2 juli

Overmits de Joden een teken begeren en de Grieken wijsheid zoeken; doch wij prediken Christus, de Gekruisigde; de Joden wel een ergernis en de Grieken een dwaasheid.
1 Corinthe 1:22, 23

De verborgenheid van het kruis kan alleen door het geloof worden aangenomen. Het was voor de Joden een struikelblok en voor de Grieken een dwaasheid, maar voor degenen die geroepen worden, beide Joden en Grieken, is het een kracht Gods en de wijsheid Gods. Wanneer wij dan mogen geloven dat de Zoon van God, uit liefde en medelijden voor onze zielen, ons vlees en bloed heeft aangenomen; dat er geen andere weg was die de hemel zelf kon uitdenken, geen ander middel dat de Wijsheid bedenken kon, waardoor zondaren konden verlost en behouden worden, dan alleen door de dood des kruises, dan ontsluit zich die verborgenheid in een onuitsprekelijke luister en heerlijkheid.

De schande en het onterende, hetgeen de apostel de zwakheid en dwaasheid van het kruis noemt, verdwijnt en wordt opgelost in een vloed van alles overtreffende genade, en het geloof beschouwt het als een doorluchtig plan van Gods eigen vinding en van de goedkeuring en tenuitvoerlegging van de Zoon van God. Hoe heerlijk ontsluit zich dit voornemen Gods, beschouwd in dit licht, dat door lijden in onze natuur al de straffen onzer zonden zouden worden weggenomen, daar Jezus ons zou verlossen van de diepten der hel en zou opvoeren tot de hoogste hemelen! Hoe vol van onuitsprekelijke wijsheid was dit plan, waarin Hij God en mens verenigde en Hijzelf de Godmens werd, en waarbij Hij arme aardwormen zou verwaardigen om boven lucht en wolken voor eeuwig te verkeren in de tegenwoordigheid van Hem, Die een verterend vuur is!

Hoe heerlijk is dit plan, waardoor vreemdelingen en vijanden met Zijn Vader verzoend kunnen worden! Wanneer de dood hun levensdraad afsnijdt, roept Hij hen op tot de eeuwige zaligheid, om daar van aangezicht tot aangezicht die grote en heerlijke „Ik ben” te aanschouwen en voor eeuwig omhuld te zijn in de liefdevlammen der Godheid en omsloten in de armen van een drie-enig God. Het is dit zalige einde, het loon van des Verlossers lijden, bloedstorting en dood, dat ons gezicht verheft boven de diepten van de val en de ellende der zonde, zoals wij die beleven in deze ellendige wereld.

Het is dit geloofsgezicht van de heerlijkheid die geopenbaard zal worden, dat ons in staat stelt te zien welk een wijsheid en barmhartigheid er in Gods boezem waren toen Hij toeliet dat Adam viel. Het is alsof wij konden zien hoe de heerlijkheid Gods zich daarin openbaarde in al de luister van het verzoenend bloed en de stervende liefde, daarbij de schuldige mens verzekerende van de genieting der zaligheid, om Gode eeuwige lof en prijs op te offeren.

Overmits de Joden een teken begeren en de Grieken wijsheid zoeken; doch wij prediken Christus, de Gekruisigde; de Joden wel een ergernis en de Grieken een dwaasheid.
1 Corinthe 1:22, 23

De verborgenheid van het kruis kan alleen door het geloof worden aangenomen. Het was voor de Joden een struikelblok en voor de Grieken een dwaasheid, maar voor hen die geroepen worden, zowel Joden als Grieken, is het een kracht Gods en de wijsheid Gods. Wanneer wij dan mogen geloven dat de Zoon van God uit liefde en medelijden met onze ziel ons vlees en bloed heeft aangenomen; dat er geen andere weg was die de hemel zelf kon uitdenken, geen ander middel dat de Wijsheid kon bedenken, waardoor zondaars verlost en behouden konden worden, dan alleen door de dood aan het kruis, dan ontsluit die verborgenheid zich in onuitsprekelijke luister en heerlijkheid.

De schande en de vernedering, wat de apostel de zwakheid en dwaasheid van het kruis noemt, verdwijnen en lossen op in een vloed van alles overtreffende genade. Het geloof ziet het als een doorluchtig plan dat God Zelf bedacht heeft, en dat de Zoon van God goedkeurde en uitvoerde. Hoe heerlijk ontsluit zich dit voornemen van God, wanneer wij het in dit licht zien: dat door lijden in onze natuur alle straffen van onze zonden zouden worden weggenomen, en dat Jezus ons zou verlossen uit de diepten van de hel en ons zou opvoeren tot de hoogste hemelen! Hoe vol onuitsprekelijke wijsheid was dit plan, waarin Hij God en mens verenigde en Zelf de Godmens werd, en waarin Hij arme aardwormen zou verwaardigen om boven lucht en wolken voor eeuwig te verkeren in de tegenwoordigheid van Hem Die een verterend vuur is!

Hoe heerlijk is dit plan, waardoor vreemdelingen en vijanden met Zijn Vader verzoend kunnen worden! Wanneer de dood hun levensdraad afsnijdt, roept Hij hen tot de eeuwige zaligheid, om daar van aangezicht tot aangezicht die grote en heerlijke „Ik ben” te aanschouwen, voor eeuwig omhuld door de liefdesvlammen van de Godheid en omsloten door de armen van een drie-enig God. Het is dit zalige einde, het loon van het lijden, de bloedstorting en de dood van de Verlosser, dat onze blik verheft boven de diepten van de val en de ellende van de zonde, zoals wij die in deze ellendige wereld ervaren.

Het is dit geloofsgezicht op de heerlijkheid die geopenbaard zal worden, dat ons in staat stelt te zien welke wijsheid en barmhartigheid er in Gods boezem waren toen Hij toeliet dat Adam viel. Het is alsof wij konden zien hoe de heerlijkheid van God zich daarin openbaarde in alle luister van het verzoenend bloed en de stervende liefde, en zo de schuldige mens het genieten van de zaligheid verzekerde, om God eeuwig lof en prijs te brengen.

“For the Jews require a sign, and the Greeks seek after wisdom: but we preach Christ crucified, unto the Jews a stumblingblock, and unto the Greeks foolishness.”
1 Corinthians 1:22, 23

The mystery of the cross can be received only by faith. To the Jews it was a stumbling block, and to the Greeks foolishness, but to those who are called, both Jews and Greeks, it is the power of God and the wisdom of God. When, then, we can believe that the Son of God took part of our flesh and blood out of love and compassion for our souls; that there being no other way which even heaven itself could devise, no other means that the wisdom of God could contrive whereby sinners could be saved, but by the death of the cross, then the mystery shines forth with unspeakable luster and glory. The shame, the ignominy, what the Apostle calls the “weakness” and “foolishness” of the cross disappear, swallowed up in a flood of surpassing grace; and faith views it as a glorious scheme of God’s own devising, and of the Son of God’s approving and accomplishing.

Viewed in this light how glorious it appears, that by suffering in our nature all the penalties of our sin, Jesus should redeem us from the lowest hell and raise us up to the highest heaven. How full of unspeakable wisdom was that plan whereby He united God and man by Himself becoming God-man; empowering poor worms of earth to soar above the skies and live forever in the presence of Him Who is a consuming fire. How glorious is that scheme whereby reconciling aliens and enemies unto His heavenly Father, He summons them, when death cuts their mortal thread, to mount up into an eternity of bliss, there to view face to face the great and glorious I AM; to be forever enwrapped in the blaze of Deity, and ever folded in the arms of a Triune God.

It is this blessed end, this reward of the Redeemer’s sufferings, blood shedding and death, which lifts our view beyond the depths of the fall and the misery of sin, as we see and feel it in this miserable world. It is this view by faith of the glory which shall be revealed which enables us to see what wisdom and mercy were in the heart of God when He permitted the Adam fall to take place. It is as if we could see the glory of God breaking forth through it in all the splendor of atoning blood and dying love, securing to guilty man the joys of salvation, and bringing to God an eternal revenue of praise.

“Porque los judíos piden señales, y los griegos buscan sabiduría: mas nosotros predicamos a Cristo crucificado, a los judíos ciertamente tropezadero, y a los gentiles locura.”
1 Corintios 1:22, 23

El misterio de la cruz solo puede recibirse por la fe. Para los judíos era tropezadero, y para los griegos locura, pero para los llamados, así judíos como griegos, es poder de Dios y sabiduría de Dios. Cuando, pues, podemos creer que el Hijo de Dios participó de nuestra carne y sangre por amor y compasión hacia nuestras almas; que no habiendo otro camino que aun el cielo mismo pudiera idear, ni otro medio que la sabiduría de Dios pudiera trazar por el cual los pecadores pudieran ser salvos, sino por la muerte de cruz, entonces el misterio resplandece con un brillo y una gloria indecibles. La vergüenza, la ignominia, lo que el apóstol llama la “flaqueza” y la “locura” de la cruz desaparecen, absorbidas en un torrente de gracia que todo lo sobrepasa; y la fe la contempla como un plan glorioso ideado por Dios mismo, aprobado y llevado a cabo por el Hijo de Dios.

Visto a esta luz, ¡qué glorioso aparece que, padeciendo en nuestra naturaleza todas las penas de nuestro pecado, Jesús nos redimiera del infierno más profundo y nos levantara al cielo más alto! ¡Qué lleno de sabiduría indecible era aquel plan por el cual unió a Dios y al hombre haciéndose Él mismo Dios-hombre, capacitando a pobres gusanos de la tierra para remontarse por encima de los cielos y vivir para siempre en la presencia de Aquel que es fuego consumidor! ¡Qué glorioso es aquel plan por el cual, reconciliando a extraños y enemigos con Su Padre celestial, los llama, cuando la muerte corta su hilo mortal, a subir a una eternidad de dicha, para contemplar allí cara a cara al grande y glorioso YO SOY; para estar para siempre envueltos en el resplandor de la Deidad, y siempre abrazados en los brazos de un Dios Trino!

Es este bendito fin, esta recompensa de los sufrimientos, del derramamiento de sangre y de la muerte del Redentor, lo que eleva nuestra mirada más allá de las profundidades de la caída y de la miseria del pecado, tal como la vemos y sentimos en este mundo miserable. Es esta vista por la fe de la gloria que ha de ser revelada la que nos capacita para ver qué sabiduría y misericordia había en el corazón de Dios cuando permitió que tuviera lugar la caída de Adán. Es como si pudiéramos ver la gloria de Dios irrumpiendo a través de ella con todo el esplendor de la sangre expiatoria y del amor agonizante, asegurando al hombre culpable los gozos de la salvación y trayendo a Dios un tributo eterno de alabanza.