28 juli

Doch op U zijn mijn ogen, Heere Heere; op U betrouw ik; en ontbloot mijn ziel niet.
Psalm 141:8

Dit gebed is een bewijs dat de Heere de hulpbehoevende ziel niet zal verlaten. Hoe vreemd het ons toeschijnen moge, het is het licht dat de duisternis openbaart; het is het leven dat ons de doodsheid doet gewaarworden; wat meer is, het is de vruchtbaarheid die ons onze onvruchtbaarheid doet beseffen; het is de rijkdom die ons onze armoede doet kennen; het is de onderwijzing en de tegenwoordigheid Gods die ons onze verlatenheid aan het licht brengt. Dit treuren over onze onvruchtbaarheid, dit gevoel van onze onbekwaamheid om goed te doen, is een bewijs van het leven Gods in de ziel, een bewijs van het werk der genade in het hart.

„Ontbloot mijn ziel niet.” Dit is iets oprechts; dit is hartenwerk; dit zijn de voetstappen der schapen, dit zijn de leidingen en onderwijzingen van des Heeren Geest in de harten der uitverkorenen. Dit zijn dingen met de zaligheid gevoegd, en die zullen de ziel leiden tot de eeuwige heerlijkheid. En hij die iets door persoonlijke bevinding van deze dingen kent, zal eenmaal de heerlijkheid des Heeren aanschouwen van aangezicht tot aangezicht.

Wat kennen wij van deze dingen? Kunnen wij onze bevinding leggen naast die van de psalmist en zeggen: „Mijn ogen zijn op U, Heere Heere; op U betrouw ik; en ontbloot mijn ziel niet”? Waar dit gebed gevonden wordt, zal een antwoord niet achterwege blijven; waar dit antwoord ontvangen wordt, daar zal stof zijn tot een eeuwigdurende lof. Zalig zulke zielen, die deze dingen door een oprechte, hartgrondige bevinding hebben leren kennen. Zij zullen blinken als de sterren des hemels, eeuwiglijk en altoos; en als de Heere des levens en der heerlijkheid ten tweeden male zonder zonde zal gezien worden tot zaligheid, dan zullen ook zij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid.

Doch op U zijn mijn ogen, Heere Heere; op U betrouw ik; en ontbloot mijn ziel niet.
Psalm 141:8

Dit gebed is een bewijs dat de Heere de hulpbehoevende ziel niet zal verlaten. Hoe vreemd het ons ook mag lijken: het is het licht dat de duisternis openbaart; het is het leven dat ons de doodsheid doet voelen. Meer nog: het is de vruchtbaarheid die ons onze onvruchtbaarheid doet beseffen; het is de rijkdom die ons onze armoede doet kennen; het is het onderwijs en de tegenwoordigheid van God die onze verlatenheid aan het licht brengen. Dit treuren over onze onvruchtbaarheid, dit besef dat wij niet in staat zijn het goede te doen, is een bewijs van het leven van God in de ziel, een bewijs van het werk van de genade in het hart.

„Ontbloot mijn ziel niet.” Dit is iets oprechts; dit is hartenwerk. Dit zijn de voetstappen van de schapen; dit zijn de leidingen en onderwijzingen van de Geest van de Heere in de harten van de uitverkorenen. Dit zijn dingen die met de zaligheid gepaard gaan, en zij zullen de ziel naar de eeuwige heerlijkheid leiden. En wie door persoonlijke bevinding iets van deze dingen kent, zal eens de heerlijkheid van de Heere aanschouwen van aangezicht tot aangezicht.

Wat kennen wij van deze dingen? Kunnen wij onze bevinding naast die van de psalmist leggen en zeggen: „Mijn ogen zijn op U, Heere Heere; op U betrouw ik; en ontbloot mijn ziel niet”? Waar dit gebed gevonden wordt, zal een antwoord niet uitblijven; en waar dit antwoord ontvangen wordt, daar zal stof zijn tot eeuwigdurende lof. Zalig zijn zulke zielen, die deze dingen door een oprechte, hartgrondige bevinding hebben leren kennen. Zij zullen blinken als de sterren van de hemel, eeuwig en altijd; en wanneer de Heere van het leven en van de heerlijkheid ten tweeden male zonder zonde gezien zal worden tot zaligheid, dan zullen ook zij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid.

“But mine eyes are unto thee, O GOD the Lord: in thee is my trust; leave not my soul destitute.”
Psalm 141:8

The very cry is a pledge that the Lord will not leave the soul destitute. Strange though it be to us; it is the light that shows darkness; it is life that makes us feel deadness; no, more, it is fertility and fruitfulness that make us feel barrenness; it is riches that make us feel poverty; it is God’s teaching and presence that make us feel destitution. This very mourning over our barrenness; this very feeling of our inability to do good, is a proof of the life of God in the soul, an evidence of the work of grace in the heart.

“Leave not my soul destitute.” This is something genuine; this is heart-work; these are the footsteps of the flock; these are the leadings and teachings of God the Spirit in the hearts of the redeemed. These things are saving; these things will lead the soul to eternal glory. And he that knows any of these things by personal experience will one day see the glory of the Lord face to face.

What do we, then, know of these things? Can we lay our experience side by side with this experience of the Psalmist, and say, “My eyes are unto You, O God the Lord; in You is my trust; leave not my soul destitute?” Wherever that prayer is, it will bring an answer; and wherever that answer is, there will be matter for everlasting praise. Blessed are the souls that know these things from genuine heartfelt experience. They will shine forth as stars forever and ever; and when the Lord of life and glory comes a second time without sin unto salvation, then shall they also appear with Him in glory.

“Por tanto á ti, oh Jehová Señor, miran mis ojos: en ti he confiado, no desampares mi alma.”
Salmo 141:8

El mismo clamor es una prenda de que el Señor no dejará desamparada al alma. Por extraño que nos parezca, es la luz la que muestra las tinieblas; es la vida la que nos hace sentir la muerte espiritual; más aún, es la fertilidad y la fecundidad lo que nos hace sentir la esterilidad; son las riquezas las que nos hacen sentir la pobreza; son la enseñanza y la presencia de Dios las que nos hacen sentir el desamparo. Este mismo lamento por nuestra esterilidad, este mismo sentimiento de nuestra incapacidad para hacer el bien, es una prueba de la vida de Dios en el alma, una evidencia de la obra de la gracia en el corazón.

“No desampares mi alma.” Esto es algo genuino; esto es obra del corazón; estas son las huellas del rebaño; estas son la guía y la enseñanza de Dios el Espíritu en los corazones de los redimidos. Estas cosas son salvadoras; estas cosas llevarán al alma a la gloria eterna. Y el que conoce alguna de estas cosas por experiencia personal verá un día cara a cara la gloria del Señor.

¿Qué sabemos, pues, de estas cosas? ¿Podemos poner nuestra experiencia al lado de esta experiencia del salmista, y decir: “A Ti, oh Jehová Señor, miran mis ojos; en Ti he confiado; no desampares mi alma”? Dondequiera que esté esa oración, traerá una respuesta; y dondequiera que esté esa respuesta, habrá motivo de alabanza eterna. Bienaventuradas las almas que conocen estas cosas por una experiencia genuina y sentida en el corazón. Resplandecerán como las estrellas por los siglos de los siglos; y cuando el Señor de la vida y de la gloria venga por segunda vez, sin pecado, para salvación, entonces también ellas aparecerán con Él en gloria.