22 maart

Maar zijn boog is in stijvigheid gebleven, en de armen zijner handen zijn gesterkt geworden door de handen des Machtigen Jacobs.
Genesis 49:24

De voorgeslachten waren, zoals wij weten, beroemde boogschutters. Overwinningen werden behaald door hen die bedreven waren in het hanteren van de boog. Latimer zegt in een predikatie die hij voor de koning hield, dat niemand een goed boogschutter kon worden die zich niet reeds als kind oefende; en het was de gewoonte, zegt hij verder, dat de vader zijn handen legde op die van zijn zoon om hem te leren hoe hij schieten moest, en al de kracht van zijn lichaam in de boog over te brengen. Wanneer de knaap de boog aftrok, was het niet de kracht van zijn eigen arm die de pees aftrok, noch de juistheid van zijn oog die de richting van de pijl bestuurde. Het kind scheen de boog af te schieten en de pijl te richten; maar de hand van de vader was op de hand van het kind, en het oog van de vader leidde het oog van het kind; dus was het de kracht van de vader, ofschoon het kind de boog scheen af te schieten, die de pees spande.

Zo ook was het met Jozef, van wie onze tekst spreekt: „de armen zijner handen zijn gesterkt geworden door de handen des Machtigen Jacobs”; God legde Zijn handen op de handen van Jozef, trok de boog af, richtte de pijl en trof juist het doel. Pas dit nu toe op uw ervaring. Als gij werkelijk bidt, zijt gij het niet die bidt; het is de Geest Gods Die in u bidt, want Hij komt onze zwakheden te hulp, en is onze voorspraak met verzuchtingen die niet kunnen worden uitgesproken. Als gij gelooft, is het de Geest van God Die dat geloof in u werkt; als gij hoopt, is het de Geest van God Die deze hoop in u opwekt; als gij liefhebt, is het de Geest van God Die liefde in u uitstort; het zijn de armen Zijner handen die op uw handen worden gelegd, en zij worden gesterkt door de handen van de Machtige Jacobs.

Zeer groot is onze Heer, vol krachten;
onpeilbaar diep zijn Gods gedachten,
daar Zijn verstand, nooit af te meten,
ver overtreft al wat wij weten.

Ps. 147:3

Maar zijn boog is in stijvigheid gebleven, en de armen zijner handen zijn gesterkt geworden door de handen des Machtigen Jacobs.
Genesis 49:24

Onze voorouders waren, zoals wij weten, beroemde boogschutters. Overwinningen werden behaald door hen die bedreven waren in het hanteren van de boog. Latimer zegt in een preek die hij voor de koning hield, dat niemand een goede boogschutter kon worden die niet al als kind oefende. Het was de gewoonte, zegt hij verder, dat de vader zijn handen op die van zijn zoon legde om hem te leren hoe hij moest schieten en hoe hij de kracht van zijn hele lichaam in de boog moest leggen. Wanneer de jongen de boog spande, was het niet de kracht van zijn eigen arm die de pees aantrok, en niet de zuiverheid van zijn oog die de richting van de pijl bepaalde. Het kind leek de boog af te schieten en de pijl te richten, maar de hand van de vader lag op de hand van het kind, en het oog van de vader leidde het oog van het kind. Het was dus de kracht van de vader die de pees spande, ook al leek het kind de boog af te schieten.

Zo was het ook met Jozef, van wie onze tekst spreekt: „de armen zijner handen zijn gesterkt geworden door de handen des Machtigen Jacobs”. God legde Zijn handen op de handen van Jozef, spande de boog, richtte de pijl en trof precies het doel. Pas dit nu toe op uw eigen ervaring. Als u werkelijk bidt, bent u het niet die bidt; het is de Geest van God Die in u bidt. Want Hij komt onze zwakheden te hulp en is onze Voorspraak met zuchtingen die niet kunnen worden uitgesproken. Als u gelooft, is het de Geest van God Die dat geloof in u werkt. Als u hoopt, is het de Geest van God Die die hoop in u opwekt. Als u liefhebt, is het de Geest van God Die liefde in u uitstort. Het zijn de armen van Zijn handen die op uw handen worden gelegd, en zij worden gesterkt door de handen van de Machtige Jakobs.

Zeer groot is onze Heer, vol krachten;
onpeilbaar diep zijn Gods gedachten,
daar Zijn verstand, nooit af te meten,
ver overtreft al wat wij weten.

Ps. 147:3

But his bow abode in strength, and the arms of his hands were made strong by the hands of the mighty God of Jacob.
Genesis 49:24

Our ancestors, you know, were celebrated bowmen. Victories were won at Cressy and Agincourt by the English cavalry, who were skilled in the use of the bow. Latimer says, in a sermon preached before the king, that no man could be a good archer who did not learn from his boyhood; and the custom he tells us was for the father to put his hands upon the son’s hands, to teach him how to shoot, and throw the whole strength of his body into the bow. When the boy drew the bow, it was not the strength of his own arm that drew the string, nor was it the keenness of his eye that directed the arrow to the mark. The child appeared to draw the bow and to direct the arrow; but the hand of the father was upon the hand of the child, and the eye of the father was guiding the eye of the child; thus though the child seemed to draw the bow, it was the strength of the father that really pulled the string.

So in the case of Joseph to whom our text refers, “the arms of his hands were made strong by the hands of the mighty God of Jacob.” God put His hands upon the hands of Joseph, drew the bow for him, directed the arrow, and hit effectually the mark.

Apply this to your experience. When you pray effectually, it is not you that pray; it is the Spirit of God who prays in you; for He helps our infirmities, and intercedes for us with groanings which cannot be uttered. When you believe, it is the Spirit of God that works faith in you; when you hope, it is the Spirit of God that produces hope in you; when you love, it is the Spirit of God that sheds abroad love in you; it is the arms of His hands that are put upon your hands, and they are made strong by the hands of the mighty God of Jacob.

Mas su arco quedó en fortaleza, y los brazos de sus manos se corroboraron por las manos del Fuerte de Jacob.
Génesis 49:24

Nuestros antepasados, como usted sabe, fueron arqueros célebres. Las victorias de Crécy y de Azincourt fueron ganadas por la caballería inglesa, que era diestra en el uso del arco. Latimer dice, en un sermón predicado ante el rey, que nadie podía ser buen arquero si no aprendía desde niño; y la costumbre, nos cuenta, era que el padre pusiera sus manos sobre las manos del hijo para enseñarle a tirar y a poner toda la fuerza de su cuerpo en el arco. Cuando el muchacho tensaba el arco, no era la fuerza de su propio brazo la que tiraba de la cuerda, ni era la agudeza de su ojo la que dirigía la flecha al blanco. El niño parecía tensar el arco y dirigir la flecha; pero la mano del padre estaba sobre la mano del niño, y el ojo del padre guiaba el ojo del niño; así, aunque el niño parecía tensar el arco, era la fuerza del padre la que realmente tiraba de la cuerda.

Así sucedió con José, a quien se refiere nuestro texto: “los brazos de sus manos se corroboraron por las manos del Fuerte de Jacob”. Dios puso Sus manos sobre las manos de José, tensó el arco por él, dirigió la flecha y dio eficazmente en el blanco.

Aplique esto a su experiencia. Cuando usted ora eficazmente, no es usted quien ora; es el Espíritu de Dios quien ora en usted; porque Él ayuda nuestra flaqueza e intercede por nosotros con gemidos indecibles. Cuando usted cree, es el Espíritu de Dios quien obra la fe en usted; cuando espera, es el Espíritu de Dios quien produce la esperanza en usted; cuando ama, es el Espíritu de Dios quien derrama el amor en usted; son los brazos de Sus manos los que se ponen sobre sus manos, y estas se corroboran por las manos del Fuerte de Jacob.