365 Dagen Met Philpot

Ik geloof, Heere! kom mijn ongelovigheid te hulp.
Markus 9:24

Ongeloof is een verdoemende zonde waar het regeert. Het is echter geen verdoemende zonde waar het wel voorkomt, maar wordt bestreden. Met andere woorden, het is de heerschappij, niet het bestaan, van ongeloof in het hart die ons uitsluit van het koninkrijk der hemelen. De verworpenen zijn een voorbeeld van het eerste geval, want zij leven en sterven onder de macht van het ongeloof. Zoals de Heere zei: „Indien gij niet gelooft, dat Ik Die ben, gij zult in uw zonden sterven” (Joh. 8:24). „Die geloofd zal hebben, en gedoopt zal zijn, zal zalig worden; maar die niet zal geloofd hebben, zal verdoemd worden” (Mark. 16:16). En de tot leven gewekte uitverkorenen zijn een voorbeeld van het laatste geval.

Er zijn nauwelijks twee duidelijker voorbeelden te vinden van het bestaan van ongeloof in de harten van Gods kinderen dan die van Thomas en van Zacharias. Het ongeloof van Thomas, in wiens hart de geest van ontrouw zo krachtig werkzaam was dat hij pas wilde geloven dat de Heere was opgestaan uit de doden, wanneer hij in Zijn handen de littekens van de spijkers kon zien, zijn vinger in het litteken van de spijkers kon leggen en zijn hand in Zijn zijde kon steken, werd ongetwijfeld overwonnen, niet alleen ten voordele van de Kerk, maar ook ten voordele van de ongelovige discipel. Zijn ontrouw werd doeltreffend overwonnen door de kracht van de Heere, Die geloof aan zijn ziel meedeelde door de woorden: „Zijt niet ongelovig, maar gelovig.” Zijn geloof werd des te sterker, omdat het zo krachtig was aangevallen.

En zo was het ongetwijfeld ook bij Zacharias, die als straf voor zijn ongeloof negen maanden moest zwijgen. Want toen de Heere zijn tong losmaakte, „werd hij vervuld”, lezen we, „met de Heilige Geest, en profeteerde”, in dat gezegende loflied dat we aan het eind van het eerste hoofdstuk van het evangelie van Lukas vinden. De vraag is dus niet of we ongeloof in ons hart koesteren, maar of dit ongeloof wordt tegengegaan. Als er niets anders dan ongeloof is, wee ons! Maar als dit inwonende ongeloof door een beginsel van genade wordt tegengegaan, weerstaan en bestreden, dan zal de strijd uiteindelijk tot de overwinning leiden.

Lezen: Johannes 20:19-31

Ik geloof, Heere! kom mijn ongelovigheid te hulp.
Markus 9:24

Ongeloof is een verdoemende zonde waar het heerst. Het is echter geen verdoemende zonde waar het wel aanwezig is, maar bestreden wordt. Met andere woorden: het is de heerschappij van het ongeloof in het hart, niet het bestaan ervan, die ons buitensluit van het koninkrijk der hemelen. De verworpenen zijn een voorbeeld van het eerste geval, want zij leven en sterven onder de macht van het ongeloof. Zoals de Heere zei: „Indien gij niet gelooft, dat Ik Die ben, gij zult in uw zonden sterven” (Joh. 8:24). „Die geloofd zal hebben, en gedoopt zal zijn, zal zalig worden; maar die niet zal geloofd hebben, zal verdoemd worden” (Mark. 16:16). En de levendgemaakte uitverkorenen zijn een voorbeeld van het tweede geval.

Er zijn nauwelijks twee duidelijker voorbeelden te vinden van het bestaan van ongeloof in het hart van Gods kinderen dan die van Thomas en van Zacharias. In het hart van Thomas werkte de geest van ongeloof zo krachtig, dat hij pas wilde geloven dat de Heere uit de doden was opgestaan wanneer hij in Zijn handen de littekens van de spijkers kon zien, zijn vinger in het litteken van de spijkers kon leggen en zijn hand in Zijn zijde kon steken. Dat ongeloof werd ongetwijfeld overwonnen, niet alleen tot voordeel van de Kerk, maar ook tot voordeel van de ongelovige discipel. Zijn ongeloof werd krachtig overwonnen door de kracht van de Heere, Die geloof aan zijn ziel meedeelde met de woorden: „Zijt niet ongelovig, maar gelovig.” Zijn geloof werd des te sterker, omdat het zo krachtig was aangevallen.

Zo was het ongetwijfeld ook bij Zacharias, die als straf voor zijn ongeloof negen maanden moest zwijgen. Want toen de Heere zijn tong losmaakte, „werd hij vervuld”, lezen we, „met de Heilige Geest, en profeteerde”, in dat gezegende loflied dat we aan het eind van het eerste hoofdstuk van het evangelie naar Lukas vinden. De vraag is dus niet of er ongeloof in ons hart huist, maar of dat ongeloof wordt tegengegaan. Als er niets anders is dan ongeloof, wee ons! Maar als dit inwonende ongeloof door een beginsel van genade wordt tegengegaan, weerstaan en bestreden, dan zal de strijd uiteindelijk tot de overwinning leiden.

Lezen: Johannes 20:19-31

Lord, I believe; help Thou mine unbelief.
Mark 9:24

Unbelief is a damning sin where it reigns. It is not, however, a damning sin where it is present but resisted. In other words, it is the dominion of unbelief in the heart, not its existence, that shuts us out of the kingdom of heaven. The reprobate are an example of the first case, for they live and die under the power of unbelief. As the Lord said, “If ye believe not that I am He, ye shall die in your sins” (John 8:24). “He that believeth and is baptized shall be saved; but he that believeth not shall be damned” (Mark 16:16). And the quickened elect are an example of the second case.

Scarcely two clearer instances can be found of the existence of unbelief in the hearts of God’s children than those of Thomas and of Zacharias. In the heart of Thomas the spirit of unbelief worked so powerfully that he would only believe that the Lord had risen from the dead when he could see in His hands the print of the nails, put his finger into the print of the nails and thrust his hand into His side. That unbelief was no doubt overcome, not only for the profit of the Church, but also for the profit of the unbelieving disciple. His unbelief was powerfully overcome by the power of the Lord, Who communicated faith to his soul with the words, “Be not faithless, but believing.” His faith became all the stronger because it had been so powerfully assailed.

So it was no doubt with Zacharias too, who as a punishment for his unbelief had to be dumb for nine months. For when the Lord loosed his tongue, he “was filled”, we read, “with the Holy Ghost, and prophesied”, in that blessed song of praise which we find at the end of the first chapter of the Gospel according to Luke. The question therefore is not whether unbelief dwells in our heart, but whether that unbelief is opposed. If there is nothing but unbelief, woe to us! But if this indwelling unbelief is opposed, resisted and fought against by a principle of grace, then the conflict will at last end in victory.

Reading: John 20:19-31

Creo, Señor; ayuda mi incredulidad.
Marcos 9:24

La incredulidad es un pecado condenatorio allí donde reina. Sin embargo, no es un pecado condenatorio allí donde está presente pero es resistida. En otras palabras, es el dominio de la incredulidad en el corazón, y no su existencia, lo que nos excluye del reino de los cielos. Los réprobos son un ejemplo del primer caso, pues viven y mueren bajo el poder de la incredulidad. Como dijo el Señor: “Si no creyereis que Yo soy, en vuestros pecados moriréis” (Juan 8:24). “El que creyere y fuere bautizado, será salvo; mas el que no creyere, será condenado” (Marcos 16:16). Y los elegidos vivificados son un ejemplo del segundo caso.

Difícilmente pueden hallarse dos ejemplos más claros de la existencia de la incredulidad en el corazón de los hijos de Dios que los de Tomás y Zacarías. En el corazón de Tomás el espíritu de incredulidad obró con tanta fuerza que solo quería creer que el Señor había resucitado de los muertos cuando pudiera ver en Sus manos la señal de los clavos, meter su dedo en el lugar de los clavos y meter su mano en Su costado. Aquella incredulidad fue vencida, sin duda, no solo para provecho de la Iglesia, sino también para provecho del discípulo incrédulo. Su incredulidad fue poderosamente vencida por el poder del Señor, Quien comunicó fe a su alma con las palabras: “No seas incrédulo, sino fiel.” Su fe llegó a ser tanto más fuerte por haber sido tan poderosamente asaltada.

Así fue sin duda también con Zacarías, quien en castigo por su incredulidad tuvo que quedar mudo durante nueve meses. Porque cuando el Señor le soltó la lengua, “fue lleno”, leemos, “de Espíritu Santo, y profetizó”, en aquel bendito cántico de alabanza que encontramos al final del primer capítulo del Evangelio según Lucas. La cuestión, por tanto, no es si la incredulidad habita en nuestro corazón, sino si esa incredulidad encuentra oposición. Si no hay más que incredulidad, ¡ay de nosotros! Pero si esta incredulidad que mora en nosotros encuentra oposición, es resistida y combatida por un principio de gracia, entonces el conflicto terminará al fin en victoria.

Lectura: Juan 20:19-31