Op Welke het gehele gebouw, bekwamelijk samengevoegd zijnde, opwast tot een heilige tempel in de Heere.
Efeze 2:21
Het lichaam van Christus is voor het tegenwoordige verspreid; laat ik mogen zeggen, nog verdeeld. Er zijn leden van het verborgen lichaam nu voor de troon; het zijn de geesten der volmaakt rechtvaardigen. Anderen zijn nog in de woestijn; anderen nog in de wereld, dood in de zonden en in de misdaden, nog niet door genade geroepen, ontbloot van de Geest; anderen zijn nog niet geboren, zijn nog verborgen in de baarmoeder van de tijd. Maar de aarde is het toneel waarop al de leden van tijd tot tijd in een levende, openbare vereniging gebracht worden met hun levend Hoofd.
Toen ik als jongen te Londen op school ging, werd de Waterloobrug gebouwd, en mijn speelmakkers en ik hadden de gewoonte somtijds te gaan naar wat toen het „Steenveld” genoemd werd. Het was aan de andere kant van het water en daar werden de stenen, waaruit de Waterloobrug bestaat, gefatsoeneerd en gebeiteld. Elk spoor van dit veld is nu verdwenen en de plaats zelf is geheel gebouwd. Maar de Waterloobrug staat daar en de stenen waarop ik als jongen toen speelde, vormen nu een gedeelte van dit schone bouwwerk, waarvan Canova, de Italiaanse beeldhouwer, zeide dat het de moeite waard was naar Londen te komen, al was het slechts om dit bouwwerk te zien.
Breng dit beeld op geestelijke dingen over. Het lichaam van Christus wordt in de Schrift vergeleken bij een gebouw. „Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen. Op Welke het gehele gebouw, bekwamelijk samengevoegd zijnde, opwast tot een heilige tempel in de Heere.” Van dit gebouw zijn de gelovigen „levende stenen”, en velen daarvan zijn op het „steenveld”, waar zij behakt en behouwen, gebeiteld en vierkant gemaakt worden door de hand van de grote Bouwmeester. Gedurende deze staat zijn ze als de stenen van Salomo’s tempel: zij worden namelijk op een afstand bewerkt, opdat noch hamer, noch bijl, noch enig ander gereedschap van ijzer in het huis zou gehoord worden.
Zo ook worden de levende stenen bereid voor de toekomstige heerlijkheid. Met hamer en beitel worden ze dag aan dag bewerkt, opdat zij ter bestemder tijd hun toebedeelde plaats in het geestelijk gebouw zouden kunnen innemen. Ik herinner mij nog zeer wel dat alle stenen die op het veld verstrooid lagen, gemerkt en genummerd waren; en deze merktekenen duidden zonder twijfel de plaats aan waar ze moesten ingezet worden. Elke zodanig gemerkte steen werd op een bepaalde tijd daarheen vervoerd en bezette de juiste plaats, door de bouwmeester hem toegedacht. Zo werd elke levende steen gemerkt en genummerd in de eeuwigheid, wordt bewerkt en gefatsoeneerd in de tijd en zal in de toekomende heerlijkheid door de hand van de Goddelijke Bouwmeester in die plaats gesteld worden die in het geestelijk gebouw oorspronkelijk voor hem was bepaald.
Aan de lezer…
Deze woorden over het gebouw roepen de vraag op: voelt u de hamer en de beitel? Misschien gaat u door dagen waarin het ene na het andere van u wordt afgehakt, en begrijpt u niet waarom het zo hard en zo lang moet duren. Ik zag als jongen de stenen op het veld liggen, ruw en verstrooid, maar elk gemerkt en genummerd voor zijn eigen plaats in het bouwwerk. Zo worden ook de levende stenen hier op een afstand bewerkt, opdat in de tempel zelf geen hamer meer gehoord wordt.
Dat behakken is pijnlijk, en het zou niet eerlijk zijn dat te ontkennen. Maar het is niet zonder doel, en het geschiedt niet door een vreemde hand. De grote Bouwmeester kent elke steen die Hij in de eeuwigheid gemerkt heeft, en Hij fatsoeneert hem in de tijd voor de plaats die Hij hem toegedacht heeft. Op Christus, de uiterste Hoeksteen, wast het gehele gebouw op tot een heilige tempel in de Heere. U bent niet vergeten op het steenveld; uw plaats ligt al voor u gereed.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Op Welke het gehele gebouw, bekwamelijk samengevoegd zijnde, opwast tot een heilige tempel in de Heere.
Efeze 2:21
Het lichaam van Christus is op dit moment verspreid, ik mag wel zeggen: nog verdeeld. Er zijn leden van het verborgen lichaam die nu voor de troon zijn; dat zijn de geesten van de volmaakte rechtvaardigen. Anderen zijn nog in de woestijn. Weer anderen zijn nog in de wereld, dood in de zonden en de misdaden, nog niet door genade geroepen en zonder de Geest. En anderen zijn nog niet geboren; zij zijn nog verborgen in de schoot van de tijd. Maar de aarde is het toneel waarop alle leden van tijd tot tijd in een levende, openbare vereniging gebracht worden met hun levend Hoofd.
Toen ik als jongen in Londen op school zat, werd de Waterloobrug gebouwd. Mijn speelkameraden en ik gingen soms naar wat toen het „Steenveld” genoemd werd. Dat lag aan de andere kant van het water, en daar werden de stenen waaruit de Waterloobrug bestaat, in vorm gebracht en gebeiteld. Elk spoor van dat veld is nu verdwenen en de plaats zelf is helemaal bebouwd. Maar de Waterloobrug staat er, en de stenen waarop ik toen als jongen speelde, vormen nu een deel van dat schone bouwwerk. Canova, de Italiaanse beeldhouwer, zei ervan dat het de moeite waard was naar Londen te komen, al was het alleen maar om dit bouwwerk te zien.
Breng dit beeld over op geestelijke dingen. Het lichaam van Christus wordt in de Schrift vergeleken met een gebouw. „Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen. Op Welke het gehele gebouw, bekwamelijk samengevoegd zijnde, opwast tot een heilige tempel in de Heere.” De gelovigen zijn de „levende stenen” van dit gebouw, en velen van hen liggen op het „steenveld”, waar zij behakt en behouwen, gebeiteld en vierkant gemaakt worden door de hand van de grote Bouwmeester. In die staat zijn ze als de stenen van Salomo’s tempel: die werden op een afstand bewerkt, opdat noch hamer, noch bijl, noch enig ander ijzeren gereedschap in het huis gehoord zou worden.
Zo worden ook de levende stenen voorbereid voor de toekomstige heerlijkheid. Met hamer en beitel worden ze dag aan dag bewerkt, zodat zij op de bestemde tijd hun toegewezen plaats in het geestelijk gebouw kunnen innemen. Ik herinner me nog heel goed dat alle stenen die verspreid op het veld lagen, gemerkt en genummerd waren. Die merktekens gaven ongetwijfeld de plaats aan waar ze ingezet moesten worden. Elke zo gemerkte steen werd op een bepaalde tijd daarheen vervoerd en nam de juiste plaats in die de bouwmeester hem had toegedacht. Zo is elke levende steen in de eeuwigheid gemerkt en genummerd, wordt hij in de tijd bewerkt en in vorm gebracht, en zal hij in de toekomende heerlijkheid door de hand van de Goddelijke Bouwmeester gezet worden op de plaats die oorspronkelijk in het geestelijk gebouw voor hem bepaald was.
Aan de lezer…
Deze woorden over het gebouw roepen de vraag op: voelt u de hamer en de beitel? Misschien gaat u door dagen waarin het ene na het andere van u wordt afgehakt, en begrijpt u niet waarom het zo hard en zo lang moet duren. Op het veld lagen de stenen ruw en verspreid, maar elk was gemerkt en genummerd voor zijn eigen plaats in het bouwwerk. Zo worden ook de levende stenen hier op een afstand bewerkt, opdat in de tempel zelf geen hamer meer gehoord wordt.
Dat behakken is pijnlijk, en het zou niet eerlijk zijn dat te ontkennen. Maar het is niet zonder doel, en het gebeurt niet door een vreemde hand. De grote Bouwmeester kent elke steen die Hij in de eeuwigheid gemerkt heeft, en Hij brengt hem in de tijd in vorm voor de plaats die Hij hem heeft toegedacht. Op Christus, de uiterste Hoeksteen, groeit het hele gebouw op tot een heilige tempel in de Heere. U bent niet vergeten op het steenveld; uw plaats ligt al voor u gereed.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
In whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord.
Ephesians 2:21
The body of Christ is at present scattered, and, if I may so speak—fragmentary. Of the members of His mystical body some are now before the throne, “spirits of just men made perfect.” Others are still in the wilderness; others are yet in the world, dead in trespasses and sins, uncalled by grace, destitute of the Spirit; others at present are unborn, still hidden in the womb of time. But earth is the stage whereon ALL the members are from time to time brought into a vital, manifestive union with their living Head.
When I was a boy at school, in London, Waterloo Bridge was building; and I and my playmates used to go sometimes to what was then called “The Stone Field,” on the other side of the water, where the stones that now make up Waterloo Bridge were being squared and chiseled. Every vestige of that field, I have no doubt, is gone, and the place covered with buildings; but there stands Waterloo Bridge; and those stones that I used to play upon as a boy now form a part of that beautiful structure which Canova, the great Italian sculptor, said it was alone worth coming to London to see.
Take the idea into spiritual things. The body of Christ is compared in Scripture to a building. “And are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the chief corner stone; in whom all the building fitly framed together grows unto an holy temple in the Lord.” Of this building believers are “living stones;” and many of them are at present in “the Stone Field,” where they are being hammered and hacked, squared and chiseled by the hand of the great Architect.
During this state, like the stones of Solomon’s temple, which were hewn and squared at a distance, that “neither hammer nor axe, nor any tool of iron might be heard in the house while it was in building,” so are these living stones prepared for their future glory. The mallet and the chisel are at work upon them now day by day, that in due time they may fill their designed position in the spiritual building.
I remember well that all the stones which were strewn over the field were marked and numbered; and these figures no doubt denoted their intended position. Every stone so marked was in due time individually transferred to, and now occupies, the exact position that the architect designed for it. So every living stone was marked and numbered in eternity, is hewed and squared in time, and will, in future glory, be placed by the hand of the divine Architect in that place of the spiritual building originally designed for it.
To the reader…
These words about the building raise the question: do you feel the hammer and the chisel? Perhaps you are passing through days in which one thing after another is hacked away from you, and you do not understand why it has to be so hard and last so long. On the field the stones lay rough and scattered, but each was marked and numbered for its own place in the structure. So the living stones too are worked upon here at a distance, so that in the temple itself no hammer is heard any more.
That hewing is painful, and it would not be honest to deny it. But it is not without purpose, and it is not done by a stranger’s hand. The great Architect knows every stone He marked in eternity, and in time He shapes it for the place He has designed for it. On Christ, the chief Corner Stone, the whole building grows into an holy temple in the Lord. You are not forgotten in the stone field; your place is already waiting for you.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
En el cual, compaginado todo el edificio, va creciendo para ser un templo santo en el Señor.
Efesios 2:21
El cuerpo de Cristo está al presente disperso y, si se me permite decirlo así, fragmentado. De los miembros de Su cuerpo místico, algunos están ya delante del trono, “espíritus de los justos hechos perfectos”. Otros están todavía en el desierto; otros aún están en el mundo, muertos en delitos y pecados, no llamados por la gracia, desprovistos del Espíritu; otros todavía no han nacido, escondidos aún en el seno del tiempo. Pero la tierra es el escenario en el que TODOS los miembros son traídos, cada uno a su tiempo, a una unión vital y manifiesta con su Cabeza viviente.
Cuando yo era un muchacho en la escuela, en Londres, se estaba construyendo el puente de Waterloo; y mis compañeros de juego y yo solíamos ir a veces a lo que entonces se llamaba “el Campo de las Piedras”, al otro lado del río, donde se escuadraban y cincelaban las piedras que ahora forman el puente de Waterloo. No me cabe duda de que todo rastro de aquel campo ha desaparecido y el lugar está cubierto de edificios; pero allí está el puente de Waterloo; y aquellas piedras sobre las que yo jugaba de muchacho forman ahora parte de esa hermosa estructura que, según dijo Canova, el gran escultor italiano, valía por sí sola el viaje a Londres para verla.
Lleve usted la idea a las cosas espirituales. El cuerpo de Cristo es comparado en la Escritura con un edificio. “Edificados sobre el fundamento de los apóstoles y profetas, siendo la principal piedra del ángulo Jesucristo mismo; en el cual, compaginado todo el edificio, va creciendo para ser un templo santo en el Señor.” De este edificio los creyentes son “piedras vivas”; y muchos de ellos están ahora en “el Campo de las Piedras”, donde son martilleados y desbastados, escuadrados y cincelados por la mano del gran Arquitecto.
Durante este estado, como las piedras del templo de Salomón, que fueron labradas y escuadradas a distancia, de modo que “ni martillos ni hachas se oyeron en la casa, ni ningún otro instrumento de hierro, cuando la edificaban”, así son preparadas estas piedras vivas para su gloria futura. El mazo y el cincel trabajan ahora en ellas día tras día, para que a su debido tiempo ocupen el lugar que se les ha destinado en el edificio espiritual.
Recuerdo bien que todas las piedras esparcidas por el campo estaban marcadas y numeradas; y esas cifras indicaban sin duda la posición que se les había destinado. Cada piedra así marcada fue a su debido tiempo trasladada una por una, y ocupa ahora la posición exacta que el arquitecto le había designado. Así cada piedra viva fue marcada y numerada en la eternidad, es labrada y escuadrada en el tiempo, y será colocada, en la gloria futura, por la mano del divino Arquitecto en aquel lugar del edificio espiritual que le fue designado desde el principio.
Al lector…
Estas palabras sobre el edificio plantean la pregunta: ¿siente usted el martillo y el cincel? Quizá esté pasando por días en que le van quitando una cosa tras otra, y no entiende por qué tiene que ser tan duro y durar tanto. En el campo las piedras yacían toscas y dispersas, pero cada una estaba marcada y numerada para su propio lugar en la estructura. Así también las piedras vivas son trabajadas aquí a distancia, para que en el templo mismo no se oiga ya ningún martillo.
Ese labrar es doloroso, y no sería honesto negarlo. Pero no es sin propósito, ni lo hace una mano extraña. El gran Arquitecto conoce cada piedra que marcó en la eternidad, y en el tiempo la forma para el lugar que le ha destinado. Sobre Cristo, la principal Piedra del ángulo, todo el edificio va creciendo para ser un templo santo en el Señor. Usted no está olvidado en el campo de las piedras; su lugar ya le está esperando.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl
Blader door alle dagen van dit Bijbels Dagboek
Steun dit werk