14 juni

Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medelijden hebben met onze zwakheden, maar Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, doch zonder zonde.
Hebreeën 4:15

Door beproevingen leerde de Heere Jezus medeleven te hebben met Zijn beproefde kinderen. Hij „kan medelijden hebben met onze zwakheden” (Hebr. 4:15). We kunnen dus openlijk naar Hem toe gaan met onze beproevingen, ze voor Zijn aangezicht uitspreiden, zoals Hizkia met de brief van Sanherib in de tempel deed, en kunnen de zoete overtuiging koesteren dat Hij medeleven met ons onder onze zware lasten heeft en ze zal verlichten, of ons zal steunen, of, als ze niet worden vernietigd, ze zal heiligen, en ze voor ons geestelijk en eeuwig welzijn zal inzetten. Aldus is geloof in het medeleven van de gezegende Heere op uitzonderlijke wijze beraamd om gemelijkheid, gemopper en zelfbeklag te beteugelen, ons onderwerping en berusting te leren onder bezoekingen, en ons te verzoenen met een pad van smart en ellende.

Het laat ons het lijden van de gezegende Heere hier beneden zien, de beproevingen die Hij doorstond, en Zijn heilige nederigheid en onderworpenheid eronder toen Hij als een lam naar de slachtbank werd geleid, en zoals een schaap voor haar scheerders stil is, zo deed Hij Zijn mond niet open. Als we onze smarten en zorgen met die van Hem vergelijken, hoe licht lijken ze dan! Dit bewerkstelligt dat wij ons eraan onderwerpen, en als we in geloof en liefde kunnen opkijken, en de ooit lijdende Heere zien Die nu met ons, gebukt onder bezoekingen, medeleven heeft, wordt hierdoor zelfs de smart zoet.

Overeenstemming met het stervende beeld van Jezus wordt hierdoor in de ziel tot stand gebracht, verbinding met Zijn lijden gemaakt, kruisiging van het vlees met zijn voorkeuren en begeerten, dood zijn voor de wereld, doding van het hele lichaam van zonde, scheiding van hart en geest voor al het goddeloze en het kwaad veroorzaakt, en innige omgang met de gezegende Heere aan de rechterhand van de Vader teweeggebracht. Aldus mogen we God zegenen voor onze bezoekingen en beproevingen, onze ziekten, onze verliezen van dierbaren, onze verliezen en kruisen, onze ergernissen en teleurstellingen, onze vervolgingen, ons veracht worden door de wereld en onbarmhartige belijders, onze twijfels, angsten en oefeningen, ons zuchten en steunen onder een lichaam van zonde en dood, en, kort gezegd, voor elke voetstap op de weg van beproeving die ons dichter bij Jezus brengt, en ons steeds meer doet opengaan voor Zijn liefde en bloed, genade en heerlijkheid, medeleven en mededogen, en alles wat Hij is als een barmhartige en trouwe Hogepriester.

Lezen: 2 Korinthe 13

Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medelijden hebben met onze zwakheden, maar Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, doch zonder zonde.
Hebreeën 4:15

Door beproevingen leerde de Heere Jezus mee te leven met Zijn beproefde kinderen. Hij „kan medelijden hebben met onze zwakheden” (Hebr. 4:15). We kunnen dus vrijuit met onze beproevingen naar Hem toe gaan en ze voor Zijn aangezicht uitspreiden, zoals Hizkia met de brief van Sanherib in de tempel deed. En we mogen de zoete overtuiging koesteren dat Hij met ons meeleeft onder onze zware lasten en dat Hij ze zal verlichten, of ons eronder zal ondersteunen, of, als ze niet worden weggenomen, ze zal heiligen en ze zal laten meewerken tot ons geestelijk en eeuwig welzijn. Zo is het geloof in het medeleven van de gezegende Heere bij uitstek geschikt om knorrigheid, gemopper en zelfbeklag te beteugelen. Het leert ons onderwerping en berusting onder bezoekingen, en verzoent ons met een pad van smart en ellende.

Het laat ons het lijden van de gezegende Heere hier beneden zien, de beproevingen die Hij doorstond, en Zijn heilige nederigheid en onderworpenheid daaronder. Want Hij werd als een lam ter slachting geleid, en zoals een schaap stom is voor het aangezicht van zijn scheerders, zo deed Hij Zijn mond niet open. Als we onze smarten en zorgen met de Zijne vergelijken, hoe licht lijken ze dan! Dit brengt ons ertoe ons eronder te buigen. En als we in geloof en liefde mogen opzien en de Heere zien Die eens leed en Die nu met ons meeleeft terwijl wij onder bezoekingen gebukt gaan, dan wordt daardoor zelfs de smart zoet.

Zo wordt in de ziel gelijkvormigheid aan het stervende beeld van Jezus gewerkt en gemeenschap met Zijn lijden. Zo komen kruisiging van het vlees met zijn hartstochten en begeerten, het gestorven zijn aan de wereld en de doding van het hele lichaam van de zonde. Zo worden hart en geest losgemaakt van alles wat goddeloos en kwaad is, en ontstaat er een innige omgang met de gezegende Heere aan de rechterhand van de Vader. Zo mogen we God zegenen voor onze bezoekingen en beproevingen, onze ziekten, het verlies van dierbaren, onze verliezen en kruisen, onze ergernissen en teleurstellingen, onze vervolgingen, het veracht worden door de wereld en door onbarmhartige belijders, onze twijfels, angsten en zielsoefeningen, en ons zuchten en steunen onder een lichaam van zonde en dood. Kortom, voor elke voetstap op de weg van beproeving die ons dichter bij Jezus brengt en ons steeds meer opent voor Zijn liefde en bloed, Zijn genade en heerlijkheid, Zijn medeleven en mededogen, en voor alles wat Hij is als een barmhartig en getrouw Hogepriester.

Lezen: 2 Korinthe 13

For we have not an High Priest which cannot be touched with the feeling of our infirmities; but was in all points tempted like as we are, yet without sin.
Hebrews 4:15

Through trials the Lord Jesus learned to sympathise with His tried children. He “can be touched with the feeling of our infirmities” (Heb. 4:15). We may therefore go freely to Him with our trials and spread them before His face, as Hezekiah did with the letter of Sennacherib in the temple. And we may cherish the sweet persuasion that He sympathises with us under our heavy burdens and that He will lighten them, or support us under them, or, if they are not removed, sanctify them and make them work together for our spiritual and eternal good. Thus faith in the sympathy of the blessed Lord is eminently suited to check fretfulness, murmuring and self-pity. It teaches us submission and resignation under afflictions, and reconciles us to a path of sorrow and trouble.

It shows us the sufferings of the blessed Lord here below, the trials He endured, and His holy meekness and submission under them. For He was brought as a lamb to the slaughter, and as a sheep before her shearers is dumb, so He opened not His mouth. When we compare our sorrows and cares with His, how light they seem! This brings us to bow down under them. And when we may look up in faith and love and see the Lord Who once suffered and Who now sympathises with us while we are bowed down under afflictions, even sorrow itself is made sweet.

So conformity to the suffering image of Jesus and fellowship with His sufferings are wrought in the soul. So come the crucifixion of the flesh with its affections and lusts, deadness to the world and the mortification of the whole body of sin. So heart and spirit are loosened from all that is ungodly and evil, and an intimate communion arises with the blessed Lord at the right hand of the Father.

So we may bless God for our afflictions and trials, our sicknesses, the loss of loved ones, our losses and crosses, our vexations and disappointments, our persecutions, the contempt of the world and of unkind professors, our doubts, fears and soul exercises, and our sighing and groaning under a body of sin and death. In short, for every footstep on the path of trial that brings us nearer to Jesus and opens us more and more to His love and blood, His grace and glory, His sympathy and compassion, and to all that He is as a merciful and faithful High Priest.

Reading: 2 Corinthians 13

Porque no tenemos un Pontífice que no se pueda compadecer de nuestras flaquezas; mas tentado en todo según nuestra semejanza, pero sin pecado.
Hebreos 4:15

Por medio de las pruebas el Señor Jesús aprendió a compadecerse de Sus hijos probados. Él “se puede compadecer de nuestras flaquezas” (Heb. 4:15). Por tanto, podemos ir libremente a Él con nuestras pruebas y extenderlas delante de Su rostro, como hizo Ezequías con la carta de Senaquerib en el templo. Y podemos abrigar la dulce persuasión de que Él se compadece de nosotros bajo nuestras pesadas cargas y de que las aliviará, o nos sostendrá bajo ellas, o, si no son quitadas, las santificará y hará que obren juntamente para nuestro bien espiritual y eterno. Así, la fe en la compasión del bendito Señor es sumamente apropiada para refrenar la irritación, la murmuración y la autocompasión. Nos enseña sumisión y resignación bajo las aflicciones, y nos reconcilia con un camino de dolor y angustia.

Nos muestra los sufrimientos del bendito Señor aquí abajo, las pruebas que soportó, y Su santa mansedumbre y sumisión bajo ellas. Porque como cordero fue llevado al matadero, y como oveja delante de sus trasquiladores enmudeció, y no abrió Su boca. Cuando comparamos nuestros dolores y cuidados con los Suyos, ¡cuán ligeros parecen! Esto nos lleva a doblegarnos bajo ellos. Y cuando podemos mirar arriba con fe y amor y ver al Señor que una vez sufrió y que ahora se compadece de nosotros mientras estamos abatidos bajo aflicciones, aun el mismo dolor se vuelve dulce.

Así se obran en el alma la conformidad con la imagen sufriente de Jesús y la comunión con Sus padecimientos. Así vienen la crucifixión de la carne con sus afectos y concupiscencias, la muerte al mundo y la mortificación de todo el cuerpo del pecado. Así el corazón y el espíritu se desprenden de todo lo impío y malo, y nace una comunión íntima con el bendito Señor a la diestra del Padre.

Así podemos bendecir a Dios por nuestras aflicciones y pruebas, nuestras enfermedades, la pérdida de seres queridos, nuestras pérdidas y cruces, nuestras contrariedades y desengaños, nuestras persecuciones, el desprecio del mundo y de profesantes poco bondadosos, nuestras dudas, temores y ejercicios del alma, y nuestros suspiros y gemidos bajo un cuerpo de pecado y de muerte. En suma, por cada paso en el camino de la prueba que nos acerca más a Jesús y nos abre más y más a Su amor y sangre, Su gracia y gloria, Su compasión y misericordia, y a todo lo que Él es como misericordioso y fiel Sumo Sacerdote.

Lectura: 2 Corintios 13