6 juli

Hij is machtig te vernederen degenen, die in hoogmoed wandelen.
Daniël 4:37

Onder al de gruwelen welke naakt en geopend liggen voor de ogen van Hem met Wie wij te doen hebben, schijnt Hij in het bijzonder Zijn heilige afkeer van de hoogmoed te betonen; en de uitwendige openbaringen daarvan hebben zich misschien meer dan enige andere zonde blootgesteld aan de bliksemstralen des Almachtigen. Hoogmoed deed de aarde splijten om Korach, Dathan en Abiram ter helle te doen varen, en hij hing Absalom op aan de takken ener eik. Hoogmoed vervulde Sauls borst met een moorddadige afkeer jegens David en scheurde op eenmaal tien stammen van onder Rehabeams heerschappij. Hoogmoed verdreef Nebukadnezar uit het gezelschap zijner hofhouding en deed hem gras eten als een os, en zijn lichaam werd nat gemaakt van de dauw des hemels, totdat zijn haren wiesen als des arends vederen en zijn nagelen als der vogelen.

En als hij de goddelozen van de aarde heeft weggedaan en hun noch zoon of neef, wortel noch tak gelaten heeft, zo heeft hij zijn slag geslagen onder de kinderen Gods. Hoogmoed sloot Aäron uit van het beloofde land en maakte Mirjam melaats, wit als sneeuw. Hoogmoed, werkende in Davids hart, bracht een pestilentie, waardoor zeventigduizend mensen werden afgesneden. De hoogmoed bracht al Hizkia’s schatten en nakomelingen in Babel en sloot Jona op in het ingewand van de walvis, en naar zijn gewaarwording in de buik der hel.

Hij is de enige bron van twist, de zekere voorloper van het vallen, de ophitser tot vervolging, een strik voor de voet, een keten die het gehele lichaam omvat, het hoofdbestanddeel van bedrog en het graf van alle oprechtheid. Als het tegenovergestelde van de naastenliefde verdraagt de hoogmoed niet lang en is hij nooit vriendelijk. Hij benijdt altijd, beroemt zichzelf en is voortdurend opgeblazen. Hij gedraagt zich altijd onbetamelijk, zoekt of beoogt altijd zichzelf, wordt zeer licht boos, denkt te allen tijde kwaad, verblijdt zich in de ongerechtigheid en niet in de waarheid. Hij verdraagt niets, gelooft niets — namelijk het goede van een ander — hoopt niets en duldt niets. Hij is altijd rusteloos en ellendig en pijnigt zichzelf en anderen. Hij is het verderf der kerken, de aanhitser van twist en de uitdover der liefde.

Moge het onze wijsheid zijn hem te zien, onze genade hem te verafschuwen en onze overwinning hem te overwinnen; en moge onze bevinding zijn zoals Hart in één zijner dichtregelen bezingt:

Uw hof, zij is ’t terrein,
Waar hoogmoed niet kan leven.
Eén moment daar te zijn,
Zou hem in ’t bloed doen sneven.

Hij is machtig te vernederen degenen, die in hoogmoed wandelen.
Daniël 4:37

Van al de gruwelen die naakt en geopend liggen voor de ogen van Hem met Wie wij te doen hebben, lijkt Hij in het bijzonder Zijn heilige afkeer van de hoogmoed te tonen. De uiterlijke openbaringen daarvan zijn misschien meer dan enige andere zonde blootgesteld geweest aan de bliksemstralen van de Almachtige. Hoogmoed deed de aarde splijten, zodat Korach, Dathan en Abiram ter helle voeren, en hij hing Absalom op aan de takken van een eik. Hoogmoed vervulde Sauls hart met een moorddadige afkeer van David en scheurde in één keer tien stammen onder de heerschappij van Rehabeam vandaan. Hoogmoed verdreef Nebukadnezar uit het gezelschap van zijn hofhouding en deed hem gras eten als een os. Zijn lichaam werd nat van de dauw van de hemel, totdat zijn haren groeiden als arendsveren en zijn nagels als die van de vogels.

En als hij de goddelozen van de aarde heeft weggevaagd en hun zoon noch neef, wortel noch tak gelaten heeft, dan heeft hij ook onder de kinderen van God zijn slag geslagen. Hoogmoed sloot Aäron uit van het beloofde land en maakte Mirjam melaats, wit als sneeuw. Hoogmoed, werkzaam in Davids hart, bracht een pest waardoor zeventigduizend mensen werden weggerukt. De hoogmoed bracht al Hizkia’s schatten en nakomelingen naar Babel, en sloot Jona op in de ingewanden van de walvis, en naar zijn eigen beleving in de buik van de hel.

Hij is de enige bron van twist, de zekere voorloper van de val, de aanstoker van vervolging, een strik voor de voet, een keten die het hele lichaam omsluit, het hoofdbestanddeel van bedrog en het graf van alle oprechtheid. Als het tegendeel van de naastenliefde is de hoogmoed niet lankmoedig en nooit vriendelijk. Hij is altijd afgunstig, roemt op zichzelf en is voortdurend opgeblazen. Hij gedraagt zich altijd onbetamelijk, zoekt of bedoelt altijd zichzelf, wordt zeer gemakkelijk boos, denkt altijd kwaad, en verblijdt zich in de ongerechtigheid en niet in de waarheid. Hij verdraagt niets, gelooft niets — namelijk niets goeds van een ander — hoopt niets en duldt niets.

Hij is altijd rusteloos en ellendig en kwelt zichzelf en anderen. Hij is het verderf van de kerken, de aanstoker van twist en de uitdover van de liefde. Laat het onze wijsheid zijn hem te zien, onze genade hem te verafschuwen en onze overwinning hem te overwinnen. En laat onze bevinding zijn zoals Hart die in een van zijn dichtregels bezingt:

Uw hof, zij is ’t terrein,
Waar hoogmoed niet kan leven.
Eén moment daar te zijn,
Zou hem in ’t bloed doen sneven.

“And those that walk in pride he is able to abase.”
Daniel 4:37

Among all the evils which lie naked and open before the eyes of Him with Whom we have to do, pride seems especially to incur His holy abhorrence; and the outward manifestations of it have perhaps drawn down as much as, or more than, any other sin, His marked thunderbolts. Pride cost Sennacherib his army and Herod his life; pride opened the earth to Korah, Dathan and Abiram, and hung up Absalom in the boughs of an oak; pride filled the breast of Saul with murderous hatred against David, and tore ten tribes at one stroke from the hand of Rehoboam. Pride drove Nebuchadnezzar from the society of his fellow-men, and made him eat grass as oxen, and his body to be wet with the dew of heaven, until his hairs were grown as eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws.

And as it has cut off the wicked from the earth, and left them neither son nor nephew, root nor branch, so it has made sad havoc even among the family of God. Pride shut Aaron out of the promised land, and made Miriam a leper; pride, working in the heart of David, brought a pestilence which cut off seventy thousand men; pride carried captive to Babylon Hezekiah’s treasure and descendants, and cast Jonah into the whale’s belly, and, in his feelings, into the very belly of hell.

It is the only source of contention; the certain forerunner of a fall; the instigator of persecution; a snare for the feet; a chain to compass the whole body; the main element of deceitfulness, and the grave of all uprightness. The very opposite to charity, pride is not patient, and is never kind; she always envies, and ever boasts of herself; is continually puffed up, always behaves herself unseemly, ever seeks her own, is easily provoked, perpetually thinks evil, rejoices in iniquity, but rejoices not in the truth; bears nothing, believes nothing (good in a brother), hopes nothing, endures nothing. Ever restless and ever miserable, tormenting herself and tormenting others, the bane of churches, the fomenter of strife, and the extinguisher of love—may it be our wisdom to see, our grace to abhor, and our victory to overcome her, and may the experience of that verse in Hart’s hymn be ours:

“Thy garden is the place
Where pride cannot intrude;
For should it dare to enter there,
’Twould soon be drowned in blood.”

“Y humillar puede a los que andan con soberbia.”
Daniel 4:37

De todos los males que están desnudos y abiertos a los ojos de Aquel a quien tenemos que dar cuenta, la soberbia parece incurrir especialmente en Su santo aborrecimiento; y sus manifestaciones exteriores quizás han atraído tanto como cualquier otro pecado, o más, Sus rayos señalados. La soberbia le costó a Senaquerib su ejército y a Herodes su vida; la soberbia abrió la tierra bajo Coré, Datán y Abiram, y colgó a Absalón de las ramas de una encina; la soberbia llenó el pecho de Saúl de odio homicida contra David, y arrancó de un solo golpe diez tribus de la mano de Roboam. La soberbia echó a Nabucodonosor de la sociedad de sus semejantes, y le hizo comer hierba como los bueyes, y que su cuerpo se bañara con el rocío del cielo, hasta que su pelo creció como de águila, y sus uñas como de aves.

Y así como ha cortado de la tierra a los impíos, y no les ha dejado ni hijo ni nieto, ni raíz ni rama, así ha hecho tristes estragos aun en la familia de Dios. La soberbia dejó a Aarón fuera de la tierra prometida, e hizo leprosa a María; la soberbia, obrando en el corazón de David, trajo una pestilencia que cortó a setenta mil hombres; la soberbia llevó cautivos a Babilonia los tesoros y los descendientes de Ezequías, y arrojó a Jonás al vientre del pez y, en sus sentimientos, al mismo vientre del infierno.

Es la única fuente de contienda; el precursor seguro de una caída; la instigadora de la persecución; un lazo para los pies; una cadena que rodea todo el cuerpo; el elemento principal del engaño, y la tumba de toda rectitud. Del todo opuesta a la caridad, la soberbia no es sufrida, y nunca es benigna; siempre tiene envidia, y siempre se jacta de sí misma; está continuamente envanecida, siempre hace sinrazón, siempre busca lo suyo, se irrita fácilmente, piensa el mal sin cesar, se huelga de la injusticia, mas no se huelga de la verdad; nada sufre, nada cree (de bueno en un hermano), nada espera, nada soporta. Siempre inquieta y siempre miserable, atormentándose a sí misma y atormentando a otros, ruina de las iglesias, fomentadora de contiendas y apagadora del amor: sea nuestra sabiduría verla, nuestra gracia aborrecerla y nuestra victoria vencerla, y sea nuestra la experiencia de aquella estrofa del himno de Hart:

“Tu huerto es el lugar
donde la soberbia no puede entrar;
pues si osara entrar allí,
pronto sería ahogada en sangre.”