Korenaren Uit De Volle Oogst

Ik zal Israël zijn als de dauw.
Hosea 14:6

Somtijds doet de Heere, zonder Zijn Woord met grote kracht op de ziel toe te passen, Zijn Waarheid met zekere mate van liefelijkheid in de ziel droppelen. Dat is als de regen of de dauw, volgens Zijn eigen verklaring: „Mijn leer druppe als een regen; mijn rede vloeie als een dauw” (Deut. 32:2). Het droppelen van Zijn leer, of, zoals het woord betekent, Zijn onderricht, doet als de regen, en het afdruipen van Zijn genadige woorden als de dauw in de ziel een liefde tot de Waarheid ontbranden, en waar deze gevoeld wordt is zaligheid, want wij lezen van hen die ontkomen, dat „zij de liefde der Waarheid niet aangenomen hebben, om zalig te worden” (2 Thess. 2:10).

Er is een ontvangen der Waarheid, en een ontvangen van de liefde der Waarheid. Deze twee zaken verschillen zeer veel. De Waarheid ontvangen heeft niet noodzakelijk behoudenis ten gevolge, want velen ontvangen de Waarheid die nooit de liefde tot de Waarheid ontvangen. Duizenden geleerden ontvangen de Waarheid in hun verstand en nemen het reddingsplan aan als hun geloofsbelijdenis, maar worden er niet door gezaligd, noch geheiligd. Maar de liefde tot de Waarheid te ontvangen door de Waarheid, in Jezus liefelijk en kostelijk voor de ziel gemaakt, is de zaliging zelve ontvangen.

Aldus wordt het Evangelie de kracht Gods tot zaligheid, en daarom zegt de apostel, van het kruis sprekende: „dat het voor hen, die verloren gaan, dwaasheid en voor hen, die behouden worden, de kracht Gods is.” Nu is het onmogelijk dat deze kracht zou kunnen gevoeld worden zonder een verlokkelijke uitwerking op de ziel uit te oefenen, waarbij zij aan iedere boze zaak ontworstelt en zich met het hart aan de Heere hecht.

Dat Isrel op de Heer vertrouw’,
zijn hoop op Gods ontferming bouw’,
en stil berust’ in zijn beleid
van nu tot in all’ eeuwigheid.

Ps. 131:4

Ik zal Israël zijn als de dauw.
Hosea 14:6

Soms laat de Heere, zonder Zijn Woord met grote kracht op de ziel toe te passen, Zijn Waarheid met een zekere lieflijkheid in de ziel druppelen. Dat is als de regen of de dauw, volgens Zijn eigen woord: „Mijn leer druppe als een regen; mijn rede vloeie als een dauw” (Deut. 32:2). Het druppelen van Zijn leer, of, zoals het woord betekent, Zijn onderricht, werkt als de regen, en het neerdruppelen van Zijn genadige woorden werkt als de dauw. Zo ontsteken zij in de ziel een liefde tot de Waarheid. En waar die liefde gevoeld wordt, is zaligheid, want wij lezen van hen die verloren gaan, dat „zij de liefde der Waarheid niet aangenomen hebben, om zalig te worden” (2 Thess. 2:10).

Er is een ontvangen van de Waarheid, en er is een ontvangen van de liefde tot de Waarheid. Deze twee zaken verschillen sterk van elkaar. Wie de Waarheid ontvangt, wordt daardoor niet noodzakelijk behouden, want velen ontvangen de Waarheid zonder ooit de liefde tot de Waarheid te ontvangen. Duizenden geleerden ontvangen de Waarheid in hun verstand en nemen het plan van verlossing aan als hun geloofsbelijdenis, maar worden er niet door gezaligd en ook niet geheiligd. Maar wie de liefde tot de Waarheid ontvangt, doordat de Waarheid zoals die in Jezus is lieflijk en kostbaar voor de ziel gemaakt wordt, ontvangt de zaligheid zelf.

Zo wordt het Evangelie de kracht van God tot zaligheid. Daarom zegt de apostel, wanneer hij over het kruis spreekt: „dat het voor hen, die verloren gaan, dwaasheid en voor hen, die behouden worden, de kracht Gods is.” Nu is het onmogelijk dat deze kracht gevoeld wordt zonder dat zij een lokkende uitwerking op de ziel heeft, waardoor de ziel zich losworstelt van alles wat boos is en zich met het hart aan de Heere hecht.

Dat Isrel op de Heer vertrouw’,
zijn hoop op Gods ontferming bouw’,
en stil berust’ in zijn beleid
van nu tot in all’ eeuwigheid.

Ps. 131:4

I will be as the dew unto Israel.
Hosea 14:5

Sometimes the Lord, without applying His Word with any very great and distinguishing power to the heart, makes His truth to drop with a measure of sweetness into the soul. This is as rain or dew, according to His own gracious declaration, “My teaching shall drop as the rain; My speech shall distill as the dew” (Deut. 32:2). The dropping, then, of His teaching as rain, and the distilling of His gracious speech as dew, kindle in the soul a love of the truth, and wherever this is felt there is salvation, for we read of those who perish that “they received not the love of the truth that they might be saved” (2 Thess. 2:10).

There is a receiving of the truth, and a receiving of the love of the truth. These two things widely differ. To receive the truth will not necessarily save; for many receive the truth who never receive the love of the truth. Professors by thousands receive the truth into their judgment, and adopt the plan of salvation as their creed; but are neither saved nor sanctified thereby.

But to receive the love of the truth by the truth as it is in Jesus being made sweet and precious to the soul, is to receive salvation itself. It is in this way that the gospel is made the power of God unto salvation; and therefore the Apostle, speaking of “the preaching of the cross,” says that “it is to those who perish foolishness, but unto us which are saved it is the power of God.” Now it is impossible that this power should be felt without its having an alluring effect upon the soul, whereby it comes out from every evil thing and cleaves to the Lord with purpose of heart.

Yo seré a Israel como rocío.
Oseas 14:5

A veces el Señor, sin aplicar Su Palabra al corazón con un poder muy grande y distintivo, hace que Su verdad gotee en el alma con una medida de dulzura. Esto es como lluvia o rocío, según Su propia declaración llena de gracia: “Goteará como la lluvia Mi doctrina; destilará como el rocío Mi razonamiento” (Deuteronomio 32:2). El goteo, pues, de Su doctrina como lluvia, y el destilar de Su palabra llena de gracia como rocío, encienden en el alma un amor a la verdad, y dondequiera que esto se siente hay salvación; porque leemos de los que se pierden que “no recibieron el amor de la verdad para ser salvos” (2 Tesalonicenses 2:10).

Hay un recibir la verdad y un recibir el amor de la verdad. Estas dos cosas difieren grandemente. Recibir la verdad no salva necesariamente; porque muchos reciben la verdad sin recibir nunca el amor de la verdad. Profesantes por millares reciben la verdad en su juicio y adoptan el plan de salvación como su credo; pero no son salvados ni santificados por ello.

Pero recibir el amor de la verdad, al hacerse dulce y preciosa para el alma la verdad tal como está en Jesús, es recibir la salvación misma. Es de esta manera como el evangelio se hace poder de Dios para salvación; y por eso el Apóstol, hablando de “la palabra de la cruz”, dice que “es locura a los que se pierden; mas a los que se salvan, es a saber, a nosotros, es potencia de Dios”. Ahora bien, es imposible que este poder se sienta sin que tenga un efecto atrayente sobre el alma, por el cual esta sale de toda cosa mala y se allega al Señor con propósito de corazón.