Mijne genade is u genoeg; want Mijne kracht wordt in zwakheid volbracht.
2 Korinthe 12:9
Hoe ondoorgrondelijk zijn Gods wegen! Dat zulk een hoogst begenadigd man als Paulus van de „derde hemel” moest nederdalen tot voor de poorten der hel (deze uitdrukking is niet te sterk, want „de engel des satans” kwam van de hel); dat hij, als gevoelde zulks zijn ziel, moest zinken voor de poorten der hel, om daar door de „engel des satans” met vuisten geslagen te worden; en dat alles om hem een les te geven die de hemel hem niet leerde: de kracht Gods wordt in zwakheid volbracht! Gelooft gij niet dat, zo wij onze zwakheid moeten leren kennen, wij haar op dezelfde wijze moeten leren kennen? Hoe kwam Paulus tot die kennis? En moeten ook wij de onze niet verkrijgen, zij het ook in mindere mate, langs dezelfde wegen, door dezelfde middelen en door dezelfde inwendige onderwijzing?
Indien wij het geheim van de kracht van Christus willen leren, dan is dit niet door dagelijkse vorderingen in vleselijke heiligheid en door dagelijks in onszelf sterker te worden. Het is niet door de oude natuur te veranderen en te verbeteren, alsof zij nu en dan een afschaduwing van genade scheen, evenals de kleuren van de regenboog zo harmonieus ineensmelten dat men nauwelijks kan zien waar de ene eindigt en de andere begint. Want dit is het wat bedoeld wordt met „toeneming in heiligmaking”: dat de oude natuur zo trapsgewijs wordt verzacht en tot genade overgaat, dat men niet zeggen kan waar de oude mens ophoudt en de nieuwe natuur aanvangt. Leerde de apostel de kracht van Christus op deze wijze? Neen, maar door met vuisten geslagen te worden door de „engel des satans”, en door aldus zijn eigen kracht verslagen te zien, vond hij de kracht van Christus in zijn zwakheid volbracht.
Want goedertieren is de Heer,
Zijn goedheid eindigt nimmermeer.
Zijn trouw en waarheid houdt haar kracht
tot in het laatste nageslacht.
Psalm 100:4
Aan de lezer…
Deze woorden weerspreken wat u misschien gemeend hebt: dat u de kracht van Christus zou leren kennen door van dag tot dag sterker en heiliger in uzelf te worden. En vindt u in plaats daarvan dat u zwakker wordt, dat u geslagen wordt en uw eigen kracht ziet bezwijken? Denk dan niet dat de Heere u verlaten heeft. Ook Paulus moest van de derde hemel nederdalen tot voor de poorten der hel, om een les te leren die de hemel hem niet leerde.
Het is juist in die plaats van zwakheid dat het woord gaat leven: „Mijne genade is u genoeg.” Niet de verbeterde oude natuur, maar de genade van Christus, groot gemaakt in uw onmacht, is uw sterkte. Klaag dan niet alleen over uw zwakheid, maar breng haar tot Hem. Daar, waar uw eigen kracht verslagen ligt, wordt Zijn kracht volbracht.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Mijne genade is u genoeg; want Mijne kracht wordt in zwakheid volbracht.
2 Korinthe 12:9
Hoe ondoorgrondelijk zijn Gods wegen! Een zo hoog begenadigd man als Paulus moest uit de „derde hemel” neerdalen tot voor de poorten van de hel. Die uitdrukking is niet te sterk, want „de engel des satans” kwam uit de hel. Hij moest, zoals zijn ziel dat voelde, wegzinken tot voor de poorten van de hel, om daar door de „engel des satans” met vuisten geslagen te worden. En dat alles om hem een les te leren die de hemel hem niet leerde: de kracht van God wordt in zwakheid volbracht! Gelooft u niet dat wij, als wij onze zwakheid moeten leren kennen, haar op dezelfde manier moeten leren kennen? Hoe kwam Paulus tot die kennis? En moeten ook wij de onze niet verkrijgen, al is het in mindere mate, langs dezelfde wegen, door dezelfde middelen en door hetzelfde inwendige onderwijs?
Als wij het geheim van de kracht van Christus willen leren, dan is dat niet door dagelijkse vorderingen in vleselijke heiligheid en door dagelijks sterker te worden in onszelf. Het is niet door de oude natuur te veranderen en te verbeteren, alsof zij nu en dan iets van genade weerspiegelde, zoals de kleuren van de regenboog zo harmonieus in elkaar overlopen dat men nauwelijks kan zien waar de ene eindigt en de andere begint. Want dat is wat men bedoelt met „toenemen in heiligmaking”: dat de oude natuur zo geleidelijk verzacht wordt en in genade overgaat, dat men niet kan zeggen waar de oude mens ophoudt en de nieuwe natuur begint. Leerde de apostel de kracht van Christus op deze manier? Nee, maar door met vuisten geslagen te worden door de „engel des satans”, en door zo zijn eigen kracht verslagen te zien, vond hij de kracht van Christus in zijn zwakheid volbracht.
Want goedertieren is de Heer,
Zijn goedheid eindigt nimmermeer.
Zijn trouw en waarheid houdt haar kracht
tot in het laatste nageslacht.
Psalm 100:4
Aan de lezer…
Deze woorden spreken tegen wat u misschien gedacht hebt: dat u de kracht van Christus zou leren kennen door van dag tot dag sterker en heiliger te worden in uzelf. En merkt u in plaats daarvan dat u zwakker wordt, dat u geslagen wordt en uw eigen kracht ziet bezwijken? Denk dan niet dat de Heere u verlaten heeft. Ook Paulus moest van de derde hemel neerdalen tot voor de poorten van de hel, om een les te leren die de hemel hem niet leerde.
Juist op die plaats van zwakheid gaat het woord leven: „Mijne genade is u genoeg.” Niet de verbeterde oude natuur, maar de genade van Christus, groot gemaakt in uw onmacht, is uw sterkte. Klaag dan niet alleen over uw zwakheid, maar breng haar bij Hem. Daar waar uw eigen kracht verslagen ligt, wordt Zijn kracht volbracht.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
My grace is sufficient for thee: for My strength is made perfect in weakness.
2 Corinthians 12:9
How mysterious are God’s dealings! That such a highly-favored man as Paul should come down from the “third heaven” to the very gates of hell (that is not too strong an expression, for “the messenger of Satan” came from hell), that he should sink in soul-feeling to the very gates of hell, there to be buffeted by “the messenger of Satan;” and all to teach him a lesson that heaven did not teach him—the strength of God made perfect in weakness! Do you not think, that if WE are to learn our weakness, we must learn it in the same way? How did Paul get his religion? And must we not get ours, in our feebler measure, through the same channels, by the same means, and by the same inward teachings?
If we are to learn the secret of Christ’s strength, it is not by making daily advances in fleshly holiness, and getting stronger in SELF day by day. It is not by old nature being so mended and improved, as bye and bye to be shaded off into grace, just as the colors in the rainbow are so harmoniously blended that you can scarcely tell where the one ends and the other begins. For this is what is really meant by “progressive sanctification,” that the old nature is so gradually softened and blended into grace, that we can scarcely tell where the old man ceases and the new nature commences. Did the Apostle learn Christ’s strength in that way? No; but by being buffeted by Satan’s messenger, and thus being beaten out of his own strength, he found Christ’s strength made perfect in his weakness.
To the reader…
These words go against what you may have thought: that you would come to know the strength of Christ by growing stronger and holier in yourself from day to day. And do you find instead that you are growing weaker, that you are being buffeted, and that your own strength is giving way? Then do not think that the Lord has forsaken you. Paul too had to come down from the third heaven to the very gates of hell, to learn a lesson that heaven did not teach him.
It is precisely in that place of weakness that the word comes alive: “My grace is sufficient for thee.” Not the improved old nature, but the grace of Christ, made great in your helplessness, is your strength. So do not only complain about your weakness, but bring it to Him. There, where your own strength lies beaten, His strength is made perfect.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Bástate Mi gracia; porque Mi potencia en la flaqueza se perfecciona.
2 Corintios 12:9
¡Qué misteriosos son los tratos de Dios! ¡Que un hombre tan altamente favorecido como Pablo tuviera que descender del “tercer cielo” hasta las mismas puertas del infierno (no es una expresión demasiado fuerte, porque “el mensajero de Satanás” vino del infierno), que tuviera que hundirse en el sentir de su alma hasta las mismas puertas del infierno, para ser allí abofeteado por “el mensajero de Satanás”; y todo para enseñarle una lección que el cielo no le enseñó: la potencia de Dios perfeccionada en la flaqueza! ¿No cree usted que, si NOSOTROS hemos de aprender nuestra flaqueza, tenemos que aprenderla de la misma manera? ¿Cómo obtuvo Pablo su religión? ¿Y no hemos de obtener la nuestra, en nuestra medida más débil, por los mismos cauces, por los mismos medios y por las mismas enseñanzas interiores?
Si hemos de aprender el secreto de la fuerza de Cristo, no es haciendo avances diarios en una santidad carnal y haciéndonos cada día más fuertes en el YO. No es porque la vieja naturaleza sea tan reparada y mejorada que poco a poco se vaya difuminando en gracia, así como los colores del arco iris se mezclan tan armoniosamente que apenas se puede decir dónde termina uno y comienza el otro. Porque esto es lo que realmente se quiere decir con “santificación progresiva”: que la vieja naturaleza se va suavizando y fundiendo con la gracia tan gradualmente que apenas podemos decir dónde cesa el viejo hombre y comienza la nueva naturaleza. ¿Aprendió el apóstol de esa manera la fuerza de Cristo? No; sino que, siendo abofeteado por el mensajero de Satanás, y siendo así despojado a golpes de su propia fuerza, halló la fuerza de Cristo perfeccionada en su flaqueza.
Al lector…
Estas palabras van contra lo que quizá usted ha pensado: que llegaría a conocer la fuerza de Cristo haciéndose cada día más fuerte y más santo en sí mismo. ¿Y halla, en cambio, que se está volviendo más débil, que es abofeteado y que su propia fuerza cede? No piense entonces que el Señor le ha desamparado. También Pablo tuvo que descender del tercer cielo hasta las mismas puertas del infierno, para aprender una lección que el cielo no le enseñó.
Es precisamente en ese lugar de flaqueza donde la palabra cobra vida: “Bástate Mi gracia”. No la vieja naturaleza mejorada, sino la gracia de Cristo, engrandecida en su impotencia, es su fuerza. No se queje, pues, solamente de su flaqueza, sino llévela a Él. Allí, donde su propia fuerza yace abatida, Su potencia se perfecciona.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl