6 februari

En de Heere zal over alle woning van de berg Sion, en over haar vergaderingen, scheppen een wolk des daags, en een rook, en de glans eens vlammenden vuurs des nachts.
Jesaja 4:5

Er wordt hier een toespeling gemaakt op de wolkkolom, die boven de tabernakel stond. Het was overdag een wolk, doch des nachts was zij als een pilaar van vuur. De reden hiervan is duidelijk. Overdag waren de wolk en rook voldoende zichtbaar, maar dit was niet zo des nachts. Daarom was zij des nachts een vuurpilaar, opdat de tegenwoordigheid des Heeren duidelijk gezien mocht worden.

Geestelijk verstaan, kan de nacht de donkere tijden voorstellen, die de ziel doormaakt; want er is zowel nacht als dag in de bevinding van het volk van God. Nu, als zij deze donkere tijden beleven, dan hebben zij behoefte aan klaardere en helderdere bewijzen van des Heeren tegenwoordigheid dan wanneer zij wandelen in het licht des daags. Zo kan „de glans eens vlammenden vuurs des nachts” beduiden: een klaarder en volkomener bewijs van des Heeren tegenwoordigheid; een levendiger en krachtiger toepassing van Zijn Woord aan het hart; een helderder en duidelijker teken dat Hij van Zijn gunst doet aanschouwen, in tegenstelling met de wolk en de rook. Het is echter dezelfde tegenwoordigheid van God en dezelfde heerlijkheid, geopenbaard zowel in de wolk en in de rook als in het vlammende vuur des nachts, maar de tegenwoordigheid en de heerlijkheid worden op een meer zichtbare wijze kenbaar gemaakt, licht gevende in tijden van donkerheid.

De glans van een vlammend vuur des nachts kan ook het licht voorstellen van het Woord der waarheid, waarvan gesproken wordt als van „een licht, schijnende in een duistere plaats” (2 Petrus 1:19). Hoe menigmaal wordt er, als de geest donker is en de bewijzen of bevindingen verduisterd zijn, weinig anders gezien; want alleen de klare verlichting van het Woord der waarheid, waarheen de ziel haar ogen wendt, is haar enig leidend licht. „Uw Woord”, zegt David, „is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.” Wij geraken dikwijls op plaatsen waar wij moeten uitzien naar de zuivere verlichting of lichtgevende waarheid van het Woord van God; want daar is het rondom duister. En naar die verlichting moeten wij uitzien en daarop moeten wij wachten.

Dat duurt soms zeer lang; die verlichting schijnt dan ver van ons af te zijn. Zo moeten wij wachten tot het Woord nabij komt en het zijn stralen uitlaat in ons hart. Doch bij dit schijnend licht komt, wanneer het nabij ons gebracht wordt en het zijn vertroostende stralen in onze ziel doet schijnen, ter bestemder tijd ook de tegenwoordigheid Gods en Zijn heerlijkheid mede. Zo ons hart te vestigen op het Woord der belofte en op haar vervulling te wachten, is een wandelen door het geloof en niet door aanschouwen. Zo was bij dag het woord der belofte voor Abraham een wolkkolom, maar toen schrik en grote duisternis op hem viel, was hetzelfde woord der belofte – zijnde het Woord van een Verbonds-God – als een vurige fakkel, die tussen de stukken der offerande doorging (Gen. 15:17).

En de Heere zal over alle woning van de berg Sion, en over haar vergaderingen, scheppen een wolk des daags, en een rook, en de glans eens vlammenden vuurs des nachts.
Jesaja 4:5

Hier wordt gezinspeeld op de wolkkolom die boven de tabernakel stond. Overdag was het een wolk, maar ’s nachts was zij als een vuurkolom. De reden daarvan is duidelijk. Overdag waren de wolk en de rook goed zichtbaar, maar ’s nachts niet. Daarom was zij ’s nachts een vuurkolom, zodat de tegenwoordigheid van de Heere duidelijk gezien kon worden.

Geestelijk opgevat kan de nacht de donkere tijden voorstellen die de ziel doormaakt; want er is zowel nacht als dag in de bevinding van het volk van God. Wanneer zij deze donkere tijden doormaken, hebben zij klaardere en helderdere bewijzen van de tegenwoordigheid van de Heere nodig dan wanneer zij in het licht van de dag wandelen. Zo kan „de glans eens vlammenden vuurs des nachts” betekenen: een klaarder en volkomener bewijs van de tegenwoordigheid van de Heere; een levendiger en krachtiger toepassing van Zijn Woord aan het hart; een helderder en duidelijker teken dat Hij Zijn gunst laat zien, in tegenstelling tot de wolk en de rook. Het is echter dezelfde tegenwoordigheid van God en dezelfde heerlijkheid, geopenbaard zowel in de wolk en de rook als in het vlammende vuur van de nacht. Alleen worden die tegenwoordigheid en heerlijkheid dan op een meer zichtbare manier bekendgemaakt, zodat zij licht geven in tijden van duisternis.

De glans van een vlammend vuur in de nacht kan ook het licht voorstellen van het Woord der waarheid, waarvan gesproken wordt als van „een licht, schijnende in een duistere plaats” (2 Petrus 1:19). Hoe vaak wordt er, wanneer de geest donker is en de bewijzen of bevindingen verduisterd zijn, weinig anders gezien. Dan is alleen de klare verlichting van het Woord der waarheid, waarop de ziel haar ogen richt, haar enige leidende licht. „Uw Woord”, zegt David, „is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.” Wij komen vaak op plaatsen waar wij moeten uitzien naar de zuivere verlichting of het lichtgevende van de waarheid van Gods Woord, want daar is het rondom duister. Naar die verlichting moeten wij uitzien, en daarop moeten wij wachten.

Dat duurt soms heel lang; die verlichting lijkt dan ver van ons af te zijn. Zo moeten wij wachten totdat het Woord nabijkomt en zijn stralen in ons hart laat vallen. Maar met dit schijnende licht komen, wanneer het ons nabijgebracht wordt en zijn vertroostende stralen in onze ziel laat schijnen, op de bestemde tijd ook de tegenwoordigheid van God en Zijn heerlijkheid mee. Zo ons hart te vestigen op het woord van de belofte en op de vervulling ervan te wachten, is wandelen door het geloof en niet door aanschouwen. Zo was het woord van de belofte voor Abraham overdag een wolkkolom. Maar toen schrik en grote duisternis op hem viel, was datzelfde woord van de belofte, omdat het het Woord van een Verbondsgod was, als een vurige fakkel die tussen de stukken van het offer door ging (Gen. 15:17).

And the LORD will create upon every dwelling place of mount Zion, and upon her assemblies, a cloud and smoke by day, and the shining of a flaming fire by night.
Isaiah 4:5

There is an allusion here to the cloudy pillar which rested upon the tabernacle. It was as a cloud by day, but as a pillar of fire by night. The reason of this is evident. By day, the cloud and the smoke were sufficiently visible; but not so in the night season. In the night, therefore, it was a pillar of fire, that the presence of the Lord might be distinctly seen.

Spiritually viewed, this night may signify dark seasons in the soul; for there is night as well as day in the experience of God’s saints. Now when they are in these dark seasons, they need clearer and brighter manifestations of the Lord’s presence than when they are walking in the light of day. Thus this “shining of a flaming fire by night” may represent the shining in of the Lord’s clearer, fuller, and more manifested presence, the livelier and more powerful application of His Word to the heart; the brighter evidences and clearer marks that He gives of His favor, which, compared with the cloud, are as the shining of a flaming fire. It is the same presence of God, and the same glory, as was the case with the cloudy pillar; but that presence and that glory are seen in a more conspicuous manner as giving light in seasons of darkness.

The shining of a flaming fire by night may also represent the shining light of the Word of truth which is spoken of as “a light that shines in a dark place” (2 Peter 1:19). How often when the mind is dark, and evidences obscured, there is little else seen but the clear shining of the Word of truth to which the soul turns its eyes as its only guiding light. “Your word,” says David, “is a lamp unto my feet, and a light unto my path.” We often get into spots where we have to look outside of ourselves to the clear shining of truth in the Word of God; for there is darkness everywhere else; and to that light we have to look and wait, and sometimes at a great distance and for a long season, until that Word comes near and begins to shine into the heart.

But with that shining light, as it draws near and gives forth its comforting rays and beams, comes in due time the presence and glory of God. So to fix our heart upon the word of promise, and wait for its fulfillment, is to walk by faith and not by sight. Thus to Abraham the word of promise was by day a cloud; but when “a horror of great darkness fell upon him,” the same word of promise, as the word of a covenant God, was as a burning lamp that passed between the pieces of the offered sacrifices (Gen. 15:17).

Y criará Jehová sobre toda la morada del monte de Sión, y sobre sus lugares de convocación, nube y humo de día, y resplandor de fuego que eche llamas de noche.
Isaías 4:5

Hay aquí una alusión a la columna de nube que reposaba sobre el tabernáculo. Era como una nube de día, pero como una columna de fuego de noche. La razón de esto es evidente. De día, la nube y el humo eran bastante visibles; pero no así en la noche. Por eso, en la noche era una columna de fuego, para que la presencia del Señor pudiera verse claramente.

Considerada espiritualmente, esta noche puede significar tiempos oscuros en el alma; porque en la experiencia de los santos de Dios hay noche tanto como día. Ahora bien, cuando están en esos tiempos oscuros, necesitan manifestaciones más claras y brillantes de la presencia del Señor que cuando andan a la luz del día. Así, este “resplandor de fuego que eche llamas de noche” puede representar el resplandor de la presencia más clara, más plena y más manifiesta del Señor, la aplicación más viva y poderosa de Su Palabra al corazón, las evidencias más brillantes y las señales más claras que Él da de Su favor, las cuales, comparadas con la nube, son como el resplandor de un fuego llameante. Es la misma presencia de Dios y la misma gloria, como sucedía con la columna de nube; pero esa presencia y esa gloria se ven de manera más señalada, dando luz en tiempos de oscuridad.

El resplandor de fuego de noche puede representar también la luz resplandeciente de la Palabra de verdad, de la cual se habla como de “una antorcha que alumbra en lugar oscuro” (2 Pedro 1:19). ¡Cuántas veces, cuando la mente está a oscuras y las evidencias están oscurecidas, apenas se ve otra cosa que el claro resplandor de la Palabra de verdad, hacia la cual el alma vuelve los ojos como a su única luz que la guía! “Lámpara es a mis pies Tu palabra”, dice David, “y lumbrera a mi camino.” A menudo llegamos a lugares donde tenemos que mirar fuera de nosotros mismos al claro resplandor de la verdad en la Palabra de Dios, porque en todas partes hay oscuridad; y a esa luz tenemos que mirar y esperar, a veces a gran distancia y por largo tiempo, hasta que esa Palabra se acerca y comienza a brillar en el corazón.

Pero con esa luz resplandeciente, a medida que se acerca y despide sus rayos y destellos consoladores, viene a su debido tiempo la presencia y la gloria de Dios. Así, fijar el corazón en la palabra de la promesa y esperar su cumplimiento es andar por fe y no por vista. Así, para Abraham la palabra de la promesa era de día una nube; pero cuando “el pavor de una grande oscuridad cayó sobre él”, la misma palabra de la promesa, como palabra de un Dios del pacto, fue como una antorcha de fuego que pasó por entre los animales divididos del sacrificio ofrecido (Gén. 15:17).