11 juni

Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medelijden hebben met onze zwakheden, maar Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, doch zonder zonde.
Hebreeën 4:15

We gaan nu kijken naar enkele geestelijke verzoekingen van de kinderen van de Heere en proberen aan te tonen dat de gezegende Heere deze persoonlijk heeft ervaren, en aldus heeft geleerd medeleven met Zijn kinderen onder Hem te hebben. De voornaamste last van Gods levende kinderen is de zonde. Maar men zou zich kunnen afvragen hoe de gezegende Heere de zonde zou hebben kunnen ondervinden, aangezien Hij er in zowel lichaam als geest volkomen vrij van was.

Het is beslist een zekere en gezegende waarheid dat onze barmhartige Verlosser „geen zonde gekend heeft” (2 Kor. 5:21), en „een onbestraffelijk en onbevlekt Lam” was (1 Petr. 1:19) en „heilig, onnozel, onbesmet, afgescheiden van de zondaren” was (Hebr. 7:26). Toch was de zonde Hem zodanig ten laste gelegd, en heeft de Heere zodanig „onzer aller ongerechtigheid op Hem doen aanlopen” (Jes. 53:6), dat Hij ze voelde alsof ze van Hemzelf waren geweest. „Hij was zonde voor ons gemaakt”; de schuld en last ervan werden op Zijn heilige hoofd gelegd, en werden door tenlastelegging zodanig van Hem, dat het leek alsof Hij de zonden waarvan Hij werd beschuldigd, had begaan.

Kijkt u eens naar het volgende voorbeeld. Bezie de zonde als een schuld tegen de rechtvaardigheid van God. Welnu, als u borg staat voor iemand anders, en hij kan de schuld niet afbetalen, wordt deze evenzeer van u alsof u hem persoonlijk was aangegaan. De wet maakt geen onderscheid tussen zijn schuld en die van u, en de schuldeiser kan zelfs het bed onder u vandaan verkopen om de schuld af te betalen, net alsof u de oorspronkelijke schuldenaar was. Zo nam de gezegende Heere, door Borg voor Zijn kinderen te worden, hun zonden op Zich, en daarmee werden ze van Hemzelf.

Hoe kunnen we anders de uitdrukkingen in de Psalmen verklaren, die kennelijk de taal van Zijn hart en lippen zijn? Bijvoorbeeld het volgende: „Want kwaden, tot zonder getal toe, hebben mij omgeven; mijn ongerechtigheden hebben mij aangegrepen, dat ik niet heb kunnen zien; zij zijn menigvuldiger dan de haren mijns hoofds, en mijn hart heeft mij verlaten” (Ps. 40:13). Spreekt de Heere hier niet van Zijn ongerechtigheden die Hem hebben aangegrepen, zodat Hij onder het gewicht en de last ervan niet kon zien, en dat ze talrijker waren dan de haren van Zijn hoofd?

Lezen: Mattheüs 4:1-11

Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medelijden hebben met onze zwakheden, maar Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, doch zonder zonde.
Hebreeën 4:15

We gaan nu kijken naar enkele geestelijke verzoekingen van de kinderen van de Heere. We willen proberen aan te tonen dat de gezegende Heere die persoonlijk heeft ervaren, en zo heeft geleerd mee te leven met Zijn kinderen die eronder gebukt gaan. De voornaamste last van Gods levende kinderen is de zonde. Maar men zou zich kunnen afvragen hoe de gezegende Heere de zonde heeft kunnen ondervinden, omdat Hij er naar lichaam en geest volkomen vrij van was.

Het is beslist een zekere en gezegende waarheid dat onze barmhartige Verlosser „geen zonde gekend heeft” (2 Kor. 5:21), dat Hij „een onbestraffelijk en onbevlekt Lam” was (1 Petr. 1:19) en „heilig, onnozel, onbesmet, afgescheiden van de zondaren” (Hebr. 7:26). Toch werd de zonde Hem zo toegerekend, en heeft de Heere zo „onzer aller ongerechtigheid op Hem doen aanlopen” (Jes. 53:6), dat Hij haar voelde alsof zij van Hemzelf was. „Hij was zonde voor ons gemaakt”. De schuld en de last ervan werden op Zijn heilig hoofd gelegd en werden door toerekening zo de Zijne, dat het leek alsof Hij de zonden die Hem ten laste werden gelegd, zelf had begaan.

Kijkt u eens naar het volgende voorbeeld. Beschouw de zonde als een schuld tegenover de rechtvaardigheid van God. Welnu, als u borg staat voor iemand anders en hij kan de schuld niet afbetalen, dan wordt die evengoed uw schuld alsof u haar zelf was aangegaan. De wet maakt geen onderscheid tussen zijn schuld en de uwe, en de schuldeiser kan zelfs het bed onder u vandaan verkopen om de schuld af te lossen, net alsof u de oorspronkelijke schuldenaar was. Zo nam de gezegende Heere, toen Hij Borg werd voor Zijn kinderen, hun zonden op Zich, en daarmee werden zij de Zijne.

Hoe kunnen we anders de uitdrukkingen in de Psalmen verklaren die duidelijk de taal van Zijn hart en lippen zijn? Bijvoorbeeld deze: „Want kwaden, tot zonder getal toe, hebben mij omgeven; mijn ongerechtigheden hebben mij aangegrepen, dat ik niet heb kunnen zien; zij zijn menigvuldiger dan de haren mijns hoofds, en mijn hart heeft mij verlaten” (Ps. 40:13). Spreekt de Heere hier niet van Zijn ongerechtigheden die Hem hebben aangegrepen, zodat Hij onder het gewicht en de last ervan niet kon zien, en die talrijker waren dan de haren van Zijn hoofd?

Lezen: Mattheüs 4:1-11

For we have not an High Priest which cannot be touched with the feeling of our infirmities; but was in all points tempted like as we are, yet without sin.
Hebrews 4:15

We shall now look at some of the spiritual temptations of the Lord’s children. We wish to try to show that the blessed Lord experienced them personally, and so learned to sympathise with His children who are bowed down under them. The chief burden of God’s living children is sin. But it might be asked how the blessed Lord could have experienced sin, since He was perfectly free from it in body and in spirit.

It is indeed a sure and blessed truth that our merciful Redeemer “knew no sin” (2 Cor. 5:21), that He was “a lamb without blemish and without spot” (1 Pet. 1:19), and “holy, harmless, undefiled, separate from sinners” (Heb. 7:26). Yet sin was so imputed to Him, and the Lord so “laid on Him the iniquity of us all” (Isa. 53:6), that He felt it as though it were His own. “He hath made Him to be sin for us.” The guilt and burden of it were laid upon His holy head and became so His by imputation that it seemed as if He Himself had committed the sins laid to His charge.

Look at the following illustration. Consider sin as a debt to the justice of God. Now, if you stand surety for another and he cannot pay the debt, it becomes your debt just as much as if you had contracted it yourself. The law makes no distinction between his debt and yours, and the creditor may even sell the bed from under you to discharge the debt, just as if you had been the original debtor. So the blessed Lord, when He became Surety for His children, took their sins upon Himself, and thereby they became His.

How else can we explain the expressions in the Psalms which are clearly the language of His heart and lips? For instance this: “For innumerable evils have compassed Me about: Mine iniquities have taken hold upon Me, so that I am not able to look up; they are more than the hairs of Mine head: therefore My heart faileth Me” (Ps. 40:12). Does not the Lord here speak of His iniquities which had taken hold upon Him, so that under their weight and burden He could not look up, and which were more than the hairs of His head?

Reading: Matthew 4:1-11

Porque no tenemos un Pontífice que no se pueda compadecer de nuestras flaquezas; mas tentado en todo según nuestra semejanza, pero sin pecado.
Hebreos 4:15

Consideraremos ahora algunas de las tentaciones espirituales de los hijos del Señor. Deseamos intentar mostrar que el bendito Señor las experimentó personalmente, y así aprendió a compadecerse de Sus hijos que están abatidos bajo ellas. La carga principal de los hijos vivientes de Dios es el pecado. Pero podría preguntarse cómo pudo el bendito Señor haber experimentado el pecado, puesto que estaba perfectamente libre de él en cuerpo y en espíritu.

Es en verdad una verdad cierta y bendita que nuestro misericordioso Redentor “no conoció pecado” (2 Cor. 5:21), que fue “un cordero sin mancha y sin contaminación” (1 Ped. 1:19), y “santo, inocente, limpio, apartado de los pecadores” (Heb. 7:26). Sin embargo, el pecado le fue de tal manera imputado, y el Señor de tal manera “cargó en Él el pecado de todos nosotros” (Isa. 53:6), que Él lo sintió como si fuera Suyo. “Al que no conoció pecado, hizo pecado por nosotros”. La culpa y la carga del pecado fueron puestas sobre Su santa cabeza y llegaron a ser tan Suyas por imputación que parecía como si Él mismo hubiera cometido los pecados que se le cargaban.

Mire la siguiente ilustración. Considere el pecado como una deuda con la justicia de Dios. Ahora bien, si usted sale fiador de otro y él no puede pagar la deuda, esta se convierte en deuda suya tanto como si usted mismo la hubiera contraído. La ley no hace distinción entre la deuda de él y la de usted, y el acreedor puede incluso vender la cama en que usted duerme para saldar la deuda, igual que si usted hubiera sido el deudor original. Así el bendito Señor, cuando se hizo Fiador de Sus hijos, tomó sobre Sí los pecados de ellos, y por ello llegaron a ser Suyos.

¿De qué otro modo podemos explicar las expresiones de los Salmos que son claramente el lenguaje de Su corazón y de Sus labios? Por ejemplo esta: “Porque me han cercado males sin número; me han comprendido Mis maldades, y no puedo levantar la vista: hanse aumentado más que los cabellos de Mi cabeza, y Mi corazón me falta” (Sal. 40:12). ¿No habla aquí el Señor de Sus maldades que le habían comprendido, de modo que bajo su peso y carga no podía levantar la vista, y que eran más que los cabellos de Su cabeza?

Lectura: Mateo 4:1-11