15 oktober

En dit is Zijn gebod, dat wij geloven in de Naam van Zijn Zoon Jezus Christus, en elkander liefhebben, gelijk Hij ons een gebod gegeven heeft.
1 Johannes 3:23

God beveelt ons „elkander lief te hebben”. „Een nieuw gebod geef Ik u, dat gij elkander liefhebt” (Joh. 13:34). Kan ik vanuit mijzelf deze liefde ervaren? Ik kan net doen alsof ik dat kan; ik kan doen zoals iemand lang geleden deed, die naar zijn broeder toeging met een zeer broederlijke groet: „Is het wel met u, mijn broeder?” (2 Sam. 20:9), om hem vervolgens onder zijn vijfde rib met een zwaard te treffen. Ik kan zeggen: „Broeder dit” en „Zuster dat” — „wat heb ik u lief!” — „wat een genegenheid voel ik voor u!” Ik zou, als God mij niet eerlijk liet zijn, die rol van verkapte huichelaar kunnen spelen.

Maar ik kan de ware liefde niet ervaren, noch opbrengen, zonder dat een bijzonder werk aan mijn ziel wordt verricht door de Geest. Hij verruimt het hart en doet de ziel aan Zijn voetbank smelten. Hij geeft liefde tot Hemzelf, en met die liefde geeft Hij liefde tot Zijn volk, pure genegenheid; niet geveinsd, maar vanuit een oprecht verlangen naar hun geestelijk welzijn; niet een paar schijnheilige zinnen, maar een echt gevoel van broederschap; niet zomaar het woord „broeder”, maar broederlijke liefde vanuit het hart. Als Hij het hart verruimt, willen we ons niet onder onze broeders mengen om te zeggen: „Broeder” of „Zuster”; we voelen hen direct in onze ziel. Als we alleen met God zijn, stroomt er een tedere genegenheid vanuit ons hart naar hen toe; we omhelzen hen in onze ziel.

Nee, sterker nog, we kunnen onze vijanden vergeven als de Heere ons hart verruimt. Als we hun de juiste plek kunnen geven, waar we hen zouden zien zoals ze zijn, kunnen we hen vergeven, ofschoon ze zeer onvriendelijk tegen ons zijn geweest en ons gemeen hebben behandeld. Ik heb gemerkt dat, als het de Heere belieft het hart te verruimen, boosheid, vijandschap, vooroordeel, verbittering, kwaadwillendheid — deze onreine vogels — allemaal op de vlucht slaan, en eenvoud, tederheid, nederigheid en liefde allemaal in de ziel tot leven komen.

Lezen: Johannes 13:12-35

En dit is Zijn gebod, dat wij geloven in de Naam van Zijn Zoon Jezus Christus, en elkander liefhebben, gelijk Hij ons een gebod gegeven heeft.
1 Johannes 3:23

God beveelt ons „elkander lief te hebben”. „Een nieuw gebod geef Ik u, dat gij elkander liefhebt” (Joh. 13:34). Kan ik uit mijzelf deze liefde ervaren? Ik kan doen alsof ik dat kan. Ik kan doen zoals iemand lang geleden deed, die met een heel broederlijke groet naar zijn broeder toeging: „Is het wel met u, mijn broeder?” (2 Sam. 20:9), om hem vervolgens met een zwaard onder de vijfde rib te treffen. Ik kan zeggen: „Broeder dit” en „Zuster dat” — „wat heb ik u lief!” — „wat een genegenheid voel ik voor u!” Als God mij niet eerlijk hield, zou ik die rol van verkapte huichelaar kunnen spelen.

Maar ik kan de ware liefde niet ervaren en niet opbrengen zonder dat de Geest een bijzonder werk aan mijn ziel verricht. Hij verruimt het hart en doet de ziel aan Zijn voetbank smelten. Hij geeft liefde tot Hemzelf, en met die liefde geeft Hij liefde tot Zijn volk, zuivere genegenheid. Die is niet geveinsd, maar komt voort uit een oprecht verlangen naar hun geestelijk welzijn; het is niet een paar schijnheilige zinnen, maar een echt gevoel van broederschap; niet alleen het woord „broeder”, maar broederlijke liefde uit het hart. Wanneer Hij het hart verruimt, willen we ons niet onder onze broeders mengen om „Broeder” of „Zuster” te zeggen; we voelen hen meteen in onze ziel. Als we alleen met God zijn, stroomt er een tedere genegenheid uit ons hart naar hen toe; we omhelzen hen in onze ziel.

Ja, sterker nog, we kunnen onze vijanden vergeven wanneer de Heere ons hart verruimt. Als we hen de juiste plaats kunnen geven, waar we hen zien zoals ze zijn, kunnen we hen vergeven, ook al zijn ze heel onvriendelijk tegen ons geweest en hebben ze ons gemeen behandeld. Ik heb gemerkt dat wanneer het de Heere behaagt het hart te verruimen, boosheid, vijandschap, vooroordeel, verbittering en kwaadwilligheid — die onreine vogels — allemaal op de vlucht slaan, en dat eenvoud, tederheid, nederigheid en liefde allemaal in de ziel tot leven komen.

Lezen: Johannes 13:12-35

And this is His commandment, That we should believe on the name of His Son Jesus Christ, and love one another, as He gave us commandment.
1 John 3:23

God commands us to “love one another”. “A new commandment I give unto you, That ye love one another” (John 13:34). Can I feel this love of myself? I can pretend that I can. I can do as one did long ago, who went up to his brother with a very brotherly greeting, “Art thou in health, my brother?” (2 Sam. 20:9), only to smite him with a sword under the fifth rib. I can say, “Brother this” and “Sister that”, “how I love you!”, “what affection I feel for you!” If God did not keep me honest, I could play that part of a disguised hypocrite.

But I cannot feel or bring forth true love without the Spirit working a special work upon my soul. He enlarges the heart and makes the soul melt at His footstool. He gives love to Himself, and with that love He gives love to His people, pure affection. It is not feigned, but springs from a sincere desire for their spiritual welfare; it is not a few sanctimonious phrases, but a real feeling of brotherhood; not merely the word “brother”, but brotherly love from the heart.

When He enlarges the heart, we do not want to mingle among our brethren to say “Brother” or “Sister”; we feel them at once in our soul. When we are alone with God, a tender affection flows out of our heart towards them; we embrace them in our soul.

Yes, more than that, we can forgive our enemies when the Lord enlarges our heart. If we can put them in their right place, where we see them as they are, we can forgive them, even though they have been very unkind to us and have treated us basely. I have found that when it pleases the Lord to enlarge the heart, anger, enmity, prejudice, bitterness and malice, those unclean birds, all take flight, and that simplicity, tenderness, humility and love all spring into life in the soul.

Reading: John 13:12-35

Y este es Su mandamiento: Que creamos en el nombre de Su Hijo Jesucristo, y nos amemos unos a otros como nos lo ha mandado.
1 Juan 3:23

Dios nos manda que nos “amemos unos a otros”. “Un mandamiento nuevo os doy: Que os améis unos a otros” (Juan 13:34). ¿Puedo sentir este amor por mí mismo? Puedo fingir que puedo. Puedo hacer como uno hizo hace mucho tiempo, que se acercó a su hermano con un saludo muy fraternal: “¿Tienes paz, hermano mío?” (2 Samuel 20:9), solo para herirle con la espada en la quinta costilla. Puedo decir “hermano tal” y “hermana cual”, “¡cuánto le amo!”, “¡qué afecto siento por usted!” Si Dios no me guardara sincero, podría representar ese papel de hipócrita disfrazado.

Pero no puedo sentir ni producir amor verdadero sin que el Espíritu obre una obra especial en mi alma. Él ensancha el corazón y hace que el alma se derrita a Su estrado. Él da amor a Sí mismo, y con ese amor da amor a Su pueblo, un afecto puro. No es fingido, sino que brota de un deseo sincero de su bien espiritual; no son unas cuantas frases santurronas, sino un verdadero sentimiento de hermandad; no solo la palabra “hermano”, sino amor fraternal de corazón.

Cuando Él ensancha el corazón, no necesitamos mezclarnos entre nuestros hermanos para decir “hermano” o “hermana”; los sentimos de inmediato en nuestra alma. Cuando estamos a solas con Dios, un tierno afecto fluye de nuestro corazón hacia ellos; los abrazamos en nuestra alma.

Sí, más que eso, podemos perdonar a nuestros enemigos cuando el Señor ensancha nuestro corazón. Si podemos ponerlos en su debido lugar, donde los vemos como son, podemos perdonarlos, aunque hayan sido muy desconsiderados con nosotros y nos hayan tratado con bajeza. He hallado que cuando al Señor le place ensanchar el corazón, la ira, la enemistad, el prejuicio, la amargura y la malicia, esas aves inmundas, emprenden todas el vuelo, y que la sencillez, la ternura, la humildad y el amor brotan todos a la vida en el alma.

Lectura: Juan 13:12-35