December 4

Wendt u naar Mij toe, wordt behouden, alle gij einden der aarde! Want Ik ben God en niemand meer.
Jesaja 45:22

Deze uitnodiging: „Wendt u naar Mij toe, wordt behouden,” moet tot het hart worden gesproken, opdat er met de belofte kracht kan meekomen; en als er kracht met de uitnodiging meekomt, vallen de oogschellen af, wordt de sluier van het hart genomen en wordt sterkte gegeven om datgene te doen waartoe de tekst uitnodigt. Ze „wenden zich naar Hem toe,” ofschoon ze aan „de einden der aarde” zijn, en terwijl ze kijken, worden ze „verlicht, en hun gezichten worden niet beschaamd.” De genade van Jezus schijnt in de uitnodiging (want Hij is hier de spreker); en als dit in hun geweten komt, zien ze de Koning in Zijn schoonheid en aanschouwen ze het verafgelegen land. „Wendt u naar Mij toe,” zegt de Middelaar en Advocaat, de Vriend van de zondaren, de Verlosser van de verlorenen!

Op Zijn Woord zien ze, en wat zien ze in Hem? In de eerste plaats aanschouwen ze Zijn heerlijke Persoon, die goddelijke verborgenheid die in de woorden „Ik ben God!” ligt besloten. En wat is dit een groots onderwerp om te overpeinzen! De heerlijke Persoon, de Zoon van God! Dit is de grote verborgenheid der godzaligheid: God geopenbaard in het vlees! En wat ziet het geloof anders in de heerlijke Persoon van Christus dan de Middelaar, de Voorspreker, de Hogepriester, de Advocaat tussen een vertoornd God en een schuldige ziel?

Maar totdat we in ons zielsgevoel aan „de einden der aarde” zijn, hebben we geen ogen om te zien, geen oren om te horen, geen hart om te ervaren wat een heerlijke Middelaar aan de rechterhand van de Vader zit. Terwijl we in onze beleving zo ver van God zijn, worden we ertoe gebracht te zien en te ervaren dat Hij, Die ons alleen nabij kan brengen, Zelf God moet zijn, want we weten zeker dat alleen een almachtige arm ons van „de einden der aarde” kan trekken en ons nabij de Allerhoogste kan brengen. Onze eigen rechtvaardigheid, onze tranen, gebeden, beloften en besluiten kunnen ons, zo ervaren we, niet bij God brengen. En we komen achter de betekenis van de woorden: „En komende, heeft Hij door het Evangelie vrede verkondigd u, die verre waart, en dien, die nabij waren. Want door Hem hebben wij beiden de toegang door één Geest tot de Vader” (Ef. 2:17).

Lezen: Efeze 2:11-22

Wendt u naar Mij toe, wordt behouden, alle gij einden der aarde! Want Ik ben God en niemand meer.
Jesaja 45:22

Deze uitnodiging: „Wendt u naar Mij toe, wordt behouden,” moet tot het hart gesproken worden, zodat er kracht met de belofte meekomt. En als er kracht met de uitnodiging meekomt, vallen de schellen van de ogen, wordt het deksel van het hart weggenomen en wordt er kracht gegeven om te doen waartoe de tekst uitnodigt. Zij „wenden zich naar Hem toe,” hoewel zij aan „de einden der aarde” zijn, en terwijl zij opzien, worden zij „verlicht, en hun gezichten worden niet beschaamd.” De genade van Jezus schijnt in de uitnodiging (want Hij is hier de spreker), en wanneer die in hun geweten komt, zien zij de Koning in Zijn schoonheid en aanschouwen zij het land dat verre is. „Wendt u naar Mij toe,” zegt de Middelaar en Voorspraak, de Vriend van zondaren, de Verlosser van de verlorenen!

Op Zijn Woord zien zij op, en wat zien zij in Hem? In de eerste plaats aanschouwen zij Zijn heerlijke Persoon, die goddelijke verborgenheid die besloten ligt in de woorden „Ik ben God!” En wat is dat een groot onderwerp om te overdenken! De heerlijke Persoon, de Zoon van God! Dit is de grote verborgenheid der godzaligheid: God geopenbaard in het vlees! En wat ziet het geloof anders in de heerlijke Persoon van Christus dan de Middelaar, de Voorspreker, de Hogepriester, de Voorspraak tussen een vertoornd God en een schuldige ziel?

Maar zolang we in ons zielsgevoel niet aan „de einden der aarde” zijn, hebben we geen ogen om te zien, geen oren om te horen en geen hart om te ervaren wat een heerlijke Middelaar er aan de rechterhand van de Vader zit. Wanneer we in onze bevinding zo ver van God zijn, worden we ertoe gebracht te zien en te ervaren dat Hij, Die alleen ons nabij kan brengen, Zelf God moet zijn. Want we weten zeker dat alleen een almachtige arm ons van „de einden der aarde” kan trekken en ons nabij de Allerhoogste kan brengen. We ervaren dat onze eigen gerechtigheid, onze tranen, gebeden, beloften en voornemens ons niet bij God kunnen brengen. En dan gaan we de betekenis verstaan van de woorden: „En komende, heeft Hij door het Evangelie vrede verkondigd u, die verre waart, en dien, die nabij waren. Want door Hem hebben wij beiden de toegang door één Geest tot de Vader” (Ef. 2:17).

Lezen: Efeze 2:11-22

Look unto Me, and be ye saved, all the ends of the earth: for I am God, and there is none else.
Isaiah 45:22

This invitation, “Look unto Me, and be ye saved,” must be spoken to the heart, so that power comes with the promise. And when power comes with the invitation, the scales fall from the eyes, the veil is taken away from the heart, and strength is given to do what the text invites. They “look unto Him,” though they are at “the ends of the earth,” and as they look they are “lightened: and their faces are not ashamed.” The grace of Jesus shines in the invitation (for He is the speaker here), and when it comes into their conscience they see the King in His beauty and behold the land that is very far off. “Look unto Me,” says the Mediator and Advocate, the Friend of sinners, the Redeemer of the lost!

At His Word they look, and what do they see in Him? In the first place they behold His glorious Person, that Divine mystery wrapped up in the words, “I am God!” And what a great subject this is for meditation! The glorious Person, the Son of God! This is the great mystery of godliness: God manifest in the flesh! And what else does faith see in the glorious Person of Christ but the Mediator, the Intercessor, the High Priest, the Advocate between an angry God and a guilty soul?

But as long as we are not in the feeling of our souls at “the ends of the earth,” we have no eyes to see, no ears to hear and no heart to feel what a glorious Mediator sits at the right hand of the Father. When we are in our experience so far from God, we are brought to see and feel that He Who alone can bring us near must Himself be God. For we know for certain that only an almighty arm can draw us from “the ends of the earth” and bring us near to the Most High. We feel that our own righteousness, our tears, prayers, promises and resolutions cannot bring us to God. And then we come to understand the meaning of the words, “And came and preached peace to you which were afar off, and to them that were nigh. For through Him we both have access by one Spirit unto the Father” (Eph. 2:17).

Reading: Ephesians 2:11-22

Mirad a Mí, y sed salvos, todos los términos de la tierra: porque Yo soy Dios, y no hay más.
Isaías 45:22

Esta invitación, “Mirad a Mí, y sed salvos”, tiene que ser hablada al corazón, de modo que venga poder con la promesa. Y cuando viene poder con la invitación, caen las escamas de los ojos, se quita el velo del corazón, y se da fuerza para hacer lo que el texto invita a hacer. Ellos “miran a Él”, aunque están en “los términos de la tierra”, y mientras miran “son alumbrados, y sus rostros no se avergüenzan”. La gracia de Jesús brilla en la invitación (porque Él es quien habla aquí), y cuando entra en su conciencia ven al Rey en Su hermosura y contemplan la tierra que está muy lejos. “Mirad a Mí”, dice el Mediador y Abogado, el Amigo de pecadores, el Redentor de los perdidos.

A Su Palabra miran, ¿y qué ven en Él? En primer lugar contemplan Su gloriosa Persona, ese misterio divino envuelto en las palabras: “¡Yo soy Dios!”. ¡Y qué gran tema es este para la meditación! ¡La gloriosa Persona, el Hijo de Dios! Este es el gran misterio de la piedad: ¡Dios manifestado en carne! ¿Y qué más ve la fe en la gloriosa Persona de Cristo sino al Mediador, al Intercesor, al Sumo Sacerdote, al Abogado entre un Dios airado y un alma culpable?

Pero mientras no estemos en el sentir de nuestras almas en “los términos de la tierra”, no tenemos ojos para ver, ni oídos para oír, ni corazón para sentir qué Mediador tan glorioso está sentado a la diestra del Padre. Cuando en nuestra experiencia estamos tan lejos de Dios, somos llevados a ver y sentir que Aquel que es el único que puede acercarnos tiene que ser Él mismo Dios. Porque sabemos con certeza que solo un brazo todopoderoso puede sacarnos de “los términos de la tierra” y acercarnos al Altísimo. Sentimos que nuestra propia justicia, nuestras lágrimas, oraciones, promesas y propósitos no pueden llevarnos a Dios. Y entonces llegamos a entender el significado de las palabras: “Y vino, y anunció la paz a vosotros que estabais lejos, y a los que estaban cerca: que por Él los unos y los otros tenemos entrada por un mismo Espíritu al Padre” (Efesios 2:17).

Lectura: Efesios 2:11-22