8 juni

Dewijl wij dan een grote Hogepriester hebben, Die door de hemelen doorgegaan is, namelijk Jezus, de Zoon van God, zo laat ons deze belijdenis vasthouden.
Hebreeën 4:14

Een ware, oprechte godsdienstige belijdenis gaat altijd met moeilijkheden gepaard. Niemand dan God Zelf, daar ben ik van overtuigd, kan ons tot Zijn heerlijkheid laten leven en het ons mogelijk maken die belijdenis met een goed geweten vast te houden. Ziet u om te beginnen bijvoorbeeld eens naar ons afvallige hart. Onze aard is uit op afvalligheid; hij is altijd vatbaar voor het kwaad; hij gaat even vanzelfsprekend achter afgoden aan als een steen op de grond valt, of zoals een vlam de lucht in stijgt. Als dit afvallige hart iemand voortdurend van het pad brengt, wat is het dan moeilijk om een eerlijke, oprechte en barmhartige belijdenis van krachtige godsvrucht in stand te houden!

En vervolgens valt de duivel Gods kinderen steeds opnieuw aan. Soms werkt hij in op hun ongeloof, soms wekt hij de ontrouw van hun gevallen aard op, soms werpt hij vurige pijlen in hun verstand, soms legt hij valstrikken aan om hun voeten te verstrengelen, soms werkt hij in op de hartstochten en begeerten van hun gevallen aard, soms probeert hij hen te misleiden als een engel des lichts, en soms brengt hij hun verstand zo in verwarring dat zij nauwelijks nog weten waar ze zijn of wat ze zijn. Ze kunnen hun tekenen niet zien, noch hun aanwijzingen duidelijk lezen.

Soms, in de derde plaats, doet juist iemands wens eerlijk en oprecht te zijn tegenover God hem bijna zeggen: „Ik kan geen belijdenis meer doen, want ik heb te weinig bewijzen en zo weinig tekenen van Gods genade gekregen; er zijn zo weinig vruchten van de Geest in mij dat het lijkt alsof ik met God spot als ik nog langer met mijn belijdenis doorga.” Zodat het, gezien de innerlijke kwaden van ons hart, de verlokkingen van de duivel, de talloze verwarringen waarin het verstand verstrengeld raakt, de doodsheid, duisternis, kou en het ongeloof waarmee we voortdurend worden bestookt, nu bijna net zo moeilijk lijkt als in vroeger tijden om een geloofwaardige belijdenis van krachtige godsvrucht in stand te houden, of zelfs maar het ene geestelijke been voor het andere te slepen.

Maar hoe pakt de apostel deze moeilijkheid aan? Welke grond biedt hij ons om onze belijdenis vast te houden? Deze: „Dewijl wij dan een grote Hogepriester hebben, Die door de hemelen doorgegaan is, namelijk Jezus, de Zoon van God, zo laat ons deze belijdenis vasthouden” (Hebr. 4:14). Alsof hij zegt: „Er is een ruime voorraad voor u aangelegd in de volheid van de Zoon van God. Als het een ware belijdenis is, is Jezus er de Leidsman en Voleinder van.”

Lezen: Hebreeën 4

Dewijl wij dan een grote Hogepriester hebben, Die door de hemelen doorgegaan is, namelijk Jezus, de Zoon van God, zo laat ons deze belijdenis vasthouden.
Hebreeën 4:14

Een ware, oprechte belijdenis van de godsdienst gaat altijd met moeilijkheden gepaard. Ik ben ervan overtuigd dat niemand dan God Zelf ons tot Zijn eer kan laten leven en ons in staat kan stellen die belijdenis met een goed geweten vast te houden. Kijk om te beginnen bijvoorbeeld eens naar ons afkerige hart. Onze natuur is geneigd tot afwijken; zij is altijd vatbaar voor het kwaad. Zij gaat even vanzelf achter afgoden aan als een steen naar de grond valt of een vlam omhoog stijgt. Als dit afkerige hart iemand voortdurend van het pad brengt, hoe moeilijk is het dan om een eerlijke, oprechte en genadige belijdenis van krachtige godsvrucht staande te houden!

Daarnaast valt de duivel Gods kinderen steeds opnieuw aan. Soms werkt hij in op hun ongeloof; soms wekt hij de ontrouw van hun gevallen natuur op; soms werpt hij vurige pijlen in hun gedachten; soms legt hij strikken om hun voeten te verstrikken; soms werkt hij in op de hartstochten en begeerten van hun gevallen natuur; soms probeert hij hen te misleiden als een engel des lichts. En soms brengt hij hun gedachten zo in verwarring dat zij nauwelijks meer weten waar ze zijn of wat ze zijn. Ze kunnen hun tekenen niet zien en hun kenmerken niet duidelijk lezen.

In de derde plaats brengt soms juist iemands verlangen om eerlijk en oprecht te zijn tegenover God hem ertoe bijna te zeggen: „Ik kan geen belijdenis meer doen, want ik heb te weinig bewijzen en zo weinig tekenen van Gods genade gekregen; er zijn zo weinig vruchten van de Geest in mij dat het lijkt alsof ik met God spot als ik nog langer met mijn belijdenis doorga.” Denk aan het innerlijk kwaad van ons hart, de verleidingen van de duivel, de talloze verwarringen waarin onze gedachten verstrikt raken, de doodsheid, duisternis, koude en het ongeloof waardoor we voortdurend worden bestookt. Dan lijkt het nu bijna even moeilijk als in vroeger tijden om een geloofwaardige belijdenis van krachtige godsvrucht staande te houden, of zelfs maar het ene geestelijke been voor het andere te slepen.

Maar hoe gaat de apostel met deze moeilijkheid om? Welke grond geeft hij ons om onze belijdenis vast te houden? Deze: „Dewijl wij dan een grote Hogepriester hebben, Die door de hemelen doorgegaan is, namelijk Jezus, de Zoon van God, zo laat ons deze belijdenis vasthouden” (Hebr. 4:14). Het is alsof hij zegt: „Er is een ruime voorraad voor u aangelegd in de volheid van de Zoon van God. Als het een ware belijdenis is, is Jezus er de Leidsman en Voleinder van.”

Lezen: Hebreeën 4

Seeing then that we have a great High Priest, that is passed into the heavens, Jesus the Son of God, let us hold fast our profession.
Hebrews 4:14

A true, sincere profession of religion is always attended with difficulties. I am persuaded that none but God Himself can make us live to His glory and enable us to hold fast that profession with a good conscience. Look, to begin with, at our backsliding heart. Our nature is prone to wander; it is ever liable to evil. It goes after idols as naturally as a stone falls to the ground or a flame rises upward. If this backsliding heart is continually drawing a man from the path, how hard it is to maintain an honest, sincere and gracious profession of vital godliness!

Besides this, the devil is ever assaulting the children of God. Sometimes he works upon their unbelief; sometimes he stirs up the infidelity of their fallen nature; sometimes he casts fiery darts into their minds; sometimes he lays snares to entangle their feet; sometimes he works upon the passions and lusts of their fallen nature; sometimes he seeks to deceive them as an angel of light. And sometimes he so confuses their minds that they scarcely know where they are or what they are. They cannot see their tokens nor read their evidences clearly.

In the third place, sometimes a man’s very desire to be honest and sincere before God brings him almost to say, “I can make no profession any longer, for I have had so few evidences and so few tokens of God’s grace; there are so few fruits of the Spirit in me that it seems as though I were mocking God if I go on any longer with my profession.” Think of the inward evil of our heart, the temptations of the devil, the countless perplexities in which our minds become entangled, the deadness, darkness, coldness and unbelief by which we are continually beset. Then it seems almost as hard now as in former days to maintain a credible profession of vital godliness, or even to drag one spiritual leg after the other.

But how does the apostle meet this difficulty? What ground does he give us for holding fast our profession? This: “Seeing then that we have a great High Priest, that is passed into the heavens, Jesus the Son of God, let us hold fast our profession” (Heb. 4:14). It is as though he said, “There is an ample supply laid up for you in the fulness of the Son of God. If it is a true profession, Jesus is the Author and Finisher of it.”

Reading: Hebrews 4

Por tanto, teniendo un gran Pontífice, que penetró los cielos, Jesús el Hijo de Dios, retengamos nuestra profesión.
Hebreos 4:14

Una profesión de fe verdadera y sincera va siempre acompañada de dificultades. Estoy persuadido de que nadie sino Dios mismo puede hacernos vivir para Su gloria y capacitarnos para retener esa profesión con buena conciencia. Mire, para empezar, nuestro corazón rebelde. Nuestra naturaleza es propensa a extraviarse; está siempre expuesta al mal. Va tras los ídolos tan naturalmente como una piedra cae al suelo o una llama sube hacia arriba. Si este corazón rebelde aparta continuamente a un hombre del camino, ¡cuán difícil es mantener una profesión sincera, honrada y llena de gracia de la piedad vital!

Además de esto, el diablo está siempre asaltando a los hijos de Dios. A veces obra sobre su incredulidad; a veces aviva la infidelidad de su naturaleza caída; a veces lanza dardos de fuego a su mente; a veces tiende lazos para enredar sus pies; a veces obra sobre las pasiones y concupiscencias de su naturaleza caída; a veces procura engañarlos como ángel de luz. Y a veces confunde de tal modo su mente que apenas saben dónde están ni qué son. No pueden ver sus señales ni leer con claridad sus evidencias.

En tercer lugar, a veces el mismo deseo de un hombre de ser honrado y sincero delante de Dios le lleva casi a decir: “Ya no puedo hacer ninguna profesión, porque he tenido tan pocas evidencias y tan pocas señales de la gracia de Dios; hay tan pocos frutos del Espíritu en mí que parece como si me burlara de Dios si sigo adelante con mi profesión”. Piense en el mal interior de nuestro corazón, en las tentaciones del diablo, en las innumerables perplejidades en que se enreda nuestra mente, en la muerte, la oscuridad, la frialdad y la incredulidad que continuamente nos acosan. Entonces parece casi tan difícil ahora como en días pasados mantener una profesión creíble de piedad vital, o siquiera arrastrar una pierna espiritual tras la otra.

Pero ¿cómo hace frente el apóstol a esta dificultad? ¿Qué fundamento nos da para retener nuestra profesión? Este: “Por tanto, teniendo un gran Pontífice, que penetró los cielos, Jesús el Hijo de Dios, retengamos nuestra profesión” (Heb. 4:14). Es como si dijera: “Hay una provisión abundante guardada para usted en la plenitud del Hijo de Dios. Si es una profesión verdadera, Jesús es su Autor y Consumador”.

Lectura: Hebreos 4