2 december

Aanschouwt de rotssteen, daar gijlieden uit gehouwen zijt, en de holligheid des bornputs, daar gij uitgegraven zijt.
Jesaja 51:1

Het is als wilde de Heere hier door de pen van Zijn profeet onze ogen vestigen op onze oorsprong. En wat is die? Dezelfde steengroeve waaruit de andere stenen komen. Zo gij en ik door Gods genade „levende stenen” zijn, komen wij uit dezelfde groeve als de dode, ongelovige, niet wedergeboren wereld; in dat opzicht is er geen verschil. Neen, wij zijn misschien dieper in de groeve gezonken dan enigen van degenen aan wie God Zijn genade geschonken heeft of zal schenken.

Het is niet de bovenste bedding der groeve die gebruikt wordt om tot een zuil behouwen te worden; men gaat dikwijls zeer diep in de put om het marmer te verkrijgen dat gebeiteld moet worden tot het sieraad der zuil. Zo ook met Gods heiligen. Zij liggen niet boven in de groeve; maar de Heere moet dikwijls zeer diep afdalen om deze stenen uit het diepste van de val naar boven te brengen, dan die welke aan de oppervlakte liggen.

Ik herinner mij eens een uitdrukking gelezen te hebben van een arbeider uit een steengroeve te Portland, aan wie men het een en ander vroeg aangaande de zware arbeid om de steen eruit te halen. Hij zeide: „Het is genoeg om zijn hart erbij in te spannen.” De steen lag zo diep en vereiste zulk een lichamelijke inspanning, dat de werkman gedwongen was niet alleen zijn ganse zwaarte, zenuwen en spieren in te spannen, maar zelfs zijn hart.

Zo is het ook met de uitverkorenen. Zij zijn zo diep gezonken, in zulk een vreselijke diepte van vernedering, tot op zulk een oneindige afstand van God, zo verborgen en begraven onder alles wat goed en Gode welgevallig is, dat, om zo te zeggen, alle kracht van Jehova nodig was om hen uit de groeve te halen. Door hen op te heffen uit de steengroeve der natuur, gebruikte Hij daartoe als het ware geheel Zijn hart; want waarin was Gods hart meer geopenbaard dan in de menswording van Zijn eniggeboren Zoon, en in het werk, de gerechtigheid, het lijden, het bloed en de dood van de Heere Jezus Christus?

Uw hand heeft mij gemaakt en toebereid.
Ai, maak mij ook verstandig in uw wetten,
zo leer ik uw geboôn en heiligheid.
Al wie U vreest, zal op mijn heilstaat letten,
verheugd dat ik, door uwe hand geleid,
niet vrucht’loos op uw woord mijn hoop mocht zetten.

Ps. 119:37

Aanschouwt de rotssteen, daar gijlieden uit gehouwen zijt, en de holligheid des bornputs, daar gij uitgegraven zijt.
Jesaja 51:1

Het is alsof de Heere hier door de pen van Zijn profeet onze ogen wil richten op onze oorsprong. En wat is die? Dezelfde steengroeve waaruit ook de andere stenen komen. Als u en ik door Gods genade „levende stenen” zijn, komen wij uit dezelfde groeve als de dode, ongelovige, niet wedergeboren wereld; in dat opzicht is er geen verschil. Sterker nog, misschien zijn wij dieper in de groeve gezonken dan sommigen van hen aan wie God Zijn genade geschonken heeft of zal schenken.

Het is niet de bovenste laag van de groeve die gebruikt wordt om er een zuil uit te houwen. Men gaat vaak heel diep de put in om het marmer te krijgen dat gebeiteld moet worden tot het sieraad van de zuil. Zo is het ook met Gods heiligen. Zij liggen niet boven in de groeve. De Heere moet vaak heel diep afdalen om deze stenen uit het diepste van de val naar boven te brengen, dieper dan de stenen die aan de oppervlakte liggen.

Ik herinner mij dat ik eens een uitspraak las van een arbeider uit een steengroeve in Portland. Men had hem het een en ander gevraagd over het zware werk om de steen eruit te halen. Hij zei: „Het is genoeg om zijn hart erbij in te spannen.” De steen lag zo diep en vroeg zoveel lichamelijke inspanning, dat de werkman niet alleen zijn hele gewicht, zijn zenuwen en zijn spieren moest inspannen, maar zelfs zijn hart.

Zo is het ook met de uitverkorenen. Zij zijn zo diep gezonken, in zo’n vreselijke diepte van vernedering, op zo’n oneindige afstand van God, zo verborgen en begraven onder alles wat goed is en God welgevallig, dat er als het ware alle kracht van Jehova nodig was om hen uit de groeve te halen. Toen Hij hen ophief uit de steengroeve van de natuur, gebruikte Hij daarvoor als het ware Zijn hele hart. Want waarin is Gods hart meer geopenbaard dan in de menswording van Zijn eniggeboren Zoon, en in het werk, de gerechtigheid, het lijden, het bloed en de dood van de Heere Jezus Christus?

Uw hand heeft mij gemaakt en toebereid.
Ai, maak mij ook verstandig in uw wetten,
zo leer ik uw geboôn en heiligheid.
Al wie U vreest, zal op mijn heilstaat letten,
verheugd dat ik, door uwe hand geleid,
niet vrucht’loos op uw woord mijn hoop mocht zetten.

Ps. 119:37

Look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged.
Isaiah 51:1

It is as though the Lord would here by the pen of His prophet turn our eyes to our native origin. And what is that? The same quarry out of which the other stones come. If you and I, by God’s grace, are “living stones,” we come out of the same quarry with the dead, unbelieving, unregenerate world; there is no difference in that respect. No, we are perhaps sunk lower in the quarry than some of those in whom God never has, and never will, put His grace. It is not the upper stratum, what is called “the capstone,” of the quarry, which is to be taken to be hewn into a pillar; they go down deep into the pit to get at the marble which is to be chiseled into the ornamental column.

So with God’s saints. They do not lie at the top of the quarry; but the Lord has to go down very low, that He may bring up these stones out of the depths of the fall, and lift them, as it were, out of deeper degradation than those which lie nearer the surface. I remember reading once an expression which a Portland quarryman used when he was asked a question with respect to the hard labor of getting out the stone. He said, “It is enough to heave our hearts out.” The stone lay so deep, and required such severe bodily exertion, that the laborer was forced to throw not only all his weight, sinews, and muscles into the work, but his very heart also.

So it is with the elect of God. They are sunk so low, in such dreadful depths of degradation, at such an infinite distance from God, so hidden and buried from everything good and godlike, that, so to speak, it required all the strength and power of Jehovah to lift them out of the pit. In raising them out of the quarry of nature, He spent, as it were, upon them all His heart; for wherein was the heart of God so manifested as in the incarnation of His only-begotten Son, and in the work, righteousness, sufferings, blood, and death of the Lord Jesus Christ?

Mirad a la piedra de donde fuisteis cortados, y a la caverna de la fosa de donde fuisteis arrancados.
Isaías 51:1

Es como si el Señor quisiera aquí, por la pluma de Su profeta, volver nuestros ojos a nuestro origen natural. ¿Y cuál es? La misma cantera de la que salen las demás piedras. Si usted y yo, por la gracia de Dios, somos “piedras vivas”, salimos de la misma cantera que el mundo muerto, incrédulo y no regenerado; en ese aspecto no hay diferencia alguna. Más aún, quizá estamos hundidos más abajo en la cantera que algunos de aquellos en quienes Dios nunca ha puesto ni pondrá jamás Su gracia. No es el estrato superior de la cantera, lo que se llama “la piedra de remate”, el que se toma para labrarlo como columna; se baja muy hondo en la fosa para llegar al mármol que ha de ser cincelado como columna ornamental.

Así es con los santos de Dios. No yacen en lo alto de la cantera, sino que el Señor tiene que bajar muy hondo para sacar estas piedras de las profundidades de la caída, y levantarlas, por así decirlo, de una degradación más honda que la de las que yacen más cerca de la superficie. Recuerdo haber leído una vez una expresión que usó un cantero de Portland cuando se le preguntó acerca del duro trabajo de sacar la piedra. Dijo: “Basta para arrancarnos el corazón”. La piedra yacía tan honda, y requería un esfuerzo corporal tan severo, que el obrero se veía obligado a poner en el trabajo no solo todo su peso, sus tendones y sus músculos, sino también su mismo corazón.

Así es con los escogidos de Dios. Están hundidos tan bajo, en tan terribles profundidades de degradación, a tan infinita distancia de Dios, tan ocultos y sepultados lejos de todo lo bueno y piadoso, que, por así decirlo, se requirió toda la fuerza y el poder de Jehová para sacarlos de la fosa. Al levantarlos de la cantera de la naturaleza, gastó en ellos, por así decirlo, todo Su corazón; porque ¿en qué se manifestó tanto el corazón de Dios como en la encarnación de Su Hijo unigénito, y en la obra, la justicia, los sufrimientos, la sangre y la muerte del Señor Jesucristo?