Korenaren Uit De Volle Oogst

Trek mij, wij zullen U nalopen!
Hooglied van Salomo 1:4

Hoe velen onzer kunnen de woorden der bruid op hun lippen nemen, of wie is ooit in zijn leven in staat geweest zulk een uitdrukking te gebruiken? Wij moeten de kostbaarheid en beminnelijkheid van de Heere Jezus enigszins hebben gezien en gevoeld, vóórdat wij ooit uit de diepte van een oprecht hart kunnen uitroepen: „Trek mij.” Want de oprechte ziel is bevreesd de heilige Jehova te naderen, Wiens ogen zijn als vuurvlammen, en Hem met ongemeende gebeden en woorden te naderen. Maar zo ooit dat verlangen in uw ziel is ontstoken en dat gebed uitgesproken: „Trek mij, wij zullen U nalopen”, dan moet zulks het werk van de Heilige Geest in uw harten geweest zijn, Die dit gevoel in u opgewekt en u een levend geloof in de Zone Gods gegeven heeft. En „hij, die gelooft, zal behouden worden”.

Welke twijfelingen, welke vrees, welke verzoekingen, welke moeilijkheden het pad ook bezetten, „hij, die gelooft, zal behouden worden”. Hij die een korreltje geestelijk geloof in de heerlijke Persoon van Christus ontvangen heeft, die één blik heeft mogen slaan op Zijn zoenbloed, en één droppel Goddelijke liefde in zijn hart heeft voelen droppelen, is verzekerd tot heerlijkheid te zullen geraken; hij is behouden tot eeuwige zaligheid in zijn Verbondshoofd. De Heere, Die dit sterke verlangen naar Hem in de ziel heeft ontstoken, zal het ook zeker vervullen.

Zoals wij dat zien bij de bruid. Hij zeide tot haar na een wijle: „Sta op, mijn vriendin, mijn schone, en kom! Want zie, de winter is voorbij, de plasregen is over; hij is overgegaan. De bloemen worden gezien in den lande; de zangtijd genaakt en de stem der tortelduif wordt gehoord in onzen lande. Sta op, mijn vriendin, mijn schone, en kom!”

’k Was als een wonder in elks ogen,
doch Gij, mijn toevlucht, Gij
stondt mij met sterkte bij.
Laat dan mijn mond Uw naam verhogen,
en al mijn levensdagen
van Uwe roem gewagen.

Psalm 71:5

Trek mij, wij zullen U nalopen!
Hooglied van Salomo 1:4

Hoeveel van ons kunnen de woorden van de bruid in de mond nemen, of wie is ooit in zijn leven in staat geweest zo’n uitdrukking te gebruiken? Wij moeten iets van de kostbaarheid en beminnelijkheid van de Heere Jezus gezien en gevoeld hebben, voordat wij ooit uit de diepte van een oprecht hart kunnen uitroepen: „Trek mij.” Want de oprechte ziel is bang de heilige Jehova te naderen, Wiens ogen zijn als vuurvlammen, en Hem te naderen met gebeden en woorden die zij niet meent. Maar als ooit dat verlangen in uw ziel ontstoken is en dat gebed uitgesproken is: „Trek mij, wij zullen U nalopen”, dan moet dat het werk van de Heilige Geest in uw hart geweest zijn. Hij heeft dit gevoel in u gewekt en u een levend geloof in de Zoon van God gegeven. En „hij, die gelooft, zal behouden worden”.

Welke twijfels, welke vrees, welke verzoekingen en welke moeilijkheden het pad ook versperren, „hij, die gelooft, zal behouden worden”. Wie een korreltje geestelijk geloof in de heerlijke Persoon van Christus ontvangen heeft, wie één blik heeft mogen slaan op Zijn zoenbloed en één druppel goddelijke liefde in zijn hart heeft voelen druppelen, is er zeker van dat hij de heerlijkheid zal bereiken. Hij is behouden tot eeuwige zaligheid in zijn Verbondshoofd. De Heere, Die dit sterke verlangen naar Hem in de ziel heeft ontstoken, zal het ook zeker vervullen.

Zo zien wij dat bij de bruid. Na een tijd zei Hij tegen haar: „Sta op, mijn vriendin, mijn schone, en kom! Want zie, de winter is voorbij, de plasregen is over; hij is overgegaan. De bloemen worden gezien in den lande; de zangtijd genaakt en de stem der tortelduif wordt gehoord in onzen lande. Sta op, mijn vriendin, mijn schone, en kom!”

’k Was als een wonder in elks ogen,
doch Gij, mijn toevlucht, Gij
stondt mij met sterkte bij.
Laat dan mijn mond Uw naam verhogen,
en al mijn levensdagen
van Uwe roem gewagen.

Psalm 71:5

Draw me, we will run after Thee: the King hath brought me into His chambers.
Song of Solomon 1:4

How many of us can take the words of the bride into our lips, or have ever been able at any one time of our life to use such an expression? We must have had some sight and sense of the preciousness and loveliness of Jesus before ever we can cry, “Draw me,” from the depth of a sincere heart. For the sincere soul is afraid to approach the holy Jehovah, Whose eyes are as a flame of fire, and insult Him with mock petitions and words that it does not feel. But if ever that desire has been kindled, and that prayer raised up in your soul, “Draw me, we will run after you,” it must have been the work of the Holy Spirit in your hearts, to raise up those feelings and to give you a living faith in the Son of God.

And “he that believes shall be saved.” Whatever doubts, whatever fears, whatever temptations, whatever exercises beset the path, “he that believes shall be saved.” He that has had given him one grain of spiritual faith in Christ’s glorious Person, who has had one sight of His atoning blood, one sip of divine love shed abroad in his heart, is sure to go to glory; he is saved with an everlasting salvation, in his covenant Head. The Lord that has kindled these strong desires after Himself in his soul, will surely fulfill them.

As we find He did in the case of the bride; He said to her, after a little time, “Rise up, my love, my fair one, and come away. For lo, the winter is past, the rain is over and gone. The flowers appear on the earth; the time of the singing of birds has come, and the voice of the turtle-dove is heard in our land. Arise, my love, my fair one, and come away.”

Llévame en pos de Ti, correremos. Metióme el Rey en Sus cámaras.
Cantares 1:4

¿Cuántos de nosotros podemos tomar en nuestros labios las palabras de la esposa, o hemos podido alguna vez, en algún momento de nuestra vida, usar tal expresión? Tenemos que haber tenido alguna vista y algún sentir de lo precioso y amable que es Jesús antes de poder clamar jamás: “Llévame”, desde lo profundo de un corazón sincero. Porque el alma sincera teme acercarse al santo Jehová, cuyos ojos son como llama de fuego, e insultarle con peticiones fingidas y palabras que no siente. Pero si alguna vez ha sido encendido ese deseo, y levantada en su alma esa oración: “Llévame en pos de Ti, correremos”, tiene que haber sido obra del Espíritu Santo en su corazón, que levantó esos sentimientos y le dio una fe viva en el Hijo de Dios.

Y “el que creyere, será salvo”. Sean cuales fueren las dudas, los temores, las tentaciones y los ejercicios que asedien el camino, “el que creyere, será salvo”. Aquel a quien ha sido dado un solo grano de fe espiritual en la gloriosa Persona de Cristo, que ha tenido una sola vista de Su sangre expiatoria, un solo sorbo del amor divino derramado en su corazón, irá con toda seguridad a la gloria; es salvo con salvación eterna en su Cabeza del pacto. El Señor que ha encendido en su alma estos fuertes deseos de Él, ciertamente los cumplirá.

Así vemos que lo hizo en el caso de la esposa; después de un poco de tiempo le dijo: “Levántate, oh amiga mía, hermosa mía, y vente. Porque he aquí ha pasado el invierno, se ha mudado, la lluvia se fue; se han mostrado las flores en la tierra, el tiempo de la canción es venido, y en nuestro país se ha oído la voz de la tórtola. Levántate, oh amiga mía, hermosa mía, y vente”.