Door Baca’s Vallei

Mijn raad zal bestaan, en Ik zal al Mijn welbehagen doen.
Jesaja 46:10

Er is een doorluchtige gedachte die van Genesis tot Openbaring door de gehele Schrift loopt; en deze zelfde grootse gedachte loopt door elk gedeelte van het geheiligd blad, en als door een gouden band wordt het tot een geheel tezamen gebonden. Wat is deze doorluchtige gedachte? God heeft vele gedachten, zowel als wij. Want Hij zegt ons: „De gedachten Zijns harten zijn van geslacht tot geslacht.” Maar wij lezen ook van „de raad des Heeren, die bestaat in eeuwigheid”, en elders „dat Hij alle dingen werkt naar de raad van Zijn wil” (Psalm 33:11; Efeze 1:11).

Zo is er in de gedachte Gods, zowel als in de wijze van Zijn bestaan, een eenheid en een verscheidenheid. Er is Zijn ene gedachte en Zijn vele gedachten; want ofschoon Zijn gedachten vele zijn, Zijn raad is maar één; en deze raad is de verhoging en verheerlijking van Zijn geliefde Zoon. Het kan niet ondienstig zijn in het kort deze eenheid der gedachte en de veelheid daarvan na te gaan.

Wij zien dan in de eerste plaats iets daarvan in de schepping van de eerste mens, toen God hem formeerde naar Zijn beeld en naar Zijn gelijkenis. Hier vinden wij de ene gedachte Gods uitgedrukt; want de eerste Adam was een voorbeeld van de tweede Adam. En gelijk Christus in afdalende linie de zoon van Adam was, zo was er in de schepping van de eerste mens een voorbeduiding van de vleeswording van Gods beminde Zoon, Die is het afschijnsel Zijner heerlijkheid en het uitgedrukte beeld Zijner zelfstandigheid.

Merkt ten tweede aan hoe alle dingen Adams voeten waren onderworpen, en zo was hij het zichtbare hoofd der schepping. Leest deze verhoging in het licht van Psalm 8, en gij zult zien hoe de psalmist door inspiratie, gelijk de apostel dit verklaart in Hebreeën 2:7-9, Adam, waar alle dingen zijn voeten onderworpen waren, beschouwde als een voorbeeld van Jezus, Die God met eer en heerlijkheid gekroond heeft, Hem over de werken Zijner handen heeft gesteld, en alle dingen Zijn voeten onderworpen heeft.

Ziet vervolgens op de eerste belofte, gegeven na de val, dat het Zaad der vrouw des satans kop vermorzelen zou. Hier hebben wij de ene gedachte Gods bij vernieuwing uitgedrukt: Zijn heersende of albesturende raad in de vleeswording van Zijn geliefde Zoon, als het Zaad der vrouw, om satans kop te vermorzelen. Let op Noach, met zijn huisgezin in de ark bewaard, toen de rest der wereld door de zondvloed werd weggevaagd, opdat uit de lendenen van Adam het beloofde zaad zou voortkomen. Neemt het geval van Abraham, geroepen door een bijzondere roeping, opdat in hem en zijn zaad alle volkeren der aarde zouden gezegend worden. Hier hebben wij wederom Gods ene gedachte.

Neemt vervolgens de Levitische bediening. Elke plechtigheid, elke offerande, elk voorbeeld, elk voorschrift, zij alle dragen hetzelfde stempel van deze ene gedachte Gods; en inderdaad is elk deel der Schrift maar een ontwikkeling van deze ene gedachte in het hart van God, van deze ene raad van Zijn eeuwige wil. Het Woord van God is een volkomen verborgenheid voor ons, en wij zien geen schoonheid of overeenstemming in de verscheidene boeken, noch van het Oude, noch van het Nieuwe Testament, tenzij wij de gedachte Gods daarin aanschouwen, of Gods gedachten daarin uitgedrukt. En wel in het bijzonder die doorluchtige gedachte waarvan ik gesproken heb, die alles tezamen vat, namelijk de verhoging van Zijn lieve Zoon aan Zijn rechterhand, als de beloofde beloning voor Zijn lijden en sterven, en het heerlijk gevolg van Zijn opstanding en hemelvaart in de gewesten der eeuwige zaligheid.

Mijn raad zal bestaan, en Ik zal al Mijn welbehagen doen.
Jesaja 46:10

Er loopt één verheven gedachte door de hele Schrift, van Genesis tot Openbaring; deze zelfde grootse gedachte loopt door elk gedeelte van het heilige blad, en als met een gouden band wordt het daardoor tot één geheel samengebonden. Wat is deze verheven gedachte? God heeft vele gedachten, net als wij. Want Hij zegt ons: „De gedachten Zijns harten zijn van geslacht tot geslacht.” Maar wij lezen ook over „de raad des Heeren, die bestaat in eeuwigheid”, en elders „dat Hij alle dingen werkt naar de raad van Zijn wil” (Psalm 33:11; Efeze 1:11).

Zo is er in de gedachte van God, net als in de wijze van Zijn bestaan, een eenheid en een verscheidenheid. Er is Zijn ene gedachte en er zijn Zijn vele gedachten; want hoewel Zijn gedachten vele zijn, is Zijn raad maar één, en die raad is de verhoging en verheerlijking van Zijn geliefde Zoon. Het kan niet zonder nut zijn deze eenheid van de gedachte en de veelheid ervan in het kort na te gaan.

In de eerste plaats zien wij daar iets van in de schepping van de eerste mens, toen God hem formeerde naar Zijn beeld en naar Zijn gelijkenis. Hier vinden wij de ene gedachte van God uitgedrukt; want de eerste Adam was een voorbeeld van de tweede Adam. En zoals Christus naar de afstamming de zoon van Adam was, zo was er in de schepping van de eerste mens een voorafschaduwing van de vleeswording van Gods geliefde Zoon, Die het afschijnsel is van Zijn heerlijkheid en het uitgedrukte beeld van Zijn zelfstandigheid.

Let in de tweede plaats op hoe alle dingen aan de voeten van Adam onderworpen waren, zodat hij het zichtbare hoofd van de schepping was. Lees deze verhoging in het licht van Psalm 8, en u zult zien hoe de psalmist door inspiratie, zoals de apostel dat in Hebreeën 2:7-9 verklaart, Adam, aan wiens voeten alle dingen onderworpen waren, zag als een voorbeeld van Jezus, Die God met eer en heerlijkheid gekroond heeft, Die Hij over de werken van Zijn handen heeft gesteld, en aan Wiens voeten Hij alle dingen onderworpen heeft.

Kijk vervolgens naar de eerste belofte, gegeven na de val, dat het Zaad van de vrouw de kop van satan zou vermorzelen. Hier hebben wij de ene gedachte van God opnieuw uitgedrukt: Zijn alles beheersende en alles besturende raad in de vleeswording van Zijn geliefde Zoon, als het Zaad van de vrouw, om de kop van satan te vermorzelen. Let op Noach, die met zijn gezin in de ark bewaard werd toen de rest van de wereld door de zondvloed werd weggevaagd, zodat het beloofde zaad uit de lendenen van Adam zou voortkomen. Neem Abraham, geroepen met een bijzondere roeping, zodat in hem en zijn zaad alle volken van de aarde gezegend zouden worden. Hier hebben wij opnieuw Gods ene gedachte.

Neem vervolgens de Levitische dienst. Elke plechtigheid, elk offer, elk voorbeeld, elk voorschrift: zij dragen allemaal hetzelfde stempel van deze ene gedachte van God. Inderdaad is elk deel van de Schrift niet meer dan een uitwerking van deze ene gedachte in het hart van God, van deze ene raad van Zijn eeuwige wil. Het Woord van God is voor ons een volkomen verborgenheid, en wij zien geen schoonheid of samenhang in de verschillende boeken van het Oude of het Nieuwe Testament, tenzij wij de gedachte van God erin zien, of Gods gedachten die erin uitgedrukt zijn. En dan vooral die verheven gedachte waarover ik gesproken heb, die alles samenvat: de verhoging van Zijn lieve Zoon aan Zijn rechterhand, als de beloofde beloning voor Zijn lijden en sterven, en het heerlijke gevolg van Zijn opstanding en hemelvaart in de gewesten van de eeuwige zaligheid.

“My counsel shall stand, and I will do all my pleasure.”
Isaiah 46:10

There is one grand idea running through the whole of Scripture from Genesis to Revelation; and this one grand idea runs through every part of the sacred page, and, like a golden band, unites the whole together. What is this one grand thought?

God has many thoughts as well as we, for He tells us that “the thoughts of His heart stand to all generations.” But we read also in the same verse of “the counsel of the Lord, which stands forever;” and elsewhere of His “working all things after the counsel of His own will” (Psalm 33:11; Ephes. 1:11). Thus in the mind of God, as well as in the mode of His subsistence, there is unity and variety. There is His one thought, and His many thoughts; for though His thoughts are many, His counsel is but one; and this counsel is the exaltation and glorification of His dear Son.

It may be as well briefly to trace this unity of thought and the variety of its expression. We see it, then, first expressed in the creation of the first man, when God made him “in His own image, after His own likeness.” There was the expression of God’s one thought; for Adam the first was a type of Adam the second, and as Christ was by lineal descent “the son of Adam,” there was a foreview in the creation of the first man of the incarnation of God’s dear Son, Who is the brightness of His glory and the express image of His Person.

Now next observe how all things were put under Adam’s feet, and he thus made the visible head of creation. Read this exaltation of Adam in the light of Psalm 8, and you will see how the inspired Psalmist, as interpreted by the Apostle (Heb. 2:7-9), viewed Adam, in having all things put under his feet, as a type of Jesus, Whom God has crowned with glory and honor, set Him over the works of His hands, and put all things in subjection under His feet. Look next at the first promise given after the fall, that the seed of the woman should bruise the serpent’s head. There we have God’s one thought again expressed, His dominant counsel in the incarnation of His dear Son, as the seed of the woman, to bruise Satan’s head. Look at Noah preserved in the ark with his family when the rest of the world was swept away by the deluge, that from the loins of Adam might come the promised seed.

Take the case of Abraham, called by a special calling, that in him and his seed all the nations of the earth might be blessed. Here we have again God’s one thought. Take, again, the whole of the Levitical dispensation. Every rite, every sacrifice, every type, every ordinance, all still bear the same stamp of God’s one thought, and indeed every part of Scripture is but an exposition of this one thought of God’s heart, of this one counsel of His eternal will.

The word of God is a total mystery to us, and we see no beauty or harmony in the various books of either the Old Testament or the New until we see the mind of God in it, gather up God’s thoughts, and especially that grand thought which I have spoken of as binding the whole together, that is, the exaltation of His dear Son to His own right hand as the promised reward of His sufferings and death, and the glorious result of His resurrection and ascension up to the courts of bliss.

“Mi consejo permanecerá, y haré todo lo que quisiere.”
Isaías 46:10

Hay una gran idea que recorre toda la Escritura, desde Génesis hasta Apocalipsis; y esta única gran idea recorre cada parte de la página sagrada y, como una banda de oro, une el todo. ¿Cuál es este único gran pensamiento?

Dios tiene muchos pensamientos, igual que nosotros, pues nos dice que “los pensamientos de Su corazón” permanecen “por todas las generaciones”. Pero leemos también en el mismo versículo acerca del “consejo de Jehová”, que “permanecerá para siempre”; y en otro lugar, de que “hace todas las cosas según el consejo de Su voluntad” (Salmo 33:11; Efesios 1:11). Así, en la mente de Dios, como en el modo de Su subsistencia, hay unidad y variedad. Está Su único pensamiento y Sus muchos pensamientos; porque aunque Sus pensamientos son muchos, Su consejo es solo uno; y este consejo es la exaltación y glorificación de Su amado Hijo.

Quizá convenga trazar brevemente esta unidad de pensamiento y la variedad de su expresión. La vemos, pues, expresada primero en la creación del primer hombre, cuando Dios lo hizo “a Su imagen, conforme a Su semejanza”. Allí estaba la expresión del único pensamiento de Dios; porque el primer Adán era tipo del segundo Adán, y como Cristo era por descendencia directa “hijo de Adán”, hubo en la creación del primer hombre una anticipación de la encarnación del amado Hijo de Dios, Quien es el resplandor de Su gloria y la misma imagen de Su sustancia.

Observe ahora cómo todas las cosas fueron puestas bajo los pies de Adán, y así fue hecho cabeza visible de la creación. Lea esta exaltación de Adán a la luz del Salmo 8, y verá cómo el salmista inspirado, según lo interpreta el Apóstol (Hebreos 2:7-9), vio a Adán, al tener todas las cosas puestas bajo sus pies, como tipo de Jesús, a Quien Dios ha coronado de gloria y de honra, Le ha puesto sobre las obras de Sus manos y ha sujetado todas las cosas debajo de Sus pies. Mire después la primera promesa dada tras la caída: que la simiente de la mujer heriría la cabeza de la serpiente. Allí tenemos expresado otra vez el único pensamiento de Dios, Su consejo dominante en la encarnación de Su amado Hijo, como la simiente de la mujer, para herir la cabeza de Satanás. Mire a Noé preservado en el arca con su familia cuando el resto del mundo fue barrido por el diluvio, para que de los lomos de Adán viniera la simiente prometida.

Tome el caso de Abraham, llamado con un llamamiento especial, para que en él y en su simiente fueran benditas todas las naciones de la tierra. Aquí tenemos otra vez el único pensamiento de Dios. Tome, además, toda la dispensación levítica. Cada rito, cada sacrificio, cada tipo, cada ordenanza, todos llevan todavía el mismo sello del único pensamiento de Dios; y en verdad cada parte de la Escritura no es sino una exposición de este único pensamiento del corazón de Dios, de este único consejo de Su voluntad eterna.

La palabra de Dios es para nosotros un misterio total, y no vemos hermosura ni armonía en los diversos libros del Antiguo Testamento ni del Nuevo hasta que vemos en ella la mente de Dios, recogemos los pensamientos de Dios, y especialmente aquel gran pensamiento del que he hablado como el que une el todo, es decir, la exaltación de Su amado Hijo a Su propia diestra como la recompensa prometida de Sus sufrimientos y muerte, y el glorioso resultado de Su resurrección y ascensión a los atrios de la dicha.