December 31

Want alle vlees is als gras, en alle heerlijkheid des mensen is als een bloem van het gras. Het gras is verdord, en zijn bloem is afgevallen; maar het Woord des Heeren blijft in der eeuwigheid. En dit is het Woord, dat onder u verkondigd is.
1 Petrus 1:24-25

Alle vlees, en alles wat uit het vlees is, is als gras, dat voor een tijd groen en bloeiend schijnt, maar, aangeroerd door de zeis des maaiers of door de middagzon verschroeid, spoedig verkwijnt en verdort. Zo is alle vlees, van de hoogste tot de laagste. Evenals in de natuur het ene gras dikker en langer groeit dan het andere, en voor enige tijd sierlijker pronkt, en toch de zeis geen onderscheid maakt tussen de lichte en de zware oogst, zo ook maait de zeis des doods rijke en arme, en legt alle kinderen der mensen in hetzelfde graf.

Gij hebt somtijds in de vroege lente het bloeiende gras gezien en opgemerkt hoe die geelachtige toppen trillen bij het minste windje. Dit is de grasbloem, en hoewel zo onaanzienlijk dat zij bijna aan het oog ontsnapt, is zij toch evenzeer zijn bloem als de tulp of de roos de bloem is van de plant die haar draagt. Gelijk nu het gras verdort, zo valt ook zijn bloem af. Zij had, zelfs in haar beste staat, nooit veel duurzaamheid of kracht om stand te houden, want zij hing als aan een draad, en er was slechts een klein windvlaagje nodig om haar weg te blazen en te maken alsof zij nooit geweest was; en dat is al de schoonheid van het vlees, al de heerlijkheid des mensen. Maar is er dan niets dat blijft te midden van dat alles wat verdort en afvalt? Ja, het Woord des Heeren. „En dit is het Woord, dat door het Evangelie onder u verkondigd wordt.”

Hetzelfde Evangelie nu, dat door de apostelen verkondigd werd, wordt ook u verkondigd in het Woord der Waarheid; en zo wij dat Evangelie in een gelovig hart ontvangen hebben, hebben wij voor onszelf dat Woord van de Heere ontvangen, dat blijft tot in eeuwigheid. En dus, ofschoon ons aller vlees is als het gras, en alles waarop wij ons in het natuurlijke mogen beroemen, slechts aan de bloem van het gras gelijk is, en ofschoon dat gras moet verdorren in de dood, en zijn bloem zal afvallen, wanneer de plaats die ons nu allen kent, ons niet meer kennen zal, toch hebben wij iets dat blijft bestaan in het Evangelie der genade Gods. En voor zover wij dat Evangelie ontvangen en gekend hebben als de kracht Gods tot zaligheid, hebben wij, als het aardse huis onzes tabernakels zal verbroken worden, een gebouw bij God, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen.

Gelijk het gras is ons kortstondig leven,
gelijk een bloem, die, op het veld verheven,
wel sierlijk pronkt, maar kracht’loos is en teer;
wanneer de wind zich over ’t land laat horen,
dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat verloren:
men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer.

Ps. 103:8

Want alle vlees is als gras, en alle heerlijkheid des mensen is als een bloem van het gras. Het gras is verdord, en zijn bloem is afgevallen; maar het Woord des Heeren blijft in der eeuwigheid. En dit is het Woord, dat onder u verkondigd is.
1 Petrus 1:24-25

Alle vlees, en alles wat uit het vlees is, is als gras, dat een tijd lang groen en bloeiend lijkt, maar, geraakt door de zeis van de maaier of verschroeid door de middagzon, spoedig wegkwijnt en verdort. Zo is alle vlees, van de hoogste tot de laagste. In de natuur groeit het ene gras dikker en langer dan het andere en pronkt het een tijd lang sierlijker, en toch maakt de zeis geen onderscheid tussen de lichte en de zware oogst. Zo maait ook de zeis van de dood rijken en armen, en legt alle mensenkinderen in hetzelfde graf.

U hebt soms in de vroege lente het bloeiende gras gezien en opgemerkt hoe die geelachtige toppen trillen bij het minste windje. Dat is de bloem van het gras, en hoewel zij zo onopvallend is dat zij bijna aan het oog ontsnapt, is zij toch evenzeer de bloem van het gras als de tulp of de roos de bloem is van de plant die haar draagt. Zoals het gras verdort, zo valt ook zijn bloem af. Zelfs op haar mooist had zij nooit veel duurzaamheid of kracht om stand te houden, want zij hing als aan een draad, en er was maar een klein windvlaagje nodig om haar weg te blazen, alsof zij er nooit geweest was; en dat is al de schoonheid van het vlees, al de heerlijkheid van de mens. Maar is er dan niets dat blijft te midden van alles wat verdort en afvalt? Ja, het Woord van de Heere. „En dit is het Woord, dat door het Evangelie onder u verkondigd wordt.”

Hetzelfde Evangelie dat door de apostelen verkondigd werd, wordt ook u verkondigd in het Woord van de Waarheid. En als wij dat Evangelie in een gelovig hart ontvangen hebben, dan hebben wij voor onszelf dat Woord van de Heere ontvangen, dat blijft tot in eeuwigheid. Ons aller vlees is dus wel als het gras, en alles waarop wij ons in het natuurlijke kunnen beroemen, is maar gelijk aan de bloem van het gras. Dat gras moet verdorren in de dood, en zijn bloem zal afvallen wanneer de plaats die ons nu allen kent, ons niet meer kennen zal. Toch hebben wij iets dat blijft bestaan in het Evangelie van de genade van God. En voor zover wij dat Evangelie ontvangen en gekend hebben als de kracht van God tot zaligheid, hebben wij, wanneer het aardse huis van onze tabernakel afgebroken wordt, een gebouw van God, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen.

Gelijk het gras is ons kortstondig leven,
gelijk een bloem, die, op het veld verheven,
wel sierlijk pronkt, maar kracht’loos is en teer;
wanneer de wind zich over ’t land laat horen,
dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat verloren:
men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer.

Ps. 103:8

For all flesh is as grass, and all the glory of man as the flower of grass. The grass withereth, and the flower thereof falleth away: but the word of the Lord endureth for ever. And this is the word which by the gospel is preached unto you.
1 Peter 1:24-25

All flesh, and everything that springs from the flesh, and is connected with the flesh, is as grass, which, for a time, looks green and flourishing, but touched with the mower’s scythe, or scorched by the midday sun, soon withers and fades away. Such is all flesh, without exception, from the highest to the lowest. As in nature, some grass grows thicker and longer than others; and makes, for a while, a brighter show, yet the scythe makes no distinction between the light crop and the heavy—so the scythe of death mows down with equal sweep the rich and the poor, and lays in one common grave all the children of men.

You have seen sometimes in the early spring the grass in flower, and you have noticed those little yellowish “anthers,” as they are termed, which tremble at every breeze. This is “the flower of grass;” and though so inconspicuous as almost to escape observation, yet as much its flower as the tulip or the rose is the flower of the plant which bears each. Now, as the grass withers, so the flower thereof falls away. It never had, at its best state, much permanency or strength of endurance, for it hung as by a thread, and it required but a little gust of wind to blow it away, and make it as though it never had been. Such is all the pride of the flesh, and all the glory of man.

But is there nothing that endures amid all that thus withers and falls away? Yes, the Word of the Lord. “And this is the word which by the gospel is preached unto you.” Now, the same gospel which was preached by the Apostles is preached unto us in the word of truth which we have in our hands; and if we have received that gospel into a believing heart, we have received for ourselves that Word of the Lord which endures forever.

And thus, though all our own flesh is as grass, and all in which we might naturally glory is but as the flower of grass, and though this grass must wither in death, and the flower thereof shall fall away, when the place which now knows us, shall know us no more, yet we have an enduring substance in the gospel of the grace of God, and, so far as we have received that gospel, and known it to be the power of God unto salvation, when our earthly house of this tabernacle is dissolved, we have a building of God, a house not made with hands, eternal in the heavens.

Porque toda carne es como la hierba, y toda la gloria del hombre como la flor de la hierba: secóse la hierba, y la flor se cayó; mas la palabra del Señor permanece perpetuamente. Y esta es la palabra que por el evangelio os ha sido anunciada.
1 Pedro 1:24-25

Toda carne, y todo lo que brota de la carne y está ligado a la carne, es como la hierba, que por un tiempo se ve verde y lozana, pero tocada por la guadaña del segador, o abrasada por el sol del mediodía, pronto se seca y se marchita. Tal es toda carne, sin excepción, desde la más alta hasta la más baja. Así como en la naturaleza una hierba crece más espesa y más alta que otra, y por un tiempo hace un despliegue más brillante, y sin embargo la guadaña no hace distinción entre la cosecha ligera y la pesada, así también la guadaña de la muerte siega con el mismo golpe al rico y al pobre, y pone en una sepultura común a todos los hijos de los hombres.

Usted habrá visto a veces, a comienzos de la primavera, la hierba en flor, y habrá notado esas pequeñas “anteras” amarillentas, como se las llama, que tiemblan con cada brisa. Esa es “la flor de la hierba”; y aunque es tan poco vistosa que casi escapa a la observación, es tan verdaderamente su flor como el tulipán o la rosa es la flor de la planta que la lleva. Pues bien, así como la hierba se seca, también su flor se cae. Nunca tuvo, ni en su mejor estado, mucha permanencia ni fuerza de resistencia, porque pendía como de un hilo, y bastaba una pequeña ráfaga de viento para llevársela y hacer como si nunca hubiera existido. Tal es todo el orgullo de la carne y toda la gloria del hombre.

Pero ¿no hay nada que permanezca en medio de todo lo que así se seca y se cae? Sí, la Palabra del Señor. “Y esta es la palabra que por el evangelio os ha sido anunciada”. Ahora bien, el mismo evangelio que predicaron los apóstoles se nos predica a nosotros en la palabra de verdad que tenemos en nuestras manos; y si hemos recibido ese evangelio en un corazón creyente, hemos recibido para nosotros mismos esa Palabra del Señor que permanece para siempre.

Y así, aunque toda nuestra carne es como la hierba, y todo aquello en lo que naturalmente podríamos gloriarnos no es más que como la flor de la hierba, y aunque esta hierba ha de secarse en la muerte y su flor ha de caer, cuando el lugar que ahora nos conoce no nos conozca más, tenemos sin embargo una sustancia duradera en el evangelio de la gracia de Dios; y en cuanto hemos recibido ese evangelio y lo hemos conocido como potencia de Dios para salvación, cuando nuestra casa terrestre de esta habitación se deshaga, tenemos de Dios un edificio, una casa no hecha de manos, eterna en los cielos.