Paulus’ afscheidswens
En nu, broeders, ik beveel u Gode, en het Woord Zijner genade, Die machtig is u op te bouwen, en u een erfdeel te geven onder al de geheiligden.
Handelingen 20:32
Stel dat het zo was (God verhoede dat dit ook maar één ogenblik het geval zou zijn!) dat ik in de eerste plaats door mijn eigen inspanningen de genade in mijn hart moet brengen, en zo het fundament leggen; en dat ik door mijn eigen inspanningen het werk moet voortzetten, en zo de bovenbouw oprichten: zal ik dan niet falen, geheel falen?
Maar als de genade alles van begin tot eind doet; als de genade de namen van Gods kinderen in het Boek des levens schreef; als de genade hen aan Jezus gaf ter verlossing; als de genade op het door God bepaalde tijdstip hun ziel opnieuw tot leven wekte; als de genade de reinigende werkzaamheid van het bloed van Christus aan hun geweten openbaarde; als de genade hen veilig door al hun beproevingen en verzoekingen zal heenvoeren, datgene zal vervolmaken dat hen betreft, en door middel van rechtvaardigheid moet en zal regeren tot het eeuwige leven: hoe geschikt, hoe uitermate geschikt is dit voor een arme, schuldige zondaar, die niets heeft, en het gevoel heeft dat hij in zichzelf alleen maar vodden en jammerlijke resten heeft!
„Het woord van Gods genade” legt, in handen van de Geest, het fundament. „Het woord van Gods genade” maakt Jezus bekend in het eeuwige Evangelie, en richt zo de bovenbouw op; „het woord van Gods genade” draagt door de armen des doods heen en plaatst zo de sluitsteen; en de hemelbogen zullen voor eeuwig de lof van de heerlijkheid van die genade laten klinken, die ervoor zorgde dat zij „begenadigd in de Geliefde” (Ef. 1:6) werden.
Elk levend verlangen naar de Heere; elk besef van Zijn genade en heerlijkheid; elke smeltende genegenheid voor Zijn schitterende voorkomen; elk ontvangen van Hem in het hart als de Christus van God; elke daad van geloof, hoop of liefde; elke uitademing van de ziel in Zijn hart is een teken, meer dan een teken, een onmiskenbaar bewijs van de aanwezigheid van Gods genade in het hart van een zondaar. En als Gods genade aanwezig is in het hart van een zondaar, is hij in Christus, één met Christus; en „het woord van Zijn genade” zal hem steeds meer opbouwen en hem diepere teugen geven van zijn eeuwige „erfdeel onder al de geheiligden”.
Lezen: Judas
Aan de lezer…
Hoe dikwijls hebt u geprobeerd het fundament zelf te leggen en de bovenbouw zelf op te richten, en hoe geheel hebt u daarin gefaald! Ziet u in uzelf niet anders dan vodden en jammerlijke resten? Dan is dit woord juist voor u. De genade doet alles, van begin tot eind: zij schreef de namen in het Boek des levens, zij wekt de dode ziel, zij openbaart het reinigende bloed van Christus aan het geweten, en zij zal de haren veilig door alle beproevingen heen voeren.
Veracht dan de kleine tekenen niet. Een levend verlangen naar de Heere, een smeltende genegenheid voor Hem, een zucht van de ziel in Zijn hart: het zijn geen vruchten van uw eigen akker, maar onmiskenbare bewijzen dat Gods genade in u woont. En waar die genade is, daar is de ziel één met Christus, en het woord van Zijn genade zal haar steeds meer opbouwen, totdat zij haar erfdeel onder al de geheiligden in volle maat geniet.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
En nu, broeders, ik beveel u Gode, en het Woord Zijner genade, Die machtig is u op te bouwen, en u een erfdeel te geven onder al de geheiligden.
Handelingen 20:32
Stel dat het zo was (God verhoede dat dit ook maar één ogenblik het geval zou zijn!) dat ik in de eerste plaats door mijn eigen inspanning de genade in mijn hart moest brengen en zo het fundament moest leggen, en dat ik door mijn eigen inspanning het werk moest voortzetten en zo de bovenbouw moest optrekken: zou ik dan niet falen, volkomen falen?
Maar wat als de genade alles doet, van begin tot eind? Als de genade de namen van Gods kinderen in het Boek des levens schreef, als de genade hen aan Jezus gaf om verlost te worden, als de genade op de door God bepaalde tijd hun ziel levend maakte, als de genade de reinigende kracht van het bloed van Christus aan hun geweten openbaarde, als de genade hen veilig door al hun beproevingen en verzoekingen heen zal voeren, zal voleindigen wat hen aangaat, en door gerechtigheid moet en zal heersen tot het eeuwige leven: hoe geschikt, hoe buitengewoon geschikt is dit dan voor een arme, schuldige zondaar die niets heeft, en die voelt dat hij in zichzelf alleen maar vodden en ellendige lappen heeft!
„Het woord van Gods genade” legt, in de hand van de Geest, het fundament. „Het woord van Gods genade” maakt Jezus bekend in het eeuwige Evangelie en trekt zo de bovenbouw op. „Het woord van Gods genade” draagt door de armen van de dood heen en brengt zo de sluitsteen aan. En de hemelbogen zullen voor eeuwig de lof laten klinken van de heerlijkheid van die genade, waardoor zij „begenadigd in de Geliefde” (Ef. 1:6) werden.
Elk levend verlangen naar de Heere, elk besef van Zijn genade en heerlijkheid, elke smeltende genegenheid voor Zijn heerlijke schoonheid, elk ontvangen van Hem in het hart als de Christus van God, elke daad van geloof, hoop of liefde, elke uitademing van de ziel in Zijn hart: het is een teken, meer dan een teken, een onmiskenbaar bewijs dat Gods genade in het hart van een zondaar aanwezig is. En als Gods genade in het hart van een zondaar aanwezig is, is hij in Christus en één met Christus. Dan zal „het woord van Zijn genade” hem steeds meer opbouwen en hem steeds diepere teugen geven uit zijn eeuwige „erfdeel onder al de geheiligden”.
Lezen: Judas
Aan de lezer…
Hoe vaak hebt u geprobeerd het fundament zelf te leggen en de bovenbouw zelf op te trekken, en hoe volkomen hebt u daarin gefaald! Ziet u in uzelf niets dan vodden en ellendige lappen? Dan is dit woord juist voor u. De genade doet alles, van begin tot eind: zij schreef de namen in het Boek des levens, zij maakt de dode ziel levend, zij openbaart het reinigende bloed van Christus aan het geweten, en zij zal de haren veilig door alle beproevingen heen voeren.
Veracht dan de kleine tekenen niet. Een levend verlangen naar de Heere, een smeltende genegenheid voor Hem, een zucht van de ziel in Zijn hart: het zijn geen vruchten van uw eigen akker, maar onmiskenbare bewijzen dat Gods genade in u woont. En waar die genade is, daar is de ziel één met Christus, en het woord van Zijn genade zal haar steeds meer opbouwen, totdat zij haar erfdeel onder al de geheiligden in volle maat geniet.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
And now, brethren, I commend you to God, and to the word of His grace, which is able to build you up, and to give you an inheritance among all them which are sanctified.
Acts 20:32
Suppose it were so (God forbid that it should be so for a single moment!) that I had in the first place by my own exertions to bring grace into my heart and so lay the foundation, and that I had by my own exertions to carry on the work and so raise the superstructure: should I not fail, utterly fail?
But what if grace does all, from first to last? If grace wrote the names of God’s children in the Book of life, if grace gave them to Jesus to be redeemed, if grace at the appointed time quickened their souls, if grace revealed the cleansing power of the blood of Christ to their consciences, if grace will carry them safely through all their trials and temptations, will perfect that which concerns them, and must and shall reign through righteousness unto eternal life: how suitable, how exceedingly suitable is this to a poor, guilty sinner who has nothing, and who feels that in himself he has only rags and miserable tatters!
“The word of God’s grace,” in the hand of the Spirit, lays the foundation. “The word of God’s grace” makes Jesus known in the everlasting Gospel and so raises the superstructure. “The word of God’s grace” bears up through the arms of death and so brings forth the headstone. And the arches of heaven shall for ever ring with the praise of the glory of that grace, whereby they were “accepted in the Beloved” (Eph. 1:6).
Every living desire after the Lord, every sense of His grace and glory, every melting affection for His glorious beauty, every receiving of Him into the heart as the Christ of God, every act of faith, hope or love, every breathing of the soul into His bosom: it is a token, more than a token, an unmistakable evidence that God’s grace is present in the heart of a sinner. And if God’s grace is present in the heart of a sinner, he is in Christ and one with Christ. Then “the word of His grace” will build him up more and more and give him ever deeper draughts of his eternal “inheritance among all them which are sanctified.”
Reading: Jude
To the reader…
How often have you tried to lay the foundation yourself and to raise the superstructure yourself, and how utterly have you failed in it! Do you see in yourself nothing but rags and miserable tatters? Then this word is for you. Grace does all, from first to last: it wrote the names in the Book of life, it quickens the dead soul, it reveals the cleansing blood of Christ to the conscience, and it will carry its own safely through all their trials.
Do not despise, then, the small tokens. A living desire after the Lord, a melting affection for Him, a sigh of the soul into His bosom: these are not fruits of your own field, but unmistakable evidences that God’s grace dwells in you. And where that grace is, the soul is one with Christ, and the word of His grace will build it up more and more, until it enjoys its inheritance among all the sanctified in full measure.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Y ahora, hermanos, os encomiendo a Dios, y a la palabra de Su gracia: el cual es poderoso para sobreedificar, y daros heredad con todos los santificados.
Hechos 20:32
Supongamos que fuera así (¡no permita Dios que lo sea ni por un solo momento!) que yo tuviera, en primer lugar, que traer la gracia a mi corazón por mis propios esfuerzos y así poner el fundamento, y que tuviera que llevar adelante la obra por mis propios esfuerzos y así levantar el edificio: ¿no fracasaría, no fracasaría por completo?
Pero ¿y si la gracia lo hace todo, de principio a fin? Si la gracia escribió los nombres de los hijos de Dios en el Libro de la vida, si la gracia los dio a Jesús para ser redimidos, si la gracia vivificó sus almas en el tiempo señalado, si la gracia reveló a sus conciencias el poder purificador de la sangre de Cristo, si la gracia los llevará a salvo a través de todas sus pruebas y tentaciones, perfeccionará lo que les concierne, y debe reinar y reinará por la justicia para vida eterna: ¡cuán adecuado, cuán sumamente adecuado es esto para un pobre pecador culpable que nada tiene, y que siente que en sí mismo no tiene más que harapos y miserables andrajos!
“La palabra de la gracia de Dios”, en la mano del Espíritu, pone el fundamento. “La palabra de la gracia de Dios” da a conocer a Jesús en el Evangelio eterno y así levanta el edificio. “La palabra de la gracia de Dios” sostiene a través de los brazos de la muerte y así saca la piedra principal. Y las bóvedas del cielo resonarán para siempre con la alabanza de la gloria de esa gracia, por la cual fueron “aceptos en el Amado” (Efesios 1:6).
Todo deseo vivo hacia el Señor, todo sentir de Su gracia y gloria, todo afecto que se derrite ante Su gloriosa hermosura, todo recibirle en el corazón como el Cristo de Dios, todo acto de fe, esperanza o amor, todo suspiro del alma en Su seno: es una señal, más que una señal, una evidencia inconfundible de que la gracia de Dios está presente en el corazón de un pecador. Y si la gracia de Dios está presente en el corazón de un pecador, este está en Cristo y es uno con Cristo. Entonces “la palabra de Su gracia” lo sobreedificará más y más y le dará tragos cada vez más hondos de su eterna “heredad con todos los santificados”.
Lectura: Judas
Al lector…
¡Cuántas veces ha intentado usted poner el fundamento por sí mismo y levantar el edificio por sí mismo, y cuán por completo ha fracasado en ello! ¿No ve en sí mismo más que harapos y miserables andrajos? Entonces esta palabra es para usted. La gracia lo hace todo, de principio a fin: escribió los nombres en el Libro de la vida, vivifica el alma muerta, revela a la conciencia la sangre purificadora de Cristo, y llevará a los suyos a salvo a través de todas sus pruebas.
No desprecie, pues, las pequeñas señales. Un deseo vivo hacia el Señor, un afecto que se derrite ante Él, un suspiro del alma en Su seno: no son frutos de su propio campo, sino evidencias inconfundibles de que la gracia de Dios mora en usted. Y donde está esa gracia, el alma es una con Cristo, y la palabra de Su gracia la sobreedificará más y más, hasta que goce en plena medida de su heredad con todos los santificados.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl
Blader door alle dagen van dit Bijbels Dagboek
Steun dit werk