Door Baca’s Vallei

Gij dan, lijd verdrukkingen, als een goed krijgsknecht van Jezus Christus.
2 Timotheüs 2:3

Hoe wordt de christen tot soldaat gevormd? Door naar de kerk te gaan, de Bijbel te lezen, psalmen te zingen, over de godsdienst te praten? Evenmin als de beproefde soldaat gevormd wordt te Aldershot of Southsea. Hij moet de strijd in en man tegen man vechten met satan en het vlees. Hij moet vreselijke wonden verduren, die hem door in- en uitwendige vijanden toegebracht zijn; hij moet liggen op de grond van mistroostigheid en verlating, en te allen tijde gereed zijn wanneer hij geroepen wordt om de kastelen van zonde en kwaad te bestormen, en nooit het veld ruimen of verlaten, maar het besluit nemen te overwinnen of te sterven.

In déze oorlogen des Heeren leert hij op zijn tijd zijn wapens te hanteren: God aan te roepen met smekingen en gebeden, met zijn ganse hart te vertrouwen op Jezus Christus, de satan terug te slaan, zichzelf te kruisigen en een leven des geloofs in de Zoon van God te leven. De godsdienst is geen zaak van theorie of leerstellingen; het is een zich bevinden in de hitte van de strijd, man tegen man vechtende met de vijand. Deze werkelijke, niet de voorgewende krijgsdienst maakt de christensoldaat gehard, versterkt de armspieren, geeft hem bekwaamheid om zijn wapens te gebruiken en somtijds kracht om de vijand op de vlucht te jagen. Zij werkt dus uithoudingsvermogen en maakt hem tot een geoefend soldaat, zodat hij niet langer onbedreven blijft, maar in staat gesteld wordt om de oorlogen des Heeren te voeren en een goed krijgsknecht van Jezus Christus te zijn.

Welke zijn dan uw beste vrienden geweest? Uw beproevingen. Waar hebt gij uw beste lessen gehad? In de school der verzoeking. Wat heeft u op Jezus doen zien? Een gevoel van uw zonde en ellende. Waarom vertrouwdet gij op het woord der belofte? Omdat gij niets anders hadt om op te vertrouwen. Als gij dus op de vruchten kondt zien, dan zoudt gij zien dat beproevingen en verzoekingen deze twee vruchten in uw geest tevoorschijn brengen: dat zij uw geloof beproefden, zelfs somtijds tot het uiterste, zodat het in de beproeving scheen of al uw geloof was teloorgegaan; en toch hebben zij u lijdzaamheid geleerd, opdat gij ze kondt verdragen.

Waarom hebt gij niet al lang geleden uw gehele godsdienst opgegeven? Zij hebben in u teweeggebracht dat gij hem des te vaster zijt gaan aankleven. Hebben uw verzoekingen u genoodzaakt hem als een zaak van weinig belang op te geven? Wel, gij hadt nooit een ware godsdienst dan toen gij beproefd zijt geworden of gij in ’t geheel wel een godsdienst hadt; en gij hebt nooit het geloof met vaster hand aangegrepen dan toen satan het u wilde afhandig maken.

De sterkste gelovigen zijn niet de mannen der dogma’s, maar die van ondervinding; niet de pochers, maar de strijders; niet de parade-officieren met al hun onberispelijke reglementen van duizend jaren terug, maar de soldaten met de in flarden gescheurde kleding, de gewonden, de half doden, die van geen kwartier geven aan of nemen van de zonde en de satan weten.

Gij dan, lijd verdrukkingen, als een goed krijgsknecht van Jezus Christus.
2 Timotheüs 2:3

Hoe wordt de christen tot soldaat gevormd? Door naar de kerk te gaan, de Bijbel te lezen, psalmen te zingen, over de godsdienst te praten? Net zomin als de geharde soldaat gevormd wordt in Aldershot of Southsea. Hij moet de strijd in en man tegen man vechten met satan en het vlees. Hij moet vreselijke wonden verduren, die hem door inwendige en uitwendige vijanden zijn toegebracht. Hij moet liggen op de grond van mistroostigheid en verlating, en altijd gereed zijn wanneer hij geroepen wordt om de vestingen van zonde en kwaad te bestormen. Hij mag nooit het veld ruimen of verlaten, maar moet besluiten te overwinnen of te sterven.

In déze oorlogen van de Heere leert hij op zijn tijd zijn wapens te hanteren: God aan te roepen met smekingen en gebeden, met heel zijn hart op Jezus Christus te vertrouwen, satan terug te slaan, zichzelf te kruisigen en een leven door het geloof in de Zoon van God te leiden. De godsdienst is geen zaak van theorie of leerstellingen; het is midden in de hitte van de strijd staan en man tegen man met de vijand vechten. Deze werkelijke, niet de gespeelde krijgsdienst, maakt de christensoldaat gehard. Zij versterkt de spieren van zijn armen, maakt hem bekwaam om zijn wapens te gebruiken en geeft hem soms kracht om de vijand op de vlucht te jagen. Zo werkt zij uithoudingsvermogen en maakt hem tot een geoefend soldaat, zodat hij niet langer onervaren blijft, maar in staat gesteld wordt de oorlogen van de Heere te voeren en een goed krijgsknecht van Jezus Christus te zijn.

Wie zijn dan uw beste vrienden geweest? Uw beproevingen. Waar hebt u uw beste lessen gekregen? In de school van de verzoeking. Wat heeft u op Jezus doen zien? Een besef van uw zonde en ellende. Waarom vertrouwde u op het woord van de belofte? Omdat u niets anders had om op te vertrouwen. Als u dus naar de vruchten kon kijken, dan zou u zien dat beproevingen en verzoekingen deze twee vruchten in uw geest voortbrengen. Zij beproefden uw geloof, soms zelfs tot het uiterste, zodat het in de beproeving leek of al uw geloof verloren was; en toch hebben zij u geduld geleerd, zodat u ze kon verdragen.

Waarom hebt u niet al lang geleden uw hele godsdienst opgegeven? Zij hebben in u bewerkt dat u hem des te vaster bent gaan vasthouden. Hebben uw verzoekingen u gedwongen hem als een zaak van weinig belang op te geven? Wel, u hebt nooit een ware godsdienst gehad als juist toen u beproefd werd of u eigenlijk wel een godsdienst had. En u hebt het geloof nooit met vastere hand gegrepen dan toen satan het u wilde afpakken.

De sterkste gelovigen zijn niet de mannen van de dogma’s, maar die van de ervaring; niet de opscheppers, maar de strijders; niet de paradeofficieren met al hun onberispelijke reglementen van duizend jaar terug, maar de soldaten met kleren in flarden, de gewonden, de half doden, die niet weten van genade geven aan of genade vragen van de zonde en satan.

Thou therefore endure hardness, as a good soldier of Jesus Christ.
2 Timothy 2:3

How is the Christian soldier made? By going to chapel, by reading the Bible, by singing hymns, by talking about religion? Just as much as the veteran warrior is made by merely living in the barracks. He must go into the battle and fight hand to hand with Satan and the flesh; he must endure cruel wounds given by both outward and inward foes; he must lie upon the cold ground of desolation and desertion; he must rush up the breach when called to storm the castles of sin and evil, and never “yield or abandon the field,” but press on determined to win the day, or die. In these battles of the Lord, in due time he learns how to handle his weapons, how to call upon God in supplication and prayer, to trust in Jesus Christ with all his heart, to beat back Satan, to crucify self, and live a life of faith in the Son of God.

Religion is not a matter of theory or of doctrine—it is to be in the thick of the battle, fighting with the enemy hand to hand, foot to foot, shoulder to shoulder. This actual, not sham, warfare makes the Christian soldier hardy, strengthens the muscles of his arm, gives him skill to wield his weapons, and power sometimes to put his enemies to flight. Thus it “works endurance,” makes him a veteran, so that he is no longer a raw recruit, but one able to fight the Lord’s battles and “to endure hardness, as a good soldier of Jesus Christ.”

What then have been your best friends? Your trials. Where have you learned your best lessons? In the school of temptation. What has made you look to Jesus? A sense of your sin and misery. Why have you hung upon the word of promise? Because you had nothing else to hang upon.

Thus, could you look at the results, you would see this, that trials and temptations produced upon your spirit these two effects; that they tried your faith, and that sometimes to the uttermost, so that in the trial it seemed as if all your faith were gone; and yet they have wrought patience, they have made you endure. Why have you not long ago given up all religion? Have your trials made you disposed to give it up? They have made you hold all the faster by it. Have your temptations induced you to let it go as a matter of little consequence?

Why, you never had more real religion than when you were tried whether you had any; and never held faith with a tighter grasp than when Satan was pulling it all away. The strongest believers are not the men of doctrine, but the men of experience; not the boasters, but the fighters; not the parade officers in all the millinery of spotless regimentals, but the tattered, soiled, wounded, half-dead soldiers that give and take no quarter from sin or Satan.

Tú pues, sufre trabajos como fiel soldado de Jesucristo.
2 Timoteo 2:3

¿Cómo se forma el soldado cristiano? ¿Yendo a la capilla, leyendo la Biblia, cantando himnos, hablando de religión? Tanto como se forma el guerrero veterano con solo vivir en el cuartel. Tiene que entrar en la batalla y pelear cuerpo a cuerpo con Satanás y la carne; tiene que soportar crueles heridas de enemigos tanto exteriores como interiores; tiene que yacer sobre el frío suelo de la desolación y el desamparo; tiene que lanzarse a la brecha cuando es llamado a asaltar las fortalezas del pecado y del mal, y nunca “ceder ni abandonar el campo,” sino avanzar resuelto a ganar la jornada o morir. En estas batallas del Señor aprende a su debido tiempo a manejar sus armas, a invocar a Dios en súplica y oración, a confiar en Jesucristo de todo corazón, a rechazar a Satanás, a crucificar el yo y a vivir una vida de fe en el Hijo de Dios.

La religión no es cuestión de teoría ni de doctrina; es estar en lo más reñido de la batalla, peleando con el enemigo cuerpo a cuerpo, pie con pie, hombro con hombro. Esta guerra real, y no fingida, endurece al soldado cristiano, fortalece los músculos de su brazo, le da destreza para manejar sus armas y, a veces, poder para poner en fuga a sus enemigos. Así “obra paciencia,” le hace veterano, de modo que ya no es un recluta bisoño, sino uno capaz de pelear las batallas del Señor y de “sufrir trabajos como fiel soldado de Jesucristo.”

¿Cuáles han sido, pues, sus mejores amigos? Sus pruebas. ¿Dónde ha aprendido sus mejores lecciones? En la escuela de la tentación. ¿Qué le ha hecho mirar a Jesús? Un sentir de su pecado y miseria. ¿Por qué se ha aferrado a la palabra de la promesa? Porque no tenía otra cosa a que aferrarse.

Así, si pudiera mirar los resultados, vería esto: que las pruebas y tentaciones produjeron en su espíritu estos dos efectos: que probaron su fe, y eso a veces hasta lo sumo, de modo que en la prueba parecía como si toda su fe se hubiera ido; y sin embargo obraron paciencia, le hicieron perseverar. ¿Por qué no ha abandonado hace mucho toda religión? ¿Le han inclinado sus pruebas a abandonarla? Le han hecho aferrarse a ella con más fuerza. ¿Le han inducido sus tentaciones a soltarla como cosa de poca importancia?

Pues usted nunca tuvo más religión verdadera que cuando fue probado si tenía alguna; y nunca asió la fe con mano más firme que cuando Satanás tiraba para quitársela toda. Los creyentes más fuertes no son los hombres de doctrina, sino los hombres de experiencia; no los jactanciosos, sino los combatientes; no los oficiales de desfile con todo el adorno de uniformes inmaculados, sino los soldados harapientos, sucios, heridos, medio muertos, que no dan ni piden cuartel al pecado ni a Satanás.