12 september
Een kloekzinnig mens ziet het kwaad, en verbergt zich; maar de slechten gaan henen door, en worden gestraft.
Spreuken 22:3
Noach, door God gelast, bouwde een ark om de zijnen te behouden. Lot, door de engelen gewaarschuwd, ontvluchtte Sodom. Zo is er een ontvlieden van de toekomende toorn. Hoe zorgeloos, gerust en onbezorgd zijn wij, totdat wij door het geestelijk leven vaardig worden gemaakt! Salomo spreekt van hen die slapen in de top van de mast, waar één ruk der golven of één wending van de slaper deze in de woelende oceaan kan neerstorten.
Gods toorn vergadert zich tegen een boze wereld. Wie zal die vreselijke storm van de onomkoopbare toorn ontkomen? Zij die tot Jezus vluchten. Wie vluchten tot Jezus? Zij alleen die gevoelen behoefte aan Hem te hebben. En hoe leren zij behoefte aan Hem te gevoelen? Door de slagen van Gods toorn. Vanwaar komen die slagen? Uit de donderwolk van Gods heilige Wet — de openbaring die Hij gegeven heeft tegen de overtreders.
Hoe noodzakelijk is het dan de toepassing der Wet op het geweten te gevoelen, te ervaren wat Job noemt „de schrik des Heeren”, opdat Jezus Christus, Die „een Schuilplaats tegen de storm” is, moge gezien worden en men tot Hem de toevlucht neme! Het is als de waarschuwing in Egypte, tegen de vernielende hagel gegeven: „Wie onder Pharao’s knechten des Heeren Woord vreesde, die deed zijn knechten en zijn vee in de huizen vlieden. Doch die zijn hart niet zette tot des Heeren Woord, die liet zijn knechten en zijn vee op het veld” (Exodus 9:20, 21). Het geloof neemt aan, waar het ongeloof mede spot. Zoals hun natuur en hun werken zijn, zo is ook hun einde. Het einde des geloofs is zaligheid; dat des ongeloofs het eeuwig verderf.
De Heer toch slaat der mensen wegen ga,
en wendt alom het oog van zijn gena
op zulken, die, oprecht en rein van zeden,
met vaste gang het pad der deugd betreden.
God kent hun weg, die eeuwig zal bestaan,
maar ’t heilloos spoor der bozen zal vergaan.
Ps. 1:4
Aan de lezer…
Wie slaapt er nog in de top van de mast, gerust en onbezorgd, terwijl de golven rondom woelen? Bent u het, of hebt u de slagen van Gods heilige Wet in uw geweten gevoeld, zodat de schrik des Heeren u benauwd heeft gemaakt? Hoe pijnlijk dat ook is, het is geen teken van verwerping. Het is juist de weg waarlangs de Heere een ziel leert dat zij Jezus nodig heeft.
Want wie zal die vreselijke storm ontkomen? Zij die tot Hem vluchten. Hij is de Schuilplaats tegen de storm, en Zijn deur staat open voor de verschrikte zondaar. Blijf dan niet buiten op het veld, zoals zij die het woord des Heeren in de wind sloegen, maar vlied tot Hem met al uw schuld en vrees. Het einde des ongeloofs is het eeuwig verderf, maar het einde des geloofs is zaligheid.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Een kloekzinnig mens ziet het kwaad, en verbergt zich; maar de slechten gaan henen door, en worden gestraft.
Spreuken 22:3
Noach bouwde op Gods bevel een ark om de zijnen te behouden. Lot ontvluchtte Sodom, door de engelen gewaarschuwd. Zo is er ook een ontvluchten van de toekomende toorn. Hoe zorgeloos, gerust en onbezorgd zijn wij, totdat wij door het geestelijk leven wakker worden gemaakt! Salomo spreekt over hen die slapen in de top van de mast, waar één ruk van de golven of één beweging van de slaper hem in de woelige oceaan kan doen storten.
Gods toorn pakt zich samen tegen een boze wereld. Wie zal die vreselijke storm van de onomkoopbare toorn ontkomen? Zij die naar Jezus vluchten. Wie vluchten naar Jezus? Alleen zij die voelen dat zij Hem nodig hebben. En hoe leren zij voelen dat zij Hem nodig hebben? Door de slagen van Gods toorn. Waar komen die slagen vandaan? Uit de donderwolk van Gods heilige Wet, de openbaring die Hij tegen de overtreders gegeven heeft.
Hoe noodzakelijk is het dan om de toepassing van de Wet op het geweten te voelen en te ervaren wat Job „de schrik des Heeren” noemt! Dan wordt Jezus Christus, Die „een Schuilplaats tegen de storm” is, gezien, en neemt men tot Hem de toevlucht. Het is als de waarschuwing die in Egypte tegen de verwoestende hagel gegeven werd: „Wie onder Pharao’s knechten des Heeren Woord vreesde, die deed zijn knechten en zijn vee in de huizen vlieden. Doch die zijn hart niet zette tot des Heeren Woord, die liet zijn knechten en zijn vee op het veld” (Exodus 9:20, 21). Het geloof neemt aan waar het ongeloof mee spot. Zoals hun aard en hun werken zijn, zo is ook hun einde. Het einde van het geloof is zaligheid, het einde van het ongeloof het eeuwig verderf.
De Heer toch slaat der mensen wegen ga,
en wendt alom het oog van zijn gena
op zulken, die, oprecht en rein van zeden,
met vaste gang het pad der deugd betreden.
God kent hun weg, die eeuwig zal bestaan,
maar ’t heilloos spoor der bozen zal vergaan.
Ps. 1:4
Aan de lezer…
Wie slaapt er nog in de top van de mast, gerust en onbezorgd, terwijl de golven rondom woelen? Bent u het, of hebt u de slagen van Gods heilige Wet in uw geweten gevoeld, zodat de schrik des Heeren u benauwd heeft gemaakt? Hoe pijnlijk dat ook is, het is geen teken van verwerping. Het is juist de weg waarlangs de Heere een ziel leert dat zij Jezus nodig heeft.
Want wie zal die vreselijke storm ontkomen? Zij die naar Hem vluchten. Hij is de Schuilplaats tegen de storm, en Zijn deur staat open voor de verschrikte zondaar. Blijf dan niet buiten op het veld, zoals zij die het Woord des Heeren in de wind sloegen, maar vlucht naar Hem met al uw schuld en vrees. Het einde van het ongeloof is het eeuwig verderf, maar het einde van het geloof is zaligheid.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
A prudent man foreseeth the evil, and hideth himself; but the simple pass on, and are punished.
Proverbs 22:3
Noah, warned of God, prepared an ark to the saving of his household. Lot, admonished by the angels, fled out of Sodom. So there is a fleeing from the wrath to come. How careless, how secure, and unconcerned are we until quickened with spiritual life! Solomon speaks of those who sleep on the top of a mast, where one jerk of the wave, or one turn of the sleeper may precipitate him into the foaming ocean.
God’s anger is gathering against a wicked world. Who will escape this fearful storm of eternal, unmitigated wrath? Those who flee to Jesus. Who flee to Jesus? Those only who feel their need of Him. How are they made to feel their need of Him? By the flashes of God’s anger. Whence issue these flashes? Out of the thunder-cloud of God’s holy law—the revelation which He has made of His anger against transgressors.
How necessary then to feel the application of the law to the conscience, to experience what Job calls, “the terrors of God,” that Jesus Christ, Who is a “covert from the tempest,” may be seen and fled unto! It is like the warning given in Egypt of the grievous hail—“He that feared the word of the Lord among the servants of Pharaoh made his servants and his cattle flee into the houses—and he that regarded not the word of the Lord left his servants and his cattle in the field” (Exodus 9:20, 21). Faith credits what unbelief derides. As is their nature and operation, so is their end. Faith ends in salvation; unbelief in perdition.
To the reader…
Who is still asleep on the top of the mast, at ease and unconcerned, while the waves rage all around? Is it you, or have you felt the strokes of God’s holy law in your conscience, so that the terrors of the Lord have made you afraid? However painful that may be, it is no sign of rejection. It is the very way by which the Lord teaches a soul that it needs Jesus.
For who will escape that fearful storm? Those who flee to Him. He is the Covert from the tempest, and His door stands open to the frightened sinner. Do not stay out in the field, then, like those who regarded not the word of the Lord, but flee to Him with all your guilt and fear. The end of unbelief is eternal ruin, but the end of faith is salvation.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
El avisado ve el mal, y escóndese; mas los simples pasan, y reciben el daño.
Proverbios 22:3
Noé, avisado por Dios, preparó el arca en que su casa se salvase. Lot, amonestado por los ángeles, huyó de Sodoma. Así hay un huir de la ira venidera. ¡Cuán descuidados, cuán confiados y despreocupados estamos hasta que somos vivificados con vida espiritual! Salomón habla de los que duermen en la cumbre del mastelero, donde una sacudida de la ola o una vuelta del durmiente puede precipitarlo al océano espumoso.
La ira de Dios se está acumulando contra un mundo malvado. ¿Quién escapará de esta temible tormenta de ira eterna y sin mitigación? Los que huyen a Jesús. ¿Quiénes huyen a Jesús? Solamente los que sienten su necesidad de Él. ¿Cómo se les hace sentir su necesidad de Él? Por los relámpagos de la ira de Dios. ¿De dónde salen estos relámpagos? De la nube tormentosa de la santa ley de Dios, la revelación que Él ha hecho de Su ira contra los transgresores.
¡Cuán necesario es, pues, sentir la aplicación de la ley a la conciencia, experimentar lo que Job llama “los terrores de Dios”, para que Jesucristo, que es “acogida contra el turbión”, sea visto y se huya a Él! Es como el aviso dado en Egipto acerca del granizo terrible: “De los siervos de Faraón el que temió la palabra de Jehová, hizo huir sus criados y su ganado á casa: Mas el que no puso en su corazón la palabra de Jehová, dejó sus criados y sus ganados en el campo” (Éxodo 9:20, 21). La fe da crédito a lo que la incredulidad escarnece. Como es su naturaleza y operación, así es su fin. La fe termina en salvación; la incredulidad, en perdición.
Al lector…
¿Quién sigue durmiendo en la cumbre del mastelero, tranquilo y despreocupado, mientras las olas braman alrededor? ¿Es usted, o ha sentido en su conciencia los golpes de la santa ley de Dios, de modo que los terrores del Señor le han atemorizado? Por doloroso que sea, no es señal de rechazo. Es precisamente el camino por el cual el Señor enseña a un alma que necesita a Jesús.
Porque ¿quién escapará de esa temible tormenta? Los que huyen a Él. Él es la Acogida contra el turbión, y Su puerta está abierta para el pecador atemorizado. No se quede, pues, en el campo, como los que no pusieron en su corazón la palabra de Jehová, sino huya a Él con toda su culpa y su temor. El fin de la incredulidad es la ruina eterna, pero el fin de la fe es la salvación.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl