Door Baca’s Vallei

Ja, wij hadden al zelf in onszelf het vonnis des doods, opdat wij niet op onszelf vertrouwen zouden, maar op God, Die de doden verwekt.
2 Korinthe 1:9

Wat is het natuurlijke leven en wat is de natuurlijke dood? Is het niet dat leven waardoor men ademt en kracht en vermogen tot werkzaamheid heeft? En wat is de dood anders dan een ophouden van de beweging en levenskracht? Sterven is het leven te verliezen, en door het leven te verliezen, verliest men alle bewegingen des levens. Alzo ook wanneer de Heere als het ware alles uit ons hart en handen neemt waarin wij leefden en ons bewogen, en waarin wij, naar het scheen, ons aards, natuurlijk en genietend bestaan vonden, en dit door Zijn heilig Woord veroordeeld wordt, zodat in onze consciëntie, als een echo van deze veroordelende stem, een gedurig vonnis des doods tegen ons wordt waargenomen, dan geeft Hij ons ten dode over.

En merkt wel op dat dan alleen de levende kerk alzo wordt overgegeven. „Want wij, die leven, worden altijd in de dood overgegeven om Jezus’ wil.” En let er dan op dat de reden van deze wonderlijke bedeling is om het verborgen leven van Jezus in de ziel aan het licht te brengen, want de apostel voegt eraan toe: „Opdat het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden.” Let ook op het verband dat er ligt tussen het vonnis des doods en de dood van Christus: „Altijd de doding des Heeren Jezus in het lichaam omdragende.” Wij moeten met Jezus lijden, zullen wij met Hem verheerlijkt worden; wij moeten met Hem sterven, zullen wij met Hem leven.

Zijn dood is het voorbeeld, het model en het middel van onze dood; en gelijk Hij het vonnis des doods in Zichzelf had op het kruis, zo moeten wij met Hem gekruist worden, opdat wij aan Zijn lijdend en stervend beeld gelijkvormig zouden worden. Dus is er niet alleen een sterven door, onder en aan de wet, waardoor de ziel gedood moet worden aan alle hoop en hulp van schepselen, en aan alle ijdel vertrouwen en eigengerechtigheid; maar ook door de gedurige onderwijzingen en handelingen Gods aan en over de ziel, inzonderheid in tijden en door middel van zware verdrukking, smartelijke beproeving en krachtige verzoeking, voert de Heere door Zijn Geest en genade een vonnis des doods uit in al degenen die Hij geeft te drinken uit Christus’ drinkbeker, om met de doop van Christus gedoopt te worden.

Ja, wij hadden al zelf in onszelf het vonnis des doods, opdat wij niet op onszelf vertrouwen zouden, maar op God, Die de doden verwekt.
2 Korinthe 1:9

Wat is het natuurlijke leven en wat is de natuurlijke dood? Is het leven niet datgene waardoor men ademt en kracht en vermogen heeft om werkzaam te zijn? En wat is de dood anders dan het ophouden van beweging en levenskracht? Sterven is het leven verliezen, en wie het leven verliest, verliest alle bewegingen van het leven. Zo gaat het ook wanneer de Heere als het ware alles uit ons hart en onze handen neemt waarin wij leefden en ons bewogen, en waarin wij, zo leek het, ons aardse, natuurlijke en genietende bestaan vonden. Wanneer dat door Zijn heilig Woord veroordeeld wordt, zodat wij in ons geweten, als een echo van deze veroordelende stem, voortdurend een vonnis des doods tegen ons horen, dan geeft Hij ons in de dood over.

En let er goed op dat alleen de levende kerk zo wordt overgegeven. „Want wij, die leven, worden altijd in de dood overgegeven om Jezus’ wil.” Let er dan ook op dat de reden van deze wonderlijke weg is om het verborgen leven van Jezus in de ziel aan het licht te brengen, want de apostel voegt eraan toe: „Opdat het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden.” Let ook op het verband tussen het vonnis des doods en de dood van Christus: „Altijd de doding des Heeren Jezus in het lichaam omdragende.” Wij moeten met Jezus lijden, als wij met Hem verheerlijkt zullen worden; wij moeten met Hem sterven, als wij met Hem zullen leven.

Zijn dood is het voorbeeld, het model en het middel van onze dood. En zoals Hij het vonnis des doods in Zichzelf had aan het kruis, zo moeten wij met Hem gekruisigd worden, om gelijkvormig te worden aan Zijn lijdend en stervend beeld. Er is dus niet alleen een sterven door, onder en aan de wet, waardoor de ziel moet sterven aan alle hoop en hulp van schepselen en aan alle ijdel vertrouwen en eigengerechtigheid. Maar ook door het voortdurende onderwijs en handelen van God met de ziel, vooral in tijden van en door middel van zware verdrukking, smartelijke beproeving en krachtige verzoeking, voltrekt de Heere door Zijn Geest en genade een vonnis des doods in allen die Hij laat drinken uit Christus’ drinkbeker, om met de doop van Christus gedoopt te worden.

“But we had the sentence of death in ourselves, that we should not trust in ourselves, but in God which raiseth the dead.”
2 Corinthians 1:9

What is life naturally and what is death naturally? Is not that life in which there is breath, energy, movement, activity? And what is death but the utter cessation of all this moving activity and vital energy? To die is to lose life, and by losing life to lose all the movements of life. Thus, when the Lord takes, as it were, out of our heart and hands everything in which we once had life, in which we lived and moved and seemed to have our earthly, natural, and enjoyed being, and condemns it by His holy word, so as to record therein, and in our conscience as an echo to His voice, a continual sentence of death against it, He delivers us over unto death.

And you will observe that none but the living family of God are so delivered—“For we who live are always delivered unto death for Jesus’ sake;” and observe also that the reason for this mysterious dispensation is to bring to light the hidden life of Jesus within, for the Apostle adds, “that the life also of Jesus might be made manifest in our mortal flesh.” And observe also the connection which this sentence of death has with the death of Christ—“Always bearing about in the body the dying of the Lord Jesus.”

We must suffer with Jesus if we are to be glorified with Him; must die with Him if we are to live with Him. His death is the example—the model and the means of our own; and as He had the sentence of death in Himself upon the cross, so must we be crucified with Him, that we may be conformed to His suffering, dying image. Thus not only is there a death by, under, and unto the law, so as to kill the soul to all creature hope and help, to all vain confidence, and all self-righteousness; but in the continual teachings and dealings of God upon the heart, and especially in times and by means of heavy affliction, painful trial, and powerful temptation, does the Lord by His Spirit and grace execute a sentence of death in all those to whom He is giving to drink of Christ’s cup and to be baptized with Christ’s baptism.

“Mas nosotros tuvimos en nosotros mismos respuesta de muerte, para que no confiemos en nosotros mismos, sino en Dios que levanta los muertos.”
2 Corintios 1:9

¿Qué es la vida en lo natural, y qué es la muerte en lo natural? ¿No es vida aquello en que hay aliento, energía, movimiento, actividad? ¿Y qué es la muerte sino el cese total de toda esta actividad en movimiento y de esta energía vital? Morir es perder la vida, y al perder la vida perder todos los movimientos de la vida. Así, cuando el Señor quita, por decirlo así, de nuestro corazón y de nuestras manos todo aquello en que una vez tuvimos vida, en que vivíamos y nos movíamos y parecíamos tener nuestro ser terrenal, natural y gozoso, y lo condena por Su santa palabra, de modo que registra en ella, y en nuestra conciencia como eco de Su voz, una continua sentencia de muerte contra ello, nos entrega a la muerte.

Y observará usted que nadie sino la familia viva de Dios es así entregada: “Porque nosotros que vivimos, siempre estamos entregados a muerte por Jesús”; y observe también que la razón de esta misteriosa dispensación es sacar a la luz la vida escondida de Jesús en el interior, porque el apóstol añade: “para que también la vida de Jesús sea manifestada en nuestra carne mortal”. Y observe asimismo la relación que esta sentencia de muerte tiene con la muerte de Cristo: “Llevando siempre por todas partes la muerte de Jesús en el cuerpo”.

Debemos padecer con Jesús si hemos de ser glorificados con Él; debemos morir con Él si hemos de vivir con Él. Su muerte es el ejemplo, el modelo y el medio de la nuestra; y así como Él tuvo la sentencia de muerte en Sí mismo sobre la cruz, así debemos nosotros ser crucificados con Él, para ser conformados a Su imagen doliente y moribunda. Así, no solo hay una muerte por la ley, bajo la ley y a la ley, de modo que el alma muere a toda esperanza y ayuda de la criatura, a toda vana confianza y a toda justicia propia; sino que en las continuas enseñanzas y tratos de Dios con el corazón, y especialmente en tiempos de pesada aflicción, de dolorosa prueba y de poderosa tentación, y por medio de ellas, el Señor, por Su Espíritu y Su gracia, ejecuta una sentencia de muerte en todos aquellos a quienes da a beber de la copa de Cristo y a ser bautizados con el bautismo de Cristo.