Korenaren Uit De Volle Oogst

Welke [hope] wij hebben als een anker der ziel, ’t welk zeker en vast is, en gaat in het binnenste des voorhangsels.
Hebreeën 6:19

Ankers zijn, zoals u weet, van verschillende grootte. Wanneer wij langs de havens wandelen, zien wij daar ankers voor een boot en ankers voor een driedekker. En toch zijn alle ankers op dezelfde wijze gemaakt, en voor hetzelfde doel bestemd; en het kleine anker dat de boot vasthoudt, is even nuttig en even goed een anker als dat waaraan de driedekker vastligt. Zo ook in het geestelijke. Er is hoop in het hart van een kind. Maar de hoop in het hart van een kind is slechts het anker van een boot; het houdt dat kind even goed vast als het anker de boot waaraan zij geankerd ligt.

Maar naarmate de Heere de hoop doet toenemen, doet Hij ook de grootte van het anker toenemen; en daar schip en anker altijd tot elkander in verhouding staan, zo ook vermeerdert Hij, als Hij de grootte van het anker vermeerdert, de grootte van het schip. Ja nog meer, als Hij de grootte van het schip vermeerdert, vermeerdert Hij ook de vracht, want deze twee zijn ook geëvenredigd. Zo dringt de hoop in de voorhang; zij dringt dieper door in de tegenwoordigheid Gods; zij grijpt zich vaster aan de gemeenschap, de verkiezende liefde, de onbeweegbaarheid van Gods raadsbesluiten en de onveranderlijkheid van de grote IK BEN.

Hebt u niet somtijds uw hoop voelen wassen, zodat zij bijna kwam tot de „volle verzekerdheid der hope”? Nauwelijks bleef er een wolk tussen u en God, en u geloofde zegevierend de hemel van gelukzaligheid en vrede binnen te gaan; en met zulke zalige gevoelens in het hart kon u het leven op dat ogenblik verlaten en vallen in de armen van uw God.

Wat vreê heeft elk, die Uwe wet bemint;
zij zullen aan geen hinderpaal zich stoten.
Ik, Heer, die al mijn blijdschap in U vind,
hoop op Uw heil met al Uw gunstgenoten;
’k doe Uw geboön oprecht en welgezind,
Uw liefdedienst heeft mij nog nooit verdroten.

Ps. 119:83

Welke [hope] wij hebben als een anker der ziel, ’t welk zeker en vast is, en gaat in het binnenste des voorhangsels.
Hebreeën 6:19

Ankers zijn, zoals u weet, er in verschillende maten. Wanneer wij langs de havens wandelen, zien wij daar ankers voor een boot en ankers voor een driedekker. En toch zijn alle ankers op dezelfde manier gemaakt en voor hetzelfde doel bestemd. Het kleine anker dat de boot vasthoudt, is even nuttig en evengoed een anker als het anker waaraan de driedekker vastligt. Zo is het ook in het geestelijke. Er is hoop in het hart van een kind. Maar de hoop in het hart van een kind is slechts het anker van een boot; het houdt dat kind even goed vast als het anker de boot die eraan vastligt.

Maar naarmate de Heere de hoop laat toenemen, laat Hij ook het anker groter worden. En omdat schip en anker altijd met elkaar in verhouding staan, maakt Hij, wanneer Hij het anker groter maakt, ook het schip groter. Ja, meer nog: wanneer Hij het schip groter maakt, vergroot Hij ook de lading, want ook die twee staan met elkaar in verhouding. Zo dringt de hoop door tot achter het voorhangsel; zij dringt dieper door in de tegenwoordigheid van God. Zij klemt zich vaster aan de gemeenschap, aan de verkiezende liefde, aan de onbeweeglijkheid van Gods raadsbesluiten en aan de onveranderlijkheid van de grote IK BEN.

Hebt u niet soms gevoeld hoe uw hoop groeide, zodat zij bijna kwam tot de „volle verzekerdheid der hope”? Er bleef nauwelijks een wolk tussen u en God over, en u geloofde dat u zegevierend de hemel van gelukzaligheid en vrede zou binnengaan. Met zulke zalige gevoelens in het hart had u op dat ogenblik het leven kunnen verlaten en in de armen van uw God kunnen vallen.

Wat vreê heeft elk, die Uwe wet bemint;
zij zullen aan geen hinderpaal zich stoten.
Ik, Heer, die al mijn blijdschap in U vind,
hoop op Uw heil met al Uw gunstgenoten;
’k doe Uw geboön oprecht en welgezind,
Uw liefdedienst heeft mij nog nooit verdroten.

Ps. 119:83

Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil.
Hebrews 6:19

Anchors, you know, are made of different sizes. You may walk in the Queen’s Dockyard, and there you may see anchors for a boat, and anchors for a three-decker. Yet all anchors are made in the same way, and are designed for the same purpose; and the little anchor that holds the boat is as useful and as much an anchor as that which holds the three-decker. So spiritually. There is hope in the heart of the spiritual babe. But the hope in the heart of a babe is but as the anchor of a boat; yet it holds that babe as firmly as the anchor holds the boat to which it is moored.

But as the Lord increases hope, He increases the size of the anchor; and as the vessel and its anchor always bear a proportion to each other, so when He enlarges the size of the anchor He increases the size of the ship. Nay more, as He increases the size of the ship, He increases its burden, for these two are proportionate. Thus hope takes a more vigorous hold within the veil; it enters more deeply into the presence of God; it takes a firmer grasp of covenant engagements, electing love, the immutability of God’s purposes, and the unchangeable nature of the great eternal I AM.

Have you not felt at times your hope sweetly enlarged, so that it almost attained to the “full assurance of hope”? Scarcely a cloud remained between you and God; and you believed you would ride triumphantly into the haven of bliss and peace; and having these blessed sensations in your heart, you could part with life itself at that moment to fall into the embrace of your God.

La cual tenemos como segura y firme ancla del alma, y que entra hasta dentro del velo.
Hebreos 6:19

Las anclas, ya lo saben, se hacen de diferentes tamaños. Uno puede pasear por el Astillero de la Reina y ver allí anclas para un bote y anclas para un navío de tres puentes. Sin embargo, todas las anclas se hacen de la misma manera y están destinadas al mismo fin; y la pequeña ancla que sujeta el bote es tan útil y tan ancla como la que sujeta el navío de tres puentes. Así sucede espiritualmente. Hay esperanza en el corazón del niño espiritual. Pero la esperanza en el corazón de un niño no es más que como el ancla de un bote; con todo, sujeta a ese niño tan firmemente como el ancla sujeta el bote al que está amarrada.

Pero a medida que el Señor aumenta la esperanza, aumenta el tamaño del ancla; y como el barco y su ancla guardan siempre proporción entre sí, cuando Él agranda el tamaño del ancla, aumenta el tamaño del barco. Más aún, a medida que aumenta el tamaño del barco, aumenta su carga, porque estas dos cosas son proporcionales. Así la esperanza se aferra con más vigor dentro del velo; entra más profundamente en la presencia de Dios; se asienta con más firmeza en los compromisos del pacto, el amor electivo, la inmutabilidad de los propósitos de Dios y la naturaleza inmutable del gran y eterno YO SOY.

¿No ha sentido usted a veces su esperanza dulcemente ensanchada, de modo que casi llegaba a la “plena certidumbre de la esperanza”? Apenas quedaba una nube entre usted y Dios; y creía que entraría triunfante en el puerto de la dicha y la paz; y teniendo estas benditas sensaciones en su corazón, podía en aquel momento desprenderse de la vida misma para caer en los brazos de su Dios.