The Lord’s Thoughts
Ik ben wel ellendig en nooddruftig, maar de Heere denkt aan mij. Psalm 40:18a
Er is één Schriftplaats, welke veelvuldig gelezen, en welke even veelvuldig wordt aangehaald, en nochtans, naar moet worden gevreesd, weinig verstaan en nog minder ter harte genomen wordt. De plaats, waarop ik zinspeel, is die treffende plaats Jesaja 55:8 en 9: ’’Want Mijne gedachten zijn niet ulieder gedachten, en uwe wegen zijn niet Mijne wegen, spreekt de Heere. Want gelijk de hemelen hoger zijn dan de aarde, alzo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen, en Mijne gedachten dan ulieder gedachten.”
Er worden hier twee duidelijke en opmerkelijke dingen gezegd van ”de gedachten Gods”. In de eerste plaats dat het niet ’’onze gedachten” zijn. Met andere woorden, dat ze lijnrecht tegenover elkaar staan. En in de tweede plaats dat ’’gelijk de hemelen hoger zijn dan de aarde”, de gedachten en de wegen Gods hoger zijn dan de gedachten en de wegen van de mens.
Deze plechtige verklaring van de Allerhoogste is niet alleen maar waarachtig in een paar gevallen. Deze omvat het ganse Goddelijke bestel; het is de beschrijving van hetgeen al Gods gedachten zijn, als onderscheiden van de gedachten van de mens. En daarom, van dit tegenover elkaar staan der Goddelijke wegen en der menselijke wegen, en deze oneindige verhevenheid der gedachten Gods hoven de gedachten der mensen, zal niet alleen maar sprake zijn in één of twee bijzondere gevallen, maar het zal in lijnrechte tegenstelling zijn met iedere natuurlijke gedachte van het menselijk hart, en met iedere natuurlijke weg van het menselijk gemoed. Dit kunnen wij opmerken, wanneer wij een blik slaan op de wereld rondom ons, alwaar, gelijk de Heere zegt ”dat hoog is onder de mensen, een gruwel is voor God.” De trots, de eerzucht, de genoegens en de vermakelijkheden, waarin wij duizenden en tienduizenden verwikkeld zien, en met de stroom zien meegaan tot in de ontzaglijke afgrond der eeuwigheid, dit alles is een gruwel voor God.
Terwijl de zaken welke de mensen verachten, zoals geloof, hoop, liefde, ootmoed, verbrokenheid van hart, tederheid van consciëntie, verslagenheid van geest, zonde-smart, zelfverfoeiing en zelfvernedering, een zien op Jezus, een opnemen van het kruis, verloochening van het eigen ik, een wandelen op de rechte en smalle weg, die tot het eeuwige leven leidt – kortom de kracht der godzaligheid – door allen veracht wordt en door niemand zozeer als door louter vermetele belijders, die een naam hebben, dat ze leven en die dood zijn. Uit de tekstwoorden (welke in eerste instantie in het bijzonder van de Heere Jezus Christus waarachtig zijn, want Hij is het, Die de ganse tijd door spreekt, ofschoon deze ook waarachtig zijn in betrekking tot iedere getrouwe volgeling van het Lam) schijnt het, dat de psalmist een blik om zich heen werpt, en toen hij zag, dat de mensen in het algemeen ieder oogmerk en iedere inbeelding huns harten najaagden en aanschouwde, hoe de wereld haar toelachingen, eerbewijzen en goedkeuring verkwistte aan de groten en de rijken, hij een blik sloeg op zijn eigen staat van nature en op zijn eigen geestelijke staat; en de gevoelens van zijn ziel samenvatte in deze gewijde overdenking, alsof hij zich tegenover de dwaze menigte wilde stellen: ”Ik ben wel ellendig en nooddruftig, maar de Heere denkt aan mij.” ”De mensen mogen mij verachten en vertrappen en me uitwerpen, evenwel de Heere denkt aan mij. Wat heb ik meer nodig? Laat ik dan nog maar ellendig en nooddruftig zijn; wanneer de Heere aan mij denkt, dan heb ik al hetgeen mijn hart begeren kan.”
Onze tekst bestaat uit twee zinsdelen. Mogen wij deze, als de twee hoofdzaken van ons onderwerp, met Gods zegen, nader uitwerken.
A. In de eerste plaats dan in betrekking tot zijn eigengerechtigheid. Niemand die ook nog maar een enkele snipper schepsels- gerechtigheid bezit, en die niet volslagen ontbloot is van alle vertrouwen op zijn eigen werken of verrichtingen, kan waarlijk voor een hart-doorzoekend God spreken: ”Ik ben wel ellendig.” Wanneer iemand, door de krachtige hand Gods in zijn consciëntie, niet ontbloot is van ieder vod of van iedere vezel der schepsels- gerechtigheid, dan kan en durft hij niet voor God te spreken: ”Ik ben wel ellendig,” indien hij al een oprecht man is. Welnu, het is het bijzondere werk en onderwijs des Geestes in de ziel, ons te ontbloten van al onze eigengerechtigheid. Van nature kleven wij deze op innige wijze aan: wij weven ons spinneweb en gelijk Adam oudtijds, plukken wij gaarne bladeren van de vijgeboom, opdat wij hiermede bedekt mogen staan voor God. Maar de gezegende Geest zal ons, door Zijn Goddelijk werk in de consciëntie, nooit toelaten voor God te staan in één vod of vezel van onze eigengerechtigheid, maar Hij zal ons geheel ontbloten. En dit doet Hij, door van tijd tot tijd, in ons zulk een gezicht en gevoel te werken van hetgeen wij voor God zijn: door ons zulke bevattingen en ernstvolle ontdekkingen te schenken van de reinheid, majesteit en de heiligheid Gods: en door een zodanige bekendmaking van de uitgebreidheid en geestelijkheid der Wet in onze consciëntie, dat wij genoodzaakt worden voor Hem neder te vallen en uit te roepen: ’’onrein, onrein.”
B. Maar wij hebben van nature niet alleen deze vodden van wettische gerechtigheid, waarvan wij volkomen moeten worden ontbloot: doch wij bezitten ook een grote voorraad schepsels-kracht. In de bevinding van Gods volk duurt het vaak lang, alvorens zij ertoe gebracht worden ’’krachteloos”, volslagen zwak te zijn, zoals de apostel spreekt. Velen van het volk des Heeren hebben vaak een verborgen hoop, dat zij iets kunnen doen – dat zij gewis iets kunnen verkrijgen in antwoord op het gebed – dat zij Gods Woord kunnen lezen en verstaan – dat zij zich kunnen nederwerpen aan de troon der genade – dat zij gewis een zekere belofte, die gepast is voor hun toestand, kunnen aangrijpen – dat zij hun handen kunnen uitstrekken en een zekere kleine bemoediging uit Gods eigen nodigingen in hun ziel kunnen brengen. In menig hart, zelfs wanneer het gereinigd is om Gods Naam te vrezen, is er die schepsels-kracht, welke schuilgaat, waarvan en waaruit dit op een volkomen wijze moet worden ontbloot en weggedaan.
Doch wanneer wij door pijnlijk onderwijs op die plaats gebracht zijn, waar wij niet één geestelijke gedachte kunnen verwekken, waar wij niet één geestelijke zucht kunnen voortbrengen, al zouden wij door dit te doen, onze ziel uit de bodemloze put kunnen verlossen: en wanneer wij ons even afhankelijk voelen, even volkomen afhankelijk van de almachtige kracht Gods, als het leem afhankelijk is van de hand des pottebakkers, om dit tot een vat te maken, dat geschikt is tot gebruik door de meester: dan mag van ons worden gezegd, dat we ’’ellendig” zijn, niet alleen maar in betrekking tot onze eigengerechtigheid, maar ook ’’ellendig” wat betreft al onze eigen kracht. Er bestaat een algemeen denkbeeld, dat, nadat de Heere de ziel heeft levendgemaakt, de mens kracht heeft iets te doen. Maar ik geloof, dat de kinderen Gods, door een lange reeks van pijnlijke oefeningen, er ten diepste van overtuigd zijn, dat zij niet meer kracht hebben het levende geloof tot daadwerkelijke oefening, de levende hoop tot daadwerkelijke werkzaamheid, of de levende liefde tot daadwerkelijke genieting uit te halen, dan zij in eerste aanleg kracht hadden om het geloof, of de hoop, of de liefde in hun ziel te verwekken.
C. Maar voorts vergt het een lange tijd, alvorens wij volkomen ontbloot zijn van alle schepsels wijsheid. Dit is één van de sterkten, waaruit wij worden verdreven, als uit een laatste schuilplaats. Wellicht hebben wij predikanten beluisterd en onder het gehoor gezeten van predikanten, die het Evangelie predikten op een aanmerkelijk klare wijze: en die de leerstukken met een opmerkelijke bekwaamheid, en misschien met een voortreffelijke welsprekendheid verklaarden. Deze leerstukken uit hun mond hebben wij ingezogen en totdat het de Heere behaagde onze ziel te oefenen, kunnen wij gedacht hebben, dat kennis van de leerstukken het grondbeginsel, al hetgeen waarop het aankomt, de alfa en de omega der levende godzaligheid was. Maar na een tijd behaagde het de Heere ons in de duisternis te voeren, en niet in het licht: wellicht overviel ons een zekere krachtige verzoeking, of de zonde begon te werken, zoals de zonde nimmer tevoren werkte: of de satan werd toegelaten ons te verzoeken, zoals de satan nimmer toegelaten werd ons te verzoeken. Of zoals de heer Hart spreekt ”de fonteinen der grote diepte van binnen waren nog niet opengebroken.”
D. Doch verder geeft ellende niet slechts een volstrekt gemis te kennen van al hetgeen, waarop wij ons vertrouwen stellen, van al hetgeen, waarop wij kunnen steunen, en van al hetgeen waarover wij kunnen roemen. Doch het geeft ook geestelijke armoede te kennen, zoals de Heere spreekt: ’’Zalig zijn de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen.” (Matth. 5:3). Iemand kan in het diepst van zijn hart slechts arm zijn, als hij naar de ziel vernederd is, om gevoelig te zijn voor zijn volstrekte armoede in Goddelijke zaken. Noch kan hij waarlijk en wezenlijk ”arm van geest” zijn, totdat hij een einde heeft gezien aan alle volmaaktheid en hij er door de hand Gods toe gebracht is, zichzelf niets anders te voelen dan verdorvenheid, schuld en ellende. Dit brengt de geestelijke armoede teweeg. Niet louter het leerstuk der geestelijke armoede, dat wij evenals elk ander leerstuk kunnen aannemen, niet louter de bevinding naar de letter, waarin wij onszelf, evenals in de leerstukken der Waarheid, kunnen wijs maken, maar een waarlijk verbroken, ootmoedige, verslagen geest voor God. Zodat wanneer wij in de tegenwoordigheid komen van Zijn Goddelijke Majesteit, wij gevoelen hetgeen wij belijden te zijn, niets voor Hem, volstrekt niets: ’’ellendig en nooddruftig”. Niets in onszelf zijnde en niets in onszelf bezittende, dan een massa ellende en verdorvenheid.
2. Maar wij gaan voort met te overwegen, wat wel mag worden te kennen gegeven met het woord ’’nooddruftig”. Ik geloof dat wij, zonder de uitdrukking geweld aan te doen, mogen aannemen dat dit betekent – behoefte hebbend aan al hetgeen gepast is voor onze armoede: ’’ellendig” eerst, ’’nooddruftig” later: ’’ellendig”, als ontbloot zijde van alle ingebeelde goederen, en ’’nooddruftig”, als ertoe gebracht zijnde die genade en zegeningen nodig te hebben, welke geschikt en gepast zijn voor die toestand van ellende. Wij kunnen dit in natuurlijk opzicht beschouwen.
Hoeveel ongelukkige bedelaars zijn er op onze straten! Deze zijn ’’ellendig”, omdat zij niets bezitten, en ’’nooddruftig”, omdat zij alles nodig hebben. Aldus is het geestelijkerwijs. Het kind van God is ’’ellendig”, wanneer het in zichzelf niet iets geestelijk goeds heeft. Wanneer het tot de uiterste armoede is gebracht, wanneer het een blik naar binnen slaat, en gevoelt, dat het niets anders is dan een massa uiterste armoede, bankroet, onvermogen om te voldoen, en volkomen ellende voor God. En hij is ’’nooddruftig”, wanneer de gezegende Geest, Die hem in de diepten der ellende heeft gebracht, hem de zin doet zien van die dingen, en in zijn hart een verlangen hiernaar verwekt, welke op zulk een gezegende wijze gepast zijn voor de behoeften van een ziel, die haar geestelijke ellende heeft leren kennen. En inderdaad moet ellende altijd de noodzakelijke toebereiding zijn tot de nooddruft. De twee kunnen niet worden omgekeerd. De ellende gaat vooraf om ons te ontbloten van alle inbeelding. En dan. na de ellende, wordt de nooddruft op grondige wijze gevoeld. Wanneer het aldus de gezegende Geest heeft behaagd, ons ellendig te doen zijn, waarlijk ellendig, voor het oog van een hart-doorzoekend God, en in ons die armoede van geest, welke Christus op zulk een bijzondere wijze heeft zalig gesproken, heeft verwekt, dan behaagt het Hem ook, in soevereine genade, die geestelijke zegeningen in Christus Jezus te openbaren, welke zo gepast zijn voor de staat der ellende, waarin Hij de ziel heeft gebracht. Bijvoorbeeld:
A. Ik heb getracht aan te tonen, dat wanneer onze geestelijke armoede ons geleerd is, wij dan volkomen ontbloot zijn van alle schepsels gerechtigheid. Opent dit niet een weg tot de openbaring van een gerechtigheid, welke gepast is voor ons? Ontbloot zijnde van onze eigengerechtigheid, en in de schuld gebracht zijnde voor God, wat gepast, op welk een gezegende wijze is de gerechtigheid, de heerlijke gerechtigheid van de Zone Gods gepast, wanneer deze voor ons oog wordt uitgestald, en met een zekere Goddelijke kracht in onze consciëntie wordt gebracht! Maar het is de voorafgaande ellende, het geen gerechtigheid te bezitten van onszelf, die ons middellijkerwijs doet verlangen naar de gerechtigheid van Christus, welke ons wordt toegerekend en bekendgemaakt door de kracht des Geestes, en die ons deze gerechtigheid ten diepste doet waarderen. Aldus zoeken en verlangen de ’’nooddruftigen” naar de vlekkeloze gehoorzaamheid van Immanuël, en wanneer deze is geopenbaard, kleven zij deze aan als een alles-rechtvaardigende mantel, die hen beschermt en beschut voor de gerechtigheid van een beledigd God.
Aldus voert de ellende door ons onze volslagen zwakheid te doen kennen, evenzo tot een gevoelde nooddruft aan de kracht van Christus, om in onze zwakheid te worden volbracht. En wanneer het de Heere behaagt het geloof in onze ziel te verwekken, waardoor wij wachten op Jezus om ons een goede hoop te geven door genade, ”een anker binnen de voorhang”, om de liefde van Christus uit te storten, die de kennis te boven gaat, en om een zeker getuigenis van ons aandeel in Zijn verzoenend bloed mede te delen, hoe gepast, op welk een gezegende wijze zijn al deze hemelse zegeningen gepast voor onze ellende en nooddruft!
C. Voorts merkte ik op, dat wij in de ware ellende geen wijsheid bezitten. Deze is gans verdord. Wij mogen eenmaal onze dorst hebben gelest aan menselijke bronnen, en hebben gedacht onszelf wijs te maken in de letter van het Woord. Hoevelen lopen er weg met menselijke kundigheden, alsof deze hen in de dingen Gods van nut zouden kunnen zijn! Maar vroeg of laat worden wij op deze plaats gebracht, dat niets, dat ten achterblijft bij het Goddelijk onderwijs ons wijs kan maken tot zaligheid: dat niets anders dan die wijsheid, welke van boven komt ons waarlijk nut kan doen, en dat al hetgeen ten achter blijft bij de Goddelijke verlichting. Goddelijke openbaring en de Goddelijke toepassing onze ziel ledig, onkundig, naakt en ontbloot laat. Aldus worden wij ’’nooddruftig” door geestelijke armoede, wat aangaat een gevoelig besef van onze onbekendheid met Goddelijke zaken. En deze nooddruft openbaart zich, door ons van tijd tot tijd te doen zuchten en roepen om dat bijzondere onderwijs, hetwelk de ziel wijs maakt tot zaligheid. Deze bevinding zal de bevinding zijn van ieder kind van God. Het is niet een bijzondere maatstaf van zoveel voet hoog, die is opgericht, en dat allen, die hieraan niet beantwoorden de kop moet worden afgehakt.
Grote woorden, heerlijke woorden! Hoe leer ik deze kennen? Welke blijk, welk getuigenis had David, dat de HEERE aan hem dacht ? Was hij opgenomen tot in de derde hemel en had hij ingeblikt in de gedachten Gods? Of had een engel het boek des Levens neergelaten en voor zijn lichamelijk oog getoond, dat zijn naam daarin stond en dat God hem daarom ten goede gedacht? O nee, het was een inwendig getuigenis in de hof der consciëntie: een blijk, die niet zichtbaar was voor het uitwendige oog, noch hoorbaar voor het uitwendige oor, maar in zijn ziel gebracht vanuit het hof des hemels zelf. Doch het zal wenselijk zijn dit nader toe te lichten. Er ligt een zekere diepgaande waarheid in opgesloten: God stelle ons in staat, dit bij het licht des Geestes te beschouwen. Van alle eeuwigheid waren de gedachten Gods altijd op Zijn Kerk: en Zijn gedachten waren op haar ten goede.
1. Het was ingevolge het denken van JEHOVAH aan haar, dat zij altijd een aanzijn En hoe openbaarde JEHOVAH, dat Hij aan Zijn Sion dacht? Door ten behoeve van haar een eeuwig Verbond te maken: door haar voor alle werelden in Christus te verkiezen, en door een wonderbaarlijke weg te ontwerpen en te beramen, waardoor zij voor eeuwig een aandeel zou hebben aan dit eeuwige Verbond, ”dat in alles wel geordineerd en bewaard is”. God dacht van eeuwigheid aan Zijn Sion: en al hetgeen in de tijd wordt teweeggebracht is de uitwerking van die eeuwige gedachten, die altijd in Zijn boezem waren. Toen Hij deze wereld in het aanzijn riep, waren Zijn gedachten steeds gezet op Zijn Sion. Het was voor haar, dat deze wereld geschapen werd. Deze aarde, waarop wij wonen is maar een steigerwerk, waardoor de tempel der genade wordt gebouwd. Alle bedelingen rondom ons, werden vooruitziende getroffen, tot nut van de Kerk van Christus.
2. Hij dacht aan haar, toen Hij Zijn geliefde Zoon zond tot haar nut en te harer behoeve: toen, op de bestemde tijd, de eniggeboren Zoon voortkwam uit de schoot des Vaders, en in de buik van de maagd Maria onze menselijke natuur aannam, in vereniging met Zijn Goddelijke Persoon.
3. God dacht aan Zijn Sion, terwijl de Heere Jezus Christus hier beneden in dit tranendal. Zijn omwandelingen maakte. Jezus dacht voortdurend aan Zijn Sion, want Hij was toen een heerlijke gerechtigheid aanbrengende, waardoor zij voor eeuwig zouden behouden worden. Toen Hij in de hof van Gethsémané kruipende was, persten Zijn gedachten aan Sion het zweet, het bloedige zweet uit Zijn gekweld gelaat. Toen Hij als een bloedende Offerande aan het kruis hing uitgestrekt, tussen hemel en aarde, door de mens in de steek gelaten en van God verlaten, toen dacht Hij aan Zijn Sion. Hij dacht aan haar, toen haar zonden in een ontzagwekkende reeks aan Zijn oog voorbijtrokken: en Hij de straf onderging, die elke zonde verdiende: en aldus, onderwijl aan Zijn Sion denkende, kocht Hij haar met Zijn eigen bloed. Toen Hij ten hemel opvoer en Zijn verheven plaats aan de rechterhand Gods innam, dacht Hij aan Zijn bruid. En nog altijd denkt Hij aan Zijn Sion. Haar naam is diep in Zijn hart gegraveerd en wordt op Zijn boezem gedragen. Zijn gedachten jegens haar zijn gedachten van liefde, gedachten des vredes en niet des kwaads. Zij is gedurig in Zijn gedachten, zonder ophouden in de genegenheden Zijns harten.
En omdat Zijn gedachten op u gezet waren, vloog de pijl der overtuiging van Zijn boog en bleef daar steken in uw consciëntie. Hij dacht aan u gedurende al de tijd, dat u leed onder de schuld en ellende: en Hij gedacht u zo, dat die overtuiging uw ziel niet in de volstrekte wanhoop deed komen. Hij dacht aan u, toen er van tijd tot tijd een woord kwam om uw geest te verkwikken, toen er een straal van hoop uw ziel bescheen, toen er een zekere zoete nodiging uw hart bereikte met leven, gevoel en kracht. Hij dacht aan u toen Hij u onder het gepredikte Woord bracht. Hij dacht aan u, toen Hij een zeker getuigenis van Zijn barmhartigheid en liefde in uw ziel zond. En Hij denkt zo aan u, wanneer u een vat der genade bent, alsof er niemand anders ware om aan te denken, alsof u alle gedachten van de Godheid in beslag nam: want zodanig is de oneindige natuur der Godheid, dat Hij tezelfdertijd aan al Zijn uitverkorenen kan denken: en nochtans aan een ieder, alsof een ieder Zijn eeuwige gedachten ten volle bezig hield. ’’Maar,” zeggen u en ik, ”wij hebben er behoefte aan een zeker inwendig getuigenis te hebben, dat de Heere aan ons denkt. Wij hebben er behoefte aan, met een gevoelig hart te zeggen, zoals de psalmist sprak: de HEERE denkt aan mij; en te weten, dat Hij dit doet.” Laten wij dit nog eens nagaan.
1. Hebt u in de voorzienigheid nooit in engten verkeerd? Werd u nooit geoefend omtrent uw dagelijks brood, hoe deuren zouden worden geopend om u een eervol onderhoud te verschaffen? Dat werd u, dat werden wij allen, in een zekere mate. Welnu, toen het de Heere behaagde deze en die deur te openen, of deze en die vriend te verwekken, juist op het tijdstip, dat u daaraan behoefte had: u juist dat bedrag aan geld zond, om die rekening te betalen, waaromtrent u zo bezorgd was: of door de hand van een vijand, zoals Elia door de raven gevoed werd, uw arme vergankelijke lichaam voedde – was dit niet een zekere blijk, dat de HEERE aan u dacht? Wanneer Hij niet ten goede aan u had gedacht, zou die vriend dan gekomen zijn, of zou die brief dan zijn aangekomen, juist op het allerlaatste ogenblik? Zou die deur zijn geopend, of zou er sprake zijn geweest van die verkwikking, welke zo gepast was voor uw omstandigheden? Gewis, indien u één of twee, of meer van zulke opmerkelijke gevallen kunt nagaan, indien u aldus de vinger Gods kunt opmerken, dan kunt u zeggen: ”De HEERE denkt aan mij.”
2. Voorts: indien u beproefd bent door een bijzondere verzoeking, of er werd iets, op een zeer krachtige wijze, op uw consciëntie gelegd, zodat u gedrongen werd – volstrekt gedrongen werd, dit tot een zaak des gebeds te maken: dat u niet tot de Heere ging op een koude, vormelijke wijze, of sprak: ”Ik zal omtrent deze zaak bidden, zoals het mijn plicht is dit te doen.” Maar dat het gebed uit u werd geperst door de omstandigheden gedrongen – door een gewicht en last, welke u noodzaakte tot de Heere te roepen, omdat er geen andere zijde was, waarvan de verlichting komen kon: indien uw gebed toen werd gehoord en verhoord – indien het duidelijk geopenbaard werd, dat de Heere het roepen en zuchten van uw ziel hoorde – kunt u op die gebedsverhoring niet schrijven: ”De HEERE denkt aan mij”? Indien de HEERE niet aan u had gedacht, dan zou Hij dat gebed nooit hebben verhoord. Het is een getuigenis in uw ziel, dat de HEERE aan u denkt, indien Hij ooit enige smeekbede, welke opging uit uw zwoegende boezem, hoorde en verhoorde.
3. Doch verder kunt u in een zekere bijzondere geestesbeproeving zijn geweest, zoals waarin u nimmer tevoren verkeerde: en daarom had u behoefte aan bijzondere ondersteuning. Dit is de weg, welke de Heere, naar ik geloof, met Zijn volk houdt. Hij handelt met hen niet in algemeenheden. Hij leidt hen in bijzonderheden – op bijzondere plaatsen, waar niemand dan Hijzelf verschijnen, ondersteunen en zegenen kan. Welnu, wanneer u gebracht bent in een bijzondere zielsbeproeving, gekampt hebt met een bijzondere verzoeking, of verward bent in een bijzondere strik, en het behaagde de Heere toen een belofte aan uw hart toe te passen, of een woord in uw ziel te brengen, precies gepast voor uw staat en toestand, zo precies gepast, dat, indien u de Bijbel ontleed had en een tekst gekozen had, u er niet één kon hebben gevonden, welke zo gepast was – indien de Heere zulk een woord in uw ziel bracht, en het bracht een zoete verkwikking met zich – kunt u dan niet zeggen: “De HEERE denkt aan mij”? Indien Hij niet aan u dacht, indien uw belangen niet verwant waren aan Zijn gedachten van eeuwigheid, indien uw zaak Hem niet op het hart lag – zou Hij, kon Hij dan juist die belofte in uw ziel, juist dat woord in uw hart hebben gebracht, dat zo aangenaam en dierbaar was?
4. Of verder kunt u zijn afgeweken van de rechte weg. En wie is hier niet schuldig? Wie vervalt er op inwendige wijze niet tot de zonde, al wordt hij ook bewaard voor een openbaar vallen in de zonde? Maar de Heere aanschouwt onze afkeringen, en zendt ons hiervoor vermaningen. Indien wij gekastijd worden, is dit een blijk, dat wij kinderen Gods zijn, want allen, die zonen zijn, zijn de kastijding deelachtig. Welnu, wanneer de Heere ziet, dat u van de weg afgaat, trots en verheven wordt, tot vleselijke gerustheid vervallen zijt, voldaan zijt met een naam van te leven, in die ellendige toestand van zelfvoldaanheid en ellendige, dodige verzekerdheid, waarin er zovelen zijn verwikkeld, zijt geraakt – wanneer de Heere, dit opmerkende, in uw consciëntie begint te werken, te vermanen en zelfs Zijn kastijdende hand op te leggen, door bezoeking te brengen over uw lichaam, en ellende in uw ziel, dan kunt u zeggen: ”De HEERE denkt aan mij.” Want zo de HEERE niet aan u zou denken, dan zou Hij niet aldus Zijn kastijdende hand gebruiken, om u uit deze boze wegen te voeren.
5. Bovendien: wanneer uw ziel, van tijd tot tijd, is verlevendigd in de dingen Gods: wanneer u duister, koud, vleselijk, verhard en ongevoelig bent geweest, en onder de bediening bent gekomen van sommige van God gezonden dienstknechten, het woord gezegend wordt om u te verbreken, te vertederen, te verkwikken, te bemoedigen, u wederom aan de voeten van Jezus te brengen met een droefheid naar God, vanwege uw afwijken en met vurige begeerten tot Zijn eer te leven – daar is een getuigenis, dat God aan u denkt.
6. Verder: wanneer de Heere u ooit enig getuigenis van uw aandeel in de liefde en het bloed des Lams geschonken heeft: wanneer Hij ooit de vergeving van uw zonden aan uw ziel verzegeld heeft, Zijn liefde in uw hart heeft uitgestort, en die vrede in uw consciëntie gefluisterd heeft, welke alle verstand te boven gaat – ook daar is een blijk, nog wel een overtuigend bewijs, dat de HEERE aan u denkt. Want zo Hij niet aan u gedacht had, zou Hij nooit Zijn liefde in uw ziel hebben uitgestort, zou Hij nooit het dierbare bloed der besprenging aan uw consciëntie hebben toegepast. Maar ongetwijfeld zijn er dezulken onder ons, die nauwelijks kunnen opklimmen tot de taal van de tekst. Ik zou willen opmerken, dat wij hierin de krachtigste taal der verzekerdheid aantreffen: en nochtans merk op, hoe dit is vermengd met de diepste zelf- verfoeiing! In mijn consciëntie geloof ik, dat deze twee altijd samengaan.
Preached at Jewry Street Chapel, on Thursday Evening, July 22, 1847
“But I am poor and needy—yet the Lord thinks upon me.” — Psalm 40:17
There is one passage of Scripture frequently read, and as frequently quoted, and yet, it is to be feared, little understood, and less laid to heart. The passage to which I refer is that striking one, Isaiah 55:8, 9—“For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, says the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts.” Two distinct and marked things are here said of “God’s thoughts.” first, that they are not “our thoughts;” in other words, that they are diametrically opposite; and secondly, that “as the heavens are higher than the earth,” so are the thoughts and ways of God higher than the thoughts and ways of man.
This solemn declaration of the Most High is not true merely in one or two instances; it runs through the whole of the divine economy; it is the description of what all God’s purposes are, as distinct from the purposes of man. And, therefore, this opposition of divine ways to human ways, and this infinite superiority of the thoughts of God to the thoughts of man, will not be merely in one or two particulars, but will run in diametrical contrast with every thought—natural thought—of the human heart; and with every way—natural way—of the human mind.
This we may see by casting a glance at the world around us, where, as the Lord says, “the things which are highly esteemed among men are an abomination in the sight of God.” The pride, ambition, pleasures, and amusements, in which we see thousands and tens of thousands engaged, and sailing down the stream into a dreadful gulf of eternity, are all an abomination in the sight of God; whereas the things which men despise, such as faith, hope, love, humility, brokenness of heart, tenderness of conscience, contrition of spirit, sorrow for sin, self-loathing, and self-abasement; looking to Jesus, taking up the cross, denying one self, walking in the strait and narrow path that leads to eternal life—in a word, the power of godliness—is despised by all, and by none so much as mere heady religious professors, who have a name to live while dead.
It would appear from the words of the text (which are true in the first instance especially of the Lord Jesus Christ, for it is he who speaks throughout, though true also with respect to every faithful follower of the Lamb), that the Psalmist cast his eyes around him, and as he saw men at large pursuing every device and imagination of their heart, and beheld how the world lavished its smiles, honors, and approbation upon the great and rich, that he threw a glance at his own state naturally and spiritually, and summed up the feelings of his soul in this divine reflection, as though he would contrast himself with the giddy multitude, “But I am poor and needy; yet the Lord thinks upon me.” ‘Men may despise and trample me under foot, and cast me out, yet the Lord Jehovah thinks upon me. What need I more? Let me then still be “poor and needy,” if the Lord thinks upon me, I have everything that my heart can desire.’
Our text consists of two clauses. With God’s blessing, we may take these up as the two leading divisions of our subject.
I. “But I am poor and needy.” What an honest confession! How suitable to the experience of every God-taught soul! Let us contrast this humble confession with the boast that fell from the lips of the Laodicean church, “I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.” Mark the contrast! The dead, carnal, lifeless professor, boasting, “I am rich!” and the exercised, tried, tempted child of God, confessing, “I am poor!” The one, full of pride, and glorying in self—the other, broken, humble, contrite, and laid low at the footstool of mercy!
“But I am poor and needy.” There must be some distinction between these two expressions. The Holy Spirit, who inspired God’s holy word, we cannot think would use tautology. We may not indeed be always able to see the minute differences of inspired expressions; yet we may be sure that God the Spirit could not write in any other way than in language most expressive, and most divinely suitable to set forth the mind and will of God. We may, therefore, I think, safely establish some distinction between these two expressions, as descriptive of the felt emptiness and nothingness of the living soul.
A. First, then, with respect to the expression. “I am POOR.” What does it imply? Does it not, at the very least, presuppose the absence of riches? But, of course, we are to understand the word in a spiritual sense. We are not to consider the Psalmist, in using these words, was speaking altogether of natural poverty. It is true, that the Lord Jesus Christ, the great exemplar of his people, and from whose lips these words prophetically fell, was a poor man; for he had nowhere to lay his head, and was sustained by the contributions of his followers. And there were times in David’s life, in which he too was poor, when hunted like a partridge upon the mountains, and had to look to men, as in the case of Nabal, to support him with the bread that perishes. But we would sadly limit the mind and meaning of the blessed Spirit, if we restricted the word “poverty,” here to natural poverty; for there are many who are deeply involved in natural poverty, who can never from a feeling heart say—“Yet the Lord thinks upon me.”
It is spiritual poverty, then, that the Spirit specially speaks of when he puts this language into the lips of the Lord Jesus Christ, and of his spiritual followers—“I am poor;” for though the majority of the Lord’s people are poor literally, yet all are poor in spiritual things, when made so by a work of God the Holy Spirit upon their hearts.
But in order more fully to open up the mind of the blessed Spirit here, we will, as the Lord may enable, enter into a few particulars, wherein the child of God is made to feel himself poor.
1. First, then, with respect to his own RIGHTEOUSNESS. No man can really say before a heart-searching God, “I am poor,” who has any shred of creature righteousness left, and who is not utterly stripped of all dependence on his own doings or performances. If a man has not, by the powerful hand of God in his conscience, been stripped of every rag and thread of creature righteousness, he cannot, he dare not, if an honest man, say before God, “I am poor.” Now, it is the special work and teaching of the Spirit in the soul, to strip us of all our own righteousness. By nature we ardently cleave to our own righteousness—we weave our ‘spider’s web’, and, like Adam of old, would gladly pluck leaves off the fig-tree, that we may stand clothed before God in them.
But the blessed Spirit, in his divine work on the conscience, will never allow us to stand before God in one rag or thread of our own righteousness, but will strip us completely bare. And this he does by working in us from time to time such a sight and sense of what we are in the sight of God; by giving us such views and solemn discoveries of God’s purity, majesty, and holiness; and by such an opening up of the breadth and spirituality of the law in our conscience, that we are forced to fall down before him, and cry, “Unclean! unclean!”
2. But not only have we by nature these tatters of legal righteousness, from which we must be completely stripped; but we have also a great stock of creature STRENGTH. It is often a long time in the experience of God’s people before they are brought to be, as the apostle says, “without strength;” to be completely weak. Many of the Lord’s people often have some lurking hope that they can do something—that surely they can obtain something in answer to prayer—that they can read and understand God’s word—that they can cast themselves at the footstool of mercy—that surely they may take hold of some promise suitable to their case—that they may stretch forth their hands, and bring into their souls some little encouragement out of God’s own invitations. There is in many a heart even when circumcised to fear God’s name, this lurking creature strength; of which and out of which it has to be completely stripped.
But when we are brought by painful teaching into that spot where we cannot raise up one spiritual thought, cannot breathe forth a spiritual groan, if by so doing we could save our souls from the bottomless pit; and feel as dependent, as completely dependent, upon the almighty power of God, as the clay is dependent upon the potter’s hand to work it into a vessel fit for the master’s use—then may we be said to be “poor” not merely as regards our own righteousness, but “poor” also as regards all our own strength.
There is a common idea, that after the Lord has quickened the soul, man has power to do something. But I believe the children of God are deeply convinced, through a long series of painful exercises, that they have no more power to draw forth living faith into actual exercise, living hope into actual operation, or living love into actual enjoyment, than they had power in the first instance to kindle faith, or hope, or love in their souls.
3. But again. It is a long time before we are completely stripped of all creature WISDOM. This is one of the strongholds out of which we are driven as from a last refuge. We have, perhaps, heard and sat under ministers who have preached the gospel with a considerable degree of clearness, and set forth the doctrines with marked ability, and perhaps superior eloquence. These doctrines we have imbibed from their lips; and until the Lord was pleased to exercise our souls; we may have thought a knowledge of the doctrines was the ultimatum, the sum and substance, the Alpha and Omega of vital godliness.
But after a time the Lord was pleased to lead us into darkness, and not into light; perhaps some powerful temptation beset us, or sin began to work as sin never worked before; or Satan was allowed to tempt us as Satan never was allowed to tempt us before. Or there was, as Mr. Deer speaks ‘a breaking up of the fountains of the great deep within.’ And under this solemn view, as ruined bankrupts, most wretched sinners, we begin to find that all our once fancied wisdom has made to itself wings and flown away—that when we are brought into spiritual trials, powerful temptations, and deep waters of affliction—all our wisdom, all our knowledge of the doctrines of grace, and all that clear scheme which we once thought we so well understood, fail us at the very hour that we need it most—and we are brought to see and feel that nothing but divine manifestations, the powerful testimonies of God to our conscience, and the lifting up of the light and life of his blessed face can raise us up out of these waters wherein we are sunk.
4. But again. Poverty not merely implies an utter lack of everything to which we can look, everything on which we can hang, and everything of which we can make our boast—but it also implies a poverty of SPIRIT; as the Lord says, “Blessed are the poor in spirit; for theirs is the kingdom of heaven.” (Matt. 5:3.) A man can only be poor in heart, as he is brought down in his soul to be sensible of his utter poverty in divine things. Nor can he be truly and really “poor in spirit,” until he has seen an end of all perfection, and is made by the hand of God to feel himself nothing but ruin, guilt, and misery. This creates poverty of spirit; not merely the ‘doctrine’ of poverty of spirit, which we may adopt as well as any other doctrine; nor mere ‘letter experience’, in which we may make ourselves wise as well as in the doctrines of truth; but a real broken, humble, contrite ‘spirit’ before God. So that when we come into the presence of his divine Majesty, we feel what we profess to be—nothing before him, absolutely nothing—“poor and needy;” being nothing and having nothing in ourselves but a mass of wretchedness and ruin.
B. But we pass on to consider what may be applied by the expression “NEEDY.” I think, without straining the phrase, we may take it to mean—needing everything suitable to our poverty. “Poor,” first—“needy,” afterwards. “Poor,” as being stripped of all fancied good—and “needy,” as being made to need those mercies and blessings which are adapted and suitable to that state of poverty.
We may look at it naturally. How many wretched mendicants are there in our streets! They are “poor,” because they have nothing; and “needy,” because they have need of everything. Thus spiritually. The child of God is “poor,” when he has not in himself anything spiritually good; when he is brought to utter destitution; when he looks within, and feels he is nothing but a mass of beggary, bankruptcy, insolvency, and complete ruin before God. And he is “needy,” when the blessed Spirit, who has brought him down into the depths of poverty, sets before his eyes and raises up in his heart a sense of, and a desire for, those things which are so blessedly adapted to the needs of a soul taught its spiritual poverty.
And indeed, poverty must ever be the necessary preparation for need. The two cannot be inverted. Poverty comes first to strip us of all fancied good. And then, after poverty, need is deeply felt. Thus, when the blessed Spirit has been pleased to make us poor, really poor, before the eyes of a heart-searching God—and raised up in us that poverty of spirit which Christ has so specially blessed, he is also pleased to set before our eyes, in sovereign mercy, those spiritual blessings in Christ Jesus, which are so suitable to the state of poverty into which he has brought the soul. For instance,
1. I have been endeavoring to show, if we have been taught our spiritual poverty, we have been completely stripped of all creature righteousness. Does not this open up a way for the manifestation of a righteousness which is suitable to us? Being stripped of our own, and brought in guilty before God, how suitable, how blessedly suitable is the righteousness, the glorious RIGHTEOUSNESS of the Son of God, when displayed before our eyes, and brought with some divine power into our conscience! But it is the preceding poverty, the having no righteousness of our own, that instrumentally makes us long after, and deeply prize the righteousness of Christ imputed unto us, and made known to us by the power of the Spirit. Thus, the “needy” seek and long after, and when revealed, cleave unto, the spotless obedience of Immanuel, as an all-justifying robe, shielding and sheltering them from the justice of an offended God.
2. But we need STRENGTH also, when we are brought into real poverty of spirit—so that we can feelingly take up the language on our lips, that we are “poor and needy,” when stripped of all creature strength. Yet there is a desire in our souls to believe. ‘O, could I but believe!’ the soul will sometimes cry. And is there not a desire raised up in the heart to know and to hope in the Lord, to feel him precious, to enjoy the sweet manifestation of his mercy and love, and experience the blessed application of his atoning blood to the conscience? Yet poverty, heart-felt poverty, has brought us into that state before God—that we have no strength to know, to believe, to love, to hope in God’s mercy, to enjoy his presence, to delight in his manifestations, and realize a sense of his eternal favor to our souls.
Thus, poverty, by leading us into a knowledge of our utter weakness, leads us also into a feeling necessity for the strength of Christ to be made perfect in our weakness. And when the Lord is pleased to raise up faith in our souls whereby we look unto Jesus, to give us a good hope through grace, “an anchor within the veil,” to shed abroad the love of Christ which passes knowledge, and to communicate some testimony of our interest in his atoning blood, how suitable, how blessedly suitable are all these heavenly blessings to our poverty and necessity!
3. Again. I observed that in real poverty we have no WISDOM. It is all dried up. We might once have slaked our thirst at human pools, and thought to make ourselves wise in the letter of the word. How many are running after human attainments, as though these could profit them in the things of God! But sooner or later, we are brought to this spot, that nothing short of divine teaching can make us wise unto salvation; that nothing but that wisdom which comes from above can really profit us; and that everything short of divine illumination, divine manifestation, and divine application, leaves our soul empty, ignorant, naked and bare.
Thus, through poverty of spirit, as regards a feeling sense of our ignorance in divine things, we come to be “needy.” And this need manifests itself in leading us from time to time to sigh and cry for that special teaching which makes the soul wise unto salvation.
This experience will be the experience of every child of God. It is not a particular standard erected of so many feet high, and all that comes short of this must have their heads cut off. But it is the experience of every child of God “in proportion to the Spirit’s work upon the heart”. All cannot perhaps go into the same depths; all are not equally exercised; all have not their heart ploughed up with the same measure of conviction; all are not brought down into the same sense of their ruin and wretchedness; and yet all, so far as they are under divine teaching, are “poor and needy;” all are stripped of creature righteousness, creature strength, and creature wisdom; and all are made to need, deeply need, atoning blood, justifying righteousness, and the manifestations of divine mercy and love, so that nothing can satisfy them but God’s manifested favor to their souls.
This evening I look around me, and see many assembled here, and, doubtless, many who profess to know the truth in Jesus—let me ask you, in all affection and tenderness—can you, can you from the bottom of your heart, say, “I am poor and needy? Lord, when I look up unto you, I feel myself nothing in your sight; all my strength, all my wisdom, all my righteousness, all my once boasted attainments, all my creature religion, all my fleshly holiness, everything I once leaned upon and highly prized, I see it all wretchedness and ruin. Before you I stand, the heart-searching God, having nothing and being nothing, and yet at times breathing forth the desires of my soul that you would teach me, guide me, lead me, bless me, and manifest yourself to my soul!”
II. Now, if you can go thus far with me, we will go a step further, which leads me on to our second division—“Yet the Lord thinks upon me.” Great words, great words! How do I come to know them? What evidence, what testimony had David that the Lord thought upon him? Had he been taken up to the third heaven, and looked into God’s thoughts? or had an angel let down the book of life, and shown to his bodily eyes that his name was there, and therefore God thought upon him for good? O no! it was an internal testimony in the court of conscience; an evidence not visible to the outward eye, nor audible to the outward ear, but dropped into his soul from the very court of heaven itself!
But this it will be desirable further to illustrate. There is some deep truth couched here—may God enable us to look at it in the light of the Spirit. God’s thoughts were always upon his church from all eternity; and his thoughts were upon her for good.
A. It was in consequence of Jehovah’s thinking upon her that ever she had a being. And how did Jehovah manifest that he thought upon his Zion? By making an eternal covenant on her behalf; by choosing her in Christ before all worlds; and by designing and planning a wondrous way by which she should be eternally and savingly interested in this eternal covenant, “ordered in all things and sure.” God thought eternally upon his Zion; and everything brought forth in time is the result of those eternal thoughts that were ever in his bosom. When he spoke this world into being, his thoughts were still set on his Zion. It was for her that this world was created. This earth in which we live is but a scaffolding, by which the temple of mercy is built up. All the arrangements around us were entered into prospectively for the benefit of the church of Christ.
B. He thought upon her when he sent his dear Son for her benefit and on her behalf; when, in the appointed time, the only begotten Son came forth from the bosom of the Father, and took in the womb of the Virgin Mary our human nature into union with his divine Person.
C. God thought upon his Zion while the Lord Jesus Christ was journeying here below, in this valley of tears. Jesus thought upon his Zion continually, for he was then working out a glorious righteousness whereby she would be eternally saved. When groveling in the garden of Gethsemane, his thoughts of Zion forced the sweat, the bloody sweat, from his agonizing brow. When he was stretched a bleeding victim upon the cross, between heaven and earth, deserted by man and forsaken of God, then he thought upon his Zion. He thought of her as her sins passed in solemn array before his eyes, and he underwent the penalty due to each sin; and thus, while thinking of his Zion, he bought her with his own blood. When he ascended up into glory, and took his exalted station at God’s right hand, he thought upon his bride. And still he thinks upon his Zion. Her name is cut deeply upon his heart, and worn upon his breast. His thoughts towards her are thoughts of love, thoughts of peace and not of evil. She is continually in his thoughts, perpetually in his heart’s affections.
D. But let us bring this down more closely into personal experience, because it is of personal experience the Psalmist here speaks—“The Lord thinks upon me.” When the Lord brought you into being, he thought upon you; the parent from whom you sprung, the situation of life in which you were born, and all the circumstances which have accompanied you up to the present hour, were all the subject of his thoughts, were but the results of what had passed through his infinite and eternal mind. He thought upon you during the careless hours of childhood, and the reckless years of manhood. He thought upon you when you were sporting with your souls, and trifling with eternity. He thought upon you in sickness, when he raised you up from the brink of the grave. He thought upon you when surrounded by dangers on the right hand and on the left, and kept you from being hurried by them into eternity! His eye was upon you for good during every hour and every moment of your unregenerate life.
And when the time came for him to visit you with his grace, and bring you to a sense of your lost and undone state before him, he thought upon you. And because his thoughts were upon you, the arrow of conviction flew from his bow, and lodged in your conscience. He thought upon you during all the time you were suffering under guilt and trouble; and so thought upon you, that conviction brought not down your soul into absolute despair. He thought upon you when a word from time to time came to relieve your mind, when some gleam of hope shone upon your soul, when some sweet invitation came into your heart with life, feeling, and power. He thought upon you when he brought you under the preached word. He thought upon you when he sent some testimony of his mercy and love into your soul. And he so thinks upon you, if you are a vessel of mercy, as if there were no one else to think of; as though you engrossed all the thoughts of the Godhead; for such is the infinite nature of the Godhead that he can think upon all his elect at the same moment, and yet think of each, as if each occupied the whole of his eternal mind.
‘But,’ say you, and say I, ‘we want to have some in eternal testimony that the Lord thinks upon us. We want to say, with a feeling heart, as the Psalmist said, “The Lord thinks upon me,” and to know that he does.’ Let us trace this out.
1. Have you never been in straits in PROVIDENCE? Have you never been exercised about your daily bread, how doors would be opened to provide you with an honorable maintenance? You have—we all have, in a measure. Now when the Lord was pleased to open this door and open that door, or raise up this friend and raise up that friend, at the very time you needed it—sent you just that sum of money to pay that bill you were so anxious about—or, by the hand of an enemy, as Elijah was fed by the ravens, fed your poor perishing body—was not this some evidence that the Lord thinks upon you? If he had not thought upon you for good, would that friend have come, or that letter have arrived, just at the very nick of time? would that door have been opened, or that relief have appeared, which was so suitable to your case? Surely, if you can trace out one or two, or more such marked instances, if you can thus see the finger of God, you may say, “The Lord thinks upon me.”
2. Again. If you have been tried with any peculiar temptation, or anything has been laid very powerfully upon your conscience, so that you were compelled, absolutely compelled, to make it a matter of PRAYER—you did not come to the Lord in a cold and formal manner, or say, ‘I will pray about this thing, as it is my duty to do; but prayer was pressed out of you by the force of circumstances—by a weight and burden which compelled you to cry to the Lord, because there was no other quarter whence relief could come; if your prayer was then heard and answered—if it was clearly manifested that the Lord heard the cry and sigh of your soul—can you not write upon that answer to prayer, “The Lord thinks upon me? “If the Lord had not thought upon you, he would never have heard that prayer. It is a testimony in your soul that the Lord thinks upon you, if he ever heard and answered any petition that went up out of your laboring bosom.
3. But again. You may have been in some peculiar trial of mind, such as you never were in before; and therefore you needed SPECIAL RELIEF. This is the way, I believe, the Lord deals with his people. He does not deal with them in ‘generals’. He brings them into ‘particulars’—into special spots, where none but himself can appear, relieve, and bless. Now if you have been brought into a special trial of soul, have labored under a special temptation, or have been entangled in a special snare, and then the Lord was pleased to apply a promise to your heart, or drop a word into your soul exactly suitable to your state and case, so exactly suitable that if you had taken the Bible to pieces and selected a text, you could not have found one so appropriate—if the Lord dropped such a word into your soul, and it brought with it sweet relief—can you not say, “The Lord thinks upon me?” If he did not think upon you, if your concerns were not near to his eternal mind, if your case did not lie upon his heart—would he, could he, have dropped that precise promise into your soul, that very word into your heart, which was made so sweet and precious?
4. Or, again, you may have turned aside from the right path. And who is not guilty here? Who does not inwardly backslide, if kept from open backslidings? But the Lord sees our backslidings, and sends us reproofs for them. If we are CHASTENED, it is an evidence that we are God’s children, for all are partakers of chastisement who are sons. Now, if the Lord sees that you are going out of the path, become proud and lifted up, slipped into carnal security, satisfied with a name to live, got into that miserable state of self-sufficiency and wretched dead assurance in which so many are wrapped up—if the Lord, seeing this, begins to work upon your conscience, to rebuke you, and even to lay on his chastening hand, by bringing affliction on your body, and trouble into your soul, you can say, “The Lord thinks upon me;” for if the Lord did not think upon you, he would not thus use his chastening hand to bring you out of these ways of evil.
5. Again. If your soul, from time to time, has been REVIVED in the things of God; if when you have been dark, cold, carnal, hard-hearted, and unfeeling, and have come under the ministry of some of God’s sent servants, the word has been blessed to break you down, to melt you, to refresh you, to encourage you, to bring you once more to the feet of Jesus with godly sorrow for your backslidings, and earnest desires to live to his glory—there is a testimony that God thinks upon you.
6. Again. If the Lord has ever given to you a TESTIMONY of your saving interest in the love and blood of the Lamb; if he has ever sealed the pardon of your sins upon your soul, shed abroad his love in your heart, and whispered into your conscience that peace which passes understanding—there is another evidence, another convincing testimony, that the Lord thinks upon you; for if he had not thought upon you, he never would have shed abroad his love in your soul, he never would have applied the precious blood of sprinkling to your conscience.
But there doubtless are those among us who can scarcely rise up to the language of the text. I would observe that we have in it the strongest language of assurance; and yet, remark how it is blended with the deepest self-abasement! I believe in my conscience that the two always go together. We never can have assurance, except so far as it stands in a broken heart and a contrite spirit; for God does not throw away his favors. He does not give the sweet assurance of his love to harden the heart, to make us carnal and worldly-minded, to let us think lightly of sin and the wretched evils that accompany sin. But where the Lord breaks a soul down into contrition and penitence, into self-loathing and godly sorrow, by giving him a sight and sense of pardoned sin—in that soil alone does the tree of assurance grow. There can be no real assurance, springing from the testimony of God, unless it stands in a broken heart and a contrite spirit.
If, then, you hear ministers always preaching about assurance, and see them proud, covetous, worldly-minded, and their conversation one web of levity, jocoseness, and frivolity—you may be well assured that their assurance does not come from the mouth of God to their soul. On the other hand, when you see a poor, needy, broken-hearted child of God lie low at the footstool of mercy, and the Lord is pleased to raise up in his heart some sweet testimony of his saving interest in the love and blood of the Lamb, enabling him to rejoice in the Lord, and to feel how precious Jesus is to his soul—that assurance springs from the testimony of God, for it stands in a broken heart and a contrite spirit.
But, I say, there may be children of God here who cannot rise up to this language. They may hope that the Lord thinks upon them, but they cannot speak it with that feeling of confidence which the Psalmist does. They can say “I am poor and needy;” but to carry it out with full assurance, “yet the Lord thinks upon me”—they cannot—they dare not. And yet they have testimonies, could they but view them in the light of the Spirit, that the Lord thinks upon them.
Why did the Lord, in the first instance, awaken you to a sense of your lost and ruined state? Why did he shoot his arrows of conviction into your conscience? Why did he bring you with weeping and supplication to the footstool of mercy? Why did he make Jesus precious to your soul? Why did he ever give you a heart to seek his face, to cleave to him for mercy and salvation, and to take a delight in his name? Why did he ever visit your soul with his promises and sweet invitations, and raise up in your heart that spiritual-mindedness which is life and peace? Why did he show you the glory of Christ and illuminate the eyes of your understanding to see his suitability to every need of your soul? Why has the Lord appeared for you in providence, heard your prayers, delivered your soul, and brought you out of temptation? Why has he, from time to time, laid upon you his afflictive hand, his chastening rod? Because he thinks upon you!
No, I may add one word more—do you think upon him? If you think upon him, there is evidence that he thinks upon you. There is a promise to those who think upon his name; “a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name.” (Mal. 3:16.) And thus the church confesses, “The desire of our soul is to your name, and to the remembrance of you.” (Isa. 26:8.) Are there not solemn seasons in your soul, when you think upon the Lord? When you lie awake, perhaps at midnight, thinking upon God, upon his truth, his love, his word, his dealings with your soul, and your desires, prayers, and breathings all flow forth to his sacred Majesty—is not this some evidence that you are thinking upon his name? And be assured that if you think upon him, he has thought upon you.
Look at the giddy multitude. Do they think upon God? Is he in all their thoughts? Are their minds ever fixed upon the solemn things of eternity? Is Jesus ever felt to be precious to their souls? Do they pant after him as the deer after the waterbrooks? No! their language is, “There is no God.” It is not their spoken language, but it is their inward language. But through mercy you can say, that you think upon God; and thus there is some evidence, though you cannot rise up to the assurance of it, that he thinks upon you. And if he thinks upon you, his thoughts are thoughts of good, thoughts of peace, and not of evil. Does he not read your heart? Does he not know your trials? Does not his holy eye look into the very secret recesses of your soul?
And if he thinks upon you, will he leave you, give you up, abandon you in the hour when you need him most? No! he who thought upon you in eternity, will think on you in time, in every hour of trial, every scene of temptation, every season of sickness, and in the solemn hour when soul and body part. Through life and in death, he will still be thinking of you; and will bring you at last to that heavenly abode where these two things will be blessedly combined—the Lord’s ever thinking upon his Zion, and his Zion ever thinking upon him!