6 september

Voorwaar, ik heb U in het heiligdom aanschouwd, ziende Uw sterkheid en Uw eer.
Psalm 63:3

Elke plaats waar God Zich in kracht en heerlijkheid aan de ziel openbaart, is een heiligdom. Mozes was zonder twijfel al menigmaal voorbij het braambos gegaan dat bij Horeb groeide; het was slechts een gewoon doornbos, in geen enkel opzicht onderscheiden van de andere bossen van dat soort. Maar op een zekere keer stond het in vuur en vlam, want de Engel des Heeren verscheen in een vlam des vuurs uit het midden daarvan; en ofschoon het brandde, werd het niet verteerd. Maar waar de Heere in het braambos was, was de plaats ervan rondom heilig, en Mozes werd gelast de schoenen van zijn voeten af te doen. Was dit niet voor Mozes een heiligdom? Inderdaad, want de Heere was aldaar.

Waar dus de Heere Zich openbaart, aldaar wordt het voor een gelovige ziel een heiligdom. Wij hebben geen behoefte aan plaatsen die heilig geheten worden door het ceremonieel van mensen, maar aan plaatsen die heilig gemaakt zijn door de tegenwoordigheid Gods. Dan is een stal, een schuur, een heg of een hoek in een huis hier of daar een heiligdom, wanneer de Heere Zich in Zijn heilige tegenwoordigheid aan u openbaart en Hij heilige genegenheden tot Hem in uw ziel verwekt. Indien gij dit in uw leven hebt ondervonden, dan hebt gij God aanschouwd in Zijn heiligdom, want dan is uw hart een heiligdom Gods geworden, gelijk Hij in Zijn Woord verklaart: „Gij zijt de tempel des levenden Gods”; gelijk God gezegd heeft: „Ik woon in hen en zal in hen zijn.” „Of weet gij niet, dat ulieder lichaam een tempel is des Heiligen Geestes?”

Woont niet Christus in het hart door het geloof? En is Hij aldaar niet geformeerd als de hoop der heerlijkheid? Het is dan niet alleen in Christus buiten ons, maar in Christus binnen in ons, dat wij aanschouwen de kracht en heerlijkheid Gods. Het is op deze wijze dat wij geheiligd worden tot de dienst en heerlijkheid van God, dat wij onze genegenheden vestigen op de hemelse dingen en een voorsmaak genieten van de eeuwige vreugde.

Voorwaar, ik heb U in het heiligdom aanschouwd, ziende Uw sterkheid en Uw eer.
Psalm 63:3

Elke plaats waar God Zich in kracht en heerlijkheid aan de ziel openbaart, is een heiligdom. Mozes was ongetwijfeld al vaak langs het braambos gekomen dat bij Horeb groeide. Het was maar een gewone doornstruik, in geen enkel opzicht anders dan de andere struiken van die soort. Maar op een keer stond het in vuur en vlam, want de Engel des Heeren verscheen in een vuurvlam midden uit het braambos; en hoewel het brandde, werd het niet verteerd. Omdat de Heere in het braambos was, was de plaats eromheen heilig, en Mozes kreeg de opdracht de schoenen van zijn voeten te doen. Was dit voor Mozes geen heiligdom? Zeker, want de Heere was daar.

Waar de Heere Zich openbaart, daar wordt het dus voor een gelovige ziel een heiligdom. Wij hebben geen plaatsen nodig die heilig genoemd worden door het ceremonieel van mensen, maar plaatsen die heilig gemaakt zijn door de tegenwoordigheid van God. Dan is een stal, een schuur, een heg of een hoek ergens in een huis een heiligdom, wanneer de Heere Zich in Zijn heilige tegenwoordigheid aan u openbaart en Hij heilige genegenheden tot Hem in uw ziel opwekt. Als u dit in uw leven hebt ervaren, dan hebt u God aanschouwd in Zijn heiligdom. Want dan is uw hart een heiligdom van God geworden, zoals Hij in Zijn Woord verklaart: „Gij zijt de tempel des levenden Gods”; gelijk God gezegd heeft: „Ik woon in hen en zal in hen zijn.” „Of weet gij niet, dat ulieder lichaam een tempel is des Heiligen Geestes?”

Woont Christus niet in het hart door het geloof? En is Hij daar niet gevormd als de hoop der heerlijkheid? Het is dan niet alleen in Christus buiten ons, maar ook in Christus in ons, dat wij de kracht en heerlijkheid van God aanschouwen. Zo worden wij geheiligd tot de dienst en de heerlijkheid van God, richten wij onze genegenheden op de hemelse dingen en genieten wij een voorsmaak van de eeuwige vreugde.

To see Thy power and Thy glory, so as I have seen Thee in the sanctuary.
Psalm 63:2

Every place is “a sanctuary” where God manifests Himself in power and glory to the soul. Moses, doubtless, had often passed by the bush which grew in Horeb; it was but a common hawthorn bush, in no way distinguished from the other bushes of the grove; but on one solemn occasion it was all “in a flame of fire,” for “the angel of the Lord appeared unto him in a flame of fire” out of the midst; and though it burnt with fire, it was not consumed. God being in the bush, the ground round about was holy, and Moses was bidden to take his shoes from off his feet. Was not this a sanctuary to Moses? It was, for a holy God was there.

Thus wherever God manifests Himself, that becomes a sanctuary to a believing soul. We do not need places made holy by the ceremonies of man, but places made holy by the presence of God. Then a stable, a hovel, a hedge, any homely corner may be, and is a sanctuary, when God fills your heart with His sacred presence, and causes every holy feeling and gracious affection to spring up in your soul. If ever you have seen this in times past, you have seen God in the sanctuary; for then your heart becomes the sanctuary of God, according to His own words, “You are the temple of the living God; as God has said, I will dwell in them and walk in them.”

Are not your very bodies the temples of the Holy Spirit? (1 Cor. 6:19.) Does not Christ dwell in the heart by faith? And is He not formed there, the hope of glory? It is, then, not only in Christ without, but in Christ within that we see the power and glory of God. It is in this way that we become consecrated to the service and glory of God, set our affections upon heavenly things, and obtain a foretaste of eternal joy.

Para ver Tu fortaleza y Tu gloria, así como Te he mirado en el santuario.
Salmo 63:2

Todo lugar es “un santuario” donde Dios se manifiesta en poder y gloria al alma. Moisés, sin duda, había pasado muchas veces junto a la zarza que crecía en Horeb; no era más que un espino común, en nada distinto de los demás arbustos del lugar; pero en una ocasión solemne estuvo toda “en una llama de fuego”, porque “se le apareció el Ángel de Jehová en una llama de fuego” en medio de ella; y aunque ardía en fuego, no se consumía. Estando Dios en la zarza, la tierra alrededor era santa, y a Moisés se le mandó quitar los zapatos de sus pies. ¿No fue esto un santuario para Moisés? Lo fue, porque allí estaba un Dios santo.

Así, dondequiera que Dios se manifiesta, aquel lugar se convierte en santuario para el alma creyente. No necesitamos lugares hechos santos por las ceremonias de los hombres, sino lugares hechos santos por la presencia de Dios. Entonces un establo, una choza, un seto, cualquier rincón humilde puede ser, y es, un santuario, cuando Dios llena su corazón con Su sagrada presencia y hace brotar en su alma todo sentimiento santo y todo afecto lleno de gracia. Si alguna vez ha visto usted esto en tiempos pasados, ha visto a Dios en el santuario; porque entonces su corazón se convierte en el santuario de Dios, conforme a Sus propias palabras: “Vosotros sois el templo del Dios viviente, como Dios dijo: Habitaré y andaré en ellos”.

¿No son sus mismos cuerpos templos del Espíritu Santo? (1 Cor. 6:19). ¿No habita Cristo por la fe en el corazón? ¿Y no es formado allí, la esperanza de gloria? No es, pues, solo en Cristo fuera de nosotros, sino en Cristo dentro de nosotros, donde vemos el poder y la gloria de Dios. Es de este modo como somos consagrados al servicio y a la gloria de Dios, ponemos nuestros afectos en las cosas celestiales y obtenemos un anticipo del gozo eterno.