people when “children are their princes, and babes rule over them!” (Isa. 3:4.)

What is needed as a gracious qualification for the ministry is, an experience of the things of God—a spiritual, saving knowledge of law and gospel, sin and salvation, self and Christ, affliction and consolation, bondage and liberty, temptation and deliverance, misery and mercy, the awful depths of the fall, the wondrous height of the recovery. How can a man preach Christ who knows nothing experimentally of his Person, work, blood, righteousness, death, and resurrection? of his beauty, blessedness, suitability, grace, and glory? of his love, and some measure of its breadth, and length, and depth, and height, and of the riches of his free, sovereign, and superabounding grace?

And how can he enter into and experimentally describe the trials, afflictions, temptations, sufferings, and sorrows of the poor afflicted family of God, who is himself at ease in Zion, and knows only what he knows in mere theory, notion, and opinion? A minister attempting to preach without some good experience of the things of God, would be like a pilot taking charge of a ship coming up the Channel, who does not know one headland, lighthouse, buoy, or shoal from another; or like an engine-driver who should presume to drive an express train without knowing what handle to lift of his engine, or how to read aright the instruments. But enough of this. Let us pass on to consider what qualifications are needful in the way of gifts.

2. We consider, then, that wherever God calls a man to the work of the ministry, he will qualify him for it by furnishing him with a suitable and sufficient GIFT. We do not mean mere learning, or education, or great mental ability—though when these are sanctified to the service of the sanctuary they have their place in the work, and are not to be rejected or despised. But what we want is a door of utterance, such as Paul prayed for. (Eph. 6:19, Col. 4:3.) By this is meant not a mere flow of words, which is often but empty chatter, or that readiness and volubility of tongue which weary alike ear and heart—but that sober, solid, grave, sound speech which cannot be condemned, and by which “he may be able by sound doctrine both to exhort, and to convince the gainsayers.” (Titus 1:9; 2:7, 8.)

A minister should be “apt to teach,” (1 Tim. 3:2,) and, therefore, must have some teaching ability in him. But this requires at least such a clearness of thought and speech as shall preserve him and his hearers from being lost in a fog of confusion. The plainest, simplest language is the best; and that a man may have this in the highest degree and yet possess neither education nor learning, we have for witnesses Bunyan and Huntington—those masters of the English tongue in all its native simplicity, beauty, and strength.

But he must also be well established in the truth, and he able to open it up; and, when occasion demands, defend it. Error abounds on every side; and though we do not advocate a controversial spirit in or out of the pulpit, yet a minister should be able to defend truth and expose error. And he should be able to do this in a way simple and yet forcible, so as not to weaken the force of truth, or even, as some do, make it contemptible by handling it in so confused and bungling a manner as to grieve its friends and gladden its foes. It is surprising what force and power there sometimes are in a few simple words, or even in the apt quotation of a text with but little comment upon it. What light will often shine to a hearer through it on the truth, and how before it error will fall as Dagon before the ark.

He should also have a good knowledge of the word, not only as dwelling in his memory—but in his heart and conscience, and be able to open it consistently and experimentally, that he may feed the souls of God’s people with milk and honey, meat and marrow, and give them to drink of the pure wine of the grape.

There should be also some order and variety in his ministry, which is best obtained by keeping close to his text, and seeking to open it through its breadth and length, which will much preserve him from unconnected rambling or dropping into the same round of experience, which, however good or sound in itself, becomes after a time wearisome from its very sameness and repetition.

But, above all things, there should be that flow of divine life into his soul, and that continual renewing and reviving of the power and presence of God in his heart which alone can give life to his gift, and make the wellspring of wisdom in him to be a flowing brook, watering, so to speak, both his soul and his ministry from that river of God which is full of water, the streams whereof make glad the city of God. Without this water in him springing up into everlasting life, his gift would soon wither and decay. In his ministry there would be nothing new, nothing fresh, nothing sweet, savory, or acceptable to the family of God.

He may thump his Bible or the pulpit, and try by noise and bluster to make way for his word to the hearts of the people. But he can only give the head-ache, not the heart-ache—stun, weary, and confuse; but his doctrine will not drop as the rain, nor his speech distill as the dew, unless the precious things of heaven, and the goodwill of Him who dwelt in the bush comes as a blessing upon his soul. (Deut. 32:2; 33:13, 16.)

A small gift fed with the life and power of God will not only live and last when a great gift unfed with heavenly oil will wither and decay—but will thrive and grow by exercise and use, by prayer, reading, and meditation—until it shines brighter and brighter, and gives a wider and increasing light.

But our limits warn us to stay our pen. The due qualifications for the ministry is a subject which has much and long exercised our thoughts, and on which we have formed in our own mind some definite conclusions; but we would need some large space to lay them before our readers, even if we should ever venture upon a field so difficult and so delicate. Let, then, these few feeble hints for the present suffice; and sorry indeed would we be if anything which we have dropped on the subject should discourage the feeblest of the sent servants of God, or add the least weight to that “burden of the Lord,” which, as his ministers, it is their highest privilege, though often their heaviest trial, to bear for his name’s sake.