The Threefold Overthrow of Self
“Ik zal dien kroon omgekeerd, omgekeerd, omgekeerd stellen; ja, zij zal niet meer zijn, totdat Hij kome, Die daartoe recht heeft, en Dien Ik dat geven zal.” Ezechiël 21: 27.
Doordat wij ons bepalen tot de geestelijke en bevindelijke betekenis van onze tekst, zal het niet ondienstig zijn, enige ogenblikken op de letterlijke betekenis te letten, én op de omstandigheden, waaronder de Heere deze woorden, door de dienst van Zijn profeet Ezechiël gesproken heeft.
Deze woorden hebben betrekking op de koning Zedekia, die toen de scepter over Juda zwaaide. Hij was door Nebukadnézar tot die staat verheven. Babels koning had hem aangesteld en bij “zijn aanstelling een plechtige eed in de Naam des Heeren afgevorderd, dat hij hem als zijn opperheer en soeverein getrouw zou blijven. (2 Kron. 36: 13)
Maar hij verbrak die eed, werd trouweloos, en stond tegen zijn meester, de vorst van Babel op, en schonk zijn trouw aan de koning van Egypte. Het was om de verbreking van die plechtige eed, in de Naam des Heeren gezworen, dat de Heere rechtvaardig op hem toornig werd. Jehovah zegt daarom in ons teksthoofdstuk, Vers, 25, 26: “En gij, o onheilig, goddeloos vorst van Israël, wiens dag komen zal ten tijde der uiterste ongerechtigheid; alzo zegt de Heere, HEERE: doe dien hoed weg en hef die kroon af!”
De Heere houdt hem hier voor ogen en verwijt hem zijn trouweloze meineed. Hij noemt hem een “onheilig, goddeloos vorst,” omdat hij zich niet aan het plechtige verbond, dat in zijn naam besloten was, hield. Dit kunnen wij uit Ezechiël 17: 18, 19 zien; daar is het: “Want hij heeft de eed veracht, brekende het verbond, daar hij, ziet, zijne hand gegeven had; dewijl hij al deze dingen gedaan heeft, zal hij niet ontkomen. Daarom, alzo zegt de Heere, HEERE: zo waarachtig als Ik leef, zo Ik Mijnen eed, dien hij veracht heeft, en Mijn verbond dat hij gebroken heeft; datzelve niet op zijn hoofd geve!”
Maar de Heere wilde niet alleen deze “onheilige, goddeloze vorst,” van de troon stoten; maar hij had besloten de troon zelf om te keren; niet alleen deze meinedige koning van zijn staat te beroven, maar ook het koninkrijk van Juda omver te werpen, door een ganse omkering, zelfs van haar grondvesten.
En wanneer Hij daarom in vs. 25, 26 gezegd had: “dat die hoed weggegaan en de kroon afgenomen zou worden” dan gaat Hij verder in onze tekst: “Ik zal die kroon omgekeerd, omgekeerd, omgekeerd stellen; ja zij zal niet meer zijn,” – dat is: het zal geen koninkrijk meer wezen, niet meer in zijn voormalige staat blijven bestaan – “totdat Hij kome, Die daartoe recht heeft,” – dat is: de Koning van Sion, Jezus, de Heere van leven en heerlijkheid – “en Dien zal Ik het geven,” met andere woorden: er zal geen koning meer in Juda zijn – het koninkrijk zelf zal niet meer als nu bestaan; er zal geen wereldlijke alleenheersing worden gekend, “totdat Hij kome, die daartoe recht heeft,” en Hij zal op zijn troon zitten, niet letterlijk in Jeruzalem, maar geestelijkerwijze in Sion, dat koninkrijk, wat is “rechtvaardigheid, vrede en blijdschap, door den Heiligen Geest,” en Ik, met Mijn hand, “Ik zal het Hem geven.”
Wij hebben zo kort mogelijk de letterlijke betekenis van onze tekst nagegaan, en komen nu tot haar geestelijke en bevindelijke betekenis, waarin wij tussen deze twee zaken, wel enige overeenkomst zullen aantreffen. Was dit zo niet, dan misten wij alle grond voor de geestelijke en bevindelijke uitleg; dan bestond zij in de verbeelding en daarom onzeker; het zou op een valse grond en een onveilig fundament steunen. Laat ons daarom, voordat wij verder gaan, zien, welke gelijkheid er tussen de letterlijke en geestelijke verklaring bestaat.
Het volk van Israël was een door God uitverkoren natie en als zodanig een afschaduwing van de uitverkorenen Gods, die Hij voor de grondlegging der wereld tot de zaligheid gesteld heeft. Maar dit volk verliet zijn getrouwheid, en rebelleerde tegen de inzettingen en bevelen Gods, die Hij door de dienst van Mozes, Zijn knecht, hun gegeven had. Zij zeiden: “Zet een koning over ons, om ons te richten, gelijk al de volken hebben.” En in die eis zegt de Heere: “dat zij Hem hadden verworpen, dat Hij geen Koning over hen zou zijn.” Door hun verlangen om een aardse koning aan hun hoofd te hebben, waren zij in gedurige opstand met en trouweloos afgevallen van “de KONING der koningen en de HEERE der Heeren!” Echter droeg de Heere hen in Zijn lankmoedigheid tot een zekere tijd, tot de tijd van Zedekia’s regering, toen Hij het koninkrijk, door henzelf opgericht, omkeerde, verwoestte en in puinhopen stortte.
Vinden wij ook hier geen treffende overeenkomst tussen het letterlijk en geestelijk Israël, als natie van God verkozen, opdat de Heere hen zou regeren? Zo is het geestelijk Israël van eeuwigheid in Christus uitverkoren, opdat Hij hun Vorst en Gebieder zou zijn. Maar zoals Israël de Heere verliet, door een andere koning over zich aan te stellen, zo is het uitverkoren Gods geslacht, van God afgevallen in en door de val Adam, onderdanen geworden van Satan, zonde en het eigen ik, en in een staat van opstand en trouweloosheid aan God geraakt. Dus is er gelijkheid tussen het uitwendige koninkrijk van Israël, en de heerschappij van de zonden en het eigen ik, in de harten van de uitverkorenen, vóórdat zij door vrijmachtige genade geroepen worden.
Wij lezen daarom in de woorden van onze tekst: “Ik zal die kroon omgekeerd, omgekeerd, omgekeerd stellen; ja zij zal niet meer zijn.” Dat betekent: “Ik zal dat koninkrijk van zonde en het eigen ik in puinhopen storten, Ik zal het verderven en van zijn grondvesten afrukken; en op de puinhopen van dat koninkrijk, zal ik een ander bouwen, – totdat Hij kome, Die daartoe recht heeft, en Dien Ik dat geven zal.”
Met deze overeenstemming tussen de letterlijke en geestelijke betekenis wens ik, onder Gods zegen, met de geestelijke en bevindelijke betekenis van onze tekst verder te gaan. Ik zal u, met Gods hulp, pogen aan te tonen, hoe het van toepassing zij op het werk van genade in de harten van Gods volk.
Zonder een stijve verdeling te maken, vinden wij, met een blik in de tekst, er deze twee grote hoofdwaarheden in:
1. Het werk van omkering, wat tot driemaal herhaald wordt; en dan:
2. Wat er in de ziel plaats grijpt, wanneer het werk van omkering voltooid is.
“Ik zal die kroon omgekeerd, omgekeerd, omgekeerd stellen; ja zij zal niet meer zijn.” Dat is de eerste tak van het werk van de Geest.
– “Totdat Hij kome, Die daartoe recht heeft, en Dien Ik dat geven zal.” Dat is een andere tak van de onderwijzing van de Geest in de ziel, opdat Christus bevindelijk en geestelijk gekend zou worden.
I. Het werk van omkering, wat tot driemaal herhaald wordt.
Het eerste dat onze aandacht tot zich trekt is, dat de Heere tot driemaal het woord omkeren bezigt. Met die drievoudige herhaling van dit woord, wordt ongetwijfeld het onomstotelijke en het zekere van Gods besluit te kennen gegeven. Zo was het met het gezicht, dat Petrus zag zoals wij Hand. 10: 16 lezen: “en dit geschiedde tot driemaal; en het vat werd wederom opgenomen in den hemel,” om de zekerheid van het gezicht aan te tonen, als ook de wil en het voornemen Gods. Zo zal misschien ook met deze herhaling de zekerheid en vastheid van Gods voornemen met des te groter gezag worden te kennen gegeven, want het drukt Zijn onverzettelijk voornemen hierover uit.
Maar, de zaak een weinig meer opheffende, en met de onderwijzingen van God de Heilige Geest in de harten van Zijn volk vergelijkende, dan zullen wij het waarheid bevinden, dat de herhaling niet alleen te kennen geeft de zekerheid van Gods voornemen in het omverwerpen van het eigen ik. Maar er zijn drie verschillende gelegenheden – drie heldere, volstrekt noodzakelijke en rechtstreekse omkeringen, en een in puinhopen storten van het eigen ik, opdat Christus op het gruis en puin van het eigen ik zou verhoogd worden.
Het is wél opmerkenswaardig dat er ook drie verschillende omkeringen van het koninkrijk van Juda hebben plaats gehad; dat er een driema al herhaalde wegvoering in ballingschap, zowel als een drievoudige herstelling aangetekend staat:
– de eerste was de omverwerping van Jójakim,
– de tweede van Jójachin,
– en de derde van de koning Zedekia, die de Heere hier door Zijn profeet Ezechiël aankondigt.
Maar wat is dan de eerste omkering, die er in het hart plaats grijpt, wanneer God de Heilige Geest het werk van genade daar aanvangt? Waar vindt Hij ons? Hij vindt ons, zoals de Apostel zegt: “Vervreemd zijnde van het leven Gods, door de onwetendheid, die in ons is, door de verharding van onze harten.” Hij vindt ons “dood door de misdaden en de zonde,” “van nature kinderen des toorns, gelijk ook de anderen.” Hij vindt ons onder de heerschappij der zonde, hetzij dan onder welke vorm of gedaante. En zal het Koninkrijk van God in de ziel opgebouwd worden, dan moet de regering en de heerschappij der zonden omvergeworpen worden.
Evenals in het gezicht, dat Nebukadnézar zag, dat er namelijk, uit de berg een steen zonder handen afgehouwen werd, die dat beeld aan zijn voeten sloeg, en het vermaalde, niet alleen de voeten van ijzer en leem, maar ook al de andere samengestelde delen van het beeld, het goud, het zilver en het koper, en op dat gruis zich ontwikkelde; zo wordt ook het Koninkrijk van God gegrondvest op de puinhopen van het schepsel. Vandaar is er evenmin samenstemming van het eigen ik en Christus, als er tussen Hem en Belial bestaat. Christus sloot nooit een bondgenootschap met het schepsel, of Hij zou Zijn werk en heerlijkheid met het eigen ik delen.
Hij vestigt Zijn gezegend Koninkrijk van vrede en gerechtigheid op de puinhopen van het onvermogen van de mens. Al de sterkte, de wijsheid en gerechtigheid van het schepsel, zal worden, zoals wij bij Daniël van het beeld lezen: “gelijk kaf van de dorsvloeren des zomers”, voordat Gods Koninkrijk heilrijk geopenbaard en bevindelijk kenbaar gemaakt wordt in het hart.
1. De eerst in het oog lopende gedaante van het eigen ik is, onheiligheid en goddeloosheid. Dat is: velen van de uitverkorenen Gods leven, voordat zij door de Heilige Geest geroepen worden, in openbare gruwelen, dronkenschap, zweren, hoererij en de onbeschaamdste uitoefening van alom bekende zonden.
Maar wanneer de Geest van God in het hart begint te werken, dan keert Hij dat onheilig schepsel om; dat is: Hij zendt zulke zwaarwichtige overtuigingen in het geweten, schiet van Zijn Goddelijke boog zulke felle pijlen in de ziel, dat het onheilig eigen ik wordt overwonnen en omvergeworpen. Met recht twijfelen wij aan een werk der genade in die mens, in wiens geweten de pijlen van overtuiging worden gemist, waardoor de zenuwen en de levenskrachten van het onheilig beginsel verbroken worden.
Als iemand, in het bezit van de leer van genade, in enige bekende zonden leeft, zonder pijniging van het geweten en foltering van de Geest voor God, geloof niet, dat de Heilige Geest Zijn gerechtshof in zijn binnenste heeft opgericht. Als de goddeloosheid van die mens hem nimmer schuldig verklaarde te zijn, – dat beginsel niet veroordeeld en gekluisterd werd, – wij behoeven niet te denken, dat Gods Geest zich als “den Geest des oordeels, en de Geest der uitbranding” in die mens geopenbaard heeft.
2. Maar anderen van Gods uitverkorenen zijn, wanneer de Heere hen bij de hand neemt, niet zo opvallend onheilig en openbaar goddeloos, en evenwel leven zij onder de heerschappij van de zonden, in een andere gedaante – mensen, die uitwendig schoon, maar inwendig afzichtelijk zijn; mensen, die men niet kan rangschikken onder dat goddeloze rot, maar toch buiten God en Christus in de wereld zijn; die met een uitwendig goed gedrag, “vervreemd zijn van het leven Gods, door de onwetendheid, die in hen is, door de verharding huns harten”, die voor de regering en heerschappij van het eigen ik zich neerbuigen; die geen vreze Gods voor hun ogen, geen geestelijk besef van Zijn hartdoorzoekende tegenwoordigheid hebben, noch Hem in Zijn dienens- en beminnenswaardigheid verlangen te kennen en te geloven.
Voor dezen nu, is de omkering van hun onheilig wezen even noodzakelijk in zijn zedelijke gedaante, als voor de uitwendig goddeloze en onheilige. Zolang God buiten het hart gesloten is, is het, met betrekking tot de eeuwige zaligheid – men versta mij wel – met betrekking tot de eeuwige zaligheid, van weinig belang, of een mens zedeloos of zedig leeft. Er is in die mens geen geestelijk leven, geen Goddelijk werk; er is niets in hem, dat naar een nieuwe geboorte, waardoor hij met God in gemeenschap kan komen, gelijkt. Het eigen ik heerst en regeert in hem, met al de krachten der zedigheid. Het moet daarom van de troon geworpen, omgekeerd, en gruis en puin voor God worden.
En vraagt u naar het instrument – de sterke en krachtige handspaak, die de Heilige Geest gebruikt, om het eigen ik, hetzij zedig of zedeloos, omver te werpen? Het is het geestelijk maken van Gods wet in het geweten, de ontdekking van Gods heiligheid in de ziel, de openbaarmaking van Zijn onkreukbare gerechtigheid, en een besef van zijn vlekkeloze reinheid in het hart. De uitwendige letter van de wet kan het eigen ik, hetzij het zedig of zedeloos van God vervreemd is, niet omverwerpen, maar de geestelijkheid van Gods wet, het krachtig worden van het gebod, het plechtige bekend worden met de toorn Gods tegen alle zonde en ongerechtigheid – dit is het krachtige houweel in de hand van de Geest, om het onheilig eigen ik, onder alle gedaanten, omver te werpen en in puinhopen voor God te storten; – dat wil zeggen: het blijft bestaan, maar in verwoesting.
Het woord ‘omkeren’ schijnt toepasselijk te zijn op een gebouw, dat, hetzij door de bliksem of door de geweldige schok van een aardbeving is omvergeworpen. Het is omgekeerd, niet verplaatst, er is geen steen van weggenomen, maar het gebouw ligt in puinhopen. Evenzo is het in het geestelijke: het onheilig grondbestaan van die mens is van de hoogte geworpen, van zijn standplaats neergestoten. Het gebouw is geen volkomen gebouw meer als te voren; al zijn delen zijn verwoest. De tempel met al zijn vertrekken, altaren en offerplaatsen, zoals hij door de Satan geveegd en versierd werd, is vernield; maar evenwel zijn al zijne stenen nog aanwezig. Het verschil van het voorgaande gebouw en haar tegenwoordige toestand bestaat hier in: nu is het een puinhoop – een hoop verwarde stenen, dat te voren een volkomen gebouw was.
Hier nu is de ziel, die omgekeerd voor God staat: een wrak; een puinhoop voor “de ogen van Hem met Wien hij te doen heeft.” Maar zou een mens, tot deze staat gebracht, nu niets meer doen? Ja, mijn vrienden! Hij begint opnieuw te bouwen, en hij zal een tempel trachten op te richten, waarvan hij gelooft dat God behagen en goedkeuren zal, en die hem enigszins in Jehovah’s gunst zal aanbevelen. Elke overtuigde ziel, die zijn goddeloosheden, als een zware last op het geweten drukken, en die in puinhopen voor God gevallen is, zal onmiddellijk zijn best doen, om, was het mogelijk, het zwaard van overtuiging te verstompen, Jehovah’s gunst te herwinnen, en de “toekomenden toorn te ontvlieden.”
Over het algemeen slaat men, – naar ik geloof – naar de mate van licht in zijn oordeel, verschillende wegen in.
Stellen wij ons iemand voor, die verstoken van de zuivere verkondiging van Gods Woord, nooit van de gerechtigheid en zaligheid, door de verzoening van Gods Zoon, hoorde, – zijn onmiddellijke toevlucht is tot de wet der werken, opdat hij door een stipte gehoorzaamheid aan haar bevelen, een gerechtigheid zou daarstellen, die Gode behagen en vergenoegen zal.
Maar als iemands oordeel enigermate opgeklaard is; als hij, bijvoorbeeld, onder een getrouwe prediking verkeerd heeft, en hem het bloed van Christus, als de enige verzoening van zonden, en de gerechtigheid van Christus, als de enige dekmantel voor God is voorgehouden, schijnt hij enigszins van de wet der werken af te zien, omdat hij de vaste overtuiging in zich heeft: “Ik kan niet gerechtvaardigd worden door de werken der wet, en daarom zal een vluchten daarheen ijdel en te vergeefs zijn.” Hij slaat daarom een andere weg in, en zoekt, wat men noemt, een heiligheid op te richten.
Toen ik van zonde overtuigd, en “schuldig voor God” werd, was ook mijn verstand te veel verlicht, dan dit ik mij tot het Mozaïsche verbond zou wenden. Ik bezat oordeel genoeg, dat geen wettische gerechtigheid mij aangenaam bij God kon maken. Veel liever nam ik mijn toevlucht tot het Evangelie, wat ik in de wet zocht te veranderen, om daardoor heilig te worden. Niet tot Mozes om gerechtigheid, maar tot het Evangelie om heiligheid; niet de geboden van het Oude Testament te houden, maar de bevelen van het Nieuwe te gehoorzamen; om, door geestelijke gezindheid, bidden en Bijbellezing, mij met de kenmerken van het Nieuw Testamentisch Christendom te versieren.
Dit is waarlijk de ergste wettischheid. Want het is het Evangelie in de wet te veranderen, hoewel het een groot onderscheid schijnt te zijn bij het gaan tot de wet van Mozes, om door haar werken gezaligd te worden. Daarom hij, wiens oordeel enigermate verlicht is, zal misschien, dadelijk bij zijn overtuiging zichzelf heilig en geestelijk gezind pogen te maken. Hij wil de uitgangen van zijn hart op God vestigen; alles wat met Gods Woord, door Christus geopenbaard, in strijd is verzaken, en zich zelf zo tot een Christen vormen, om dan door die Christelijkheid bij God aangenomen te worden. Dit is het, wat Romaine ergens noemt: “eigengerechtigheid, opnieuw gedoopt tot heiligheid.” Zo heeft hij dan de reis aanvaard, om heilig en geestelijk gezind te worden, God te dienen, Zijn bevelen te gehoorzamen, Zijn Woord te onderzoeken, met Zijn volk te verkeren, de wereld te verlaten, en met al de krachten en vermogens van zijn ziel een waar Christen te worden.
En zo zijn wij tot een tweede omkering genaderd, te weten: van deze eigengerechtigheid – van dit vermeende rechtvaardig en heilig eigen ik – hetzij in zijn nauwe wettische, of meer evangelische verfijnde gedaante, wat evenzo noodzakelijk is, als de eerste boven beschreven omverwerping. Het voorwerp van deze tweede omkering is dus opnieuw het eigen ik, – verheven in tegenoverstelling van Christus. En daarom, hetzij het onheiligheid, eigengerechtigheid of vermeende heiligheid zij, – alles wat uit het eigen ik is moet omvergeworpen worden. Welke gedaante, vorm of gestalte het zich zal aanmatigen, het moet omgekeerd worden, opdat Christus daar geheel en alleen op verhoogd zou worden. Een tweede omkering is daarom noodzakelijk; een omverwerping van het eigengerechtigd of ‘heilig’ eigen ik.
En welk instrument gebruik de Heere in de omkering van deze tweede tempel, die gebouwd is op de puinhopen van de eerste, maar niet “de plaats Zijner ruste,” omdat het des mensen handenwerk is? Een geestelijke ontdekking, van de diepe onreinheid van ons hart voor Hem. De goddeloosheid werd door de toepassing van de wet aan het geweten omgekeerd, maar deze valse heiligheid, deze bespottelijke geestelijkheid, wordt omgekeerd door de ontdekking van de diep bezoedelde toestand van ons vleselijk gemoed. Dit is min of meer de opening van “de sluizen des groten afgronds,” en de krachtige openbaring van de waarheid van deze Woorden: “arglistig is het hart, meer dan enig ding, ja dodelijk is het.”
Als wij dan heilig pogen te zijn, dan wellen de zonden uit de diepte van ons vleselijk gemoed op, en keren ons eigen op te richten gebouw om. Dan blijkt elke gedachte met zonde bevlekt, ieder woord door de verdorvenheden bezoedeld, elke daad met het kwaad vergiftigd te zijn. Hierdoor vallen wij, met afschuw en walging van onszelf, voor God neer en worden gewaar, dat onze mond geen woord en onze hand geen daad kan voortbrengen, of het is met zonde bevlekt, en met de inwendige bedorvenheden besmet. Hierom klagen wij onszelf als veroordeelden en doodschuldigen voor God aan.
Dit is de toestand van hem, die niet allee n zijn onheilig – maar ook zijn eigengerechtigd en ‘heilig’ eigen ik voor God in puinhopen gestort ziet. En dan eerst wordt de leer van genade, door de Heilige Geest geopenbaard, liefelijk en gepast. In zichzelf geen heiligheid bespeurende, wordt er gepeinsd over de evangelische heiligmaking. Niets in zichzelf bevindende, dat Gode aangenaam kan zijn, wordt het Bloed der verzoening, ons een gepaste en aangename waarheid. En van alle gerechtigheid in zichzelf verstoken zijnde, blijkt de heerlijke gerechtigheid van Christus in Gods Woord ons een waarheid toe, die zo juist voor onze behoeften berekend is.
Dan brengt de Heilige Geest de leer der verkiezing met enige kracht aan het hart en enige zoetheid aan het geweten te huis. Hij toont in een flauwe mate aan de ziel het Bloed der verzoening. En sprengt Hij dat op het geweten, dan geniet de ziel bij bevinding een proef van Zijn barmhartigheid en genade. En brengt Hij de gerechtigheid van Christus nabij de ziel, zodat zij met het geloofsoog mag aanschouwen, dan berust zij daarin, vergenoegt zich daarmee, en het eigen ik wordt volkomen afgedankt.
Een 3e omverwerping
Maar hiermee is het eigen ik niet tevreden, het wendt zich naar een andere koers. Och, mijn vrienden! Dat afgetakelde en vernield wrak kan niet rusten, en vat weer iets anders bij de hand, en dat is: de kostelijke inwendige onderwijzingen van God te versmaden, en de leer van genade met de hand der natuur aan te vatten, zonder op de toepassing van deze Hemelse waarheden van tijd tot tijd door God Zelf geopenbaard, te wachten.
En wordt er in zo te doen enige zoetheid gesmaakt, dan schijnt het al spoedig in een rechte weg te komen. Maar de trotsheid en verwaandheid kleeft ons zo fijn en ongemerkt aan, dat wij het nauwelijks weten, dat wij op dit bedrieglijk pad verkeren, totdat wij op het einde van die weg een steilte bevinden. En wat bracht ons daar? Onze hoogmoed en eergierigheid, die niet voldaan zijn met niets te wezen, met plaats te nemen, waar God ons stelt, en in die houding te blijven, waar Hij zijn intrek in ons nam. Wij kunnen het niet nalaten, naar iets buiten Gods bijzondere onderwijzingen in de ziel om te zien wij willen altijd onze gestalte verhogen boven de maat, die God ons geschonken heeft, om, was het doenlijk, een el tot onze dwergachtige lengte toe te doen.
Hier nu vinden wij de derde gedaante van het eigen ik, welke zo wel, als de twee voorgaande, moet omvergeworpen worden, en dat is het verwaande eigen ik. Zo heeft dan het eigen ik drie verschillende gedaanten:
(1) onheilig,
(2) onheiligheid en
(3) verwaand.
Zijn onheiligheid openbaarde zich in de onwetendheid van de leer der genade.
Zijn eigengerechtigheid vertoonde zich in onkunde aan de geestelijke kennis van die leer.
En het eigen ik van verwaandheid maakte zich kenbaar door ongemerkt en in het geheim vleselijk op die leer te vertrouwen, waarvan wij enigermate de zoetheid en de kracht ondervonden hebben.
Het eigen ik van de mens moet in al deze drie verschillende gedaanten worden omgekeerd, opdat hij voor God een hoop puin en gruis zou zijn, waar niet een steen op de andere gevonden wordt. De voorgaande evenredigheid en schoonheid van het gebouw gaat verloren; de trotse zuilen, die het ondersteunden, bezwijken, en dak en muren zijn verbrijzeld en vermorzeld in niets dan puin, zoals de Heere zegt: Want Hij zal een richtsnoer der woestheid over hen trekken en een richtlood der ijdelheid.” Jesaja 34:11.
II. Wat er in de ziel plaats grijpt, wanneer het werk van omkering voltooid is.
Maar wij begeven ons tot het tweede gedeelte van onze tekst wat de oprichting van het Koninkrijk van God op de puinhopen van het eigen ik behelst. “Ik zal die kroon omgekeerd, omgekeerd, omgekeerd stellen; ja zij zal niet meer zijn, totdat Hij kome, Die daartoe recht heeft, en Dien Ik dat geven zal.” Er staat dus Één te komen, “Die daartoe recht heeft.” Er is een Koning, Die recht heeft, én op de troon, én op de trouw van Zijn onderdanen; recht op alles wat zij zijn en op alles wat zij hebben.
Maar waardoor heeft Hij het recht verkregen?
(1) Het is vooreerst Zijn recht; door een oorspronkelijk geschenk en gift: de Vader
heeft al de uitverkorenen aan de Zoon gegeven. “Ziet hier ben Ik ” zegt Jezus, en de kinderen, die de Heere Mij gegeven heeft.” “Al wat Mij de Vader geeft, zal tot Mij komen,” Daarom, voor zover als wij de Zijnen zijn, heeft Jezus recht op ons, en heeft Hij recht op onze personen, dan heeft Hij, door hetzelfde oorspronkelijke geschenk des Vaders, ook recht op onze harten en genegenheden.
(2) Maar Hij heeft een tweede recht op Zijn uitverkorenen, en dat is, door koping en verlossing. Hij heeft hen door Zijn bloed verlost. Hij heeft Zijn leven voor hen afgelegd, en hen daardoor gekocht en verlost, waardoor Zijn recht op hen bevestigd is. Hij heeft aan het kruis de volle prijs voor hen betaald.
Dit dubbel recht oefent Hij telkens uit, als Hij een plechtige eis op ieder van Zijn verlosten legt. Deze eis doet Hij, wanneer de Heilige Geest een vat der barmhartigheid aangrijpt, dagvaart en aan Jezus voeten brengt, opdat Hij als Heere en Koning in hun genegenheden zou gekroond worden. Want Hij heeft recht op het hart en de genegenheden van Zijn volk. Denk aan Zijn woorden: “Ik zal Mijn eer aan geen ander geven;” Hij wil niet, dat Zijn eigendom in andere handen is. Hij vergenoegt Zich niet met enkel een recht op de persone n van Zijn dierbaar volk te hebben, Hij wil hun hart, hun genegenheid hebben en daarover als Vorst heersen en regeren, geen mededinger toelaten, duldt ook het eigen ik niet als medewerker, hoe mooi het zich ook voordoet. Alleen en geheel wil Hij Koning zijn.
Maar, vraagt wellicht iemand, hoedanig is de gesteldheid van ziel, voor dat Jezus zich met kracht, zoetheid en dierbaarheid als Koning openbaart? Wat en waar is zij? Een puinhoop. Als het eigen ik niet vernederd, en al wat uit en van de mens is in puinhopen gestort is, kan de ziel nooit veel van Christus weten. Wie hijgt naar een bezoek van de zaligheid die de Heere van leven en heerlijkheid aan het hart openbaart, wie vraagt naar een komen van Hem in de kracht Zijner opstanding, in de heerlijkheid van Zijn gerechtigheid en in de dierbaarheid van Zijn tegenwoordigheid, wie zal geestelijker wijze verlangen, zuchten, kermen, roepen, pleiten en smeken om de openbaring van Christus aan zijn ziel, als hij geen haveloos wrak voor God en het eigen ik omgekeerd en een verwoeste puinhoop geworden is? Ja zo geruïneerd, dat mensenkracht tekort schiet om één steen op zijn plaats te herstellen of het afgebrokene te herbouwen?
“Tot dat Hij kome, Die daartoe recht heeft.” Daar wordt dus van een komen van Jezus gesproken – een komen tot het hart van Zijn volk. Hij komt niet enkel tot hun hoofd en verstand, niet enkel tot hun gemoed, zodat zij van en over Hem zouden kunnen spreken, met hun lippen; maar er is een plechtig komen van Jezus, met kracht, heerlijkheid, genade en majesteit tot de ziel en het geweten van Zijn uitverkorenen, waardoor Hij zijn Koninkrijk grondvest, voor Zich een tempel toebereidt, en Zijn troon van barmhartigheid en genade op de puinhopen van het eigen ik bouwt.
Hij voegt de stenen van dit ingevallen huis niet op elkaar, ook laat Hij niet toe, dat het onheilig eigen ik zijn handen uitsteekt en de zuilen van de voorgaande tempel opnieuw op haar plaats stelt, of dat het heilig eigen ik zijn verwoest gebouw herstelt, of dat het verwaand eigen ik voor bouwmeester zou doorgaan. Maar Hij komt Zelf tot de ziel, om Zijn gezegend Koninkrijk van “gerechtigheid, vrede en blijdschap door de Heilige Geest op te richten.”
Maar dit is geen werk, dat als het eens verricht is, geen herhaling zou behoeven. Wij moeten niet veronderstellen, dat er, na de eerste drievoudige omverwerping van het eigen ik, en de oprichting van Christus in Zijn schoonheid en heerlijkheid in het hart, geen houweel, spade noch hamer meer nodig zou zijn; – dat er dan niets meer ter omkering is overgebleven. Wij weten het immers bij bevinding, dat deze puinhopen van het eigen ik geen hoop dode stenen zijn.
Het eigen ik is en blijft een levend grondbeginsel; niet een verslagen en begraven opstandeling, maar een levend tegenstrever van de Heere van leven en heerlijkheid. Het kan niet nalaten, tegen Gods oppermachtig gezag en Zijn soevereine heerschappij te rebelleren. Daarom getuige ieder van ons, die het werk van genade in zich ontvangen heeft: “ons hart is zo eigenlievend, dat wij dag aan dag, al weder en weder, een vernieuwde omkering van nodig hebben.”
– Niet zelden steekt het goddeloos en onheilig eigen ik zijn handen uit, om de stenen, die door de toepassing van Gods wet zijn neergeworpen weer tot een gebouw te vormen, om er die beelden in te plaatsen, waar God met afschuw op neer ziet. Wie van ons – schaamte bedekke onze aangezichten! – heeft in het geheim niet aan de loop van zijn boze gedachten toegegeven? Wie bedacht, op enige wijze, geen plannen tot zonde? Wie voedde deze vuile klomp des verderft niet? Wie voelde inwendig geen lust tot de zonde? En als Gods genade niet krachtig in ons geweten werkte, wie van ons zou niet geheel verward zijn geraakt in die strikken en vallen, waardoor wij onszelf en de gemeente, waartoe wij behoren, zouden onteren?
– Maar ook het eigengerechtigd ik zoekt steeds de afgebroken tempel weer op te richten. Wij pogen zo vaak onszelf geestelijk en heilig voor God te maken, ons te vormen in een godsdienstige gedaante, om Hem aangenaam te zijn en ons ten zegen te gedijen. Waarbij wij denken dat wij Hem nu welgevallig zijn, omdat wij, zo opgetooid voor Zijn barmhartigheid aannemelijk zijn. Zodra dus onze eigengerechtige harten deze valse heiligheid, deze belachelijke geestelijkheid zoeken op te richten, dan keert de Heere ook nu, zowel als te voren, dat werk om.
– En elk die iets van zijn eigen hart en de werkingen van zijn gevallen natuur weet, is het niet onbekend, dat het verwaande eigen ik steeds zijn handen aan de ark des verbonds slaat, zichzelf in Gods tegenwoordigheid zoekt in te dringen, zonder dat de Heere ons door zijn Geest daartoe roept; vasthoudt aan de dingen, die niet liefelijk noch krachtdadig door God zijn geopenbaard, op de leer vertrouwende en op de waarheid steunende, hoewel hij, op dat ogenblik, de kracht en zoetigheid er niet bevindelijk van gevoelde. Door die vermetelheid pogen wij steeds op te bouwen, wat God door Zijn genade heeft neergeworpen.
Maar het eigen ik mag dan wel, onder welke vorm ook, zijn afgoden tegenover de Heere in leven en heerlijkheid oprichten, Jehovah zal steeds Zijn plechtige aankondiging: “Ik zal het omkeren” uitvoeren. Werkt het onheilig eigen ik? De Heere keert het om door scherpe overtuiging door de voor ons gespannen strikken te verbreken, door ons het kwade, waaraan wij toegeven zouden, open te leggen, of onze steunsels ons te ontnemen. Zo werpt hij het onheilig eigen ik om.
Zo ook, wanneer het bespottenswaardig ‘heilig’ eigen ik zijn heiligheid en eigengerechtigheid tegenover Christus heiligheid en gerechtigheid zoekt te stellen, dan geeft de Heere een heldere ontdekking van onze gevallen natuur, een besef van onze bezoedelde toestand voor Hem, een diep gevoel van de vreselijke staat der verdorvenheden van ons hart voor Hem de Heilige, wat dit onreine, heilig ik omver werpt, en onszelf verfoeien doet “in stof en as.”
Tenslotte, als het verwaande eigen ik uit zijn verborgen holen kruipt, ons terzijde aftrekt, en ons van een bevindelijke waarheid zoekt weg te voeren dan geeft de Heere een verborgen pranging van het geweten, een innerlijke benauwing van de ziel, een pijnlijke overtuiging, dat wij op verboden grond getreden zijn, een vrees en beven voor Gods hartdoorzoekende tegenwoordigheid, zodat er met al de vermetelheid, die er in ons vleselijk gemoed huisvest, geen kermend gebed tot Hem op gaat, opdat Hij ons voor deze boze verdorvenheden van ons harten beware, tot Zijn eer en ons heil.
En met de voortdurende omkering van het eigen ik in zijn verschillende vormen, bouwt Jehovah de Christus op de puinhopen van het eigen ik op.
(1) Ziet iemand al zijn wereldse plannen verijdeld? Wordt bij het ongenoegzame van het ondermaanse voor zijn hart gewaar? Bevindt hij, dat hij “niet doen kan hetgeen hij wil,” en dat al zijn voornemens, ontwerpen en de uitvindingen hem bij de hand afbreken? Hiervan overtuigd, als een schuldig zondaar voor God neervallend, en zichzelf verfoeiend vanwege de werkingen van zijn boos hart, schenkt de Heere hem soms een bevredigend gevoel, enkele tekens van de vergevende liefde en enkele druppels van het bloed der verzoening. Dit trekt zijn genegenheden tot Christus, en Deze wordt hem uitnemend dierbaar.
(2) Wederom: wanneer hem zijn vleselijke heiligheid en eigengerechtigheid ontnomen worden, zal hij bij tijden de heerlijke zielsverkwikkende gerechtigheid en heiligmaking van Christus aanvatten, en zich verblijden, dat het eigen ik zo vernederd, en Christus daarop zo verheven is geworden. Niet minder is het, wanneer die vervloekte verwaandheid van het hart beteugeld wordt, en wij ons daarom bij God aanklagen en verfoeien, dan bedauwt Jehovah soms de ziel met een besef van Zijn barmhartigheden omdat Hij ons, om die gedurige opstand tegen Hem, niet heeft afgesneden, maar nog onze geest vertedert en aan de voet van het kruis brengt, om de zoete openbaring van Christus ’ tegenwoordigheid te verlangen, de toepassing van Zijn verzoenend bloed en de verheuging in Hem en in Hem alleen te ondervinden. Maar zolang het eigen ik zich onder een van deze gedaanten tegenover Christus stelt, wordt er geen verschijning van Christus, geen vernederend besef van Gods barmhartigheid, geen vallen aan de voet van het kruis, geen welbehaaglijke dauw van de Geest in het hart gevonden. Maar wanneer de ziel verbroken en omgekeerd is, dan alleen wordt Christus, elk naar de mate zijns geloofs en de diepte der openbaring, dierbaar en bij voortduring onmisbaar.
(3) Daarenboven, hetzij wat plan wij ook ondernemen, om het hoogmoedig eigen ik te verhogen, de Heere keert alles om, wat zich tegen het Koninkrijk en de heerschappij van Christus in het harte verheft.
O, daar worden zoveel aardse plannen beraamd. En wat is de wezenlijke bedoeling daarvan? Het is, om enigszins het juk van afhankelijkheid aan Gods leidingen en besturingen af te schudden; of geneugten en gemak voor het vlees te bezorgen; of om uit een pijnlijke, zelfverloochenende en moeilijke weg te geraken. Wat plan het ook zijn moge, als het in strijd is met Gods voornemen en de verhoging van Christus in onze harten – het zal omgekeerd worden. De Heere zal het vernietigen, de Heere zal het voor onze ogen verwoesten, en ter eniger tijd zal hij het ons aantonen, waarom Hij zo gedaan heeft. En wel, omdat zo dat plan zou zijn gelukt, dat voornemen van het hart zou zijn geslaagd, dan zou de heerlijkheid van Christus in ons verdonkerd, en wij niet tot die omstandigheden gebracht zijn, waarin Christus voor ons gepast en beminnelijk is.
En als wij voor onze voet een pad in het godsdienstige willen afbakenen; hetzij wijs in de letter van Gods Woord te worden, om op de leer der genade te steunen, zonder haar kracht te gevoelen; op de goede denkbeelden van leraars te vertrouwen; op de bevinding van anderen te bouwen; op nietige rietstaven te leunen, of op enig ander fundament, dan Christus in het hart, “de hoop der heerlijkheid” te rusten – wat het ook zijn moge, het zal omver geworpen worden. “Ik zal het omkeren,” zegt de HEERE, en het zal omgekeerd, omgekeerd zijn, als het met Gods voornemen niet overeenstemt – als het met de openbaring van Christus in het hart niet bestaanbaar is. Alles – hetzij het wereldse, hetzij in het godsdienstige; van wat soort, of onder welke gedaante het zich openbaart – alles wat met Gods raadsbesluit en met de vestiging van Christus Koninkrijk in het hart in tegenstand is, zal vroeger of later voor onze ogen in puinhopen vallen, “opdat de wijze zich niet beroeme in zijne sterkheid,” maar dat elk wie “zich beroemt, in de HEERE zou roemen;” opdat Christus alles in allen voor ons en in ons zou zijn. Zo wordt ons eigen ik alle roem en alle rust ontnomen, en onze gehele zaligheid, en alles wat wij in het geestelijke zijn en hebben, wordt toegeschreven aan Hem, als de Alfa en de Oméga, het Begin en het Einde.
“Tot dat Hij kome, Die daartoe recht heeft.” Als wij de Zijnen zijn, dan heeft Hij recht op onze harten. Is het genoeg voor een man slechts zijn vrouw te bezitten? Het is haar hart en haar genegenheid, die hij verlangt. Wat is de vrouw zonder haar liefde? Zo is het de Heere Jezus niet slechts om de personen van Zijn volk te doen; Hij eist hun harten en genegenheden.
Daarin wil hij Zich vestigen, daarin Zijn recht betonen. Daarom is het, dat elke afgod vroeger of later moet vernederd worden, omdat zij de genegenheden van de ziel van Christus afhouden. Alles wat tegenover God omhelsd wordt, moet weggenomen worden, opdat de Heere Christus alleen zou gediend worden. Alles, wat op de getrouwheid van de ziel aanspraak maakt, moet omgekeerd worden, opdat “Hij kome, Die daartoe recht heeft.”
“Dien Ik dat geven zal.” Dat is: Ik zal Hem in het volle bezit daarvan stellen; want “Hij moet als Koning heersen, tot dat al Zijn vijanden gezet zijn tot een voetbank Zijner voeten.” “Hij zal zitten en heersen op Zijn troon, en de raad des vredes zal tussen Die beiden wezen.”
“Dien Ik dat geven zal.” Het is niet een zaak, die aan het schepsel staat, of zo u kunnen gebeuren, maar zij berust op het eeuwige voornemen Gods. “Dien Ik dat geven zal.” Hij zal de harten en de genegenheden van Zijn volk hebben, en die zal Hij alleen en onverdeeld hebben. Hij zal het geheel voor Zichzelf, en als opperste Vorst en Gebieder beheren.
En hier openbaart zich nu de geweldige en hete strijd. Het eigen ik zegt: “Ik wil er een deel van hebben. Het eigen ik wil bewonderd, geëerd, verheven en geprezen worden. Het wil hebben wat het begeert, het zoekt altijd zijn troon tegenover de Heere Jezus te plaatsen. Maar de Heere zegt: “nee, Ik wil en zal het als Vorst beheersen.” Wat zich tegen Hem stelt, het zal vernederd en verpletterd worden, gelijk Dagon voor de Ark des Heeren viel.
Het eigen ik mag zich vermommen of vertonen zo het wil, de Koning der koningen zal het in gruis vermorzelen, “gelijk men een pottenbakkersvat vermorzelt.” Daarom, bouw het eigen ik maar op; de Heere zal het afbreken. Verhef maar beeld bij beeld; de Heere zal ze neerwerpen; houw maar gebroken bakken uit; de Heere zal ze wel verbrijzelen.
Wanneer wij hoge gedachten van onze kennis vormen, zij zal tot dwaasheid worden. Als wij ons vertrouwen stellen op onze sterkte, zij zal in zwakheid verkeren.
Als wij hoog bij onze bevinding opzien, zij zullen ons ontvallen en de Goddelijkheid en geestelijkheid hiervan zullen wij zeer betwijfelen.
Als wij enigszins op de vermogens van het schepsel vertrouwen, het zal omvergeworpen worden, zodat wij onze zwakheid voor God gewaar worden en gevoelen, dat wij geen vinger kunnen verroeren om ons uit de dodelijke put, waarin wij gezonken zijn, te verlossen.
Zo leert de Heere al Zijn volk, dat Christus alles in allen is. Dit leren zij niet door bespiegeling, of uit enkel de leer, noch uit de mond van anderen maar door pijnlijke zielsbevinding. En elke ziel, die zucht en verlangt naar de openbaring van Christus, en Hem tot Koning over zijn hart begeert, zal, hoe en wanneer dan ook, bekend zijn met de omverwerping van het eigen ik, met een geheel ter neerwerpen van deze afgod, en met een volmaakte verbrijzeling van dit geliefde beeld; waarin “de begeerte des rechtvaardigen wordt toegestaan;” Christus in hem en over hem als Koning regeert, en al de genegenheden van het vernieuwd hart ontvangt.
“Tot dat Hij kome, Die daartoe recht heeft.” Of is het Zijn recht niet? Heeft Hij het niet bevestigd? Heeft Hij, door onze harten aan Hem te onderwerpen, ze niet overwonnen? Mijn vrienden! Kent u geen kleine en als wegsnellende ogenblikken, waarin onze zielsbegeerte was, dat Christus kome in ons hart en onze Heere en God zij? Wanneer wij Hem al de uitgangen van ons hart bereidvaardig toestonden; dat alle opstand van gedachten gevangen geleid was, onder de gehoorzaamheid van het kruis van Christus; dat elk plan wat niet Gods eer en ons heil ten doel had, werd weggedaan? Weet u in uw bevinding van geen tijden, dat wij onze zielen voor God bloot legden, en zeiden: “dat Christus mij dierbaar zij, dat Hij met kracht tot mijn hart kwame. Laat Hem als Heere en Koning Zijn troon oprichten, en ik een niet voor Hem zijn!”
Wij spraken deze gebeden in eenvoud en oprechtheid, wij verlangden naar hun vervulling. Maar ach! – welk een strijd! Wat worsteling als God deze smeekgebeden beantwoordt. Wat raakt ons vleselijk gemoed in opstand, als onze plannen worden verijdeld! Wat knorrigheid, onvriendelijkheid en ongeduld wanneer het eigen ik onttroond wordt!
Hoe stormt het in de ziel, als de Heere onze gebeden verhoort, en ons van al ons vals vertrouwen uitkleedt, wanneer Hij ons de vermolmde rietstaven ontneemt, en onze gebroken bakken in stukken slaat! Welk een toorn, als de Heere doet hetgeen wij van Hem vragen! Welk een opstand tegen Hem, als Hij zo vriendelijk geweest is, onze opgeofferde gebeden te verhoren! En welk een woede en beraadslaging tegen elke onderwijzing, die wij met vele verlangens van Hem gebeden hebben! En waarom? Wij willen niet van onszelf ontdaan worden.
Maar Hij wordt hierdoor niet ontsteld; het schepsel mag zeggen, wat het wil, “Ik zal het omkeren.” Hij zal Zijn eigen weg bewandelen, “Ik zal het omkeren.” Hoewel het eigen ik anders denkt. Het zal tot puin en gruis, ja verpletterd worden, “Mijn raad zal bestaan, en Ik zal al Mijn welbehagen doen.” Maar Ik zal het omkeren, niet vernietigen. Ik zal het niet verdelgen, maar verpletteren, en er een veel beter voor in de plaats stellen. Het eigen ik, opstandeling die het is, arbeidt onophoudelijk aan die afgodstempel; maar dat Baäls gesticht zal ik omkeren en in puinhopen storten, opdat Ik Mijn heerlijkheid en Mijn zaligheid openbare, en u ten Heere en God zij.”
O! Welk een dankensstof hebben wij, voor de veelvuldige gunstbewijzen, die de Heere in deze verborgen weg aan ons bewijst. Hoe betaamt het ons voor zijn altaar neer te buigen, en voor Zijn voetbank neer te knielen!
Als God onze helderste uitzichten omkeerde, zullen wij dan zeggen, dat het een wrede hand was, die ze voor ons wegnam? Als Hij onze wereldse plannen omverwierp, betaamt het ons dan te zeggen, dat het een onvriendelijke daad was? Wanneer Hij onze valse gerechtigheid in een hoop prullen heeft veranderd, opdat Christus alles in allen zou zijn, hebben wij dat voor een wrede daad te houden?
Is het een ontaarde vader, die zijn kind het vergif ontneemt, en goed voedsel in de plaats geeft? Is het een wrede moeder, die haar kleinen van de steilte, waarop zij huppelen, afleidt? “Nee! o nee”, zult u zeggen, “de liefde openbaart zich daarin, dat zij het kind aan het verderf ontrukt!” Zo is het een liefderijke handeling, als de Heere onze voornemens verijdelt en omverwerpt; hierdoor brengt Hij ons tot niets, opdat Christus ons alles in allen zij; opdat onze harten het Hem zouden nazeggen: “Hij heeft er recht op, laat Hij het ook uitoefenen.”
O HEERE! Vervul al Uw beloften in onze zielen, en maakt ons gewillig niets te zijn, opdat op de nie tigheid van het eigen ik de heerlijkheid, de schoonheid en dierbaarheid van Christus bevindelijk gegrondvest moge worden. AMEN
Delivered on June 13, 1841, at Zoar Chapel, London.
“I will overturn, overturn, overturn it; and it shall be no more, until he comes whose right it is; and I will give it to him.” — Ezekiel 21:27
Before we enter into the spiritual and experimental meaning of this passage of Holy Writ, it may be desirable to advert for a few minutes to its literal signification, and to the circumstances under which these words were spoken by the Lord through his prophet Ezekiel.
These words were uttered, then, with reference to King Zedekiah, who at that time sat upon the throne of Judah. Nebuchadnezzar had elevated him to the position which he then occupied; he had made him king, and, in making him king, he had exacted of him a solemn oath in the name of Jehovah, that he would be faithful to Nebuchadnezzar 2Ch 36:13. Now, this solemn oath, which Zedekiah had taken, he traitorously broke, and rebelled against his master the king of Babylon, and gave his allegiance to the king of Egypt. It was, then, the breaking of this solemn oath, which he had taken in the name of the Lord, that so provoked the righteous anger of Jehovah against him; and, therefore, in this chapter he says — “O profane and wicked prince of Israel, whose day has come, whose time of punishment has reached its climax, this is what the Sovereign Lord says: Take off the turban, remove the crown. It will not be as it was: The lowly will be exalted and the exalted will be brought low.” Ezekiel 21:25-26
The Lord here remonstrates with him, and reproaches him for the violation of that solemn oath which he had taken; he calls him a “profane and wicked prince,” because he abode not by the solemn covenant which he had made in his name, agreeably to those words — “He despised the oath by breaking the covenant. Because he had given his hand in pledge and yet did all these things, he shall not escape. Therefore this is what the Sovereign Lord says: As surely as I live, I will bring down on his head my oath that he despised and my covenant that he broke.” Ezekiel 17:18-19
But the Lord was resolved, not merely to remove this “profane and wicked prince” from the throne, but he was determined to overturn the throne itself; not only to pull down this perjured king from the position which he then occupied, but to overthrow the kingdom also of Judah, by a complete overturning of it from its very foundation. And, therefore, when he had said — “O profane and wicked prince of Israel, whose day has come, whose time of punishment has reached its climax, this is what the Sovereign Lord says: Take off the turban, remove the crown. It will not be as it was: The lowly will be exalted and the exalted will be brought low.” He then goes on in the words of the text — “I will overturn, overturn, overturn it; and it shall be no more” that is, “it shall be no more” as a kingdom — it shall exist no more in its present state, “until he comes whose right it is” that is the king of Zion, Jesus, the Lord of life and glory; “and I will give it to him;” in other words, there shall be no more a king in Judah — the kingdom shall no longer stand upon its present base; no temporal monarchy shall be there known, until he comes whose right it is, and he shall set up his throne, not literally in Jerusalem — but spiritually in Zion, that kingdom which is “righteousness and peace and joy in the Holy Spirit;” and I with my own hand, “I will give it to him.”
But having just adverted to the literal signification, we come now, with God’s blessing, to the spiritual and experimental meaning of the words; and in so doing, we shall doubtless observe some analogy between the two cases. If there were no analogy, there would be no foundation for the spiritual and experimental interpretation founded upon the passage. If I could trace no resemblance between the cases, all such experimental and spiritual interpretation would be merely fanciful and uncertain; it would be upon a wrong basis, and would stand upon an insecure foundation. And, therefore, I shall endeavor to show, before I enter into the spiritual and experimental meaning of the passage, that there is an analogy between the literal and spiritual interpretation.
The people of Israel were a people of God’s own choice, and as such were typical of the elect of God, whom he has chosen in Christ before all worlds. But this people swerved from their allegiance; they rebelled against the statutes and ordinances of God, which he had given them by the mouth of his servant Moses; they said, “Give us a king to judge us, like all the nations,” and in demanding a king, the Lord said, by the mouth of Samuel, “That they had rejected the Lord as their king.” This demanding, then, of a king that they might become like other nations was an act of daring rebellion on their parts, whereby they swerved from their allegiance to the “KING of kings and Lord of lords.”
The Lord, however, allowed them to continue under this kingly government until a certain time, until the reign of Zedekiah, when he overturned and utterly reduced this kingdom to wreck and ruin, which they had set up. Is there not here an analogy and a resemblance between the typical Israel and the spiritual Israel? As the typical Israel were chosen nationally that the Lord should be their king, so the spiritual Israel were chosen in Christ before all worlds, that he might reign in them. But as the literal Israel swerved from their allegiance by setting up another king than God, so the elect Israel swerved from their allegiance by falling in Adam; and by becoming subjects of sin and self, fell into a state of rebellion and alienation from God.
There is an analogy, then, between the literal kingdom of Israel, and the dominion of sin and self in the hearts of the elect before they are called by sovereign grace. The Lord then says, “I will overturn, overturn, overturn it; and it shall be no more until he comes whose right it is,” that is, I will make this kingdom of sin and self a heap of ruins; I will reduce it to a wreck; I will overturn it from its foundations, and upon the ruins of this kingdom, I will build up another. “I will overturn, overturn, overturn it; and it shall be no more a kingdom as it was before, until he comes whose right it is; and I will give it to him.”
Upon this resemblance, then, I hope, with God’s blessing, this morning, to build up a spiritual and experimental interpretation of the text, and to show, if the Lord enable me, how it applies to the work of grace upon the hearts of God’s people.
Now, if we look at the text, without making any formal divisions, we shall find that it consists of two leading branches.
I. The work of overturning, which is thrice repeated.
II. What takes place in the soul, when the overturning is complete.
“I will overturn, overturn, overturn it;” that is one branch of the Spirit’s work. “Until he comes whose right it is;” there is another branch of the Spirit’s teaching in the soul, making Christ experimentally and spiritually known.
I. The work of overturning, which is thrice repeated. The most striking feature in these words is, that the Lord repeats three times the expression, “I will overturn it.” It may indeed be said with respect to this repetition of the words three times, that it may signify the positiveness and certainty of God’s determination. Just in the same manner as, in the vision of Peter, we read, “This was done thrice, and the vessel was received up again into heaven,” in order to show the certainty of the vision — to make more clear and manifest what was the will and purpose of God. And so, perhaps, the circumstance of the expression being repeated three times, “I will overturn, overturn, overturn it,” may be intended to convey with greater authority the certainty of it — that God by solemnly declaring it three times over, expresses thereby the positiveness of it in his own mind.
But still I believe, if we come to look at it in a closer point of view, and trace it out according to the teachings of God the Holy Spirit in the hearts of God’s people, we shall find that it is literally true — that the repetition of it three times does not merely intend to express the certainty of God’s overthrow of self in the soul, but that there are three distinct occasions — three clear, positive, and direct overturnings of self, and bringing it into utter ruin, in order to the setting up of Christ in his glory and beauty upon the wreck and ruins of the creature. And it is remarkable that there were three distinct overturnings of the kingdom of Judah, and a carrying of them into captivity three different times, as well as three distinct restorations; the first was the overthrow of Jehoiakim in the fourth year of his reign, the second that of Jehoiachin in the eighth year of his reign, and the third and last that of King Zedekiah, which the Lord here denounces by the mouth of his prophet. (2Ki 24:1, 2 2Ki 24:12 2Ki 25:5,6)
Then what is the first overturning which takes place in the heart, when God the Holy Spirit begins the work of grace there? Where does the Spirit of God find us? He finds us, as the apostle speaks, “alienated from the life of God through the ignorance that is in us, because of the blindness of our hearts;” he finds us “dead in trespasses and sins,” by nature the “children of wrath even as others;” he finds us under the dominion of sin in some of those various shapes which sin assumes. Then, in order to the setting up of the kingdom of God in the soul, there must be an overthrow ofthe rule and reign of sin. Just as in the vision which Daniel saw, the stone cut out of the mountain without hands, smote the image upon his feet, and broke in pieces, not only the feet of iron and of clay, but all the other component parts of that image, the gold and the silver and the brass, and was set up upon the wreck and ruins of that image; so the kingdom of God is founded upon the wreck and ruin of self. There is no alliance between unhumbled self and Christ, no more than there is concord between Christ and Belial. Christ never enters into confederacy so as to go halves with the creature, or takes self into partnership; he erects his blessed kingdom of righteousness and peace upon the wreck and ruin of self, and all the strength, wisdom, and righteousness of man must become, as it is said in Daniel, “like the chaff of the summer threshing-floors,” before the kingdom of God is blessedly revealed in the heart, and there made experimentally known.
1. IMMORAL self. The first prominent feature of self is in some cases profane self; that is, many of God’s elect, before they are called by the blessed Spirit, are living in open profanity, in drunkenness, swearing, adultery, and the barefaced practice of notorious sins. But whenever the Spirit of God begins to work in the heart, he overturns profane self, that is, he brings such solemn convictions into the conscience — he shoots such arrows from the bow of God into the soul, that self in its profane shape is overcome and overthrown thereby. And there is every reason to doubt, whether God has began a work of grace upon that man’s heart, in whose conscience the arrows of conviction have not been lodged, so as to cut the sinews, and let out the life-blood of profane self.
If a man, professing the doctrines of grace, can live in any known sin, and without pangs of conscience and anguish of spirit before God, there is every reason to believe that the Spirit of God has never set up his court of judgment in that man’s breast. If profane self has never been arraigned at that bar—has never been condemned and imprisoned, there is no reason to believe, that the Spirit of God has come as the Spirit of judgment, and the Spirit of burning into that man’s heart.
2. MORAL self. But there are others of God’s elect, who, when he takes them in hand, are not wallowing in profane and open wickedness, and yet are living under the dominion of sin in other shapes — people who are what is called moral outwardly, but who are immoral inwardly; people who are not given up to the excesses of open riot, but are still living under the dominion of sin in other forms; who with a fair demeanor externally are still “alienated from the life of God, through the ignorance and blindness of their heart;” who are under the reign and rule of self; who have no fear of God before their eyes, no spiritual sense of his heart-searching presence, and no desire to know and believe in, worship or love him.
Now, these people need just as much that self should be overturned in its moral shape in them, as that self should be overturned in its immoral shape in the others. So long as God is barred out of the heart, it matters little, as far as salvation is concerned, whether a man is living in profaneness or in what is called morality. There is no life in that man’s soul, no spiritual work, nothing in him of a heavenly birth so as to bring him into any acquaintance with God. Self still reigns and rules, and all the stronger from its very morality. It must, therefore, be cast down and overturned from its throne, and become a wreck and a ruin before God.
Well, but what is the instrument — the strong and powerful lever which the Holy Spirit applies to overthrow self in its profane shape, and self in its moral shape? The spirituality of the law in the conscience, the discovery of God’s holiness in the soul, the manifestation of his strict justice, and the bringing into the heart a sense of his unblemished purity. Now, the ‘bare letter’ of the law cannot overthrow self, either immoral self or moral self; but the spirituality of God’s law, the coming of the commandment with power, the solemn revelation of the wrath of God against all sin and transgression — this, in the hands of the Spirit is an effectual lever, to overthrow self in its moral shape as well as in its immoral shape, and bring it in to wreck and ruin before God — that is to say, it exists, but it exists in ruins.
The word “overturn” is applicable to a building which is overthrown by some stroke of lightning, or by some violent concussion, as the shock of an earthquake. It is overturned, not removed; not one stone is taken away, but the building lies in ruins. So with respect to sinful self; it is overthrown from its lofty position, hurled down from its standing; the building is no longer a complete edifice as before; it does not retain its former proportions; it is no longer a temple with distinct apartments, shrines, and altars, an abode swept and garnished for Satan; but though no one stone is removed utterly away, yet there remains not one stone upon another which is not thrown down. The difference between the building now, and the building then, is that that is now a ruin — a heap of confused rubbish — which formerly was a complete edifice.
Here, then, is a soul which stands overturned before God; a wreck and ruin before “the eyes of him with whom we have to do.” But what will a man do when he is reduced to these circumstances? Why, he will begin to build, and will endeavor to set up a temple in which he believes God will take pleasure, of which he may approve, and which shall, in some measure, recommend him to Jehovah’s favor. That is the immediate feeling of every convinced sinner whose profaneness lies as a load of guilt on his conscience, and which has fallen into a heap of ruins before God. His object is to do something to blunt the edge of convictions in his conscience, to gain the favor of Jehovah, and to escape “the wrath to come.”
Now, usually, I believe, men take different roads according to the measure of light in their judgment. Where a man has never sat under the truth — where he has never heard of Christ’s righteousness and salvation through the propitiation of the Son of God, his immediate recourse is to the law of works, that he, by strict obedience to its demands, may work out a righteousness which shall satisfy and please God. But where a man has had his judgment in some measure enlightened; where — for instance, he has sat under truth, and heard of the blood of Christ as the only propitiation for sin, and of Christ’s righteousness as the only way whereby he can stand justified before God, he seems in a manner cut off from the law of works, as having this conviction in his mind, “I can never make up a righteousness by the law of works, and, therefore, to flee to it for refuge will be utterly ineffectual.”
He adopts another course, which is to set up what is called holiness. When I was convinced of sin, and “brought in guilty before God,” I had too much light in my judgment to fly to the Mosaic covenant of works. My judgment being well informed, I knew very well that legal righteousness could not stand me in any stead before God as a way of acceptance. My recourse was rather to turn the Gospel into law, and procure what is called holiness; not to go to the law of Moses for righteousness, but to the Gospel for holiness; not to try to obey the commandments in the Old Testament, but to seek to fulfill the precepts of the New; and by making myself spiritually-minded, by reading the Scriptures and prayer, to clothe myself in the character given in the New Testament of a Christian. This is indeed the worst of legality, for it is perverting the Gospel into law; but still it seems a different path from running to the Mosaic law of works for salvation.
The man, then, whose judgment is in some measure informed, will try hard, perhaps, to make himself holy, to be spiritually-minded, to fix his affections upon God, to renounce everything which is contrary to the Word of God as spoken by the mouth of Christ, and thus to seek in some way to make himself a Christian, and then to obtain access to God by that Christianity. This is what Romaine calls somewhere, “self-righteousness, newly christened holiness.” Here he is, then, embarked upon this course, to become holy and spiritually-minded, to serve God, to obey his precepts, to read his Word, to join his people, to come out from the world, and with the utmost power and strongest bent of his soul, to become a Christian indeed.
Now, there must be as much an overturning of this self-righteousness, whether in its strictly legal shape, or “newly christened holiness,” as there must be an overturning of a man’s profanity. The object of the overturning is to overthrow self — self setting itself up in opposition to Christ. And, therefore, be it PROFANE self, it must be overturned; or be it RIGHTEOUS self, it must be overturned; or be it HOLY self, it must be overturned. Self in all its shapes, forms, and guises, must be overturned and brought to a heap of ruins, that Christ may be exalted wholly and solely upon the ruins of self.
A second overturning, then, is necessary, an overthrow of righteous or HOLY self. And what is the Lord’s lever to overturn this second temple, built out of the ruins of the first, but not “the place of true rest,” as being still the work of men’s hands? A spiritual discovery of the deep pollution of our hearts and natures before him. Profanity is overturned by the application of the law with power to the conscience; but this false holiness, this mock spirituality, is overturned by the discovery to our consciences of the deep pollution that lurks in our carnal minds; this is more or less the breaking up of “the fountains of the deep,” and discovering with power to the conscience the truth of those words — “the heart is deceitful above all things, and desperately wicked.”
As we try, then, to be holy, sin rises up from the depths of our carnal mind, and overturns that fabric which we are seeking to erect. Every thought now appears polluted with sin — every word in some way tainted with corruption — every action infected with evil, so that we fall down before God with self-abhorrence and self-loathing, and feel that there is not a word in our mouth, or an action in our hands, with which sin is not intermixed, which inward iniquity has not defiled, and for which, therefore, we do not feel condemned and self-abhorred before God. Here, then, is a man who stands before God, not merely with PROFANE self a heap of ruins, but also with RIGHTEOUS self and HOLY self a heap of ruins too.
But when profane self, righteous self, and holy self, have been thus overthrown, the doctrines of grace as made known by the Spirit now become sweet and suitable. Having no holiness in self, Christ’s sanctification becomes meditated upon finding nothing in self to please God with, the blood of the atonement becomes opened up as a doctrine which is sweet and suitable to our case; being destitute of creature-righteousness, Christ’s glorious righteousness shines in the Scriptures as a truth which just fits in with our condition. The Spirit, then, brings home the doctrine of election with some power to the heart and some sweetness to the conscience; he shows the soul in some faint measure the blood of the atonement, and as he sprinkles it upon the conscience, a taste of his mercy is blessedly experienced. He brings Christ’s righteousness near, and as the soul gets a sight of that righteousness by the eye of faith, it rests therein, and feels a sweet satisfaction in that righteousness, and utterly discards its own.
And now let us trace a little what course self will steer. Why, this restless wretch now runs in another channel, which is to slight the solemn inward teaching of God, and to take hold of the doctrines of grace by the ‘mere hand of nature’, without waiting to have these heavenly truths applied, from time to time, by the mouth of God to our hearts. And as some sweetness has been felt in them, there seems to be some warrant for so doing. But presumption creeps upon us in such imperceptible and subtle ways, that we scarcely know we are in that delusive path before we find a precipice at the end of the road. And what has led us there? Our pride and ambition, which are not satisfied with being nothing, with occupying the place where God puts us, and being in that posture where he himself sets us down. We must needs grasp at something beyond God’s special teachings in the soul; we must needs exalt our stature beyond the height which God himself has given us, adding a cubit to our dwarfish proportions.
3. Here, then, is the third form of self which is to be overturned, as much as the two preceding forms, and that is PRESUMPTUOUS self, so that we have self in its three bearings — first, profane self; secondly, righteous self; and thirdly, presumptuous self. Profane self was self in ignorance of the doctrines of grace at all; righteous self was self in ignorance of these doctrines as spiritually made known to the heart; and presumptuous self is self which after the soul had tasted some measure of these doctrines, and had felt something of their sweetness and their power, secretly and imperceptibly thrust it beyond its real standing into ‘a carnal resting upon them’. Well, then, self in all its three forms — self in profanity, self in self-righteousness, and self in presumption — must be overturned in a man, that he may be a wreck before God and a heap of ruins, so that one stone shall not stand upon another; the former proportions and harmony of the building lost and gone; the proud columns which supported it fallen; and roof and walls mingled together undistinguished amid heaps of rubbish, because the Lord “has stretched over it the line of confusion and the stones of emptiness.”
II. What takes place in the soul, when the overturning is complete. But we come now to the second part of the text, which is, the setting up of the kingdom of God on the ruins of self. “I will overturn, overturn, overturn it; and it shall be no more, until he comes whose right it is; and I will give it to him.”
There is one, then, to come, “whose right it is;” there is a king who has a right to the throne, and to the allegiance of his subjects; a right to all that they are and to all that they have. But whence has he gained this right? “Until he comes whose right it is.” It is his right then, first, by original donation and gift, the Father having given to the Son all the elect. “Here am I,” says Jesus, “and the children that you have given me.” “All that the Father gives me shall come to me.” Then, so far as we are his, Jesus has a right to our persons; and in having a right to our persons, he has, by the same original donation of God the Father, a right to our hearts and affections.
But he has another right, and that is by purchase and redemption, he having redeemed his people with his own blood — having laid down his life for them, and thus bought and purchased them, and so established a right to them by the full and complete price which he himself paid down upon the cross for them. This twofold right he exercises every time that he lays a solemn claim to any one of the people whom he has purchased. And this claim he lays when the blessed Spirit comes into the soul to arrest and apprehend a vessel of mercy, and bring it to his feet, that he may be enthroned as King and Lord in its affections. For be it remembered, that the possession of the heart, with all its affections, is his right; and “his glory he will not give to another,” his property he will not allow to pass into other hands; he is not satisfied with merely having a right to the persons of his dear people, he must have their hearts; and in exercising his right to their affections, he will reign and rule supreme, allowing no rival, admitting no cooperation with self in any shape or form, but he himself to be established as King and Lord there.
Then where is the soul before he comes into it in power—in sweetness, in beauty, in preciousness? What and where is it? A heap of ruins. And no man ever knew much of the preciousness of Christ, whose soul was not a heap of ruins, and in whom self had not been overturned and cast to the ground. No; no man ever ardently panted that the Lord of life and glory would visit his heart with his salvation, would come in the power of his resurrection, in the glory of his righteousness, in the preciousness of his presence — no man ever spiritually desired, sighed, cried, groaned, sued, and begged for the manifestation of Christ to his soul, who was not a ruined wretch before God, and in whom self had not been overturned so as to be a desolate heap, so overthrown that all the power of man could not put any one stone in its place, or rebuild the former edifice.
“Until he comes whose right it is.” Then there is a coming of Jesus into the souls of his people; not a coming into their judgments to inform their heads; not a coming into their minds merely to enable them to speak with their tongues concerning him; but there is a solemn coming of Christ, with power and glory and grace and majesty, into the souls and consciences of his elect family, whereby he sets up his kingdom upon its basis, erects a temple for himself, and builds up his own throne of mercy and truth upon the ruins of self.
He does not take the stones of this fallen edifice, and set them up one upon another; nor does he allow profane self to stretch forth its hand, and set the pillars of the original temple in their places; nor does he allow righteous self to reconstruct the ruined building; nor does he admit presumption to play the architect; but he comes himself into the soul and erects his own blessed kingdom of “righteousness and peace and joy in the Holy Spirit,” upon the wreck and ruin of self in all its forms, shapes, and bearings.
But this is not a work which is done once, and needs no more repetition. Though there are three solemn overturnings, more or less, in a man’s heart and conscience, we are not to suppose, that when these three solemn overturnings have taken place, that there is no more overturning work to be done — that Christ comes into the heart in his beauty and glory, and then there is no more pick-axe or spade or lever to be employed. For we must bear in mind, that this wreck and ruin of self is not a heap of DEAD stones. Self is a living principle; not a slaughtered and buried rebel, but a breathing antagonist to the Lord of life and glory. Self will ever work, then, against his supreme authority, and will ever rebel against his sovereign dominion. And therefore, though on three special occasions, and though in three distinct senses, most of us, who know anything of the work of grace, have experienced these three overturnings, yet if we look into our hearts, we shall find that day by day we need this overturning work to be done afresh, and again and again repeated in us.
1. For instance, sometimes profane and sinful self stretches forth its hand to put together these stones which the application of God’s law cast down, seeking to erect that temple again, and to put into that temple those idols that God looks upon with abhorrence. Who of us (with shame be it spoken), who of us has not secretly been indulging in trains of evil thoughts? Who has not been laying, in some manner, plans of sin? Who has not been feeding upon this vile garbage? Who has not felt the love of sin in the carnal mind manifesting it in the secret cravings after it? And if God’s grace did not powerfully work in the conscience, who of us would not have fallen headlong into some of those snares and baits and traps, by which we would have disgraced ourselves and the church to which we belong?
2. But there is also righteous self and holy self, which are putting forth their hands again to erect this temple. Have we not endeavored in some measure, to make ourselves spiritual and holy before God, and work ourselves up into a religious frame, which shall be acceptable in his sight, and so recommend ourselves to his favor; feeling as though now we were pleasing him, and putting ourselves into a fitting posture to receive tokens of mercy from him? Well, then, no sooner does our self-righteous heart put forth its hand to set up this false holiness, this meek spirituality, than the Lord has to take his lever, and overturn holy self in our hearts now, as he overthrew holy self in our hearts before.
3. And who, again, of us, that knows anything of his own heart and the workings of his own fallen nature, does not know, that presumptuous self is continually putting forth its hand to touch the ark, and is often intruding itself into the presence of God, without the Lord himself calling us there by his Spirit, laying hold of things which God himself has not sweetly and powerfully revealed, trusting in doctrines and hanging upon truths of which the power is not, at that moment, sweetly and experimentally felt? Do we not continually trace the workings of that presumption which puts forth its hand again to set up that building which God’s grace has cast down? Now, just in proportion as self, in its various forms, sets up its idols against the Lord of life and glory, just so does the Lord fulfill his own solemn denunciation — “I will overturn, overturn, overturn it.”
Does PROFANE self work? The Lord overturns profane self by cutting us up with sharp convictions, by breaking the snares in which we were entangled, by opening to us the evil of the things in which we were indulging, or which withdrew us from our proper dependence on him. Thus he overthrows profane self.
Again, when HOLY — ‘mock-holy self’ would, as it were, seek in some way to set up its own holiness and its own righteousness, against Christ’s holiness and Christ’s righteousness, is there not some deep discovery of our fallen nature, some sense of our pollution before God, some solemn feeling of the dreadful state of our corrupt hearts before him, which, when experimentally felt, our consciences, overthrows this mock holy self; and makes us “abhor ourselves in dust and ashes?”
When, again, PRESUMPTUOUS self comes forth from its secret cave, pushing us beyond our real standing, and seeking to draw us away from an experimental knowledge of the truth, is there not some secret pang of conscience, some inward shrinking of soul, some painful conviction that we are treading upon forbidden ground, some awe and reverence of God’s heart-searching presence, so that, with all the presumption that lurks in our carnal minds, there is a groaning prayer to him, that he would not allow this base corruption of our hearts to work up to offend him and to grieve us?
Well, then, as the Lord keeps overturning self in its various shapes and bearing, he builds up Christ upon the wreck and ruin of self. Does a man see all his worldly plans frustrated? Does he find that the world can give him no pleasure? Does he feel that he “cannot do the thing that he would,” and that all his purposes and schemes and contrivances are broken, so that he “cannot find his hands?” When thus convinced, he falls down a guilty sinner before God, abhorring himself on account of the workings of his base heart, the Lord will sometimes drop into his soul some sense of reconciliation, some tokens of forgiving love, some drops of atoning blood, and thus draw forth his affections, and Christ becomes exceeding precious.
And so again, when ‘mock-HOLY self’ and all creature righteousness is utterly disclaimed, there will be at times some sweet apprehension of Christ’s glorious righteousness and sanctification, so that the soul is glad that self should be abased, and that Christ should be exalted upon its ruins.
And so when cursed PRESUMPTION is checked in the heart, and we are brought to confess it before God, and to abhor ourselves for it, does not the Lord bedew the soul sometimes with a sense of his mercy, in not cutting us off on account of those daring acts of rebellion against him, but meekens our spirits and leads us to the foot of the cross, desiring to feel the sweet manifestation of Christ’s presence, the application of his atoning blood, and to rejoice in him and in him alone?
But wherever self rises up as a rebel against Christ, be it self in profaneness, self in mock-holiness, or self in presumption, there is no sweet appearance of Christ, no humbling sense of mercy, no lying at his feet, no dew of the Spirit’s favor in the heart. And thus, it is only when the soul is broken down and overturned and overthrown, that Christ, in a measure, to each according to his faith and the depth of manifestation, becomes sweetly and abidingly precious.
But again, the Lord will overturn everything which is against the kingdom and reign of Christ in the heart, as, for instance, whatever plan we undertake which would in any way set up self. There are many worldly plans that a man undertakes; and what is the real object of them? It is, in some measure, to be independent of God’s providence; it is, in some way, to seek gratification and ease for the flesh; or to get out of a painful, self-denying, and distressing path.
Well, whatever plan we endeavor to bring about which is contrary to God’s purpose, and which is contrary to the exaltation of Christ in our hearts — that plan must be overturned. The Lord himself will bring it to nothing; the Lord himself will make it a heap of ruins before our eyes; and the Lord himself, in his own time, will show us why he has reduced it to wreck and ruin. Because, had the plan succeeded, had the purpose of our hearts prospered, the glory of Christ in us would have been obscured, and we would not have been reduced to those circumstances to which Christ is adapted, and in which be is made experimentally known.
So again, if we chalk out a path in religion, wherein we shall attempt to walk, perhaps, to make ourselves wise in the letter, to stand upon the doctrines of grace without feeling their power, to rest upon the good opinion of ministers, to imitate other people’s spiritual experience, to lean upon any vain delusive prop, or to rest upon any other foundation than “Christ in the heart, the hope of glory”—whatever plan or device it be that we are seeking to set up, it will be overthrown — “I will overturn, overturn, overturn it,” says the Lord; and overturned, overturned it shall be, if it be inconsistent with God’s appointment, if it be not compatible with the manifestation of Christ to the heart.
Yes, everything, take it a worldly shape or a religious shape, everything of every kind and form that is contrary to the decrees of God, and contrary to the manifestation of Christ’s glory in our hearts, shall be sooner or later made a heap of ruins before our eyes; that “the rich man may not glory in his riches, nor the wise man glory in his wisdom,” but that “he who glories may glory in the Lord,” that Christ may be all in all in us, and all in all for us, and that we may have nothing in self wherein to boast and whereon to rest, but that all our salvation and all we spiritually are and have, may come from, and center in him.
“He shall come whose right it is.” If we are his, he has a right to our hearts. Is a husband satisfied with merely possessing the person of his wife? It is her heart and affections that he wants. What is the wife’s person without the wife’s love? So the Lord of life and glory does not merely want the persons of his people. It is their hearts and affections that he claims; it is there that he sets up himself; it is to those who he establishes his right. Therefore every idol must go down, sooner or later, because the idol draws away the affections of the soul from Christ. Everything that is loved in opposition to God must sooner or later be taken away, that the Lord Jesus may be worshiped alone; everything which exacts the allegiance of the soul must be overthrown, so that he may come whose right it is.
“I will give it to him.” I will put him into full possession of it; for “he must reign until he shall put all enemies under his feet.” “He shall sit upon his throne, and the counsel of peace shall be between them both.” “I will give it to him.” It is no matter of creature choice, it is not a thing which may be or may not be, but it rests upon God’s eternal appointment. “I will give it to him.” Jesus shall have the heart and affections, but in having the heart and affection, he shall have it wholly, solely, and undividedly — he shall have it entirely for himself, he shall reign and rule supreme.
Now, here comes the conflict and the struggle. Self says, “I will have a part.” Self wants to be honored, admired, set up, bowed down to; self wants to indulge in and gratify its desires; self wants, in some way, to erect its throne in opposition to the Lord of life and glory. But he says, “No — I must reign supreme.” Whatever it is that stands up in opposition to him, down it must go. Just as Dagon fell down before the ark, so self must fall down before Christ. In every shape, in every form, whatever subtle guise self wears, down it must come to a wreck and ruin before the King of Zion.
So, if we are continually building up SELF, Jesus will be continually overthrowing self; if we are setting up our idols, He shall be a casting them down; if we are continually hewing out “cisterns that can hold no water,” He will be continually dashing these cisterns to pieces. If we think highly of our knowledge, we must be reduced to total folly; if we are confident of our strength, we must be reduced to utter weakness; if we highly esteem our attainments, we must be brought to doubt whether they are spiritual and Divine. If we, in any measure, rest upon the power of the creature, the power of the creature must be overthrown, so that we shall stand weak before God, unable to lift up a finger to deliver our souls from going down into the pit.
In this way does the Lord teach his people the lesson, that Christ must be all in all. They learn, not in the way of speculation, nor in the way of dry doctrine — not from the mouth of others, but they learn these lessons in painful soul-experience. And every living soul that is sighing and longing after a manifestation of Christ and desiring to have him enthroned in the heart, every such soul will know, sooner or later, an utter overthrow of self, a thorough prostration of this idol, a complete breaking to pieces of this beloved image, that the desire of the righteous may be granted, and that Christ may reign and rule as King and Lord in him and over him, setting up his blessed kingdom there, and winning to himself every affection of the renewed heart.
“Until he comes whose right it is.” Is it not his right? Has he not established it? Has he not in some measure won our hearts to submit to it? Are there not moments, friends, are there not some few and fleeting moments when the desire of our souls is, that Christ should be our Lord and God; when we are willing that he should have every affection, that every rebellious thought should be subdued and brought into obedience to the cross of Christ, that every plan should be frustrated which is not for the glory of God and our soul’s spiritual profit? Are there not seasons in our experience when we can lay down our souls before God, and say “Let Christ be precious to my soul, let him come with power to my heart, let him set up his throne as Lord and King, and let self be nothing before him?”
When we utter these prayers in sincerity and simplicity, we desire these prayers to be fulfilled; but oh, the struggle! oh the conflict! when God answers these petitions. When our plans are frustrated, what a rebellion works up in the carnal mind! When self is cast down, what a rising up of the fretful, peevish impatience of the creature! When the Lord does answer our prayers, and strips off all false confidence; when he does remove our rotten props, and dash to pieces our broken cisterns, what a storm — what a conflict takes place in the soul! Angry with the Lord for doing the very work we have asked him to do, rebelling against him for being so kind as to answer those petitions that we have offered up, and ready to fume and fret against the very teaching, for which we have supplicated him with many desires.
But he is not to be moved; he will take his own way. “I will overturn,” let the creature say what it will; “I will overturn,” let the creature think what it will. Down it shall go to ruin, it shall come to a wreck, it shall be overthrown. My purpose shall be accomplished, and I will fulfill all my pleasure. But I will overturn, not to destroy, not to cast into eternal perdition, but I will overturn the whole building to erect a far more goodly edifice. Self is a rebel who has set up an idolatrous temple, and I will overturn and bring the temple to ruin, for the purpose of manifesting my glory and my salvation, that I may be your Lord and your God.
Then shall we not, with our hearts and minds thank the Lord for the many “blessings in disguise”, that he has thus bestowed upon us? Shall we not bow down before his altar and worship at his footstool? If God has overturned our bright prospects, shall we say it was a cruel hand that laid them low? If he has overthrown our worldly plans, shall we say it was an unkind act? If the Lord has reduced our false righteousness to a heap of rubbish, in order that Christ may be embraced as our all in all, shall we say it was a cruel deed? Is he an unkind father that takes away poison from his child and gives him food? Is she a cruel mother that snatches her boy from the precipice on which he was playing? No! The kindness was manifested in the act of snatching the child from destruction. So if the Lord has broken and overthrown our purposes, it was a kind act; for in so doing he brings us to nothing, that Christ may be embraced as our all in all, that our hearts may echo back, “The right is his, let him exercise it.” O Lord, fulfill all your own promises in our souls, and make us willing to be nothing, that upon the nothingness of self the glory and beauty and preciousness of Christ may be spiritually exalted!