24 de noviembre

En de Heere zal over alle woning van de berg Sion, en over haar vergaderingen, scheppen een wolk des daags, en een rook, en de glans eens vlammenden vuurs des nachts; want over al wat heerlijk is, zal een beschutting wezen. En daar zal een hut zijn tot een schaduw des daags tegen de hitte, en tot een toevlucht, en tot een verberging tegen de vloed en tegen de regen.
Jesaja 4:5-6

De Heere geeft degenen die naar de berg Sion zijn gekomen een woning. Hij plaatst hen onder het evangelie, Hij geeft hun een hart om het in liefde te ontvangen, Hij brengt kracht op hun ziel over, waardoor zij op Christus zien en een woning op de berg Sion verwerven. Hij geeft haar „een wolk des daags, en een rook, en de glans eens vlammenden vuurs des nachts”. Hij begunstigt haar soms met Zijn merkbare aanwezigheid, en zelfs in het donker glanst een vlammend vuur, waarbij de ogen van de ziel naar de Heere worden geleid, zelfs van de einden der aarde.

Ze vinden ook een beschutting in al deze heerlijkheid, en dat niet alleen, maar ook een veilige schuilplaats in Hem. Ze ontdekken dat de Heere des levens en der heerlijkheid een schaduw tegen de hitte is, zodat ze, als de verzoeking opkomt, naar Hem toe kunnen vluchten als het nodig is. Als storm en regen hun om het hoofd slaan, vluchten ze naar Hem toe, als schuilplaats en beschutting. Dit alles vervult de Heere bij elke verloste en herboren ziel.

Wie van de lezers kan nu zeggen dat hij inderdaad naar de berg Sion is gebracht en de heerlijkheid en de kracht van het evangelie heeft gevoeld? Wie kan hier zeggen: „Hier zal ik wonen, want ik heb ze begeerd. Dit is mijn woning, waar ik wil leven en sterven?” (Ps. 132:14). Wie heeft hier de aanwezigheid van de Heere gevonden en de dauw van Zijn gunst die op zijn geest rust? Wie heeft gezien dat Gods heerlijkheid een schuilplaats is, zodat hij, toen verzoekingen, beproevingen, bezoekingen en smarten hem overvielen, niet naar Assyrië heeft gekeken, niet naar Egypte is gegaan om hulp, maar uitsluitend geheel op de Heere heeft gesteund, in Wie de Vader wilde dat alle volheid zou wonen? Wie heeft hier iets van de hagelstorm meegemaakt die hem uit leugentoevluchtsoorden heeft gejaagd, om naar Jezus toe te vluchten met zuchten, uitroepen, verlangens, gesteun en gekreun, opdat Hij een toevluchtsoord en een beschutting voor zijn ziel zou zijn?

God geeft zegeningen niet afzonderlijk. Hij heeft Zijn volk gezegend met „alle geestelijke zegening in de hemel in Christus” (Ef. 1:3). Als Hij een ziel ertoe heeft gebracht Zijn aangezicht te zoeken, zich tot de berg Sion te richten en naar Jezus op te zien van de einden der aarde, zal Hij elk verlangen van die ziel vervullen, en haar zichtbaar en gelukkig laten deelnemen in Zijn genade hier en Zijn heerlijkheid hierna.

Lezen: Jesaja 4

En de Heere zal over alle woning van de berg Sion, en over haar vergaderingen, scheppen een wolk des daags, en een rook, en de glans eens vlammenden vuurs des nachts; want over al wat heerlijk is, zal een beschutting wezen. En daar zal een hut zijn tot een schaduw des daags tegen de hitte, en tot een toevlucht, en tot een verberging tegen de vloed en tegen de regen.
Jesaja 4:5-6

De Heere geeft hun die naar de berg Sion gekomen zijn een woning. Hij brengt hen onder het evangelie, Hij geeft hun een hart om het in liefde te ontvangen, en Hij legt kracht in hun ziel, zodat zij op Christus zien en een woning op de berg Sion krijgen. Hij geeft haar „een wolk des daags, en een rook, en de glans eens vlammenden vuurs des nachts”. Soms begunstigt Hij haar met Zijn merkbare tegenwoordigheid, en zelfs in het donker schijnt een vlammend vuur, waarbij de ogen van de ziel naar de Heere geleid worden, zelfs van de einden der aarde.

Zij vinden ook een beschutting in al deze heerlijkheid, en niet alleen dat, maar ook een veilige schuilplaats in Hem. Zij ontdekken dat de Heere van het leven en van de heerlijkheid een schaduw is tegen de hitte, zodat zij, wanneer de verzoeking opkomt, naar Hem toe kunnen vluchten als het nodig is. Wanneer storm en regen hun om het hoofd slaan, vluchten zij naar Hem toe als hun schuilplaats en beschutting. Dit alles vervult de Heere aan elke verloste en wedergeboren ziel.

Wie van de lezers kan nu zeggen dat hij werkelijk naar de berg Sion gebracht is en de heerlijkheid en de kracht van het evangelie heeft gevoeld? Wie kan hier zeggen: „Hier zal ik wonen, want ik heb ze begeerd. Dit is mijn woning, waar ik wil leven en sterven?” (Ps. 132:14). Wie heeft hier de tegenwoordigheid van de Heere gevonden en de dauw van Zijn gunst die op zijn geest rust?

Wie heeft gezien dat Gods heerlijkheid een schuilplaats is, zodat hij, toen verzoekingen, beproevingen, bezoekingen en smarten hem overvielen, niet naar Assyrië heeft gekeken en niet naar Egypte om hulp is gegaan, maar alleen en geheel op de Heere heeft gesteund, in Wie het de Vader behaagd heeft alle volheid te laten wonen? Wie heeft hier iets meegemaakt van de hagelstorm die hem uit de toevluchten van de leugen heeft verjaagd, zodat hij naar Jezus vluchtte met zuchten, roepen, verlangen, steunen en kreunen, opdat Hij een toevlucht en een beschutting voor zijn ziel zou zijn?

God geeft Zijn zegeningen niet los van elkaar. Hij heeft Zijn volk gezegend met „alle geestelijke zegening in de hemel in Christus” (Ef. 1:3). Als Hij een ziel ertoe gebracht heeft Zijn aangezicht te zoeken, zich naar de berg Sion te keren en naar Jezus op te zien van de einden der aarde, zal Hij elk verlangen van die ziel vervullen. Hij zal haar merkbaar en gelukkig laten delen in Zijn genade hier en in Zijn heerlijkheid hierna.

Lezen: Jesaja 4

And the LORD will create upon every dwelling place of mount Zion, and upon her assemblies, a cloud and smoke by day, and the shining of a flaming fire by night: for upon all the glory shall be a defence. And there shall be a tabernacle for a shadow in the daytime from the heat, and for a place of refuge, and for a covert from storm and from rain.
Isaiah 4:5-6

The Lord gives those who have come to mount Zion a dwelling place. He brings them under the gospel, He gives them a heart to receive it in love, and He puts power into their soul, so that they look to Christ and obtain a dwelling place on mount Zion. He gives her “a cloud and smoke by day, and the shining of a flaming fire by night.” Sometimes He favours her with His sensible presence, and even in the dark a flaming fire shines, by which the eyes of the soul are led to the Lord, even from the ends of the earth.

They also find a defence upon all this glory, and not only that, but also a safe hiding place in Him. They find that the Lord of life and glory is a shadow from the heat, so that when temptation arises they can flee to Him when need be. When storm and rain beat about their heads, they flee to Him as their refuge and covert. All this the Lord fulfils to every redeemed and regenerate soul.

Now which of the readers can say that he has really been brought to mount Zion and has felt the glory and the power of the gospel? Who can say here, “Here will I dwell; for I have desired it. This is my dwelling place, where I would live and die” (Psalm 132:14)? Who has found here the presence of the Lord and the dew of His favour resting upon his spirit?

Who has seen that God’s glory is a refuge, so that when temptations, trials, afflictions and sorrows overtook him, he did not look to Assyria and did not go down to Egypt for help, but leaned solely and wholly on the Lord, in Whom it pleased the Father that all fulness should dwell? Who has known here something of the hailstorm that has driven him out of the refuges of lies, so that he fled to Jesus with sighs, cries, longings, groans and moans, that He might be a refuge and a covert for his soul?

God does not give His blessings separately. He has blessed His people “with all spiritual blessings in heavenly places in Christ” (Ephesians 1:3). If He has brought a soul to seek His face, to turn towards mount Zion and to look to Jesus from the ends of the earth, He will fulfil every desire of that soul. He will make it a sensible and happy partaker of His grace here and of His glory hereafter.

Reading: Isaiah 4

Y criará Jehová sobre toda la morada del monte de Sión, y sobre los lugares de sus convocaciones, nube y oscuridad de día, y resplandor de fuego que eche llamas de noche; porque sobre toda gloria habrá cobertura. Y habrá sombrajo para sombra contra el calor del día, para refugio y escondedero contra el turbión y contra el aguacero.
Isaías 4:5-6

El Señor da a los que han llegado al monte de Sión una morada. Los pone bajo el evangelio, les da un corazón para recibirlo en amor, y pone poder en su alma, de modo que miran a Cristo y obtienen una morada en el monte de Sión. Le da a ella “nube y oscuridad de día, y resplandor de fuego que eche llamas de noche”. A veces la favorece con Su presencia sensible, y aun en la oscuridad brilla un fuego llameante, por el cual los ojos del alma son conducidos al Señor, aun desde los confines de la tierra.

Hallan también una cobertura sobre toda esta gloria, y no solo eso, sino también un escondedero seguro en Él. Hallan que el Señor de vida y gloria es una sombra contra el calor, de modo que, cuando surge la tentación, pueden huir a Él cuando es necesario. Cuando el turbión y el aguacero azotan sus cabezas, huyen a Él como su refugio y escondedero. Todo esto lo cumple el Señor en cada alma redimida y regenerada.

Ahora bien, ¿cuál de los lectores puede decir que realmente ha sido traído al monte de Sión y ha sentido la gloria y el poder del evangelio? ¿Quién puede decir aquí: “Aquí habitaré, porque la he querido. Esta es mi morada, donde quiero vivir y morir” (Salmo 132:14)? ¿Quién ha hallado aquí la presencia del Señor y el rocío de Su favor reposando sobre su espíritu?

¿Quién ha visto que la gloria de Dios es un refugio, de modo que, cuando le sobrevinieron tentaciones, pruebas, aflicciones y tristezas, no miró a Asiria ni descendió a Egipto en busca de ayuda, sino que se apoyó sola y enteramente en el Señor, en Quien agradó al Padre que habitase toda plenitud? ¿Quién ha conocido aquí algo del granizo que lo ha echado de los refugios de mentira, de modo que huyó a Jesús con suspiros, clamores, anhelos, gemidos y lamentos, para que Él fuese refugio y escondedero para su alma?

Dios no da Sus bendiciones por separado. Él ha bendecido a Su pueblo “con toda bendición espiritual en lugares celestiales en Cristo” (Efesios 1:3). Si ha traído a un alma a buscar Su rostro, a volverse hacia el monte de Sión y a mirar a Jesús desde los confines de la tierra, cumplirá todo deseo de esa alma. La hará participante sensible y feliz de Su gracia aquí y de Su gloria en lo venidero.

Lectura: Isaías 4