9 maart
En gij zult gedenken aan al de weg, die u de Heere uw God deze veertig jaar in de woestijn geleid heeft; opdat Hij u verootmoedige om u te verzoeken, om te weten wat in uw hart was; of gij Zijn geboden zoudt houden, of niet.
Deuteronomium 8:2
Wanneer u een blik werpt op de weg die de Heere u zoveel jaren door de woestijn heeft geleid, ziet u dan niet, hoe de ene omstandigheid na de andere, de ene gebeurtenis na de andere zich voordeed, om te tonen wat er in u was? Is het de vreze Gods, of eenvoud en oprechtheid, of een verlangen om God te vrezen, of een vrees om Hem te honen, of het leven en de kracht van ware godsvrucht? Of is het weinig anders dan een loze belijdenis zonder de levendmakende kracht van God in de ziel?
Wat is het een genade voor u om terug te kunnen kijken en te zien hoe de Heere aan u verscheen in een tijd dat u zonder Hem zou zijn omgekomen; als u tot troost van uw ziel kunt voelen dat de Heere uw Sterkte was in het uur van beproeving. Dat Hij aan u verscheen in moeilijke omstandigheden; dat Hij Zijn rechterarm blootlegde toen u geen kracht in uzelf had; u leidde toen u de weg kwijt was; u veilig door alles heen droeg, terwijl u, als hulpeloze, volkomen verloren zou zijn geraakt. Wat een genade is het om door de werking van een levend geloof (want dat moet er toch zijn) terug te kijken op de weg en te geloven dat de genade van God werkelijk in uw hart was. Dat de Heere het beproefde en door alle omstandigheden heen liet zien dat het een waar geloof was.
Vraagt naar de Heer en zijne sterkte;
Naar Hem, die al uw heil bewerkte.
Zoekt dagelijks zijn aangezicht,
gedenkt aan ’t geen Hij heeft verricht,
Aan Zijn doorluchte wonderdaan,
en wilt zijn straffen gadeslaan.
Ps. 105:3
Aan de lezer…
Hoe dikwijls hebt u stilgestaan bij de weg die de Heere u door de woestijn geleid heeft? De ene omstandigheid na de andere kwam op uw pad, en zij moesten openbaar maken wat er in uw hart was. Ik vraag het u ernstig: was het de vreze Gods, oprechtheid en het leven van ware godsvrucht, of was het weinig meer dan een loze belijdenis? Die vraag is niet bedoeld om u te verschrikken, maar om u eerlijk te maken voor God.
En zie dan ook de genade op die weg. Was er geen tijd waarin u zonder Hem zou zijn omgekomen, en Hij uw Sterkte werd in het uur van beproeving? Legde Hij Zijn rechterarm niet bloot toen u geen kracht had, en leidde Hij u niet toen u de weg kwijt was? Gedenk dan aan wat Hij verricht heeft. Die u door alles heen gedragen heeft, beproeft uw geloof niet om het te vernietigen, maar om te tonen dat het waar is.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
En gij zult gedenken aan al de weg, die u de Heere uw God deze veertig jaar in de woestijn geleid heeft; opdat Hij u verootmoedige om u te verzoeken, om te weten wat in uw hart was; of gij Zijn geboden zoudt houden, of niet.
Deuteronomium 8:2
Wanneer u terugkijkt op de weg die de Heere u zoveel jaren door de woestijn heeft geleid, ziet u dan niet hoe de ene omstandigheid na de andere en de ene gebeurtenis na de andere zich voordeed om te tonen wat er in u was? Is het de vreze Gods, of eenvoud en oprechtheid? Is het een verlangen om God te vrezen, een vrees om Hem te onteren, of het leven en de kracht van ware godsvrucht? Of is het weinig meer dan een loze belijdenis, zonder de levendmakende kracht van God in de ziel?
Wat is het een genade als u kunt terugkijken en zien hoe de Heere aan u verscheen in een tijd waarin u zonder Hem zou zijn omgekomen. Wat een genade als u tot troost van uw ziel kunt voelen dat de Heere uw Sterkte was in het uur van beproeving. Dat Hij aan u verscheen in moeilijke omstandigheden, dat Hij Zijn rechterarm ontblootte toen u geen kracht in uzelf had, dat Hij u leidde toen u de weg kwijt was, en dat Hij u veilig door alles heen droeg, terwijl u in uw hulpeloosheid volkomen verloren zou zijn geraakt. Wat een genade is het om door de werking van een levend geloof (want dat moet er toch zijn) terug te kijken op de weg en te geloven dat de genade van God werkelijk in uw hart was. Wat een genade om te zien dat de Heere haar beproefde en door alle omstandigheden heen liet zien dat het een waar geloof was.
Vraagt naar de Heer en zijne sterkte;
Naar Hem, die al uw heil bewerkte.
Zoekt dagelijks zijn aangezicht,
gedenkt aan ’t geen Hij heeft verricht,
Aan Zijn doorluchte wonderdaan,
en wilt zijn straffen gadeslaan.
Ps. 105:3
Aan de lezer…
Hoe vaak hebt u stilgestaan bij de weg die de Heere u door de woestijn geleid heeft? De ene omstandigheid na de andere kwam op uw pad, en zij moesten openbaar maken wat er in uw hart was. Ik vraag het u ernstig: was het de vreze Gods, oprechtheid en het leven van ware godsvrucht, of was het weinig meer dan een loze belijdenis? Die vraag is niet bedoeld om u te verschrikken, maar om u eerlijk te maken voor God.
En zie dan ook de genade op die weg. Was er geen tijd waarin u zonder Hem zou zijn omgekomen, en Hij uw Sterkte werd in het uur van beproeving? Ontblootte Hij Zijn rechterarm niet toen u geen kracht had, en leidde Hij u niet toen u de weg kwijt was? Gedenk dan wat Hij gedaan heeft. Hij Die u door alles heen gedragen heeft, beproeft uw geloof niet om het te vernietigen, maar om te tonen dat het echt is.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
And thou shalt remember all the way which the LORD thy God led thee these forty years in the wilderness, to humble thee, and to prove thee, to know what was in thine heart, whether thou wouldest keep His commandments, or no.
Deuteronomy 8:2
When you look back upon the way the Lord has led you these many years in the wilderness, can you not see how circumstance after circumstance, and event after event arose, to prove what was in you; whether godly fear, whether simplicity and sincerity, whether a desire to fear God, whether a dread to offend Him, whether the life and power of vital godliness, or whether little else than an empty profession without the life-giving power of God in the soul?
What a mercy for you to be able to look back and see how the Lord appeared for you, when without Him you must have sunk; when you can feel, to your soul’s comfort, that the Lord did uphold you in the trying hour, did appear for you in distressing circumstances, did make bare His right arm when you had no strength of your own, did guide you when you had lost all clue, did bring you safe through all when, without His help, you must have been utterly lost. What a mercy it is to be able, by the actings of living faith (and sure I am, there must be faith in exercise), to look back upon the way, and believe that indeed the grace of God was in your heart, that the Lord proved it, and showed it to be genuine by every circumstance that has taken place.
To the reader…
How often have you paused to consider the way the Lord has led you through the wilderness? One circumstance after another came across your path, and they had to bring to light what was in your heart. I ask you earnestly: was it the fear of God, sincerity and the life of true godliness, or was it little more than an empty profession? That question is not meant to frighten you, but to make you honest before God.
And then see the grace along that way as well. Was there not a time when you would have perished without Him, and He became your strength in the hour of trial? Did He not make bare His right arm when you had no strength, and did He not guide you when you had lost the way? Remember, then, what He has done. He Who has carried you through everything does not try your faith in order to destroy it, but to show that it is genuine.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Y acordarte has de todo el camino por donde te ha traído Jehová tu Dios estos cuarenta años en el desierto, para afligirte, por probarte, para saber lo que estaba en tu corazón, si habías de guardar Sus mandamientos, o no.
Deuteronomio 8:2
Cuando usted mira hacia atrás al camino por el que el Señor le ha conducido estos muchos años en el desierto, ¿no puede ver cómo surgió una circunstancia tras otra, y un suceso tras otro, para probar lo que había en usted: si había temor piadoso, si había sencillez y sinceridad, si había deseo de temer a Dios, si había miedo de ofenderle, si había la vida y el poder de la piedad viva, o si no había mucho más que una profesión vacía, sin el poder vivificador de Dios en el alma?
¡Qué misericordia es poder mirar atrás y ver cómo el Señor se mostró a favor de usted cuando sin Él se habría hundido; cuando puede sentir, para consuelo de su alma, que el Señor sí le sostuvo en la hora de la prueba, sí se mostró a su favor en circunstancias angustiosas, sí desnudó Su brazo derecho cuando usted no tenía fuerza propia, sí le guió cuando había perdido toda pista, sí le hizo pasar a salvo por todo cuando, sin Su ayuda, se habría perdido por completo! ¡Qué misericordia es poder, por las operaciones de una fe viva (y estoy seguro de que tiene que haber fe en ejercicio), mirar atrás al camino y creer que verdaderamente la gracia de Dios estaba en su corazón, que el Señor la probó y mostró que era genuina por medio de cada circunstancia que ha ocurrido!
Al lector…
¿Cuántas veces se ha detenido usted a considerar el camino por el que el Señor le ha conducido a través del desierto? Una circunstancia tras otra se cruzó en su senda, y tenían que sacar a la luz lo que había en su corazón. Le pregunto con seriedad: ¿era el temor de Dios, la sinceridad y la vida de la verdadera piedad, o no era mucho más que una profesión vacía? Esa pregunta no pretende asustarle, sino hacerle sincero delante de Dios.
Y vea también la gracia a lo largo de ese camino. ¿No hubo un tiempo en que habría perecido sin Él, y Él se hizo su fuerza en la hora de la prueba? ¿No desnudó Su brazo derecho cuando usted no tenía fuerza, y no le guió cuando había perdido el camino? Acuérdese, pues, de lo que Él ha hecho. Aquel que le ha llevado a través de todo no prueba su fe para destruirla, sino para mostrar que es genuina.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl