29 januari

Grijp naar het eeuwige leven.
1 Tim. 6:12

De hoofdwerkzaamheid van de hand is te grijpen, een voorwerp vast te pakken. De hand van de mens is het meesterstuk van de ontleedkunde; de vingers en de daar vlak tegenoverstaande duim zijn daartoe met een bepaald doel door hun Goddelijke Kunstenaar geformeerd, namelijk om een voorwerp te grijpen en vast te houden. Daarom spannen iedere spier, slagader, ader en zenuw tezamen om deze bestemde handeling uit te voeren. Is er ook in de oefening des geloofs niet iets wat daarmede overeenstemt? Wat zegt de Heere? „Of hij moest Mijn sterkte aangrijpen; hij zal vrede met Mij maken; vrede zal hij met Mij maken.” Er is dus een aangrijpen van Gods sterkte.

Geschiedt dit niet door het geloof? Is er een andere genade van de Geest die de Heere aangrijpt, gelijk Jacob de worstelende engel aangreep, en een zinkende Petrus de hand van de Heere Jezus? „Grijp naar het eeuwige leven”, is Paulus’ bevel aan Timotheüs. Maar hoe wordt het eeuwige leven, en in het bijzonder Jezus, „het Leven”, aangegrepen anders dan door het geloof? „Die in Mij gelooft,” zegt Jezus, „heeft het eeuwige leven.” Hij heeft het door Hem aan te grijpen.

Zo lezen wij ook: „Die de toevlucht genomen hebben om de voorgestelde hoop vast te houden” (Hebr. 6:18). Gelijk de doodslager om een toevlucht vlood naar de aangewezen stad, en behouden was als hij de deur der poort had vastgegrepen, zo is het ook gelegen met schuldige zondaren, als zij om toevlucht vlieden tot de Heere Jezus en door het geloof de voorgestelde hoop in het Evangelie der genade Gods vasthouden.

Grijp naar het eeuwige leven.
1 Tim. 6:12

De voornaamste taak van de hand is grijpen, een voorwerp vastpakken. De hand van de mens is het meesterstuk van de anatomie; de vingers en de duim die daar recht tegenover staat, zijn door hun Goddelijke Kunstenaar met een bepaald doel gevormd, namelijk om een voorwerp te grijpen en vast te houden. Daarom werken iedere spier, slagader, ader en zenuw samen om deze bestemde handeling uit te voeren. Is er ook in de oefening van het geloof niet iets wat daarmee overeenkomt? Wat zegt de Heere? „Of hij moest Mijn sterkte aangrijpen; hij zal vrede met Mij maken; vrede zal hij met Mij maken.” Er is dus een aangrijpen van Gods sterkte.

Gebeurt dat niet door het geloof? Is er een andere genade van de Geest die de Heere aangrijpt, zoals Jakob de worstelende engel aangreep, en een zinkende Petrus de hand van de Heere Jezus? „Grijp naar het eeuwige leven”, is het bevel van Paulus aan Timotheüs. Maar hoe wordt het eeuwige leven, en in het bijzonder Jezus, „het Leven”, anders aangegrepen dan door het geloof? „Die in Mij gelooft,” zegt Jezus, „heeft het eeuwige leven.” Hij heeft het doordat hij Hem aangrijpt.

Zo lezen wij ook: „Die de toevlucht genomen hebben om de voorgestelde hoop vast te houden” (Hebr. 6:18). Zoals de doodslager naar de aangewezen stad vluchtte om een toevlucht te vinden, en behouden was wanneer hij de deur van de poort had vastgegrepen, zo is het ook met schuldige zondaren wanneer zij hun toevlucht nemen tot de Heere Jezus en door het geloof de hoop vasthouden die in het Evangelie van Gods genade wordt voorgesteld.

Lay hold on eternal life.
1 Timothy 6:12

The main office of the hand is to take hold of and grasp an object. The human hand is a masterpiece of anatomy, the fingers and the strong matching thumb being expressly constructed by their Divine Craftsman to seize and retain objects; and therefore every muscle, artery, vein, and nerve conspire together to fulfill this destined office. Is there not in the office of faith something analogous to and corresponding with this? What says the Lord? “Let him take hold of My strength that he may make peace with Me, and he shall make peace with Me.” There is a taking hold, then, of God’s strength. Is not this by faith?

Is there any other grace of the Spirit which takes hold of the Lord, as Jacob took hold of the wrestling angel, or as sinking Peter laid hold of the hand of Jesus? “Lay hold on eternal life,” is Paul’s charge to Timothy. But how is eternal life, and especially Jesus, “the Life,” laid hold of, except by faith? “He that believes on Me,” says Jesus, “has everlasting life.” He has it by laying hold of it.

So we read also of “fleeing for refuge to lay hold upon the hope set before us” (Heb. 6:18). As the manslayer fled for refuge to the appointed city, and when his hand grasped the gates was safe, so guilty sinners flee for refuge to the Lord Jesus, and by faith lay hold upon the hope set before them in the gospel of the grace of God.

Echa mano de la vida eterna.
1 Timoteo 6:12

El oficio principal de la mano es tomar y asir un objeto. La mano humana es una obra maestra de la anatomía; los dedos y el pulgar fuerte que les corresponde han sido construidos expresamente por su divino Artífice para asir y retener objetos; y por eso cada músculo, arteria, vena y nervio concurren a cumplir este oficio al que están destinados. ¿No hay en el oficio de la fe algo análogo y correspondiente a esto? ¿Qué dice el Señor? “Eche mano de Mi fortaleza, y haga conmigo paz; sí, haga paz conmigo.” Hay, pues, un echar mano de la fortaleza de Dios. ¿No es esto por la fe?

¿Hay alguna otra gracia del Espíritu que eche mano del Señor, como Jacob echó mano del ángel que luchaba con él, o como Pedro, hundiéndose, echó mano de la mano de Jesús? “Echa mano de la vida eterna”, es el encargo de Pablo a Timoteo. Pero ¿cómo se echa mano de la vida eterna, y especialmente de Jesús, “la Vida”, sino por la fe? “El que cree en Mí”, dice Jesús, “tiene vida eterna.” La tiene echando mano de ella.

Así leemos también de los que “nos acogemos a trabarnos de la esperanza propuesta” (Hebreos 6:18). Así como el homicida huía a la ciudad señalada en busca de refugio, y cuando su mano asía las puertas estaba a salvo, así los pecadores culpables huyen en busca de refugio al Señor Jesús, y por la fe echan mano de la esperanza que se les propone en el evangelio de la gracia de Dios.