9 oktober

Arglistig is het hart, meer dan enig ding, ja dodelijk is het, wie zal het kennen?
Jeremia 17:9

De zonde van onze gevallen natuur is een zeer verborgen iets. Wij lezen zowel van de verborgenheid der ongerechtigheid als van de verborgenheid der godzaligheid; en de ene heeft haar lengte, breedte en hoogte zowel als de andere: diepten die niemand met peillood peilen kan, en lengten die met geen menselijke maatstok ooit bepaald kunnen worden. Wij moeten door bittere ondervinding de weg leren in wélke de zonde somtijds schijnt te slapen, en hoe zij op andere tijden met vernieuwde kracht ontwaakt. Wij moeten leren kennen haar werkzame, prikkelende, ongeduldige, rusteloze natuur, de vele vormen en gedaanten die zij aanneemt, de vuile holen en poelen waar zij in kruipt, de bedriegelijkheid, de huichelarij, haar kunstgrepen en voorkomendheid, haar eigenliefde en zorgeloosheid, haar wanhopige dwaasheid, haar onverzadelijke gulzigheid; deze alle tezamen zijn verborgenheden, smartelijke verborgenheden, die wij door pijnlijke ervaring moeten leren kennen.

In de geestelijke kennis van deze twee verborgenheden, de verborgenheid der zonde en de verborgenheid der godzaligheid, bestaat de ware godsdienst. Wij worden in de school der bevinding gehouden en leren en vergeten dra deze twee lessen, en ten slotte komen wij nooit zo ver om ze te verstaan, en zijn toch niet bevredigd tenzij wij ze kennen. Wij vervolgen te kennen, maar bevinden dat die kennis zich steeds verder van ons verwijdert, naarmate wij ze najagen. Zo bevinden wij in onze eigen ziel deze hemelse tegenstrijdigheden, deze Goddelijke verborgenheden: dat hoe wijzer wij worden, hoe dwazer wij zijn in eigen oog (1 Cor. 3:18); hoe sterker wij groeien, hoe zwakker wij zijn (2 Cor. 12:9, 10); hoe meer wij bezitten, hoe minder wij hebben (2 Cor. 6:10); hoe groter ons bankroet wordt, hoe meer ons vergeven wordt (Lukas 7:42); hoe meer volkomen verloren, hoe groter de redding wordt; en wanneer wij de gestalte van een kindeke hebben, hoe groter wij zijn in het Koninkrijk der hemelen (Matth. 18:4).

Arglistig is het hart, meer dan enig ding, ja dodelijk is het, wie zal het kennen?
Jeremia 17:9

De zonde van onze gevallen natuur is iets zeer verborgens. Wij lezen zowel van de verborgenheid der ongerechtigheid als van de verborgenheid der godzaligheid. De ene heeft net zo goed haar lengte, breedte en hoogte als de andere: diepten die niemand met een peillood kan peilen, en lengten die met geen menselijke maatstok ooit te bepalen zijn. Wij moeten door bittere ervaring leren hoe de zonde soms lijkt te slapen en hoe zij op andere tijden met vernieuwde kracht ontwaakt. Wij moeten haar werkzame, prikkelende, ongeduldige, rusteloze natuur leren kennen: de vele vormen en gedaanten die zij aanneemt, de vuile holen en poelen waarin zij kruipt, de bedrieglijkheid, de huichelarij, haar kunstgrepen en schijnbare vriendelijkheid, haar eigenliefde en zorgeloosheid, haar wanhopige dwaasheid, haar onverzadigbare gulzigheid. Dit alles samen zijn verborgenheden, smartelijke verborgenheden, die wij door pijnlijke ervaring moeten leren kennen.

In de geestelijke kennis van deze twee verborgenheden, de verborgenheid van de zonde en de verborgenheid der godzaligheid, bestaat de ware godsdienst. Wij worden in de school van de bevinding gehouden en leren deze twee lessen, en vergeten ze al snel weer. Uiteindelijk komen wij nooit zo ver dat wij ze verstaan, en toch zijn wij niet tevreden tenzij wij ze kennen. Wij jagen ernaar te kennen, maar merken dat die kennis steeds verder van ons af gaat naarmate wij haar najagen. Zo ervaren wij in onze eigen ziel deze hemelse tegenstrijdigheden, deze Goddelijke verborgenheden: hoe wijzer wij worden, hoe dwazer wij zijn in eigen oog (1 Cor. 3:18); hoe sterker wij groeien, hoe zwakker wij zijn (2 Cor. 12:9, 10); hoe meer wij bezitten, hoe minder wij hebben (2 Cor. 6:10); hoe groter ons bankroet wordt, hoe meer ons vergeven wordt (Lukas 7:42); hoe volkomener verloren, hoe groter de redding wordt; en hoe meer wij de gestalte van een kind hebben, hoe groter wij zijn in het Koninkrijk der hemelen (Matth. 18:4).

The heart is deceitful above all things, and desperately wicked: who can know it?
Jeremiah 17:9

The sin of our fallen nature is a very mysterious thing. We read of the mystery of iniquity as well as of the mystery of godliness; and the former has lengths, depths, and breadths as well as the latter; depths which no human plumb-line ever fathomed, and lengths which no mortal measuring line ever yet measured out. Thus the way in which sin sometimes seems to sleep, and at other times to awake up with renewed strength, its active, irritable, impatient, restless nature, the many shapes and colors it wears, the filthy holes and puddles in which it grovels, the corners into which it creeps, its deceitfulness, hypocrisy, craftiness, persuasiveness, intense selfishness, utter recklessness, desperate madness, and insatiable greediness are secrets, painful secrets, only learned by bitter experience.

In the spiritual knowledge of these two mysteries, the mystery of sin and the mystery of salvation, all true religion consists. In the school of experience we are kept, day after day, learning and forgetting these two lessons, being never able to understand them, and yet not satisfied unless we know them, pursuing after an acquaintance with them, and finding that they still, like a rainbow, recede from us as fast as we pursue. Thus we find realized in our own souls those heavenly contradictions, those divine paradoxes, that the wiser we get, the greater fools we become (1 Cor. 3:18); the stronger we grow, the weaker we are (2 Cor. 12:9, 10); the more we possess, the less we have (2 Cor. 6:10); the more completely bankrupt, the more frankly forgiven (Luke 7:42); the more utterly lost, the more perfectly saved; and when most like a little child, the greatest in the kingdom of heaven (Matt. 18:4).

Engañoso es el corazón más que todas las cosas, y perverso; ¿quién lo conocerá?
Jeremías 17:9

El pecado de nuestra naturaleza caída es algo muy misterioso. Leemos del misterio de iniquidad tanto como del misterio de la piedad; y el primero tiene longitudes, profundidades y anchuras lo mismo que el segundo: profundidades que ninguna sonda humana ha sondeado jamás, y longitudes que ningún cordel mortal ha medido todavía. Así, la manera en que el pecado a veces parece dormir y otras veces despierta con renovada fuerza; su naturaleza activa, irritable, impaciente e inquieta; las muchas formas y colores que adopta; los agujeros y charcos inmundos en que se revuelca; los rincones en que se insinúa; su engaño, hipocresía, astucia, poder de persuasión, intenso egoísmo, total temeridad, locura desesperada y codicia insaciable: todo esto son secretos, secretos dolorosos, que solo se aprenden por amarga experiencia.

En el conocimiento espiritual de estos dos misterios, el misterio del pecado y el misterio de la salvación, consiste toda la verdadera religión. En la escuela de la experiencia se nos mantiene, día tras día, aprendiendo y olvidando estas dos lecciones, sin poder nunca comprenderlas, y sin embargo sin quedar satisfechos a menos que las conozcamos; procurando familiarizarnos con ellas, y hallando que aún, como un arco iris, se alejan de nosotros tan rápido como las perseguimos. Así vemos realizadas en nuestras propias almas esas contradicciones celestiales, esas paradojas divinas: que cuanto más sabios nos volvemos, más necios llegamos a ser (1 Cor. 3:18); cuanto más fuertes crecemos, más débiles somos (2 Cor. 12:9, 10); cuanto más poseemos, menos tenemos (2 Cor. 6:10); cuanto más completamente en bancarrota, más libremente perdonados (Lucas 7:42); cuanto más totalmente perdidos, más perfectamente salvados; y cuando más semejantes a un niño, los mayores en el reino de los cielos (Mat. 18:4).