5 september

In Dewelke alle schatten der wijsheid en der kennis verborgen zijn.
Kolossenzen 2:3

Welke arme, blinde dwazen zijn wij van nature! Hoe ongenoegzaam is al onze aardse wijsheid en al onze natuurlijke kennis om ons in de waarheid te leiden. Wanneer de ziel in waarheid onder de Goddelijke onderwijzing verkeert, hoe onkundig gevoelen wij ons dan wat betreft elke eenvoudige zaak die wij wensen te weten! Welk een deksel van onwetendheid is er voortdurend op ons hart, wat een wolken van donkerheid hangen er gedurig over onze geest! De eenvoudigste waarheden van Gods Woord schijnen in de diepste duisternis verborgen te zijn, en de ziel kan noch de waarheid, noch haar persoonlijk aandeel daaraan zien.

Nu, wanneer iemand in deze gestalte verkeert, dan gaat hij niet tot de Heere met vleiende lippen of met een bedrieglijke tong, en dan gaat hij de Heere niet vragen hem wijsheid te geven, alleen daarom dat hij gehoord heeft dat anderen dit van God gevraagd hebben, of omdat hij in de Bijbel leest dat Christus van God tot wijsheid geworden is voor Zijn volk; maar hij gaat als een arme, blinde dwaas, als een volkomen onkundige, als een totaal onbekwame om één enkele geestelijke waarheid uit zichzelf te verstaan, als een door en door hulpbehoevende, om de kern der ware godzaligheid te kunnen beoefenen, om te kunnen indringen in de verborgenheden van de ware godsdienst, of in het hart van Christus.

Want het is niet genoeg voor de ziel dat zij enige leerstellingen ontvangt in haar hoofd, of dat zij tevreden is met een gezonde geloofsbelijdenis, of dat dit haar als een overtuigde van haar onkunde bevredigen kan. Neen, niets kan de ziel bevredigen dan de Goddelijke verlichting, waardoor zij het licht ziet in Gods licht. De geestelijke wijsheid moet haar worden medegedeeld, waardoor zij gewaar wordt dat zij wordt wijs gemaakt tot zaligheid; dat zalvend licht moet schijnen in haar hart, want dit is de enige sleutel voor de evangeliewaarheid; en het is haar tot een bewijs dat zij de waarheid kent door een Goddelijke toepassing daarvan in de ziel.

In Dewelke alle schatten der wijsheid en der kennis verborgen zijn.
Kolossenzen 2:3

Wat zijn wij van nature arme, blinde dwazen! Hoe tekort schiet al onze aardse wijsheid en al onze natuurlijke kennis om ons in de waarheid te leiden. Wanneer de ziel werkelijk onder Goddelijke onderwijzing staat, hoe onkundig voelen wij ons dan over elk eenvoudig ding dat wij willen weten! Wat een deksel van onwetendheid ligt er voortdurend op ons hart, wat een wolken van donkerheid hangen er steeds over onze geest! De eenvoudigste waarheden van Gods Woord lijken in de diepste duisternis verborgen te zijn, en de ziel kan de waarheid niet zien, en ook niet haar persoonlijk aandeel daarin.

Wanneer iemand in die toestand verkeert, gaat hij niet naar de Heere met vleiende lippen of met een bedrieglijke tong. Hij vraagt de Heere dan niet om wijsheid alleen omdat hij gehoord heeft dat anderen God daarom gevraagd hebben, of omdat hij in de Bijbel leest dat Christus voor Zijn volk van God tot wijsheid geworden is. Nee, hij gaat als een arme, blinde dwaas, als iemand die volkomen onkundig is en totaal niet in staat om uit zichzelf ook maar één geestelijke waarheid te verstaan. Hij gaat als iemand die door en door hulpbehoevend is, om de kern van de ware godzaligheid te kunnen beoefenen, om te kunnen doordringen in de verborgenheden van de ware godsdienst, of in het hart van Christus.

Want het is voor de ziel niet genoeg dat zij enkele leerstellingen in haar hoofd ontvangt, of dat zij tevreden is met een gezonde geloofsbelijdenis, of dat dit haar, nu zij van haar onkunde overtuigd is, zou kunnen bevredigen. Nee, niets kan de ziel bevredigen dan de Goddelijke verlichting, waardoor zij het licht ziet in Gods licht. De geestelijke wijsheid moet haar worden meegedeeld, waardoor zij merkt dat zij wijs gemaakt wordt tot zaligheid. Dat zalvend licht moet in haar hart schijnen, want dat is de enige sleutel tot de evangeliewaarheid. En het is voor haar een bewijs dat zij de waarheid kent, doordat die waarheid op Goddelijke wijze in de ziel wordt toegepast.

In Whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge.
Colossians 2:3

What poor, blind fools are we by nature! How insufficient is all our earthly wisdom and all our natural knowledge, to guide us into the truth! When the soul really is under divine teaching, how ignorant it feels as to every single thing it desires to know! What clouds of darkness perpetually hang over the mind! What a veil of ignorance seems continually spread over the heart! The simplest truths of God’s Word seem hidden in the deepest obscurity, and the soul can neither see the truth, nor see nor feel its personal interest in it.

Now, when a man is here, he does not go to the Lord with lying lips and a mocking tongue, and ask Him to give him wisdom, merely because he has heard that other persons have asked it of God, or because he reads in the Bible that Christ is made of God “wisdom” to His people; but he goes as a poor, blind fool, as one completely ignorant, as one totally unable to understand a single spiritual truth of himself, as one thoroughly helpless to get into the marrow of vital godliness, into the mysteries of true religion, or into the very heart of Christ. For it is not a few doctrines received into the head, nor a sound creed, that can satisfy a soul convinced of its ignorance. No; nothing can satisfy him, but to have that divine illumination, whereby he “sees light in God’s light;” that spiritual wisdom communicated, whereby he feels himself “made wise unto salvation;” that unctuous light shed abroad in the heart, which is the only key to gospel truth, and is its own blessed evidence, that he knows the truth by a divine application of it to his soul.

En el cual están escondidos todos los tesoros de sabiduría y conocimiento.
Colosenses 2:3

¡Qué pobres y ciegos necios somos por naturaleza! ¡Cuán insuficiente es toda nuestra sabiduría terrenal y todo nuestro conocimiento natural para guiarnos a la verdad! Cuando el alma está de veras bajo la enseñanza divina, ¡cuán ignorante se siente respecto de cada cosa que desea saber! ¡Qué nubes de tinieblas penden continuamente sobre la mente! ¡Qué velo de ignorancia parece estar siempre extendido sobre el corazón! Las verdades más sencillas de la Palabra de Dios parecen escondidas en la más profunda oscuridad, y el alma no puede ver la verdad, ni ver ni sentir su interés personal en ella.

Ahora bien, cuando un hombre está en este punto, no va al Señor con labios mentirosos y lengua burladora a pedirle que le dé sabiduría, meramente porque ha oído que otras personas se la han pedido a Dios, o porque lee en la Biblia que Cristo nos ha sido hecho por Dios “sabiduría” para Su pueblo; sino que va como un pobre y ciego necio, como uno completamente ignorante, como uno totalmente incapaz de entender por sí mismo una sola verdad espiritual, como uno del todo impotente para penetrar en la médula de la piedad vital, en los misterios de la verdadera religión, o en el corazón mismo de Cristo. Porque no son unas cuantas doctrinas recibidas en la cabeza, ni un credo sano, lo que puede satisfacer a un alma convencida de su ignorancia. No; nada puede satisfacerle sino tener aquella iluminación divina por la cual “en Tu luz ve la luz”; aquella sabiduría espiritual comunicada, por la cual se siente “hecho sabio para la salud”; aquella luz llena de unción derramada en el corazón, que es la única llave de la verdad del evangelio y es su propia bendita evidencia de que conoce la verdad por una aplicación divina de ella a su alma.