365 Dagen Met Philpot

Toen zeide Mozes tot God: Wie ben ik, dat ik tot Farao zou gaan, en dat ik de kinderen Israëls uit Egypte zou voeren?
Exodus 3:11

Mozes, de man Gods, aangesteld om de kinderen van Israël uit Egypte te leiden, kreeg de zwaarste last op zijn schouders gelegd die een sterveling maar kan dragen, en tegelijk de hoogste eer aan hem toevertrouwd die mensenhanden maar kunnen ontvangen. Het was geen taak die hij op zich nam zonder verkozen, geroepen en gemachtigd te zijn. De genade had zijn hart geraakt en hem geleerd de smaadheid van Christus grotere rijkdom toe te kennen dan de schatten van Egypte. Toen Mozes groot was geworden, „weigerde hij een zoon van Farao’s dochter te worden genoemd” (Hebr. 11), zag hij af van alle eer en genietingen van een aards hof, en ging hij eropuit om zijn broeders te bezoeken.

Ik hoef niet te vermelden waarom hij gedwongen was Egypte te verlaten en naar het land Midian te vluchten, waar hij veertig jaar vertoefde. En wat een lessen leerde hij daar! — lessen zonder welke hij volkomen ongeschikt zou zijn geweest om de kinderen van Israël uit Egypte weg te leiden. Vele net aan de universiteit afgestudeerde jongemannen vinden zichzelf volledig bevoegd om de Kerk van God te leiden. Maar Mozes was niet bekwaam — toen hij al veertig jaar oud was, met alle geleerdheid van Egypte — om de kinderen van Israël te leiden.

Hij moest veertig jaar de woestijn in gaan, niet slechts om door pijnlijke ervaring de uiterlijke ontberingen te leren kennen, maar de verzoekingen en beproevingen, de gevaren en het lijden van een woestijnhart, waar woeste slangen zijn wier beet giftiger is, en felle schorpioenen wier steek scherper is dan welke slang of schorpioen dan ook die zijn slijmerig spoor door woest zand trekt. Daar leerde hij de verschrikkingen Gods in de wet waarvan hij naderhand de middelaar was, en daar leerde hij tevens de zegeningen van het evangelie, toen hij door het oog van het geloof een vleesgeworden God zag in het brandende braambos, waar hij „de vriend van God” werd door de openbaring van eeuwigdurende liefde aan zijn ziel.

Toen zeide Mozes tot God: Wie ben ik, dat ik tot Farao zou gaan, en dat ik de kinderen Israëls uit Egypte zou voeren?
Exodus 3:11

Mozes, de man Gods, die aangesteld was om de kinderen van Israël uit Egypte te leiden, kreeg de zwaarste last op zijn schouders gelegd die een sterveling maar kan dragen. Tegelijk werd hem de hoogste eer toevertrouwd die een mens maar kan ontvangen. Het was geen taak die hij op zich nam zonder verkoren, geroepen en gemachtigd te zijn. De genade had zijn hart geraakt en hem geleerd de smaadheid van Christus voor grotere rijkdom te houden dan de schatten van Egypte. Toen Mozes groot geworden was, „weigerde hij een zoon van Farao’s dochter te worden genoemd” (Hebr. 11). Hij zag af van alle eer en genietingen van een aards hof en ging op weg om zijn broeders te bezoeken.

Ik hoef niet te vertellen waarom hij gedwongen was Egypte te verlaten en naar het land Midian te vluchten, waar hij veertig jaar verbleef. En wat een lessen leerde hij daar! Zonder die lessen zou hij volkomen ongeschikt zijn geweest om de kinderen van Israël uit Egypte weg te leiden. Veel jonge mannen die net aan de universiteit zijn afgestudeerd, vinden zichzelf volledig bevoegd om de Kerk van God te leiden. Maar Mozes was niet bekwaam om de kinderen van Israël te leiden — toen hij al veertig jaar oud was en alle geleerdheid van Egypte bezat.

Hij moest veertig jaar de woestijn in, niet alleen om door pijnlijke ervaring de uiterlijke ontberingen te leren kennen. Hij moest ook de verzoekingen en beproevingen, de gevaren en het lijden leren kennen van een woestijnhart. Daar zijn woeste slangen wier beet giftiger is, en felle schorpioenen wier steek scherper is, dan van welke slang of schorpioen ook die zijn slijmerig spoor door het woeste zand trekt. Daar leerde hij de verschrikkingen van God in de wet, waarvan hij later de middelaar was. En daar leerde hij ook de zegeningen van het evangelie, toen hij met het oog van het geloof een vleesgeworden God zag in het brandende braambos, waar hij door de openbaring van eeuwige liefde aan zijn ziel „de vriend van God” werd.

And Moses said unto God, Who am I, that I should go unto Pharaoh, and that I should bring forth the children of Israel out of Egypt?
Exodus 3:11

Moses, the man of God, who was appointed to lead the children of Israel out of Egypt, had laid upon his shoulders the heaviest burden that a mortal can bear. At the same time there was entrusted to him the highest honour that a man can receive. It was no task which he took upon himself without being chosen, called and commissioned. Grace had touched his heart and taught him to esteem the reproach of Christ greater riches than the treasures in Egypt. When Moses was come to years, he “refused to be called the son of Pharaoh’s daughter” (Hebrews 11). He gave up all the honours and pleasures of an earthly court and went out to visit his brethren.

I need not tell why he was compelled to leave Egypt and flee into the land of Midian, where he stayed forty years. And what lessons he learned there! Without those lessons he would have been altogether unfit to lead the children of Israel out of Egypt. Many young men just come from the university think themselves fully qualified to guide the Church of God. But Moses was not fit to lead the children of Israel — when he was already forty years old and possessed all the learning of Egypt.

He had to go forty years into the wilderness, not only to learn by painful experience its outward hardships. He had also to learn the temptations and trials, the dangers and sufferings of a wilderness heart. There are fiery serpents whose bite is more venomous, and fierce scorpions whose sting is sharper, than those of any serpent or scorpion that ever trailed its slimy track through the desert sand. There he learned the terrors of God in the law, of which he was afterwards the mediator. And there he learned also the blessings of the gospel, when with the eye of faith he saw an incarnate God in the burning bush, where, by the revelation of eternal love to his soul, he became “the friend of God.”

Entonces Moisés respondió a Dios: ¿Quién soy yo, para que vaya a Faraón, y saque de Egipto a los hijos de Israel?
Éxodo 3:11

Moisés, el varón de Dios, que fue designado para sacar de Egipto a los hijos de Israel, tuvo sobre sus hombros la carga más pesada que un mortal puede llevar. Al mismo tiempo se le confió el más alto honor que un hombre puede recibir. No era una tarea que tomara sobre sí sin ser escogido, llamado y comisionado. La gracia había tocado su corazón y le había enseñado a tener por mayores riquezas el vituperio de Cristo que los tesoros de Egipto. Cuando Moisés fue ya grande, “rehusó ser llamado hijo de la hija de Faraón” (Hebreos 11). Renunció a todos los honores y placeres de una corte terrenal y salió a visitar a sus hermanos.

No necesito contar por qué se vio obligado a dejar Egipto y huir a la tierra de Madián, donde permaneció cuarenta años. ¡Y qué lecciones aprendió allí! Sin esas lecciones habría sido del todo inepto para sacar de Egipto a los hijos de Israel. Muchos jóvenes recién salidos de la universidad se creen plenamente capacitados para guiar a la Iglesia de Dios. Pero Moisés no era apto para conducir a los hijos de Israel, cuando ya tenía cuarenta años y poseía toda la sabiduría de Egipto.

Tuvo que ir cuarenta años al desierto, no solo para aprender por dolorosa experiencia sus penalidades externas. Tuvo que aprender también las tentaciones y pruebas, los peligros y sufrimientos de un corazón desierto. Hay serpientes ardientes cuya mordedura es más venenosa, y escorpiones feroces cuyo aguijón es más agudo, que los de cualquier serpiente o escorpión que haya arrastrado jamás su rastro viscoso por la arena del desierto. Allí aprendió los terrores de Dios en la ley, de la cual fue después el mediador. Y allí aprendió también las bendiciones del evangelio, cuando con el ojo de la fe vio a un Dios encarnado en la zarza ardiente, donde, por la revelación del amor eterno a su alma, llegó a ser “amigo de Dios”.