18 november
En Hij leidde ze op een rechte weg, om te gaan tot een stad ter woning.
Psalm 107:7
Hij leidde ze uit. Uit de wereld, uit de zonde, uit de schijn te hebben van te leven, uit alles wat hatelijk is in Zijn heilige en reine ogen. Om te gaan tot een stad ter woning. Zij hadden hier beneden geen stad om in te wonen; maar zij reisden naar een stad hierboven, welker muren en wallen zaligheid en welker poorten lof zijn; waar de ziel eeuwig vreugde zal genieten; waar iets vasts en eeuwigs is; alles om in al de behoeften van een ruime en onsterfelijke geest te voorzien, en hem die rust te geven die hij gedurende zijn omzwerving beneden nooit had kunnen vinden. Als wij hier een stad hebben, hebben wij hierboven geen nodig.
Dit moet dan onze toestand zijn: óf wij moeten pelgrims zijn die te midden van moeilijkheden naar boven reizen, óf hier beneden onze woonstede vestigen; de hemel hier of hiernamaals zoeken; vertrouwen op de wereld of vertrouwen op de Heere; smachten naar de dingen des tijds of smachten naar de dingen der eeuwigheid; berusten in zichzelf of berusten in Christus. Een van beide moet onze toestand zijn. De Heere beslisse het duidelijk in de harten van Zijn volk dat zij aan Zijn zijde zijn; en geve ons te verstaan en te gevoelen dat onze rusteloosheid en onze onbekwaamheid om voedsel en een toevlucht te vinden in de dingen des tijds en der zinnelijkheid, ons ernstiger en geloviger doen zoeken naar de dingen die in Hem vreugde geven; opdat wij, geen stad ter woning hier beneden vindende, voorwaarts gedreven mogen worden om de duidelijke getuigenissen te ontvangen dat wij burgers dier stad daarboven zijn, „die fondamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is”!
God bracht na tegenheden
hen weer op ’t rechte pad
en richtte hunne schreden
naar een gewenste stad.
Laat zulken voor de Heer
Zijn milde gunst bewijzen,
Zijn wond’ren Hem ter eer,
voor ’t ganse mensdom prijzen!
Ps. 107:4
Aan de lezer…
Er zijn dagen dat u hier beneden geen stad vindt om in te wonen. Is uw ziel rusteloos, en kunt u in de dingen des tijds geen voedsel en geen toevlucht vinden? Laat dat u niet vreemd voorkomen. Het is de weg waarlangs de Heere Zijn pelgrims voorwaarts drijft, naar een stad hierboven waar de ziel de rust zal vinden die zij in al haar omzwervingen nooit vond.
Het moet één van beide zijn: de wereld of de Heere, berusten in uzelf of berusten in Christus. Hebt u hier een vaste woonstede, u hebt hierboven geen nodig. Maar is uw hart moe van het schepsel, dan is dat een teken dat Hij u uitleidt, op een rechte weg, al lijkt die u krom. Bid dan dat Hij het duidelijk in uw hart beslisse dat u aan Zijn zijde bent, en dat u burger bent van die stad, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
En Hij leidde ze op een rechte weg, om te gaan tot een stad ter woning.
Psalm 107:7
Hij leidde ze uit. Uit de wereld, uit de zonde, uit de schijn dat zij leefden, uit alles wat hatelijk is in Zijn heilige en reine ogen. Om te gaan tot een stad ter woning. Zij hadden hier beneden geen stad om in te wonen, maar zij reisden naar een stad daarboven, waarvan de muren en wallen heil zijn en de poorten lof. Daar zal de ziel eeuwig vreugde genieten; daar is iets wat vast en eeuwig is; daar is alles om te voorzien in alle behoeften van een ruime en onsterfelijke geest, en om hem de rust te geven die hij tijdens zijn omzwervingen hier beneden nooit had kunnen vinden. Als wij hier een stad hebben, hebben wij daarboven geen nodig.
Dit moet dan onze toestand zijn: óf wij zijn pelgrims die te midden van moeilijkheden naar boven reizen, óf wij vestigen hier beneden onze woonplaats. Wij zoeken de hemel hier of in het hiernamaals; wij vertrouwen op de wereld of op de Heere; wij smachten naar de dingen van de tijd of naar de dingen van de eeuwigheid; wij berusten in onszelf of in Christus. Een van beide moet onze toestand zijn. Moge de Heere het in het hart van Zijn volk duidelijk beslissen dat zij aan Zijn zijde staan.
En moge Hij ons doen verstaan en voelen dat onze rusteloosheid, en ons onvermogen om voedsel en toevlucht te vinden in de dingen van de tijd en van de zinnen, ons ernstiger en geloviger doen zoeken naar de dingen die in Hem vreugde geven. Zo mogen wij, omdat wij hier beneden geen stad vinden om in te wonen, voortgedreven worden om de duidelijke getuigenissen te ontvangen dat wij burgers zijn van die stad daarboven, „die fondamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is”!
God bracht na tegenheden
hen weer op ’t rechte pad
en richtte hunne schreden
naar een gewenste stad.
Laat zulken voor de Heer
Zijn milde gunst bewijzen,
Zijn wond’ren Hem ter eer,
voor ’t ganse mensdom prijzen!
Ps. 107:4
Aan de lezer…
Er zijn dagen waarop u hier beneden geen stad vindt om in te wonen. Is uw ziel rusteloos, en kunt u in de dingen van de tijd geen voedsel en geen toevlucht vinden? Laat dat u niet vreemd voorkomen. Het is de weg waarlangs de Heere Zijn pelgrims voortdrijft, naar een stad daarboven waar de ziel de rust zal vinden die zij in al haar omzwervingen nooit vond.
Het moet een van beide zijn: de wereld of de Heere, berusten in uzelf of berusten in Christus. Hebt u hier een vaste woonplaats, dan hebt u daarboven geen nodig. Maar is uw hart moe van het schepsel, dan is dat een teken dat Hij u uitleidt, op een rechte weg, ook al lijkt die u krom. Bid dan dat Hij het in uw hart duidelijk beslist dat u aan Zijn zijde staat, en dat u burger bent van die stad waarvan God de Kunstenaar en Bouwmeester is.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
And He led them forth by the right way, that they might go to a city of habitation.
Psalm 107:7
“He led them forth.” Forth out of the world—forth out of sin—forth out of a mere profession—forth out of a name to live—forth out of everything hateful to His holy and pure eyes.
“To go to a city of habitation.” They had no city to dwell in here below; but they were journeying to a city of habitation above, whose walls and bulwarks are salvation, and whose gates are praise; where there are eternal realities to be enjoyed by the soul; where there is something stable and eternal; something to satisfy all the needs of a capacious and immortal spirit, and give it that rest which it never could find while wandering here below. If we have a city here in this earth, we desire no city above; and if we have a city above, we desire no city here.
This then must be our state and case; either to be pilgrims, journeying onwards, through troubles, to things above, or taking up our abode below; seeking heaven here, or heaven hereafter; resting upon the world, or resting upon the Lord; panting after the things of time, or panting after the things of eternity; satisfied in self, or satisfied only in Christ. One of the two must be our state and case.
The Lord decide it clearly in the hearts of His people that they are on His side; and give us to know and feel that our very restlessness and inability to find food and shelter in the things of time and sense, are leading us more earnestly and believingly to seek after the things that have reality in them; that finding no city to dwell in here below, we may press forward to be manifestly enjoying testimonies of being citizens of that city which is above, “which has foundations, whose builder and maker is God!”
To the reader…
There are days when you find no city to dwell in here below. Is your soul restless, and can you find no food and no shelter in the things of time? Do not let that seem strange to you. It is the way by which the Lord drives His pilgrims onward, towards a city above where the soul will find the rest it never found in all its wanderings.
It must be one of the two: the world or the Lord, resting in yourself or resting in Christ. If you have a settled dwelling here, you need none above. But if your heart is weary of the creature, that is a sign that He is leading you forth, by a right way, even if it seems crooked to you. Pray, then, that He will decide it clearly in your heart that you are on His side, and that you are a citizen of that city whose builder and maker is God.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Y dirigiólos por camino derecho, para que viniesen a ciudad de población.
Salmo 107:7
“Dirigiólos.” Los sacó fuera del mundo, fuera del pecado, fuera de una mera profesión, fuera de un nombre de que viven, fuera de todo lo que es aborrecible a Sus ojos santos y puros.
“Para que viniesen a ciudad de población.” No tenían aquí abajo ciudad donde habitar; pero viajaban hacia una ciudad de población arriba, cuyos muros y antemuro son salvación, y cuyas puertas son alabanza; donde hay realidades eternas que el alma ha de gozar; donde hay algo estable y eterno; algo que satisface todas las necesidades de un espíritu vasto e inmortal y le da aquel reposo que nunca pudo hallar mientras andaba errante aquí abajo. Si tenemos una ciudad aquí en esta tierra, no deseamos ninguna ciudad arriba; y si tenemos una ciudad arriba, no deseamos ninguna ciudad aquí.
Este, pues, ha de ser nuestro estado y nuestro caso: o ser peregrinos que avanzan, a través de aflicciones, hacia las cosas de arriba, o fijar nuestra morada aquí abajo; buscar el cielo aquí, o el cielo en el más allá; descansar en el mundo, o descansar en el Señor; anhelar las cosas del tiempo, o anhelar las cosas de la eternidad; estar satisfechos en el yo, o satisfechos solo en Cristo. Una de las dos cosas ha de ser nuestro estado y nuestro caso.
¡El Señor lo decida claramente en el corazón de Su pueblo, que están de Su parte; y nos conceda saber y sentir que nuestra misma inquietud e incapacidad de hallar alimento y abrigo en las cosas del tiempo y de los sentidos nos llevan a buscar con más fervor y fe las cosas que tienen realidad en sí; para que, no hallando aquí abajo ciudad donde habitar, sigamos adelante para gozar manifiestamente de testimonios de que somos ciudadanos de aquella ciudad que está arriba, “la ciudad con fundamentos, el artífice y hacedor de la cual es Dios”!
Al lector…
Hay días en que usted no halla aquí abajo ciudad donde habitar. ¿Está inquieta su alma, y no puede hallar alimento ni abrigo en las cosas del tiempo? No le parezca extraño. Es el camino por el cual el Señor impulsa hacia adelante a Sus peregrinos, hacia una ciudad de arriba donde el alma hallará el reposo que nunca halló en todo su andar errante.
Ha de ser una de las dos cosas: el mundo o el Señor, descansar en usted mismo o descansar en Cristo. Si tiene aquí una morada fija, no necesita ninguna arriba. Pero si su corazón está cansado de la criatura, eso es señal de que Él le está dirigiendo por camino derecho, aunque a usted le parezca torcido. Ore, pues, para que Él decida claramente en su corazón que usted está de Su parte, y que es ciudadano de aquella ciudad cuyo artífice y hacedor es Dios.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl