9 januari
Jezus dan zeide tot de Joden, die in Hem geloofden: Indien gijlieden in Mijn woord blijft, zo zijt gij waarlijk Mijn discipelen; en zult de Waarheid verstaan, en de Waarheid zal u vrijmaken.
Johannes 8:31-32
De Waarheid wordt niet dadelijk gekend in al haar liefelijkheid, haar vrijheid en kracht. Wij moeten in het Woord blijven; somtijds mag het zijn in zeer grote duisternis, droefheid, inspanning, verzoeking; en toch, zodanig is de macht des Woords geweest op het hart, dat het ons niet kan, niet wil loslaten. Wij zien en gevoelen de ellende om van het Woord te wijken, het rampzalige om in de wereld terug te keren en ons te verwarren in haar strikken; en wat moet het gevolg zijn, als wij van die dingen die wij belijden te kennen en te geloven, afwijken, ons aan de dwaling hechten en wij in de armen der zonde vallen?
Daarom moet men in het Woord blijven, het moge — zoals ik zeide — dikwijls zijn in veel duisternis, inspanning, beproevingen, verzoekingen; maar toch worden wij tot dit punt gebracht, nooit van het Woord af te wijken, dat geest en leven voor de ziel is geworden. En ofschoon de Heere somtijds Zijn aangezicht moge verbergen en wij zeer arme, dwaze discipelen schijnen te zijn en veroordeeld wegens onze onvruchtbaarheid, omdat wij zo weinig van de Geest des Meesters verstaan en zo weinig in Zijn zalige wegen wandelen, toch is er een zien op Hem, een verlangen naar Hem, een zich vastklemmen aan Hem; en dit openbaart het ware discipelschap. Zo wij nu blijven vastklemmen, vertrouwen en hopen, beginnen wij de Waarheid te kennen; zij ligt open voor de ziel, zij is juist geschikt voor onze toestand en ons lot; en de wonderbare wijze waarop zij zich tot ons richt en zich schikt naar onze verschillende en dringende noden en behoeften, wordt ons meer en meer openbaar.
Mijn ziel is immers stil tot God:
van Hem wacht ik een heilrijk lot.
Want Hij zal toch mijn rotssteen wezen,
Mijn heil, mijn hulp in mijn gebrek;
Mijn toevlucht en mijn hoog vertrek.
Ik zal geen grote wank’ling vrezen.
Ps. 62:1
Aan de lezer…
Hoe dikwijls gaat een kind van God door een tijd van duisternis, waarin het Woord weinig zegt en de Heere Zijn aangezicht schijnt te verbergen! Is dat ook uw tijd nu? Voelt u zich een arme, dwaze discipel, die zo weinig van de Geest des Meesters verstaat en zo weinig in Zijn wegen wandelt? Vraag u dan eens af: kunt u het Woord loslaten? Of is het u, ondanks alles, geest en leven geworden, zodat u niet terug wilt naar de wereld, ook niet wanneer de weg zwaar is?
Dat zich vastklemmen aan Hem, dat zien op Hem en dat verlangen naar Hem, ook in de donkerste uren, is het kenmerk van ware discipelen. „Indien gijlieden in Mijn woord blijft, zo zijt gij waarlijk Mijn discipelen.” De Waarheid wordt niet in één keer gekend, maar zij gaat open voor wie blijft. Blijf dan, ook al ziet u nu weinig. Gaandeweg zult u ontdekken hoe juist zij past bij uw nood, en hoe de Waarheid de ziel waarlijk vrijmaakt.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Jezus dan zeide tot de Joden, die in Hem geloofden: Indien gijlieden in Mijn woord blijft, zo zijt gij waarlijk Mijn discipelen; en zult de Waarheid verstaan, en de Waarheid zal u vrijmaken.
Johannes 8:31-32
De Waarheid wordt niet meteen gekend in al haar lieflijkheid, haar vrijheid en haar kracht. Wij moeten in het Woord blijven. Soms gaat dat door zeer grote duisternis, droefheid, inspanning en verzoeking heen. En toch is de macht van het Woord op ons hart zo groot geweest, dat het ons niet kan en niet wil loslaten. Wij zien en voelen hoe ellendig het is om van het Woord af te wijken, en hoe rampzalig het is om naar de wereld terug te keren en verstrikt te raken in haar strikken. Wat moet het gevolg zijn als wij afwijken van de dingen die wij belijden te kennen en te geloven, ons aan de dwaling hechten en in de armen van de zonde vallen?
Daarom moeten wij in het Woord blijven, ook al gaat dat, zoals ik al zei, vaak door veel duisternis, inspanning, beproevingen en verzoekingen heen. Toch worden wij zover gebracht dat wij nooit afwijken van het Woord dat geest en leven voor de ziel is geworden. Soms verbergt de Heere Zijn aangezicht. Dan lijken wij zeer arme, dwaze discipelen, en worden wij veroordeeld om onze onvruchtbaarheid, omdat wij zo weinig van de Geest van de Meester begrijpen en zo weinig in Zijn zalige wegen wandelen. Toch is er dan een zien op Hem, een verlangen naar Hem, een zich vastklemmen aan Hem; en dat maakt het ware discipelschap openbaar.
Wanneer wij ons zo blijven vastklemmen, blijven vertrouwen en blijven hopen, beginnen wij de Waarheid te kennen. Zij gaat open voor de ziel en past precies bij onze toestand en ons lot. En de wonderbare manier waarop zij zich tot ons richt en aansluit bij onze verschillende en dringende noden en behoeften, wordt ons steeds duidelijker.
Mijn ziel is immers stil tot God:
van Hem wacht ik een heilrijk lot.
Want Hij zal toch mijn rotssteen wezen,
Mijn heil, mijn hulp in mijn gebrek;
Mijn toevlucht en mijn hoog vertrek.
Ik zal geen grote wank’ling vrezen.
Ps. 62:1
Aan de lezer…
Hoe vaak gaat een kind van God door een tijd van duisternis, waarin het Woord weinig zegt en de Heere Zijn aangezicht lijkt te verbergen! Is dat nu ook uw tijd? Voelt u zich een arme, dwaze discipel, die zo weinig van de Geest van de Meester begrijpt en zo weinig in Zijn wegen wandelt? Vraag u dan eens af: kunt u het Woord loslaten? Of is het u ondanks alles geest en leven geworden, zodat u niet terug wilt naar de wereld, ook niet wanneer de weg zwaar is?
Dat vastklemmen aan Hem, dat zien op Hem en dat verlangen naar Hem, ook in de donkerste uren, is het kenmerk van ware discipelen. „Indien gijlieden in Mijn woord blijft, zo zijt gij waarlijk Mijn discipelen.” De Waarheid wordt niet in één keer gekend, maar zij gaat open voor wie blijft. Blijf dan, ook al ziet u nu weinig. Gaandeweg zult u ontdekken hoe goed zij past bij uw nood, en hoe de Waarheid de ziel waarlijk vrijmaakt.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Then said Jesus to those Jews which believed on Him, If ye continue in My word, then are ye My disciples indeed; and ye shall know the truth, and the truth shall make you free.
John 8:31-32
The truth is not known at first in all its sweetness, liberty, and power. We have “to continue in the Word;” it may be at times in very great darkness, distress, exercise, temptation, and trouble; and yet, such has been the power of the Word upon the heart, it cannot, will not let us go. We see and feel the misery of departing from the truth, the wretchedness of getting back into the world, and being entangled in the spirit of it; and what must be the consequence if we leave those things we profess to know and believe, and embrace error or fall into the arms of sin!
There is, therefore, a continuance in the Word, it may be often, as I have said, in much darkness, much exercise, many trials, many temptations—but still we are brought to this point, never to give up the Word which has been made life and spirit to the soul. And though the Lord sometimes may very much hide His face, and we seem to be very poor, dull scholars, and to be much condemned for our unfruitfulness, to know so little of the spirit of the Master, and walk so little in His blessed ways; yet there is a looking unto Him, a longing after Him, a cleaving to Him; and this manifests genuine discipleship.
Now, as we still cling, cleave, hang, trust, and hope, we begin to know the truth; it is opened up to the mind, it is made exactly suitable to our state and case; and the wonderful way in which it addresses and adapts itself to our various and pressing needs and necessities becomes more and more manifest.
To the reader…
How often a child of God passes through a season of darkness, in which the Word says little and the Lord seems to hide His face! Is this your season now? Do you feel yourself a poor, dull disciple, who understands so little of the spirit of the Master and walks so little in His ways? Then ask yourself this: can you let go of the Word? Or has it, in spite of everything, become spirit and life to you, so that you do not want to go back to the world, not even when the way is hard?
That clinging to Him, that looking to Him and longing for Him, even in the darkest hours, is the mark of true disciples. “If ye continue in My word, then are ye My disciples indeed.” The truth is not known all at once, but it opens up to those who continue. Continue, then, even if you see little now. Little by little you will discover how well it suits your need, and how the truth truly makes the soul free.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Y decía Jesús a los Judíos que le habían creído: Si vosotros permaneciereis en Mi palabra, seréis verdaderamente Mis discípulos; y conoceréis la verdad, y la verdad os libertará.
Juan 8:31-32
La verdad no se conoce desde el principio en toda su dulzura, libertad y poder. Tenemos que “permanecer en la Palabra”, quizá a veces en muy grande oscuridad, angustia, ejercicio, tentación y aflicción; y sin embargo, tal ha sido el poder de la Palabra sobre el corazón, que no puede ni quiere soltarnos. Vemos y sentimos la miseria de apartarnos de la verdad, la desdicha de volver al mundo y enredarnos en su espíritu; ¡y cuál no sería la consecuencia si abandonáramos las cosas que profesamos conocer y creer, y abrazáramos el error o cayéramos en los brazos del pecado!
Hay, por tanto, una permanencia en la Palabra, muchas veces, como he dicho, en mucha oscuridad, mucho ejercicio, muchas pruebas, muchas tentaciones; pero aun así somos llevados a este punto: nunca abandonar la Palabra que ha sido hecha vida y espíritu para el alma. Y aunque el Señor a veces esconda mucho Su rostro, y parezcamos alumnos muy pobres y torpes, y seamos muy condenados por nuestra falta de fruto, por conocer tan poco del espíritu del Maestro y andar tan poco en Sus benditos caminos, con todo hay un mirar a Él, un anhelar por Él, un aferrarse a Él; y esto manifiesta un discipulado genuino.
Ahora bien, a medida que seguimos asidos, aferrados, colgados de Él, confiando y esperando, comenzamos a conocer la verdad; se abre a la mente, se hace exactamente adecuada a nuestro estado y caso; y la manera maravillosa en que se dirige y se adapta a nuestras diversas y apremiantes necesidades se hace cada vez más manifiesta.
Al lector…
¡Cuántas veces pasa un hijo de Dios por un tiempo de oscuridad, en el que la Palabra dice poco y el Señor parece esconder Su rostro! ¿Es ahora ese su tiempo? ¿Se siente usted un discípulo pobre y torpe, que entiende tan poco del espíritu del Maestro y anda tan poco en Sus caminos? Entonces pregúntese esto: ¿puede soltar la Palabra? ¿O ha llegado a ser para usted, a pesar de todo, espíritu y vida, de modo que no quiere volver al mundo, ni aun cuando el camino es duro?
Ese aferrarse a Él, ese mirarle y anhelarle, aun en las horas más oscuras, es la señal de los verdaderos discípulos. “Si vosotros permaneciereis en Mi palabra, seréis verdaderamente Mis discípulos.” La verdad no se conoce de una vez, pero se abre a quienes permanecen. Permanezca, pues, aunque ahora vea poco. Poco a poco descubrirá cuán bien se ajusta a su necesidad, y cómo la verdad liberta de veras al alma.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl