Door Baca’s Vallei

Alle dalen zullen verhoogd worden, en alle bergen en heuvelen zullen vernederd worden; en wat krom is, dat zal recht, en wat hobbelachtig is, dat zal tot een vallei gemaakt worden.
Jesaja 40:4

Indien zich op uw weg hemelwaarts nooit een vallei heeft voorgedaan, nooit een berg of heuvel voor u is opgerezen; indien gij door dit donkere woud en door de ruwe plaatsen nooit met een rollende steen en menige doornige distels hebt te doen gehad, dan hebt gij blijkbaar nooit het pad der heiligen Gods betreden, noch ook een bijzondere hulp uit het heiligdom benodigd, of enige bijzondere kracht behoefd tot uw hulp en uitredding. Maar indien gij in dit door God toegewezen pad diepe valleien en diepe verdrukkingen hebt ontmoet, die gij niet kon effenen; kromme dingen, die gij niet recht, en hobbelachtige plaatsen, die gij niet tot een vallei kon maken, dan waart gij genoodzaakt uit kracht van de noodzakelijkheid naar hulp van boven om te zien.

Deze verbijsterende omstandigheden waren juist de middelen die u geschikt maakten voor het Evangelie, die juist de gemoedsgestalte in u verwekten waaraan de zaligheid kon worden toegepast, die de rechte gestalten der ziel teweegbrachten, voor welke de openbaring der heerlijkheid Gods in het aangezicht van Jezus Christus geheel gepast was. Zodat, indien gij voor dit ogenblik deze beproevingen met geestelijke ogen kon bespieden, gij zou zien dat deze alle door de oneindige wijsheid en eeuwige liefde gesteld en bepaald waren voor de welstand uwer ziel, en gij dan liever God danken zou dat uw weg, zowel in de voorzienigheid als in de genade, zo beschikt werd, dat gij nu een vallei, dan een berg, dan iets kroms en dan een doorn hebt mogen ontmoeten. En zelfs ten opzichte van de tegenwoordige bevinding uwer ziel zou gij zien dat deze zelfde moeilijkheden in de weg u vele boodschappen hebben doen brengen aan de troon der genade, en dat deze alle u als met luide stem hebben toegeroepen om de Heere te vragen of Hij Zich in liefde aan uw hart wilde openbaren.

Wij allen zien uit naar gemak en beminnen een effen pad. Wij zouden gaarne ten hemel willen gaan in een draagstoel en alles genieten wat de aarde biedt en ons hart begeert, en dan sterven zonder benauwing van lichaam of ziel, en zo veilig thuiskomen in de hemel. Maar dit is Gods weg niet. Het Woord der waarheid, het lijden van Christus, de algemene bevinding der heiligen getuigen tegen een weg van vleselijk gemak; zij alle getuigen van een weg der beproevingen. Zij alle roepen als met verenigde stem uit: „Wijd is de poort en breed is de weg, die ten verderve leidt.” En dit is de weg van gemak en voorspoed, die de zotten bederft (Spreuken 1:32). Maar eng is de poort en nauw is de weg, die ten leven leidt, en dit is het pad van lijden en smart.

Alle dalen zullen verhoogd worden, en alle bergen en heuvelen zullen vernederd worden; en wat krom is, dat zal recht, en wat hobbelachtig is, dat zal tot een vallei gemaakt worden.
Jesaja 40:4

Misschien is er op uw weg naar de hemel nog nooit een vallei geweest, en is er nooit een berg of heuvel voor u opgerezen. Misschien hebt u in dit donkere woud en op de ruwe plaatsen nooit te maken gehad met een rollende steen en met vele doornige distels. Dan hebt u blijkbaar nooit het pad van de heiligen van God betreden, en ook nooit een bijzondere hulp uit het heiligdom nodig gehad, of enige bijzondere kracht om u te helpen en te redden. Maar misschien hebt u op dit door God toegewezen pad diepe valleien en diepe verdrukkingen ontmoet, die u niet kon effenen; kromme dingen die u niet recht kon maken, en hobbelige plaatsen die u niet tot een vallei kon maken. Dan was u gedwongen door pure noodzaak naar hulp van boven uit te zien.

Deze verbijsterende omstandigheden waren juist de middelen die u geschikt maakten voor het Evangelie. Zij brachten juist de gemoedstoestand in u teweeg waarop de zaligheid kon worden toegepast. Zij werkten de juiste gesteldheid van de ziel, waarbij de openbaring van de heerlijkheid van God in het aangezicht van Jezus Christus volkomen paste. Als u deze beproevingen nu met geestelijke ogen kon bekijken, zou u zien dat zij allemaal door de oneindige wijsheid en eeuwige liefde gesteld en bepaald waren voor het welzijn van uw ziel. Dan zou u God veel eerder danken dat uw weg, zowel in de voorzienigheid als in de genade, zo beschikt werd, dat u nu eens een vallei, dan een berg, dan iets kroms en dan een doorn hebt mogen ontmoeten.

En zelfs wat de huidige bevinding van uw ziel betreft, zou u zien dat juist deze moeilijkheden op de weg u vele boodschappen naar de troon van de genade hebben doen brengen. Zij hebben u allemaal als met luide stem toegeroepen om de Heere te vragen of Hij Zich in liefde aan uw hart wilde openbaren.

Wij zien allemaal uit naar gemak en houden van een effen pad. Wij zouden graag in een draagstoel naar de hemel gaan, alles genieten wat de aarde biedt en ons hart begeert, en dan sterven zonder benauwdheid van lichaam of ziel, en zo veilig thuiskomen in de hemel. Maar dat is Gods weg niet. Het Woord van de waarheid, het lijden van Christus en de algemene bevinding van de heiligen getuigen tegen een weg van vleselijk gemak; zij getuigen allemaal van een weg van beproevingen. Zij roepen allemaal als met één stem: „Wijd is de poort en breed is de weg, die ten verderve leidt.” En dat is de weg van gemak en voorspoed, die de zotten bederft (Spreuken 1:32). Maar eng is de poort en nauw is de weg die ten leven leidt, en dat is het pad van lijden en smart.

Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain.
Isaiah 40:4

If in your road heavenward, no valley ever sank before you; if no mountain and hill ever rose up in sight; if you encountered no crooked path through the dense woods; and no rough places, with many a rolling stone and many a thorny briar in the tangled forest, it would not seem that you were treading the way which the saints of God have ever trod, nor would it appear as if you needed special help from the sanctuary, or any peculiar power to be put forth for your help and deliverance. But being in this path, and that by God’s own appointment, and finding right before your eyes valleys of deep depression which you cannot raise up; mountains and hills of difficulty that you cannot lay low; crooked things which you cannot straighten; and rough places which you cannot make smooth; you are compelled, from felt necessity, to look for help from above.

These perplexing difficulties, then, are the very things that make yours a case for the gospel, yours a state of mind to which salvation by grace is thoroughly adapted, yours the very condition of soul to which the revelation of the glory of God in the face of Jesus Christ is altogether suitable. So that if you could at the present moment view these trials with spiritual eyes, and feel that they were all appointed by unerring wisdom and eternal love, and were designed for the good of your soul, you would rather bless God that your pathway was so cast in providence and grace that you had now a valley, now a mountain, now a crook, and now a thorn.

And even as regards the present experience of your soul, you would feel that these very difficulties in the road were all productive of so many errands to the throne—that they all called upon you, as with so many speaking voices, to beg of the Lord that He would manifest Himself in love to your heart.

We all desire ease; we love a smooth path. We would like to be carried to heaven in a palanquin; to enjoy every comfort that earth can give or heart desire, and then, dying without a pang of body or mind, find ourselves safe in heaven. But that is not God’s way. The Word of truth, the sufferings of Christ, and the universal experience of the saints, all testify against the path of ease; all testify for the path of trial; they all proclaim, as with one united voice, “Wide is the gate and broad is the way that leads to destruction,”—and this is the way of ease and of that prosperity which destroys fools (Prov. 1:32); but “strait is the gate and narrow is the way which leads unto life,”—and this is the path of suffering and sorrow.

Todo valle sea alzado, y bájese todo monte y collado; y lo torcido se enderece, y lo áspero se allane.
Isaías 40:4

Si en su camino hacia el cielo jamás se hundió ante usted ningún valle; si nunca se alzó a la vista monte ni collado; si no encontró ningún sendero torcido a través del espeso bosque, ni lugares ásperos, con muchas piedras sueltas y muchas zarzas espinosas en la enmarañada selva, no parecería que usted estuviera recorriendo el camino que los santos de Dios siempre han recorrido, ni parecería que necesitara ayuda especial del santuario, ni que tuviera que desplegarse algún poder particular para su ayuda y liberación. Pero estando en esta senda, y eso por disposición de Dios mismo, y hallando delante de sus ojos valles de profundo abatimiento que no puede alzar; montes y collados de dificultad que no puede bajar; cosas torcidas que no puede enderezar; y lugares ásperos que no puede allanar, usted se ve obligado, por necesidad sentida, a buscar ayuda de lo alto.

Estas dificultades desconcertantes son, pues, precisamente las que hacen de su caso un caso para el evangelio, de su estado de ánimo uno al que la salvación por gracia está perfectamente adaptada, de la condición de su alma aquella a la que la revelación de la gloria de Dios en la faz de Jesucristo es del todo adecuada. De modo que si en este momento pudiera mirar estas pruebas con ojos espirituales, y sentir que todas fueron dispuestas por una sabiduría infalible y un amor eterno, y destinadas al bien de su alma, más bien bendeciría a Dios porque su senda en la providencia y en la gracia fue trazada de tal manera que ora tenía un valle, ora un monte, ora un recodo y ora una espina.

Y aun en cuanto a la experiencia presente de su alma, sentiría que estas mismas dificultades del camino producían otros tantos recados al trono; que todas le llamaban, como con otras tantas voces, a rogar al Señor que se manifestara en amor a su corazón.

Todos deseamos comodidad; amamos un camino llano. Nos gustaría ser llevados al cielo en un palanquín; disfrutar de toda comodidad que la tierra pueda dar o el corazón desear, y luego, muriendo sin una punzada de cuerpo o de mente, hallarnos seguros en el cielo. Pero ese no es el camino de Dios. La Palabra de verdad, los sufrimientos de Cristo y la experiencia universal de los santos, todos dan testimonio contra la senda de la comodidad; todos dan testimonio a favor de la senda de la prueba; todos proclaman, como a una sola voz: “Ancha es la puerta, y espacioso el camino que lleva a perdición”, y este es el camino de la comodidad y de aquella prosperidad que echa a perder a los necios (Prov. 1:32); pero “estrecha es la puerta, y angosto el camino que lleva a la vida”, y esta es la senda del sufrimiento y del dolor.