11 juli
En onze hoop van u is vast, als die weten, dat gelijk gij gemeenschap hebt aan het lijden, gij ook alzo gemeenschap hebt aan de vertroosting.
2 Corinthe 1:7
De Heere heeft voor Zijn volk het pad der verdrukking bestemd om in te wandelen. Waarom? In de eerste plaats om hen van de wereld te spenen; ten tweede om hun de zwakheid van het schepsel te tonen; in de derde plaats om hun de vrijheid en de levenskracht van de ware godzaligheid te doen ervaren. Wat ben ik en wat zijt gij als wij zonder beproevingen zijn? Lichtzinnig, ijdel, wereldsgezind, vleselijk, beuzelachtig. Wij mogen spreken van de dingen Gods, maar zij zijn verre van ons; er zijn geen ernstige gewaarwordingen, geen tedere indrukken, er is geen ware verbreking des harten, geen oprecht berouw, geen wenen aan Zijn Goddelijke voeten, geen omhelzen van Christus in de armen van onze genegenheden.
Doch wanneer verdrukking — zij het in de voorzienigheid of in de genade — een mens omlaag brengt, wanneer zij hem ontledigt van al zijn hoge gedachten, hem tot niet brengt in eigen oog en moeite in zijn hart veroorzaakt, dan verzeker ik u dat hij iets meer nodig heeft dan een uitwendig Evangelie. Hij heeft behoefte aan kracht; hij heeft in zijn ziel de bevinding nodig van de werkingen van de gezegende Geest; hij heeft nodig dat een dierbare Jezus Zich aan zijn ziel openbaart in liefde en in bloed; hij wenst Zijn vriendelijk aangezicht te zien en Zijn verrukkende toelachingen te mogen ontmoeten; hij verlangt de zoete toefluisteringen Zijner stervende liefde te horen, sprekende van vrede in zijn ziel. Hij heeft nodig dat de Heere in zijn ziel afdaalt en Zich aan hem openbaart, gelijk Hij dit niet doet aan de wereld.
Wat brengt een mens op deze plaats? Enige hoge denkbeelden, die door zijn brein heen en weer schieten, gelijk enige druppels olie in een emmer water? Deze brengen nooit leven en kracht van ware godzaligheid in iemands hart. Het kan niet anders zijn dan door een bevindelijke kennis van verdrukking en moeite. Wanneer men geleid wordt in het pad der verdrukking, dan begint men te verlangen naar en op Gods eigen tijd en wijze te drinken van de zoetigheid der levende godzaligheid, door de kracht Gods in het hart geopenbaard.
Aan de lezer…
Wandelt u, lezer, op een pad dat u niet zelf gekozen hebt, een pad van verdrukking in de voorzienigheid of in de genade? Voelt u zich omlaag gebracht, ontledigd van uw hoge gedachten en klein in eigen oog? Denk dan niet terstond dat de Heere u verlaten heeft. Hij heeft dit pad voor Zijn volk bestemd, om hen van de wereld te spenen en hun de zwakheid van het schepsel te tonen. Zonder beproevingen zijn wij zo licht, zo ijdel en zo ver van de dingen Gods.
Maar de verdrukking doet ook iets wat geen hoog denkbeeld ooit vermag: zij doet de ziel naar kracht hongeren. Een uitwendig Evangelie is haar dan niet genoeg; zij moet een dierbare Jezus hebben, Die Zich aan haar openbaart in liefde en in bloed, en Die vrede spreekt in het hart. Houd dan aan, ook als het donker is. Die u leidt in het pad der verdrukking, zal u op Zijn eigen tijd en wijze ook doen drinken van de vertroosting.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
En onze hoop van u is vast, als die weten, dat gelijk gij gemeenschap hebt aan het lijden, gij ook alzo gemeenschap hebt aan de vertroosting.
2 Corinthe 1:7
De Heere heeft voor Zijn volk het pad van de verdrukking bestemd om daarop te wandelen. Waarom? In de eerste plaats om hen van de wereld te spenen; in de tweede plaats om hun de zwakheid van het schepsel te tonen; in de derde plaats om hen de vrijheid en de levenskracht van de ware godzaligheid te laten ervaren. Wat ben ik en wat bent u als wij zonder beproevingen zijn? Lichtzinnig, ijdel, wereldsgezind, vleselijk, beuzelachtig. Wij mogen spreken over de dingen van God, maar zij zijn ver van ons. Er zijn geen ernstige gewaarwordingen, geen tedere indrukken; er is geen ware verbreking van het hart, geen oprecht berouw, geen wenen aan Zijn Goddelijke voeten, geen omhelzen van Christus in de armen van onze genegenheden.
Maar wanneer verdrukking — in de voorzienigheid of in de genade — een mens omlaag brengt, wanneer zij hem ontledigt van al zijn hoge gedachten, hem in eigen oog tot niets maakt en moeite in zijn hart veroorzaakt, dan verzeker ik u dat hij iets meer nodig heeft dan een uiterlijk Evangelie. Hij heeft kracht nodig. Hij heeft in zijn ziel de bevinding nodig van de werkingen van de gezegende Geest; hij heeft nodig dat een dierbare Jezus Zich aan zijn ziel openbaart in liefde en in bloed. Hij wenst Zijn vriendelijk aangezicht te zien en Zijn verrukkende glimlach te mogen ontmoeten; hij verlangt de zoete fluisteringen van Zijn stervende liefde te horen, die vrede spreken in zijn ziel. Hij heeft nodig dat de Heere in zijn ziel neerdaalt en Zich aan hem openbaart, zoals Hij dat aan de wereld niet doet.
Wat brengt een mens op deze plaats? Enkele hoge denkbeelden, die door zijn hoofd heen en weer schieten, zoals een paar druppels olie in een emmer water? Die brengen nooit leven en kracht van ware godzaligheid in iemands hart. Het kan alleen door een bevindelijke kennis van verdrukking en moeite. Wanneer iemand op het pad van de verdrukking geleid wordt, gaat hij verlangen naar de zoetheid van de levende godzaligheid, door de kracht van God in het hart geopenbaard, en op Gods eigen tijd en wijze daarvan drinken.
Aan de lezer…
Wandelt u, lezer, op een pad dat u niet zelf gekozen hebt, een pad van verdrukking in de voorzienigheid of in de genade? Voelt u zich omlaag gebracht, ontledigd van uw hoge gedachten en klein in eigen oog? Denk dan niet meteen dat de Heere u verlaten heeft. Hij heeft dit pad voor Zijn volk bestemd, om hen van de wereld te spenen en hun de zwakheid van het schepsel te tonen. Zonder beproevingen zijn wij zo licht, zo ijdel en zo ver van de dingen van God.
Maar de verdrukking doet ook iets wat geen hoog denkbeeld ooit vermag: zij laat de ziel naar kracht hongeren. Een uiterlijk Evangelie is haar dan niet genoeg; zij moet een dierbare Jezus hebben, Die Zich aan haar openbaart in liefde en in bloed, en Die vrede spreekt in het hart. Houd dan vol, ook als het donker is. Hij Die u leidt op het pad van de verdrukking, zal u op Zijn eigen tijd en wijze ook laten drinken van de vertroosting.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
“And our hope of you is stedfast, knowing, that as ye are partakers of the sufferings, so shall ye be also of the consolation.”
2 Corinthians 1:7
The Lord has appointed the path of sorrow for the redeemed to walk in. Why? One purpose is to wean them from the world; another purpose is to show them the weakness of the creature; a third purpose is to make them feel the liberty and vitality of genuine godliness made manifest in their soul’s experience. What am I, and what are you when we have no trials? Light, frothy, worldly-minded, carnal, frivolous. We may talk of the things of God, but they are at a distance; there are no solemn feelings, no melting sensations, no real brokenness, no genuine contrition, no weeping at the divine feet, no embracing of Christ in the arms of affection.
But when affliction, be it in providence or be it in grace, brings a man down; when it empties him of all his high thoughts, lays him low in his own eyes, brings trouble into his heart, I assure you he needs something more than mere external religion. He needs power; he needs to experience in his soul the operations of the blessed Spirit; he wants to have a precious Jesus manifesting Himself to his soul in love and blood; he needs to see His lovely countenance beaming upon him in ravishing smiles; he needs to hear the sweet whispers of dying love speaking inward peace; he needs to have the blessed Lord come into his soul, manifesting Himself to him as He does not manifest Himself to the world.
What brings a man here? A few dry notions floating to and fro in his brain, like a few drops of oil in a pail of water? That will never bring the life and power of vital godliness into a man’s heart. It must be by being experimentally acquainted with trouble. When he is led into the path of tribulation, he then begins to long after, and, in God’s own time and way, he begins to drink into, the sweetness of vital godliness, made manifest in his heart by the power of God.
To the reader…
Are you walking, reader, on a path you did not choose yourself, a path of affliction in providence or in grace? Do you feel brought low, emptied of your high thoughts and small in your own eyes? Then do not at once conclude that the Lord has forsaken you. He has appointed this path for His people, to wean them from the world and to show them the weakness of the creature. Without trials we are so light, so vain, and so far from the things of God.
But affliction also does something that no lofty notion can ever do: it makes the soul hunger for power. An outward gospel is then not enough for it; it must have a precious Jesus, Who reveals Himself to it in love and in blood, and Who speaks peace to the heart. Hold on, then, even when it is dark. He Who leads you in the path of tribulation will, in His own time and way, also let you drink of the consolation.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
“Y nuestra esperanza de vosotros es firme; estando ciertos que como sois compañeros de las aflicciones, así también lo sois de la consolación.”
2 Corintios 1:7
El Señor ha señalado a los redimidos la senda del dolor para que anden en ella. ¿Por qué? Un propósito es destetarlos del mundo; otro propósito es mostrarles la debilidad de la criatura; un tercer propósito es hacerles sentir la libertad y la vitalidad de la piedad genuina manifestada en la experiencia de su alma. ¿Qué soy yo, y qué es usted, cuando no tenemos pruebas? Ligeros, vanos, mundanos, carnales, frívolos. Podemos hablar de las cosas de Dios, pero están a distancia; no hay sentimientos solemnes, no hay ternura que derrita, no hay verdadero quebranto, no hay contrición genuina, no hay llanto a los pies divinos, no hay abrazo de Cristo en los brazos del afecto.
Pero cuando la aflicción, sea en la providencia o sea en la gracia, abate a un hombre; cuando lo vacía de todos sus altos pensamientos, lo hace pequeño a sus propios ojos y trae angustia a su corazón, le aseguro que necesita algo más que una mera religión exterior. Necesita poder; necesita experimentar en su alma las operaciones del bendito Espíritu; quiere que un precioso Jesús Se le manifieste al alma en amor y en sangre; necesita ver Su amable rostro resplandeciendo sobre él con sonrisas que arrebatan; necesita oír los dulces susurros del amor que murió hablándole paz interior; necesita que el bendito Señor entre en su alma, manifestándose a él como no Se manifiesta al mundo.
¿Qué trae a un hombre hasta aquí? ¿Unas cuantas nociones secas que flotan de acá para allá en su cerebro, como unas gotas de aceite en un balde de agua? Eso nunca traerá la vida y el poder de la piedad vital al corazón de un hombre. Tiene que ser conociendo por experiencia la angustia. Cuando es llevado a la senda de la tribulación, empieza entonces a anhelar, y, en el tiempo y de la manera de Dios, empieza a beber de la dulzura de la piedad vital, manifestada en su corazón por el poder de Dios.
Al lector…
¿Anda usted, lector, por una senda que no escogió, una senda de aflicción en la providencia o en la gracia? ¿Se siente abatido, vaciado de sus altos pensamientos y pequeño a sus propios ojos? No concluya enseguida, entonces, que el Señor le ha desamparado. Él ha señalado esta senda para Su pueblo, a fin de destetarlo del mundo y mostrarle la debilidad de la criatura. Sin pruebas somos tan ligeros, tan vanos y estamos tan lejos de las cosas de Dios.
Pero la aflicción hace también algo que ninguna noción elevada puede hacer jamás: hace que el alma tenga hambre de poder. Un evangelio exterior ya no le basta; tiene que tener a un precioso Jesús, Que Se le revela en amor y en sangre, y Que habla paz al corazón. Persevere, pues, aun cuando esté oscuro. Aquel Que le guía por la senda de la tribulación le hará también, en Su tiempo y a Su manera, beber de la consolación.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl